ΗΡΑΚΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ ν. SIMON GYMNASTIC CENTER LTD κ.α., Αρ. Αίτησης: E223/2011, 5/12/2014

(1)του 1999, άρθρα 14

(1)(ε), 82

(1)(α) και (β), 83, 84, 85, 86, 87, 88

(3)και 90

(1)και στη Διαταγή 48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση, εκτίθενται στη επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας. Κούλας Θεοδώρου, από τη Λευκωσία. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι είναι δικηγορική υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Αιτητή, γνωρίζει καλά τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι πλήρως εξουσιοδοτημένη από τον Αιτητή να προβεί στην ένορκο δήλωση της. Στις 8/06/2011 εξεδόθη απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση ομού και/ή κεχωρισμένως, για το ποσό των €11.728 οφειλόμενα ενοίκια από 1/07/2011 μέχρι 31/12/2012, πλέον τόκο προς 5,5% το χρόνο από 17/12/2012 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €740,00 μηνιαίως από 1/01/2013 ως ενδιάμεσα οφέλη μέχρι παραδόσεως ελευθέρας κατοχής του επίδικου διαμερίσματος, πλέον €1.000,00 έξοδα με τόκο 5,5% το χρόνο από 17/12/2012 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €42.00 έξοδα έκδοσης της απόφασης, πλέον ΦΠΑ. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν πλήρωσαν κανένα ποσό μέχρι σήμερα έναντι του χρέους τους. Απ' όσα γνωρίζει, πληροφορείται και πιστεύει η ενόρκως δηλούσα, οι Καθ' ων η Αίτηση εργάζονται και κερδίζουν αρκετά από την εργασία και/ή το επιτήδευμα τους και είναι σε θέση να εξοφλήσουν το εξ αποφάσεως χρέος τους με μηνιαίες δόσεις των €200.00 έκαστος. Οι Καθ' ων η Αίτηση εργάζονται για αρκετά χρόνια με ψηλά εισοδήματα και έχουν αποκτήσει αρκετή περιουσία και θα πρέπει το Δικαστήριο να διεξάγει έρευνα ως οι παράγραφοι 1(β) και 2(β) της παρούσας αίτησης και αναλόγως να εκδώσει διάταγμα το οποίο να διατάσσει την ακύρωση οποιωνδήποτε μεταβιβάσεων ή επιβαρύνσεων επί της περιουσίας των που έγιναν με σκοπό την καταδολίευση του Αιτητή. Ιστορικό: Στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση εκδόθηκε απόφαση την 17.12.2012 και όχι την ημερομηνία που φαίνεται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, εκ συμφώνου, υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 αλληλεγγύως και κεχωρισμένως , όπως κατά τα λοιπά φαίνεται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση (πιο πάνω), περιλαμβάνουσα διάταγμα ανάκτησης κατοχής εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση

1. Τόσο η εκτέλεση του διατάγματος έξωσης όσο και της απόφασης, ανεστάλη μέχρι την 1.2.2013 και εάν μέχρι τότε με 10 μέρες χάρη, καταβαλλόταν το ενδιάμεσο όφελος για τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 2013, θα συνέχιζε η αναστολή από μήνα σε μήνα, νοουμένου ότι καταβάλλονταν τα ενδιάμεσα οφέλη κάθε μήνα, μέχρι 1.6.
2. Εάν μέχρι 1.6.2013 είχε καταβληθεί και το ποσό των €11.728, το διάταγμα θα ακυρωνόταν. Επειδή η υπό εξέταση αίτηση όχι μόνο δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, αλλά πρόκειται για αίτηση μετά την απόφαση και η ουσία έχει εξεταστεί, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν ήταν αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Προφορική μαρτυρία: Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν καταχώρισαν ένσταση. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 εξετάστηκε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο κ. Συμεού κατέθεσε ότι αυτή τη στιγμή δεν εργάζεται. Ήταν προπονητής καράτε και ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Στο επίδικο υποστατικό λειτουργούσε γυμναστήριο και η επιχείρηση πήγαινε πολύ καλά, αλλά επειδή ο ιδιοκτήτης τους είχε δώσε χώρο που ήταν παράνομος και είχε πρόβλημα με το αποχετευτικό, δημιουργήθηκε πρόβλημα στην επιχείρηση του. Δεν ήθελε να εγκαταλείψει το επίδικο γιατί είχε προβεί σε πολλά έξοδα, περίπου Λ.Κ. 100.000, ενώ για να φύγει ήθελε άλλα τόσα. Το γυμναστήριο συντηρούνταν από άλλες δουλειές τις οποίες έκανε ο Καθ' ου η Αίτηση. Ο κ. Συμεού δέχθηκε ότι ο Αιτητής είχε καταχωρίσει εναντίον του την Αίτηση υπ' αρ. Ε182/06 επειδή δεν πλήρωνε. Εξόφλησε και παρέμεινε στο επίδικο. Στη παρούσα υπόθεση, είχε προσφέρει μετρητά στον Αιτητή και αυτός δεν τα δέχθηκε. Εν τέλει, δεν είχε μαθητές, σταμάτησε και άλλη εργασία που έκανε, δηλαδή έκτιζε σπίτια και τα πουλούσε. Η εταιρεία εκείνη έχει κλείσει. Έχει εκδώσει τίτλους για όλα τα σπίτια που έκτισε και δεν έχει εκκρεμότητες. Η εταιρεία ονομαζόταν GLA Simon Developers. Ο κ. Συμεού κατέθεσε ότι δεν νοίκιασε υποστατικό αλλού όταν έφυγε από το επίδικο. Συντηρείται από το συσσίτιο και τη σύνταξη του πατέρα του που είναι €1.000 μηνιαίως. Οι σχολές καράτε δεν προσφέρουν εργασία για να δουλέψει, δημιουργείς μόνο σου την εργασία σου, όπως είπε. Ψάχνει δουλειά αλλά δεν προσφέρεται τίποτε. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 αρνήθηκε ότι συνεχίσει την επιχείρηση γυμναστηρίου και ότι δεν την εμφανίζει στο δικό του όνομα. Αρνήθηκε ότι εξακολουθεί να εργάζεται ως δάσκαλος καράτε. Πάει σε ένα γυμναστήριο για να γυμναστεί ο ίδιος, δύο ώρες την εβδομάδα. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είναι 52 ετών, διαζευγμένος με δύο ενήλικα τέκνα. Κατέθεσε ότι δεν αποτάθηκε ο ίδιος στο Γραφείο Εργασίας, δεν υπήρχε λόγος, αφού αποτάθηκαν τα παιδιά τους και δεν τους βρήκαν δουλειά. Διερωτήθηκε πώς να εγγραφεί στο Γραφείο Εργασίας, να δηλώσει ότι γνωρίζει καράτε; Βέβαια ο ίδιος κατέθεσε ότι γνωρίζει και άλλη εργασία αλλά ούτε γι' αυτή έχει εγγραφεί. Δεν έχει αυτοκίνητο, ούτε άλλη περιουσία ή οποιοδήποτε ακίνητο στο όνομα του, εκτός από ένα μερίδιο το οποίο έχει πουληθεί και το πωλητήριο έγγραφο έχει κατατεθεί στο Κτηματολόγιο και το τίμημα ήταν Λ.Κ.40.
3. Σε ερώτηση τι ποσό παρέμεινε να του καταβληθεί γι' αυτή την πώληση, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 απάντησε «€500» και ότι υπάρχουν πολλά memo κατατεθειμένα γι' αυτή την περιουσία. Για να έρθει στο Δικαστήριο δανείστηκε αυτοκίνητο, στο οποίο δεν βάζει βενζίνη ο ίδιος. Αρνήθηκε ότι κυκλοφορεί με αυτοκίνητο μάρκας Mercedes. Ο κ. Συμεού κατέθεσε ότι καπνίζει πουράκια, περίπου πέντε ημερησίως τα οποία κοστίζουν €2 το πακέτο. Διαμένει με τον πατέρα του, ο οποίος πληρώνει τους λογαριασμούς. Μαζί του διαμένουν και τα δύο παιδιά του, 22 και 25 ετών. Το σπίτι στο οποίο διαμένουν ανήκει στον πατέρα του. Στη συνέχεια κατέθεσε ότι οι γονείς του διαμένουν αλλού. Ο κ. Συμεού κατέθεσε ότι είναι απόφοιτος Τεχνικής Σχολής. Είχε τελειώσει κατασκευές αμαξωμάτων στην Ελλάδα και εργαζόταν από τα 13 μέχρι τα 18 του χρόνια, όταν πήγε φαντάρος. Στη συνέχεια, κατέθεσε ότι εργαζόταν στην ηλεκτροκόλληση μέχρι τα 20 του χρόνια και στη συνέχεια ασχολήθηκε μόνο με το γυμναστήριο. Ούτε τα παιδιά του εργάζονται αυτή τη στιγμή. Εναντίον του υπάρχουν και άλλες αποφάσεις, από τράπεζες και την Euroinvestment. Έχασε χρήματα στο Χρηματιστήριο. Ο κ. Συμεού δεν κατέθεσε ως Τεκμήριο οποιαδήποτε άλλη δικαστική απόφαση εναντίον του. Εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2 έχει εκδοθεί Διάταγμα Παραλαβής, την 23.3.2011 στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης αρ. 596/2010, από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, τη αιτήσει της εταιρείας Euroinvestment & Finance Ltd. Παραλήπτης της περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση 2 είναι ο Επίσημος Παραλήπτης. (Τεκμήριο 2). Όσον αφορά την εταιρεία Καθ' ης η Αίτηση 1, είναι υπό διάλυση, όπως είπε. Δεν έχει κατατεθεί οτιδήποτε άλλο ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με την εταιρεία. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε επίσης ως Τεκμήριο 1, ο φάκελος της Αίτησης υπ' αρ. Κ24/13, Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, στην οποία Αιτητές 1 και 2 ήταν οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 στην παρούσα Αίτηση και Καθ' ου η Αίτηση ο Αιτητής στην παρούσα Αίτηση. Η υπόθεση αφορούσε την ακύρωση και/ή παραμερισμό και/ή αναθεώρηση του διατάγματος έξωσης το οποίο εκδόθηκε στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση. Η υπόθεση Κ24/13 περατώθηκε την 12.6.2013 δια της απόσυρσης της Αίτησης χωρίς επιφύλαξη. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δεν έκαμε ιδιαίτερα καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Κάποια πράγματα τα οποία κατέθεσε δεν αντέχουν στη βάσανο της λογικής, περίγραψε ο ίδιος μια ασαφή εικόνα αναφορικά με τους οικονομικούς του πόρους και δημιούργησε επίσης την εντύπωση πως ελλείπει η βούληση και διάθεση για εργασία. Δεν προσκόμισε οποιοδήποτε έγγραφο, προς απόδειξην των όσων ανέφερε και η εικόνα που έδωσε για την οικονομική του κατάσταση, ήταν γενικά ασαφής. Νομική Πτυχή: Όπως έχω ήδη αναφέρει, η υπό εξέταση αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στα Μέρη VIIΙ και ΙΧ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
4. Ο Νόμος αυτός τροποποιήθηκε με το Νόμο 134

(1)/99. Ο τελευταίος κατάργησε και αντικατέστησε τα Μέρη VIII και IX του βασικού Νόμου. Όμως η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ερμηνεύοντας τις καταργηθείσες διατάξεις, καθόρισε τις αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο δύναται να διατάξει εξ' αποφάσεως οφειλέτη να εξοφλήσει το χρέος του με περιοδικές πληρωμές. Στο βαθμό που η εξουσία για έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων δεν έχει επηρεαστεί από την τροποποίηση του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, θεωρώ τη νομολογία αυτή δεσμευτική για σκοπούς της παρούσας αίτησης. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε σε αριθμό αποφάσεων το θέμα αιτήσεων αποπληρωμής εξ' αποφάσεως χρέους με μηνιαίες δόσεις (σύμφωνα με το Μέρος ΙΧ του Κεφ. 6, τόσο πριν όσο και μετά που αυτό τροποποιήθηκε από τον Ν. 134

(1)/99). Αναφέρω ενδεικτικά τις αποφάσεις Anestos Adamou Kokoni v. Ioannides

(1963)2 C.L.R. 548, Rolandis, Louca & Soteriades Ltd. v. Koutsiou

(1970)1 C.L.R. 25, National Bank of Greece v. Trihinas

(1976)2 J.S.C. 411, Chrysostomou v. Athanasiou

(1981)1 C.L.R. 669, Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 686, Λαϊκή Τράπεζα ν. Χαραλαμπίδη

(1989)1 Α.Α.Δ. 556, Μιχαήλ v. Λαϊκής Τράπεζας (Χρημ.) Λτδ

(1993)1 Α.Α.Δ. 812, Μιχαήλ κ.α. v. Α/φοί Πούλλου Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 1759, Χριστάκη ή άλλως Παναγιώτου v. Μιχαήλ (πιο πάνω), Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αραδίππου v. Ιακώβου

(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2032, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. v. Κωνσταντίνου

(2000)1(Β) Α.Α.Δ 1034, Νικολάου Σοφία Βασιλείου v. Μάριος Μακρίδης,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 801, Γεώργιος Αρέστη v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1258, Προκοπίου κ.α. v. Ανδρέας Λάμπρου Λτδ.

(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 310, Κλεοβούλου v. Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ

(2005)1(Α) Α.Α.Δ. 207, Στυλιανού v. Ανδρεάδη

(2005)1(Α) Α.Α.Δ. 509, J. & M. PAPERCHASE LTD. v. Δωροϊδέα Λτδ

(2006)1 Α.Α.Δ. 1234 και Βασιλειάδης v. Τσουρή

(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 43. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ν. Κωνσταντίνου (βλέπετε πιο πάνω), όπου στην σελίδα 1038 ο έντιμος Δικαστής κ. Σ. Νικήτας είπε: «Η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων είναι στοιχείο που συνάπτεται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας. Η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα της. Διαφορετικά δημιουργείται δυσπιστία για την αποστολή της με ανάλογες διαβρωτικές επιπτώσεις. Με αυτά θέλουμε να τονίσουμε ότι τα προβλεπόμενα από το νόμο μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης δεν πρέπει να καταντούν ατελέσφορα, εκτός στις απόλυτα δικαιολογημένες περιπτώσεις. Πρέπει να εξισορροπείται η ανάγκη εκτέλεσης με την προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης του ανθρώπου στο πλαίσιο του κράτους δικαίου.» Έχω αντλήσει καθοδήγηση από την υπόθεση National Bank of Greece v. Trihinas (βλέπετε πιο πάνω) όπου στη σελίδα 413, το Δικαστήριο είπε τα ακόλουθα: «In determining whether the debtor should be ordered to pay a judgement debt by monthly instalments and, if so, by what amount, a balance must be kept between the need to keep the instalments realistically within the means of the debtor, without at the same time frustrating the reasonable expectation of a creditor to receive his money back. Whereas a debtor must not be harassed by having to pay a debt, one must not gain the impression that a debtor will, without sufficient cause, be allowed to write off his obligations.» Έχω λάβει υπόψη το σύνολο του εξ' αποφάσεως χρέους και το χρόνο που χρειάζεται για την αποπληρωμή του με μηνιαίες δόσεις. Σύμφωνα με την αυθεντία Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ. (πιο πάνω), στη σελίδα 689: «Πρέπει να επισημάνουμε ότι η διαδικασία που προβλέπει το Μέρος ΙΧ του Κεφ. 6 έχει ουσιαστικά ανακριτικό χαρακτήρα και αποβλέπει στην παροχή ευχέρειας στο Δικαστήριο μετά την διεξαγωγή της αναγκαίας έρευνας σχετικά με τα μέσα του χρεώστη να αποφασίσει κατά όσο είναι σε θέση να αποπληρώσει με δόσεις το χρέος του. Η οικονομική ευχέρεια για την αποπληρωμή εξ' αποφάσεως χρέους με δόσεις, μετά τον προσδιορισμό των μέσων του χρεώστη, συναρτάται άμεσα με τις ανάγκες του χρεώστη και της οικογένειας του για αξιοπρεπή διαβίωση. Αυτές περιλαμβάνουν τη στέγαση, τη διατροφή και την ιατρική περίθαλψη των μελών της οικογένειας καθώς και τη μόρφωση των παιδιών και κάποια ευχέρεια για την κοινωνική διακίνηση του χρεώστη.» Δεν έχω ενώπιον μου μαρτυρία για την ύπαρξη άλλων δικαστικών αποφάσεων εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 ή 2 για τις οποίες να έχουν εκδοθεί διατάγματα αποπληρωμής χρέους δια μηνιαίων δόσεων. Λαμβάνω υπόψη και υπολογίζω ότι ο Καθ' ου η Αίτηση χρειάζεται τουλάχιστον €342.- (περίπου £200.-) μηνιαίως, για την κάλυψη των βασικών αναγκών του, όπως αυτές καθορίζονται από τη νομολογία. Ποσό £100 μηνιαίως, κρινόμενο στα πλαίσια έφεσης, επιβεβαιώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην αυθεντία Προκοπίου κ.ά. v. Ανδρέας Λάμπρου Λτδ. (πιο πάνω), ενώ στην αυθεντία Κλεοβούλου v. Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ (πιο πάνω), εγκρίθηκε ποσό £130.- για διατροφή και μετακίνηση του χρεώστη. Επειδή έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα από τότε, υιοθετώ το αντίστοιχο του ποσού των £200.- Σύμφωνα με την κατάθεση του ιδίου του Καθ' ου η Αίτηση 2, δεν έχει έξοδα εκτός από τα πουράκια τα οποία καπνίζει και δεν πληρώνει λογαριασμούς ή ενοίκιο. Σ' αυτό το σημείο, παραπέμπω στην αυθεντία Νικολάου v. Μακρίδη (πιο πάνω), στη σελίδα 804 [1]. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του μια απόφαση η οποία δεν έχει ικανοποιηθεί. Πρώτον, το βάρος απόδειξης ότι ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του, το φέρει ο ίδιος (βλέπετε Βασιλειάδης v. Τσουρής (πιο πάνω, στη σελίδα 48 [2], σε σχέση με το άρθρο 84 εδάφια

(2)και

(3)(γ) του Κεφ. 6). Βασικό μέλημα του κάθε ενός, πρέπει να είναι η ικανοποίηση των υποχρεώσεων του προς τρίτα πρόσωπα, και η απόρριψη της απαξίωσης προς τον γείτονα, που οδηγεί στην διάσπαση του κοινωνικού συνόλου. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 έχει καθήκον να ικανοποιήσει την υποχρέωση του έναντι του Αιτητή, που απορρέει από και βασίζεται σε απόφαση Δικαστηρίου. Τα όσα ανέφερε ο Καθ' ου η Αίτηση, καίτοι μη ικανοποιητικά ούτως ή άλλως, δεν τον απαλλάσσουν αυτόματα από τις υποχρεώσεις του και δε σημαίνει ότι δε θα τον διατάξει το Δικαστήριο να πληρώνει οποιοδήποτε ποσό προς εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους του (βλέπετε σχετικά τις αυθεντίες Δημητρίου v. Περδίου

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1418 και McEwan v. McEwan

(1972)2 All ER 708). Προς το σκοπό της ικανοποίησης των υποχρεώσεων του έναντι του Αιτητή, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 καλείται να καταβάλει κάθε προσπάθεια στο καλύτερο μέτρο των δυνατοτήτων του. Δεύτερον, έχοντας υπόψην την αυθεντία Petsas v. Demetriadou

(1971)1 C.L.R. 187 για τα συμπεράσματα τα οποία δύναται να εξαγάγει το Δικαστήριο από την ενώπιον του μαρτυρία, θεωρώ ότι είναι φανερό πως ο Καθ' ου η Αίτηση 2, έχει οικονομικούς πόρους τους οποίους δεν αποκάλυψε. Τρίτον, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δεν έπεισε το Δικαστήριο ότι ψάχνει για απασχόληση. Δεν έχει εγγραφεί στο Γραφείο Εργασίας, ούτε και έκαμε αναφορά σε συγκεκριμένες ή οποιεσδήποτε προσπάθειες εξεύρεσης εργασίας. Θα μπορούσε ακόμα να κοιτάξει και για οποιαδήποτε είδους εργασία, εκτός από τη διδασκαλία καράτε, έστω εποχιακή, έστω προσωρινή, έστω σε μερική απασχόληση, για την οποία δεν χρειάζονται ιδιαίτερα προσόντα πέραν από την καλή φυσική του κατάσταση και όρεξη για δουλειά. Δυνατότητα προς εργασίαν φαίνεται ότι έχει ο οφειλέτης, εκείνο που δεν έχει είναι η αναγκαία βούληση (βλέπετε σχετικά Χριστάκη ή άλλως Παναγιώτου v. Μιχαήλ

(1998)1 (Α) Α.Α.Δ. 422). Το Δικαστήριο είδε έναν άνδρα νέο και αρτιμελή που είναι σε θέση να εργαστεί. Δε με έπεισε ότι δε δύναται να εργαστεί. Ακριβώς ενόψει του γεγονότος ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είναι νέος και αρτιμελής και διαθέτει σχετικά προσόντα αλλά και πείρα σε διάφορες εργασίες, το Δικαστήριο θα λάβει υπόψην την εισοδηματική ικανότητα του, με την έννοια του τι θα μπορούσε να κερδίζει (βλέπετε σχετικά την αυθεντία Λουγκρίδης v. Eurolife Ltd.

(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 886). Τέταρτον, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 κατέθεσε ότι καπνίζει. Το κάπνισμα δεν θεωρείται ότι περιλαμβάνεται ανάμεσα στα απαραίτητα για την αξιοπρεπή διαβίωση ενός προσώπου και ως εκ τούτου το ποσό το οποίο δαπανάται για τσιγάρα δύναται να ληφθεί υπόψη ως ποσό το οποίο πρέπει να καταβάλλεται προς εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους (βλέπετε Chrysostomou v. Athanassiou

(1981)1 C.L.R. 669, Rolandis Louca & Soteriades Ltd. v.Koutsiou

(1970)1 C.L.R. 25). Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δαπανά ποσό περίπου €15.- μηνιαίως. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή επικεντρώθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση 2 - εξ' αποφάσεως οφειλέτη και ζήτησε την έκδοση διατάγματος αποπληρωμής δια μηνιαίων δόσεων εναντίον του. Το Δικαστήριο δεν θα ασχοληθεί περαιτέρω με την Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρεία. Δυνατότητα έκδοσης Διατάγματος μηνιαίων δόσεων: Έχω εξετάσει τις αρχές που αφορούν την έκδοση διατάγματος αποπληρωμής εξ' αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων. Όμως, στην ενώπιον μου υπόθεση, εγείρεται και άλλο, σημαντικότατο θέμα: κατά πόσον δύναται να προωθηθούν μέτρα εκτέλεσης εναντίον του χρεώστη εφόσον έχει εκδοθεί ήδη διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του. Είναι σχετικές η παράγραφος 608 του συγγράμματος Halsbury's Laws of England 3η έκδοση, Τόμος 2 και η σελίδα 70 του συγγράμματος Williams and Muir Hunter, The Law and Practice in Bankruptcy, 19η έκδοση. Πρώτον, στην περίπτωση που ο χρεώστης έχει ήδη κηρυχθεί σε πτώχευση, είναι η κρίση μου ότι, όσον αφορά ειδικά απαίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου για χρηματικό ποσό το οποίο απαιτείται από αυτόν και που αντιπροσωπεύει ενοίκια, ενόψει των προνοιών των άρθρων 9

(1), 34, 38

(1)(ε) και 117 του Κεφ. 5, αυτό μπορεί να διεκδικηθεί μόνο μέσω της διαδικασίας επαλήθευσης ενώπιον του Παραλήπτη της περιουσίας του χρεώστη. Δεύτερον, είναι η κρίση μου ότι εξ' αποφάσεως πιστωτής έχει δικαίωμα στο προϊόν μέτρων εκτέλεσης της απόφασης του εναντίον εξ' αποφάσεως οφειλέτη εφόσον τα μέτρα αυτά έχουν ολοκληρωθεί πριν την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του εξ' αποφάσεως χρεώστη. Παραπέμπω στο εδάφιο

(2)του άρθρου 9 του Κεφ. 5 [3] που είναι πανομοιότυπο με το εδάφιο

(2)του άρθρου 7 του Αγγλικού The Bankruptcy Act 1914 [4]. Στη σελίδα 71 του συγγράμματος Williams and Muir Hunter, The Law and Practice in Bankruptcy (πιο πάνω), κάτω από την επικεφαλίδα Subsection

(2): Creditor holding security, αναφέρονται τα ακόλουθα: "The relation of the title of the trustee back to the date of the act of bankruptcy in no way affects secured creditors whose title accrued prior to that date; but most of the pre-1869 statutes contained a provision which deprived execution creditors of the benefit of their execution, if they had not realised by seizure and sale before the adjudication. .... But the 1883 Act, by section 45 (now section 40), restored and extended the principle of the old law applicable to execution creditors, who are now deprived of 'the benefit of the execution or attachment' unless it has been 'completed' before receiving order and without notice of a petition or available act of bankruptcy, i.e. an act 'available for a bankruptcy petition at the date of the presentation of the petition on which the receiving order is made' (s. 167)." Το άρθρο 40 του Αγγλικού The Bankruptcy Act 1914, το συναντούμε στη σελίδα 315 του ιδίου συγγράμματος [5] και είναι πανομοιότυπο με το άρθρο 44 του Κεφ. 5, τουλάχιστον ως προς τα εδάφια

(1)και

(3). Υπογραμμίζω ιδιαίτερα ότι γίνεται μνεία στην έκδοση του διατάγματος παραλαβής ως καταλυτική ημερομηνία, πριν ο χρεώστης κηρυχθεί, εάν κηρυχθεί, σε πτώχευση. Εξάλλου, η πτώχευση του χρεώστη θεωρείται ότι ανάγεται στο παρελθόν και αρχίζει από το χρόνο διάπραξης της πράξης πτώχευσης με βάση την οποία εκδόθηκε εναντίον του το διάταγμα παραλαβής (βλέπετε άρθρο 40 του Κεφ. 5). Στην παράγραφο 616 του συγγράμματος Halsbury's Laws of England (πιο πάνω), κάτω από την επικεφαλίδα Actions in respect of provable debts, αναφέρονται τα ακόλουθα: "An action in respect of a debt or liability provable in bankruptcy commenced against the debtor before the receiving order may be stayed at any time after the petition has been presented against him [Υποσημείωση: "By order of the bankruptcy court, or the court where the action is pending, under the Bankruptcy Act, 1914 ss. 9, 167; and see Re Woods, Ex parte Ditton

(1876), 1 Ch. D. 557, C.A."] Similar actions which are commenced after the receiving order, without the leave of the court, will be stayed. After the receiving order an order for the payment of a judgment debt by instalments cannot be made against a debtor [Υποσημείωση: "Under the Debtors Act, 1869, s.5], if the debt is provable in bankruptcy [παραπομπή στην αυθεντία Re Nuthall, Ford v. Nuthall

(1891), 8 Morr. 106, C.A." [δική μου υπογράμμιση] Τρίτον, ειδικά για την εκτέλεση απόφασης δια της έκδοσης διατάγματος αποπληρωμής του χρέους με μηνιαίες δόσεις, στη σελίδα 78 του συγγράμματος Williams and Muir Hunter, The Law and Practice in Bankruptcy (πιο πάνω), κάτω από την επικεφαλίδα Remedies under Debtors Act 1869, αναφέρεται ότι: "Under section 5 of that Act a debtor cannot be arrested on committal order, nor can an order for payment by instalments of a provable debt be made after a receiving order", με παραπομπή στην αυθεντία Re Nuthall

(1891)8 Mor.

1. Περισσότερα επί του ιδίου θέματος στην ανάλυση των άρθρων των νομοθεσιών The Debtors Acts 1869 and 1878, στη σελίδα 828 του ιδίου συγγράμματος [6]. Απόφαση: Έχω εξετάσει τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, σε περίπτωση που κριθεί ότι η τελική κατάληξη μου είναι λανθασμένη. Κρίνω πως, εάν δεν υπήρχε το Διάταγμα Παραλαβής, θα εδύνατο και θα έπρεπε να εκδοθεί διάταγμα εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2 για την αποπληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους του δια μηνιαίων δόσεων εκ €
2. Ενόψει των πιο πάνω όμως και λόγω της ύπαρξης Διατάγματος Παραλαβής της περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση 2, ουδεμία διαταγή εκδίδεται για την αποπληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων. Η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται. Υπό τις περιστάσεις κρίνω δίκαιο όπως μη εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα και ουδεμία διαταγή εκδίδεται. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΔ [1] « Έχει νομολογηθεί ότι η εξόφληση εξ' αποφάσεως χρεών θα πρέπει να εντάσσεται μέσα σε όρια που επιτρέπουν ταυτόχρονα και την αξιοπρεπή διαβίωση του οφειλέτη. Όμως, έχει επίσης τονιστεί ότι ένας οφειλέτης δεν μπορεί να αφεθεί να δημιουργεί υποχρεώσεις, άλλες από αυτές που έχουν σχέση με τις ουσιαστικές ανάγκες του ιδίου και της οικογένειας του και ταυτόχρονα να τις προβάλλει για να αποφύγει την πληρωμή του χρέους (Kokoni v. Ioannides

(1963)1 C.K.R. 468, και ΣΠΕ Αραδίππου v. Ιακώβου

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 2032). Η αξιοπρεπής διαβίωση του οφειλέτη λαμβάνεται υπ' όψιν από τη μία, αλλά και από την άλλη η ανάγκη για εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων και ικανοποίηση του εξ' αποφάσεως δανειστή δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται.» [2] «Ο σκοπός της πιο πάνω νομοθετικής πρόνοιας, η οποία απορρίπτει την εισήγηση του εφεσείοντος είναι πασιφανής. Ο εξ' αποφάσεως πιστωτής δεν μπορεί να γνωρίζει ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία του εξ' αποφάσεως οφειλέτη, τα οποία θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την έκδοση διατάγματος καταβολής του εξ' αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων. Έτσι το βάρος απόδειξης ότι ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του, μετατοπίζεται στους ώμους του. Ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης υποχρεούται να προβαίνει ενόρκως σε πλήρη αποκάλυψη όλων των περιουσιακών του στοιχείων για να δείξει, αν έτσι ισχυρίζεται, πως δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του ή να καθορίσει το ποσό που προτείνει ότι είναι μέσα στην οικονομική του δυνατότητα να πληρώνει μηνιαίως. Ο εξ' αποφάσεως πιστωτής μπορεί επίσης να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία έχει που αφορούν την περιουσία του εξ' αποφάσεως χρεώστη. Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου θα πρέπει να εφαρμόζονται. Στις αστικές υποθέσεις η περιουσία του εξ' αποφάσεως χρεώστη βαρύνεται με το ποσό που οφείλεται δυνάμει της δικαστικής απόφασης προς όφελος του εξ' αποφάσεως πιστωτή. Θεωρείται δηλαδή στην πράξη πως μέρος της περιουσίας και των εισοδημάτων του εξ' αποφάσεως χρεώστη ανήκουν στον εξ' αποφάσεως πιστωτή, μέχρι την εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους.» [3] «9

(2)Το άρθρο όμως αυτό δεν θα επηρεάζει την εξουσία ασφαλισμένου πιστωτή να εκποιήσει ή άλλως πώς να χειριστεί την ασφάλεια του με τον ίδιο τρόπο που θα εδικαιούτο να την εκποιήσει ή χειριστεί, αν το άρθρο αυτό δεν είχε θεσπιστεί.» [4] "7.

(1)On the making of a receiving order an official receiver shall be thereby constituted receiver of the property of the debtor, and thereafter, except as directed by this Act, no creditor to whom the debtor is indebted in respect of any debt provable in bankruptcy shall have any remedy against the property or person of the debtor in respect of the debt, or shall commence any action or other legal proceedings unless with the leave of the court and on such terms as the court may impose.

(2)But this section shall not affect the power of any secured creditor to realise or otherwise deal with his security in the same manner as he would have been entitled to realise or deal with it if this section had not been passed." [5] "40.-

(1)Where a creditor has issued execution against the goods or land of a debtor, or has attached any debt due to him, he shall not be entitled to retain the benefit of the execution or attachment against the trustee in bankruptcy of the debtor, unless he has completed the execution or attachment before the date of the receiving order, and before notice of the presentation of any bankruptcy petition by or against the debtor, or of the commission of any available act of bankruptcy by the debtor.

(2)For the purposes of the Act, an execution against goods is completed by seizure and sale; and attachment of a debt is completed by receipt of the debt; and an execution against land is completed be seizure, or ... by the appointment of a receiver.

(3)An execution levied by seizure and sale on the goods of a debtor is not invalid by reason only of its being an act of bankruptcy, and a person who purchases the goods in good faith under a sale by the sheriff shall in all cases, acquire a good title to them against the trustee in bankruptcy." [6] "Effects of act of bankruptcy and receiving order In Re a Debtor, ex. p. Rock Red Brick Co.

(1904)90 L.T. 64, D.C., after the issue of a judgement summons, a bankruptcy notice was served and complied with; an instalment order was thereafter made on the judgement summons. A bankruptcy petition was then presented by another creditor, founded on non-compliance with the bankruptcy notice, who was held (distinguishing Montgomery v. Re Bulmes, supra) entitled to a receiving order, since there was an act of bankruptcy available to any creditor, before the instalment order. No order under this section to commit (Re Ryley)

(1885)15 Q.B.D., 329; see C.C.R. Ord. 25, r. 50) or for payment by instalments of a provable debt (Re Nuthall

(1891)8 Mor. 106) can be made after the receiving order. Cf. Sophian v. A.J. Clifford & Son [1974] K.B. 212, p. 34, ante." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο