A.S.S. AMUSEMENT LIMITED κ.α. ν. Ρέας Κουμίδου Ερέλ, Αρ. Αιτήσεως: Κ25/14, 17/10/2014

(2)(ll), στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960 άρθρα 31, 32, 41 και 47 και στη διακριτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση αναφέρονται στις επισυνημμένες ένορκες δηλώσεις των κ.κ. Κωνσταντίας Αντωνίου πρώην Σαλάτα, Πανίκου Αντωνίου και Ανδρέα Σαλάτα, από το Τσέρι και Λευκωσία αντίστοιχα, της ιδίας ημερομηνίας. Η κα. Κωνσταντία Αντωνίου Σαλάτα από το Τσέρι, λέγει ότι είναι η Αιτήτρια 2 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση. Είναι λοχίας στην Αστυνομία και υπηρετεί στον Κλάδο που ασχολείται με τη Βία στην Οικογένεια. Γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται και για εκείνα που δεν γνωρίζει προσωπικά, αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησης της. Η σχέση της με του Αιτητές 1 έγκειται στο ότι ήταν σύζυγος του Ανδρέα Σαλάτα, μετόχου της εταιρείας. Ο έτερος μέτοχος ήταν η μητέρα του Μαρία Σταύρου Παντελή. Διευθυντής της εταιρείας είναι ο Ανδρέας Σαλάτας και Γραμματέας η μητέρα του, ενώ εγγεγραμμένο γραφείο είναι από το 1999 η οδός Ελευθερίας 10 στο Τσέρι, όπου διαμένει η ίδια με τον νέο σύζυγο της, Πανίκο Αντωνίου. Η ενόρκως δηλούσα λέγει πως δεν γνωρίζει γιατί διατηρήθηκε αυτή η διεύθυνση ως το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Με τον πρώην σύζυγο της Ανδρέα Σαλάτα, έχει χωρίσει και από τον Ιανουάριο 2002 εκείνος εγκατέλειψε τη συζυγική οικία, μετά από σχετικό διάβημα της ιδίας στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Οι σχέσεις τους είναι πολύ τυπικές και αφορούν μόνο θέματα σχετικά με τα τρία παιδιά τους. Στο σπίτι της στον οδό Ελευθερίας στο Τσέρι, διαμένει με τον δεύτερο σύζυγο της Πανίκο Αντωντίου, με τον οποίο παντρεύτηκε το 2007 και ο οποίος είναι ανώτερος Αστυνόμος, Αστυνομικός Διευθυντής Μόρφου και δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με την Αιτήτρια 1 εταιρεία. Η ενόρκως δηλούσα πληροφορείται από τον δικηγόρο της ότι από έρευνα που έκαμε την 2.4.2014 στον φάκελο της υπόθεσης Ε138/13, του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, διαπίστωσε πως ο επιδότης στην ένορκο δήλωση επίδοσης της Αίτησης, ανέφερε ότι ο Πανίκος Αντωνίου είναι Γραμματέας της Αιτήτριας 1 εταιρείας. Την 18 ή 19.3.2014 ο πρώην σύζυγος της ενόρκως δηλούσας, της τηλεφώνησε και της είπε ότι την 18.3.2014 του εδόθησαν δύο αποφάσεις / διατάγματα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας στις Αιτήσεις Ε138/13 και 139/13 που αφορούσαν το ακίνητο και τη ρώτησε αν πήρε οποιαδήποτε σχετικά έγγραφα. Του απάντησε καταφατικά και ότι ο επιδότης είπε στον Πανίκο Αντωνίου, ο οποίος είχε παραλάβει πριν από καιρό, πως αυτά δεν είναι τίποτε, ότι του τα παραδίδει απλά για πληροφόρηση της ως εγγυήτριας στην Αιτήτρια 1 εταιρεία. Η ίδια δεν έκαμε τίποτε διότι και στο παρελθόν όταν παρέλαβε κάποια έγγραφα που απευθύνονταν στην Αιτήτρια 1, ο Ανδρέας Σαλάτας της έλεγε πως πήρε και ο ίδιος τα έγγραφα, να τα αγνοήσει, να μην αγχώνεται και θα τα κανονίσει ο ίδιος. Πράγματι τα κανόνιζε και ποτέ δεν υπήρξε πρόβλημα. Είναι γι' αυτό που δεν έκαμε τίποτε, ούτε έστειλε τα έγγραφα στον Ανδρέα Σαλάτα, πιστεύοντας ότι θα ενημερωνόταν και εκείνος ως ιδιοκτήτης της εταιρείας, όπως έγινε και άλλες φορές στο παρελθόν. Δηλαδή, και στο παρελθόν είχε δεχθεί επίδοση η Αιτήτρια 2 για την Αιτήτρια 1 εταιρεία. Στις 20.3.2014 απέστειλε με το φαξ του γραφείου της από την Αστυνομία, τα τέσσερα έγγραφα τα οποία της παρέδωσε ο σύζυγος της, ο οποίος τα είχε παραλάβει την 17.6.

1. Κανένα άλλο έγγραφο δεν έχει πάρει ούτε οποιαδήποτε ενέργεια έκαμε, ούτε γνωρίζει οτιδήποτε άλλο για την υπόθεση. Καμία επιστολή συστημένη ή άλλως πήρε, που να αφορά την υπόθεση. Είναι αξιοσημείωτο ότι η ενόρκως δηλούσα φαίνεται να κράτησε για εννέα μήνες έγγραφα τα οποία ήταν για πληροφόρηση της και δεν είχαν άλλη αξία ή ρόλο, ώστε να είναι ακόμα στην κατοχή της όταν μίλησε με τον πρώην σύζυγο της για τα καθέκαστα το Μάρτιο 2014 και να είναι μάλιστα σε θέση να του τα στείλει με τηλεομοιότυπο. Ο κ. Πανίκος Αντωνίου από το Τσέρι, λέγει ότι από το 2007 είναι νυμφευμένος με την Κωνσταντίνα Αντωνίου, Αιτήτρια 2 και πρώην σύζυγο του Ανδρέα Σαλάτα. Την 17.6.2013, ιδιώτης επιδότης πήγε στο σπίτι που διαμένει το ζεύγος στην οδό Ελευθερίας 10 στο Τσέρι και ζητούσε την Κωνσταντίνα Σαλάτα. Ο ενόρκως δηλών του είπε ότι εκείνη έλειπε και ότι ο ίδιος ήταν ο σύζυγος της. Ο επιδότης του ζήτησε να παραλάβει τέσσερα έγγραφα, τα Τεκμήρια 5, 6, 7 και 8 στην ένορκο δήλωση της κας. Κωνσταντίνας Αντωνίου, δηλαδή δύο αντίγραφα για δύο Αιτήσεις Ενοικιοστασίου αρ. Ε138/2013 και Ε139/2013 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας. Ο ενόρκως δηλών πληροφορήθηκε από τον δικηγόρο κ. Παπαθεοδώρου ότι, από την έρευνα με έκαμε την 2.4.2014 στο φάκελο των εν λόγω υποθέσεων, διαπίστωσε ότι ο επιδότης, στην ένορκο δήλωση επίδοσης του, ανάφερε πως τα τέσσερα έγγραφα επιδόθηκαν στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας και στον ίδιο ως Γραμματέα. Ο κ. Αντωνίου λέγει ότι ουδεμία σχέση έχει με την Αιτήτρια 1 εταιρεία, Καθ' ης η Αίτηση στις Αιτήσεις Ε138/2013 και Ε139/
2. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι Ανώτερος Αστυνόμος και Αστυνομικός Διευθυντής Μόρφου. Λόγω του ότι ήταν διστακτικός να παραλάβει τα έγγραφα, ο επιδότης του είπε να μην έχει έγνοια, δεν είναι τίποτε, είναι μία απλή ενημέρωση για τη σύζυγο του ως εγγυήτρια της εταιρείας - Αιτήτριας 1 στην παρούσα. Σημειώνω εδώ ότι λογικά, θα ανέμενε κάποιος διαφορετική αντίδραση από έναν Αστυνόμο σε τέτοια επίδοση. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι, εξ' όσων θυμάται, και στο παρελθόν είχαν σταλεί στο σπίτι τους άλλα έγγραφα για την Αιτήτρια 1 εταιρεία για τα οποία η σύζυγος του μίλησε με τον πρώην σύζυγο της, Ανδρέα Σαλάτα. Ο ενόρκως δηλών έδωσε τα έγγραφα στη σύζυγο του και τίποτε άλλο δεν γνωρίζει για την υπόθεση αυτή. Ο κ. Άντρος / Ανδρέας Σαλάτας, από τη Λευκωσία, λέγει ότι την 18.3.2014 του επιδόθηκαν δύο αποφάσεις του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας που αφορούν τις Αιτήσεις αρ. Ε138/2013 και Ε139/
3. Αμέσως επισκέφθηκε τον δικηγόρο κ. Παπαθεοδώρου, ο οποίος του είπε ότι για να εκδοθούν οι αποφάσεις αυτές, θα έπρεπε απαραίτητα να υπήρχαν δύο προϋποθέσεις, δηλαδή να είχαν σταλεί συστημένες επιστολές για αξίωση των ενοικίων και αφού περνούσαν 21 ημέρες από τις επιστολές, να είχαν καταχωρηθεί Αιτήσεις, να επιδόθηκαν στην Αιτήτρια 1 εταιρεία και να παρήλθαν 14 ημέρες και μετά να έγινε η διαδικασία της έκδοσης απόφασης. Ο ενόρκως δηλών ως ο μοναδικός διευθυντής, μέτοχος και διαχειριστής των εργασιών της Αιτήτριας 1 εταιρείας, τίποτε από όλα αυτά δεν του έχουν γνωστοποιηθεί ή αποσταλεί. Επικοινώνησε αμέσως με την πρώην σύζυγο του, Κωνσταντίνα Σαλάτα, Καθ' ης η Αίτηση 2 στις προαναφερθείσες Αιτήσεις, και του είπε ότι πήρε μέσω του συζύγου της κάποια έγγραφα, αλλά επειδή αυτός που του τα έδωσε του είπε ότι δεν ήταν τίποτε αλλά ήταν μόνο για δική της ενημέρωση, δεν ενημέρωσε τον κ. Σαλάτα, ούτε του τα έστειλε, διότι είχε την εντύπωση ότι θα αποστέλλονταν και στον ίδιο αντίγραφα και θα τα φρόντιζε, όπως είχε γίνει ξανά και στο παρελθόν με άλλα δικαστικά έγγραφα. Την επόμενη μέρα, ήτοι την 20.3.2014, η Κωνσταντίνα Αντωνίου του απέστειλε από την εργασία της με φαξ τα τέσσερα έγγραφα τα οποία παρέλαβε την 17.6.2013 ο σύζυγος της. Ο ενόρκως δηλών τα πήγε στο δικηγόρο του και του ανέθεσε όπως προβεί στα δέοντα για την ακύρωση των δύο αποφάσεων. Εξ' όσων πληροφορείται από τον δικηγόρο του, την 2.4.2014 αυτός προέβη σε έρευνα στο φάκελο της δικογραφίας της Αίτησης Ε138/2013 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας και διαπίστωσε ότι: (α) Η Αίτηση Ε138/2013 καταχωρίστηκε την 7.6.2013 ενώ η συμβατική περίοδος ενοικίασης, σύμφωνα με την παράγραφο Γ2 2.4 της Αίτησης, έληγε την 31.7.
4. Δηλαδή, η Αίτηση καταχωρίστηκε ενώ η ενοικίαση ήταν συμβατική και ίσχυε. (β) Στο φάκελο της δικογραφίας υπήρξε μία απλή επιστολή ημερομηνίας 26.4.2013 η οποία ετοιμάστηκε από τον δικηγόρο των Αιτητών στην Αίτηση Ε138/2013, η οποία απευθυνόταν προς την εταιρεία και την Κωνσταντίνα Σαλάτα - Αντωνίου, Αιτητές 1 και 2 στην παρούσα. Η επιστολή αυτή δεν ήταν συστημένη ούτε υπήρξε οποιαδήποτε απόδειξη - μαρτυρία ότι αυτή παραλήφθηκε από οποιονδήποτε. Αυτή δεν παραλήφθηκε από τον κ. Σαλάτα, ούτε από την Αιτήτρια 1 εταιρεία. (γ) Δεν υπήρχε στο φάκελο της ίδιας υπόθεσης οποιαδήποτε άλλη επιστολή ή έγγραφο με το οποίο να τερματίζεται η επίδικη ενοικίαση. Στο φάκελο της ίδιας δικογραφίας υπήρχε επίσης η ένορκος δήλωση του Χρύσανθου Βιολάρη, ιδιώτη επιδότη, ότι οι Αιτήσεις δόθηκαν στον Πανίκο Αντωνίου, Γραμματέα της εταιρείας. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο κ. Αντωνίου καμία απολύτως σχέση έχει με την εταιρεία, ούτε Γραμματέας της ήταν. Μοναδικός διευθυντής της εταιρείας είναι ο ίδιος και μοναδική Γραμματέας η μητέρα του, Μαρία Σ. Παντελή. Ουδέν αναφέρει ο ενόρκως δηλών σε σχέση με τη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας Αιτήτριας 1 και τη νομιμοποίηση επίδοσης εγγράφων εκεί, αλλά ούτε και σε σχέση με το γεγονός ότι η δική του διεύθυνση στο Πιστοποιητικό Διευθυντών και Γραμματέως της Αιτήτριας 1 εταιρείας, Τεκμήριο 2 στην ένορκο δήλωση της Αιτήτριας 2, είναι η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου, δηλαδή της οικίας της Αιτήτριας
5. Ο κ. Σαλάτας λέγει ότι η Αιτήτρια 1 εταιρεία, στην οποία δεν έγινε κανονική επίδοση οποιουδήποτε εγγράφου, έχει πάρα πολύ καλή υπεράσπιση στην ουσία της Αίτησης Ε138/
6. Μεταξύ άλλων, θα υπάρξει διεκδίκηση εναντίον των ιδιοκτητών του ακινήτου για πολύ μεγάλες αποζημιώσεις, λόγω του ότι με δικές τους ενέργειες, ήτοι με ενυπόγραφη επιστολή τους προς το Δήμο Λευκωσίας, ζήτησαν να σταματήσει και σταμάτησε ο έλεγχος των αιτήσεων που ο ενόρκως δηλών είχε υποβάλει για να εξασφαλιστούν οι αναγκαίες άδειες, που είναι απαραίτητο να εκδίδονται κάθε χρόνο από τις αρμόδιες Αρχές, για να λειτουργεί νόμιμα το επίδικο ως νυκτερινό κέντρο. Οι αξιώσεις που υπάρχουν εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση ιδιοκτητών είναι πολλαπλάσιες τυχόν οφειλόμενων ενοικίων. Σημειώνεται ότι αφενός ο ενόρκως δηλών εμμέσως παραδέχεται την οφειλή ενοικίων, αφετέρου δεν κάνει οποιαδήποτε αναφορά σε κάποιο από τους λόγους ακύρωσης απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, δυνάμει του άρθρου 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, που είναι ή θα έπρεπε να είναι, η βάση της κυρίως Αίτησης. Επιπλέον, ο κ. Σαλάτας λέγει ότι η Αιτήτρια 2 στην παρούσα δεν υπέγραψε το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 28.7.2009 ως εγγυήτρια παρόλο που φαίνεται το όνομα της ως εγγυήτρια. Αξιοσημείωτο είναι πως η ίδια η Αιτήτρια 2 δεν προβαίνει σε σχετική αναφορά στη δική της ένορκο δήλωση. Την 7.4.2014, ο ενόρκως δηλών αποτάθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο όπου καταχώρισε την Αίτηση αρ. 69/2014 για παραχώρηση άδειας για την καταχώριση Αίτησης για την έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari αναφορικά με την νομιμότητα του διατάγματος. Η Αίτηση απορρίφθηκε με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 30.4.
7. Για όλους τους λόγους που εκτίθενται τόσο στη δική του ένορκο δήλωση όσο και στις δύο άλλες ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση, οι αιτούμενες θεραπείες θα πρέπει να εκδοθούν άμεσα. Τα γεγονότα τα οποία εμφαίνονται από τα ίδια τα έγγραφα της Αίτησης Ε138/2013 ως και αυτά που βρίσκονται στο φάκελο της δικογραφίας είναι τέτοια που από μόνα τους οδηγούν στην άμεση απόδοση της αιτούμενης θεραπείας. Το πρωτόδικο Δικαστήριο εμφανώς δεν είχε δικαιοδοσία να ασχοληθεί με την επίδικη υπόθεση. Αλλά και σε περίπτωση που το Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία, δεν υπήρχαν τα απαραίτητα προαπαιτούμενα για την έκδοση του διατάγματος. Καμία νόμιμη προϋπόθεση δεν υπήρχε κατά τον χρόνο έκδοσης της επίδικης απόφασης της 17.9.2013 που να αιτιολογούσε νομικά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση καταχωρίστηκε την 28.5.2014 και αυτή βασίζεται στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό, περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) Διαδικαστικός Κανονισμός αριθμός 1 του 1983 άρθρα 7, μέχρι 11, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 θθ.7 και 11, Δ.48 θθ.2 και 8

(1)(ii), στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 31, 32, 41 και 47, στη συμφυή εξουσία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:

(1)Οι Αιτητές κακόπιστα ή/και εσκεμμένα ή/και άλλως πως αποκρύπτουν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα ή/και πληροφορίες (non disclosure) και δεν προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη (full and frank disclosure) των γεγονότων που αφορούν την υπόθεση παραβαίνοντας την υποχρέωση τους να ενεργήσουν με βάση την αρχή της μέγιστης καλής πίστης.

(2)Οι Αιτητές δεν προσέρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια (clean hands) ή/και κωλύονται να αιτούνται προς όφελος τους τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ή/και να επικαλούνται την ενεργοποίηση της σύμφυτης εξουσία του Δικαστηρίου ή/και των αρχών της επιείκειας για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.

(3)Δεν τηρούνται ή/και δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.

(4)Το πραγματικό υπόβαθρο που στηρίζει την αίτηση των Αιτητών ή/και το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την Αίτηση είναι ελλιπές ή/και ανεπαρκές ή/και αναληθές ή/και δεν δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.

(5)Οι ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την Αίτηση των Αιτητών είναι αντικανονικές ή/και παράτυπες, καθώς αντιβαίνουν στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και τη Νομολογία και ως εκ τούτου πάσχουν νομικά.

(6)Οι Αιτητές υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης ενεργούν με αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης.

(7)Δεν υπάρχει μαρτυρία ή/και ικανοποιητική μαρτυρία που να δικαιολογεί την προϋπόθεση του κατεπείγοντος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.

(8)Δεν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αφού το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στις επισυνημμένες ένορκες δηλώσεις των κ.κ. Ευαγγελίας Κουμίδου και Χριστόδουλου Κοιλαρά, αμφότεροι από τη Λευκωσία, της ιδίας ημερομηνίας. Η κα. Κουμίδου λέγει ότι είναι η Καθ' ης η Αίτηση 3 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση και γνωρίζει προσωπικά και θετικά τα γεγονότα που αναφέρει στην ένορκο δήλωση της και αυτά είναι αληθινά, ενώ τα γεγονότα που δεν γνωρίζει προσωπικά και για τα οποία αναφέρεται άλλη πηγή γνώσης, είναι αληθινά απ' ότι καλύτερα γνωρίζει και πιστεύει. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι είναι πλήρως και δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκο δήλωση της από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, οι οποίοι είναι αδέλφια της και συνιδιοκτήτες στο επίδικο ακίνητο. Έχει διαβάσει τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την υπό εξέταση αίτηση, και αρνείται όλους και τον καθένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται σ' αυτές, με εξαίρεση τους ισχυρισμούς που ρητά γίνονται παραδεκτοί στην ένορκο δήλωση της. Από την ανάγνωση της ενόρκου δηλώσεως της Κωνσταντίας Αντωνίου Σαλάτα ημερομηνίας 8.5.2014, εύκολα διαφαίνεται και προκύπτει η προσπάθεια παραποίησης των γεγονότων και επιστρατεύονται αναλήθειες, αποκρύπτονται ουσιαστικά γεγονότα, διαστρεβλώνονται γεγονότα και γίνεται απόπειρα παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Η κα. Σαλάτα καμία εξήγηση δίδει γιατί διατηρήθηκε η διεύθυνση της ως το εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας 1 εταιρείας ενώ χώρισε με την Ανδρέα Σαλάτα από το 2002, και οι σχέσεις τους, όπως η ίδια αναφέρει, είναι πολύ τυπικές. Η κα. Σαλάτα στις παραγράφους 5, 6 και 7 της ένορκης δήλωση της προβαίνει σε παραποίηση των αληθινών γεγονότων και μηχανεύεται σενάριο στα μέτρα της Αιτήτριας 1 εταιρείας και του πρώην συζύγου της, διευθυντή της εταιρείας, σε μία προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Η κα. Σαλάτα αναληθώς αναφέρει ότι ο επιδότης είπε στο σύζυγο της Πανίκο Αντωνίου, ο οποίος παρέλαβε τις Αιτήσεις έξωσης αρ. 138/2013 και 139/2013, ότι του τα παρέδωσε απλώς για πληροφόρηση της ως εγγυήτριας. Εξ' όσων η κα. Κουμίδου πληροφορείται από τον επιδότη Χριστόδουλο Κοιλαρά, αυτός ανέφερε ρητά στον Πανίκο Αντωνίου ότι του επιδίδει τις δύο Αιτήσεις έξωσης, γιατί στη διεύθυνση οδός Ελευθερίας αρ. 10 στο Τσέρι, είναι το εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας 1 εταιρείας και η διεύθυνση της συζύγου του, εγγυήτριας της εταιρείας, μετά που ο Πανίκος Αντωνίου διάβασε το περιεχόμενο των Αιτήσεων και ανέλαβε να τις παραδώσει στη σύζυγο του και αυτή στη συνέχεια στον διευθυντή της Αιτήτριας 1, Ανδρέα Σαλάτα. Η κα. Κουμίδου επισημαίνει ότι είναι απορίας άξιον να κινδυνεύει να πληρώσει ως εγγυήτρια η κα. Κωνσταντία Αντωνίου Σαλάτα και στις δύο υποθέσεις σημαντικά ποσά καθυστερημένων ενοικίων και να μη λάβει κανένα μέτρο προστασίας των συμφερόντων της, όντες η ίδια Λοχίας της Αστυνομίας και ο σύζυγος της Αστυνόμος. Φύλαξε ένα ολόκληρο σχεδόν χρόνο τα έγγραφα των δύο Αιτήσεων έξωσης για να τα αποστείλει στον πρώην σύζυγο της από το γραφείο της Αστυνομίας, μετά την επίδοση των διαταγμάτων έξωσης, χωρίς όμως να αναφέρει οποιοδήποτε πειστικό λόγο γι' αυτή της τη συμπεριφορά. Η κα. Σαλάτα, στην παράγραφο 3 της ενόρκου δηλώσεως της, αναφέρει ότι δεν γνωρίζει για ποιο λόγο διατηρήθηκε η διεύθυνση της ως διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της Αιτήτριας 1 εταιρείας, αλλά τα έγγραφα που αφορούν την Αιτήτρια 1, Τεκμήρια 1, 2 και 3, τα διαφύλαξε και τα επισυνάπτει στην ένορκο δήλωση της. Ούτε την ανησύχησε το γεγονός ότι, συμπεριλήφθηκε ως εγγυήτρια στην εν λόγω Αίτηση έξωσης, εφόσον, κατά τον ισχυρισμό του Ανδρέα Σαλάτα, στην παράγραφο 10 της ενόρκου δηλώσεως του, η κα. Σαλάτα δεν υπέγραψε το ενοικιαστήριο έγγραφο ως εγγυήτρια, παρόλο που σ' αυτό υπάρχει το όνομα της ως εγγυήτρια. Η Καθ' ης η Αίτηση 3 συνεχίζει και λέγει ότι από την ανάγνωση της ένορκης δήλωσης του κ. Πανίκου Αντωνίου ημερομηνίας 8.5.2014, εύκολα διαφαίνεται και προκύπτει προσπάθεια παραποίησης των γεγονότων και επιστρατεύονται αναλήθειες, αποκρύπτοντας ουσιαστικά γεγονότα, διαστρεβλώνοντας γεγονότα σε μία προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Όπως πληροφορείται από τον επιδότη Χριστόδουλο Κοιλαρά, αυτός μετέβη στη διεύθυνση οδός Ελευθερίας αρ. 10 στο Τσέρι, γιατί αυτή η διεύθυνση ήταν το εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας 1 εταιρείας. Ζήτησε την Αιτήτρια 2 και ο Πανίκος Αντωνίου, που συστήθηκε στον επιδότη ως ο σύζυγος και συγκάτοικος της, παρέλαβε τόσο τα έγγραφα για τη σύζυγο του Αιτήτρια 2 όσο και τα έγγραφα για την εταιρεία Αιτήτρια 1, αναφέροντας στον επιδότη ότι θα τα δώσει στη σύζυγο του για να τα παραδώσει στον πρώην σύζυγο της, διευθυντή της Αιτήτριας 1 εταιρείας. Μάλιστα, ανάφερε στον επιδότη ότι επιδόθηκαν στη σύζυγο του και άλλα έγγραφα που αφορούσαν την Αιτήτρια 1 εταιρεία και αυτή τα παρέδιδε στον πρώην σύζυγο της. Ο Πανίκος Αντωνίου, Ανώτερος Αστυνόμος και Αστυνομικός Διευθυντής Μόρφου, καμία εξήγηση δε δίδει γιατί δεν προστάτεψε τα συμφέροντα της συζύγου του και γιατί παράλαβε τα έγγραφα που δεν την αφορούσαν. Η αναφορά του στην παράγραφο 5 της ενόρκου δηλώσεως του, είναι τουλάχιστον περίεργη για ένα Αστυνόμο. Από την ανάγνωση της ένορκης δήλωσης του Ανδρέα/Άντρου Σαλάτα ημερομηνίας 8.5.2014, εύκολα διαφαίνεται και προκύπτει προσπάθεια παραποίησης των γεγονότων και επιστρατεύονται αναλήθειες, αποκρύπτονται ουσιαστικά γεγονότα, διαστρεβλώνονται τα γεγονότα που αφορούν τις Αιτήσεις έξωσης αρ. Ε138/2013 και Ε139/2013, με καταφανή την προσπάθεια καθυστέρησης εκτέλεσης του εντάλματος κατοχής που εκδόθηκε εναντίον του. Στην παράγραφο 6 της ενόρκου δηλώσεως του, δηλώνει ότι τον πληροφόρησε ο δικηγόρος του ότι η συμβατική περίοδος ενοικίασης έληγε την 31.7.2013, δηλαδή, ως αναφέρει, η Αίτηση καταχωρίστηκε ενώ η ενοικίαση ήταν συμβατική και ίσχυε. Αποφεύγει εσκεμμένα να αναφερθεί στο επίδικο ενοικιαστήριο έγγραφο, το οποίο κατατέθηκε στην αίτηση έξωσης αρ. Ε138/2013 ως Τεκμήριο 1, το οποίο προβλέπει ότι η ενοικίαση έληγε στις 31.7.2003 και όχι στις 31.7.2013, που λόγω τυπογραφικού λάθους αναγράφεται στην παράγραφο Γ2.4 της Αίτησης Έξωσης. Τούτο άλλωστε φαίνεται ευκρινώς και στο Τεκμήριο 13, που συνοδεύει την ένορκο δήλωση του κ. Σαλάτα. Συνεπώς, το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία έκδοσης του Διατάγματος, Τεκμήριο

1. Στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωση του, ο κ. Σαλάτας αναληθώς αναφέρει ότι ο επιδότης είναι ο Χρύσανθος Βιολάρης ενώ στην πραγματικότητα είναι ο Χριστόδουλος Κοιλαράς που επέδωσε την Αίτηση έξωσης Ε138/
2. Η κα. Κουμίδου περαιτέρω αρνείται κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς του κ. Σαλάτα στην παράγραφο 8 της ενόρκου δηλώσεως του και ισχυρίζεται ότι ουδεμία υπεράσπιση έχει, καθότι οφείλει καθυστερημένα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη ως η απόφαση του Δικαστηρίου στην Αίτηση αρ. Ε138/
3. Επιπρόσθετα, η κα. Κουμίδου δηλώνει κατηγορηματικά ότι ουδέποτε υπέβαλαν αίτηση στο Δήμο Λευκωσίας, ως ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού. Την ισχυριζόμενη αίτηση υπέβαλε ο κ. Σαλάτας, πλαστογραφώντας την υπογραφή των ιδιοκτητών και εμφανιζόμενος ως αντιπρόσωπος τους. Όταν, ως ιδιοκτήτες, οι Καθ' ων η Αίτηση πληροφορήθηκαν την ύπαρξη της εν λόγω αίτησης, ζήτησαν αντίγραφο από το Δήμο Λευκωσίας και διαπίστωσαν ότι στην Αίτηση για Πολεοδομική Άδεια με ημερομηνία λήψης 7.3.2013, υπήρχαν τρεις υπογραφές που δεν είναι των Καθ' ων η Αίτηση. Ενόψει τούτου, ζήτησαν από το Δήμο Λευκωσίας να σταματήσει την εξέταση της αίτησης και κατάγγειλαν την υπόθεση στην Αστυνομία για πλαστογραφία. Εξ' όσων γνωρίζει η ενόρκως δηλούσα, η Αστυνομία εξέτασε την καταγγελία και το πόρισμα της είναι ότι υπάρχει πλαστογραφία και σύντομα ο Ανδρέας Σαλάτας θα κατηγορηθεί στο Δικαστήριο. Η ενόρκως δηλούσα αρνείται τον ισχυρισμό του κ. Σαλάτα και λέγει ότι η Αιτήτρια 2 υπέγραψε ως εγγυήτρια στο ενοικιαστήριο έγγραφο και ότι οι Αιτητές ουδεμία υπεράσπιση έχουν και απλώς επικαλούνται αόριστα αξιώσεις πολλαπλάσιες των οφειλομένων ενοικίων. Οι ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την υπό εξέταση αίτηση δεν περιέχουν ικανοποιητική μαρτυρία που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Καταδεικνύεται ότι οι Αιτητές κακόπιστα και/ή εσκεμμένα αποκρύβουν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και πληροφορίες και δεν προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των γεγονότων που αφορούν την υπόθεση, παραβαίνοντας την υποχρέωση τους να ενεργούν με βάση την αρχή της μέγιστης καλής πίστης και ούτε προσέρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Συνεπώς, κωλύονται να αιτούνται την προς όφελος τους άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι Αιτητές προσπαθούν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο με γεγονότα και στοιχεία που εμφανέστατα είναι αναληθή, όπως η ημερομηνία λήξης του ενοικιαστηρίου εγγράφου και ισχυρισμός για συμβατική σχέση, ενώ είναι καταφανές ότι τον ουσιώδη χρόνο ήταν θέσμιος ενοικιαστής η Αιτήτρια 1 εταιρεία, το όνομα του επιδότη που επέδωσε τις δύο Αιτήσεις έξωσης και την αίτηση στο Δήμο Λευκωσίας, που καταγγέλθηκε στην Αστυνομία για πλαστογραφία της υπογραφής των Καθ' ων η Αίτηση και ότι η Αστυνομία εξέτασε την καταγγελία και διαπίστωσε πλαστογραφία. Οι ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την υπό εξέταση αίτηση είναι παράτυπες και/ή αντικανονικές, καθότι αντιβαίνουν προς τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και τη Νομολογία. Είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι δεν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, αφού ενόψει των όσων έχει αναφέρει πιο πάνω, το ισοζύγιο της ευχέρειας δικαιολογεί τη μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει διαφορετικά και εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, η ενόρκως δηλούσα εισηγείται ότι το ποσό της εγγύησης που θα πρέπει να καταθέσουν οι Αιτητές, θα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο των οφειλόμενων ενοικίων και να λαμβάνονται υπόψην και τα ενδιάμεσα οφέλη, καθιστώντας σαφές ότι η μορφή εγγύησης που οι Αιτητές θα πρέπει να παράσχουν είναι αυτή της τραπεζικής εγγύησης. Τούτο δικαιολογείται από την όλη μέχρι σήμερα συμπεριφορά των Αιτητών, οι οποίοι χρωστούν ενοίκια από τον Οκτώβριο 2012, και ουδεμία έχουν επιδείξει προθυμία να τα πληρώσουν ή οποιοδήποτε ποσό έναντι αυτών. Ο κ. Χριστόδουλος Κοιλαράς λέγει ότι είναι νομίμως διορισθείς παρά της αρμόδιας αρχής ως ιδιώτης επιδότης, γνωρίζει προσωπικά και θετικά τα όσα αφορούν την επίδοση τόσο της Αίτησης αρ. Ε138/2013 όσο και του εκδοθέντος σ' αυτή διατάγματος/απόφασης ημερομηνίας 17.9.
4. Παρέλαβε τις Αιτήσεις αρ. Ε138/2013 και Ε139/2013 από τον δικηγόρο κ. Ι. Τυπογράφο στις 7.6.2013, ο οποίος του ανέφερε ότι, μετά από έρευνα που έκαμε στον Έφορο Εταιρειών, το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας A.S.S. Amusement Ltd είναι στην οδό Ελευθερίας αρ. 10 στο Τσέρι και στην ίδια διεύθυνση διαμένει η Κωνσταντία Α. Σαλάτα. Ο ενόρκως δηλών μετέβηκε στην πιο πάνω διεύθυνση στις 17.6.2013 και συνάντησε κάποιο κύριο, ονόματι Πανίκο Αντωνίου, ο οποίος του είπε ότι η Κωνσταντία Α. Σαλάτα είναι σύζυγος του και πρώην σύζυγος του Ανδρέα Σαλάτα, ιδιοκτήτη της εταιρείας A.S.S. Amusement Ltd. Ο κ. Κοιλαράς λέγει ότι ανέφερε στον κ. Αντωνίου ότι έχει δύο υποθέσεις εναντίον της εταιρείας και της συζύγου του και αυτός του ζήτησε ένα αντίγραφο της κάθε μίας υπόθεσης. Αφού τα διάβασε, είπε στον κ. Κοιλαρά ότι θα τα παραλάβει για τη σύζυγο του και για τον πρώην σύζυγο της, ιδιοκτήτη και διευθυντή της Αιτήτριας 1 εταιρείας και θα αναλάμβανε να τα παραδώσει άμεσα στη σύζυγο του Αιτήτρια 2, και αυτή να τα παραδώσει στη συνέχεια στο διευθυντή της Αιτήτριας 1 εταιρείας, πρώην σύζυγο της. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι, ενόψει των πιο πάνω, παρέδωσε στον κ. Πανίκο Αντωνίου δύο αντίγραφα της κάθε υπόθεσης και αυτός του υπέγραψε ότι τα παρέλαβε στις 17.6.
5. Ουδέποτε ανέφερε στον Πανίκο Αντωνίου ότι τα έγγραφα που του επέδωσε ήταν μια απλή ενημέρωση και να μην έχει έγνοια. Αντίθετα, του ζήτησε πρώτα να τα διαβάσει και μετά του ανέφερε ότι θα τα παραλάβει, αφού αντιλήφθηκε το περιεχόμενο τους. Ο ενόρκως δηλών λέγει πως όταν του παραδόθηκαν από τον κ. Ι. Τυπογράφο τα διατάγματα έξωσης του Δικαστηρίου στις Αιτήσεις έξωσης αρ. 138/2013 και Ε139/20113, ημερομηνίας 13.9.2013, επικοινώνησε πολλές φορές με τον διευθυντή της Αιτήτριας 1 Ανδρέα Σαλάτα σε αριθμό τηλεφώνου τον οποίο αναφέρει, και του είπε ότι έχει να του επιδώσει διατάγματα έξωσης για τα υποστατικά που ενοικιάζει στην οδό Επτανήσου αρ. 107 και στην οδό Ισαακίου Κομνηνού αρ. 1α, αμφότερα στην περιοχή Ομεριέ στην Παλιά Λευκωσία. Ο κ. Σαλάτας του καθόρισε ραντεβού έξω από τα επίδικα, τουλάχιστον τρεις φορές, πλην όμως ουδέποτε προσήλθε στο ραντεβού. Όταν ο κ. Κοιλαράς τον πέτυχε σε κατάστημα κοντά στα επίδικα υποστατικά, μετά από πληροφορίες των ιδιοκτητών, αυτός του είπε ότι είναι καλός επιδότης, αφού κατάφερε να του επιδώσει τα διατάγματα. Ιστορικό:
6. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 9 στην ένορκο δήλωση του κ. Ανδρέα Σαλάτα που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, το οποίο είναι παραδεκτό όπως φαίνεται από το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως της κας. Κουμίδου που συνοδεύει την ένσταση, το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων την 17.9.2013 στα πλαίσια της Αίτησης αρ. Ε138/2013 μεταξύ των Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα ως Αιτητών και των Αιτητών στην παρούσα ως Καθ' ων η Αίτηση, εξέδωσε την εξής απόφαση, ερήμην των Καθ' ων η Αίτηση: «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ: (α) Όπως η Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρεία, εκκενώσει και παραδώσει στους Αιτητές, εντός 15 ημερών από την ημερομηνία της επιδόσεως του παρόντος διατάγματος, κενή και ελευθέρα την κατοχή του υποστατικού επί της οδού Επτανήσου αρ. 107, Περιοχή Ομεριέ στην Παλιά Λευκωσία. (β) Όπως οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 αλληλεγγύως και κεχωρισμένως καταβάλουν υπέρ των Αιτητών 1, 2 και 3, τα πιο κάτω ποσά:

(1)€9.324,00 οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο από Οκτώβριο 2012 έως Απρίλιο 2013, εντόκως προς 5,5% ετησίως από 7.6.2013 μέχρις εξοφλήσεως.

(2)€1.332,00 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη από 1.5.2013 μέχρι παράδοσης, εντόκως προς 5,5% ετησίως επί εκάστου ποσού εκ €1.332,00 από την ημέρα που καθίσταται πληρωτέο μέχρις εξοφλήσεως.

(3)€745,00 δικηγορικά έξοδα, εντόκως προς 5,5% ετησίως από 7.6.2013 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον €29,00 έξοδα εκδόσεως της παρούσης αποφάσεως, πλέον Φ.Π.Α.» Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Καθ' ης η Αίτηση 3, η οποία δεν αμφισβητήθηκε, σήμερα οφείλονται ενοίκια από τον Οκτώβριο

2. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 8.5.2014 και μ' αυτήν οι Αιτητές 1 και 2 εξαιτούνται ως ακολούθως:
3. «Διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει ή/και να παραμερίζει (set aside) το εκδοθέν την 17.9.2013 Διάταγμα / απόφαση στην Αίτηση Αρ. Ε138/2013 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας εναντίον των Αιτητών 1 και 2 προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση.
4. Οποιανδήποτε άλλη θεραπεία.»
5. Στις 8.5.2014 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου η υπό εξέταση αίτηση και το Δικαστήριο αρνήθηκε να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς, επισημαίνοντας ότι δεν είναι ορθή η τοποθέτηση πως το έγγραφο έληγε το 2013, εφόσον φαίνεται από το ίδιο το έγγραφο ότι έληγε το 2003 (Τεκμήριο 13 στην ένορκο δήλωση του κ. Σαλάτα), ενώ οποιεσδήποτε πρόνοιες για ανανέωση, έχει σημασία αν εφαρμόστηκαν ή τηρήθηκαν. Περαιτέρω και ουσιαστικότερα, το Δικαστήριο παρατήρησε ότι δεν καταδεικνύεται το κατεπείγον της αίτησης, δεν υπήρχε ισχυρισμός ότι επίκειται η εκτέλεση του διατάγματος έξωσης εντός των ημέρων. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες να επιδοθεί η αίτηση.
6. Οι Αιτητές με αίτηση τους ημερομηνίας 16.6.2014, ζήτησαν Διάταγμα για αντεξέταση της Καθ' ης η Αίτηση 2 επί του περιεχόμενου της ενόρκου δηλώσεως της που συνοδεύει την ένσταση. Με Ενδιάμεση Απόφαση του ημερομηνίας 18.7.2014, το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση. Το Δικαστήριο άκουσε τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων την 8.9.2014 και επιφύλαξε την απόφαση του για να εκδοθεί σήμερα. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες των περί Ενοικιοστασίου Κανονισμών και εφόσον η υπό εξέταση αίτηση αφορά ενδιάμεσο, νομικό σημείο, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Πολιτική Δικονομία: Η Δ.40 θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Οι Αιτητές δεν ισχυρίζονται ότι υπάρχουν οποιαδήποτε γεγονότα τα οποία έλαβαν χώραν πριν την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου τα οποία δεν κατέστη δυνατόν να τα θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου στο δικόγραφο τους. Δεν υπάρχει άλλωστε δικόγραφο τους στο φάκελο της Ε138/2013, εφόσον δεν καταχώρισαν Απάντηση. Στην υπόθεση Stavrou v. Christopoulos

(1985)1 C.L.R. 449, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε έφεση εναντίον απόφασης πρωτόδικου Δικαστηρίου σε αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης το οποίο εκδόθηκε εκ συμφώνου. Η αίτηση βασιζόταν, όπως και η παρούσα, στην Δ.40, θ.11 και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Στη σελίδα 451 ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, είπε: «O.40 r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgement or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Courts of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in this proceedings the finality of a judgement." Συνεπώς, η Δ.40 θ.11 ουδόλως βοηθά τους Αιτητές στην υπό εξέταση αίτηση. Προϋποθέσεις και νομολογία για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων: Εξέταση κυρίως Αίτησης: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Για να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα πρέπει να ικανοποιηθώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν εκδοθεί το Διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται κατά το τέλος της υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Άρθρο 6: Η βασική Αίτηση υπέχει θέση αγωγής έναντι της υπό εξέταση αίτησης. O περί Ενοικιοστασίου Νόμος, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ρητά τις περιπτώσεις στις οποίες δυνατόν να ακυρωθεί, αναθεωρηθεί ή τροποποιηθεί προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, τι πρέπει να αποδειχθεί και ποιες συνέπειες ή δικαιώματα απορρέουν από την ακύρωση, ή αναθεώρηση (βλέπετε άρθρα 6 και 15 του Νόμου και Μιχαηλίδου v. Μακρίδη

(1995)1 Α.Α.Δ. 679). Για σκοπούς ακύρωσης της απόφασης του Δικαστηρίου τούτου ημερομηνίας 17.9.2013 στην Αίτηση Ε138/2013, οι Αιτητές πρέπει να αποδείξουν ένα ή περισσότερους από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 6 του Ν. 23/83. Με την Αίτηση τους οι Αιτητές βασίζονται, όπως φαίνεται, στο εδάφιο (β) του άρθρου 6: «το Δικαστήριο έχει εξουσία, κατόπιν προς τούτο αιτήσεως, να αναθεωρεί, τροποποιεί ή ακυρώνει διάταγμα ή απόφαση του, σε ορισμένες περιπτώσεις, ήτοι, μεταξύ άλλων: (β) Εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή η απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους. Πρέπει, πρωτίστως, να τονίσω ότι το Δικαστήριο δε μπορεί να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. Η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δε δύναται να καταλήγει στην μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του για τον έλεγχο της ορθότητας της απόφασης του και/ή την εξέταση ισχυρισμών που έπρεπε να είχαν εγερθεί ως υπεράσπιση (βλέπετε σχετικά σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451). Σε Αιτήσεις για αναθεώρηση αποφάσεων ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ουδόλως λαμβάνεται υπόψη εάν ο Καθ' ου η Αίτηση στην πρώτη υπόθεση, έχει ή όχι καλή υπεράσπιση. Η Δ.17 θ.10 δεν τυγχάνει εφαρμογής σε διαδικασία ως η παρούσα, ούτε και η σχετική νομολογία (δηλαδή, μεταξύ άλλων, οι αυθεντίες Evans v. Bartlam

(1937)1 All ER 646, Βίκα Πίκα Ντίσκο κ.α. v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ.28). Ο σκοπός του άρθρου 6 δεν είναι ο έλεγχος από το ίδιο το Δικαστήριο της ορθότητας της απόφασης του υπό το φως των ισχυρισμών του διαδίκου που ζητεί την αναθεώρηση. Αυτός είναι ο ρόλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του. Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση απόφασης του Δικαστηρίου από το ίδιο το Δικαστήριο σε περίπτωση που αποδεικνύονται τα όσα αναφέρονται σε ένα τουλάχιστον από τα εδάφια του άρθρου. Τίποτε απ' αυτά δεν συνεπάγεται τον έλεγχο του κατά πόσον το Δικαστήριο ορθά εφάρμοσε το Νόμο, ορθά έκρινε τη μαρτυρία, οι προϋποθέσεις του Νόμου πληρούνταν και ελήφθησαν υπόψη όλα όσα έπρεπε να ληφθούν υπόψη. Όλα αυτά εμπίπτουν στη δικαιοδοσία Εφετείου και όχι του ιδίου του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Έρεισμα για τη ρηθείσα θέση βρίσκω στην ίδια τη νομοθεσία και στις αποφάσεις Kennedy Hotels Ltd. v. Georghiou

(1982)2 J.S.C. 173 και Savvides v. Boscovits

(1965)1 C.L.R.

1. Για σκοπούς ευκολότερης κατανόησης, σημειώνω ότι τα άρθρα 6 και 15 του Νόμου 23/83 απαντώνται, με παρόμοιο ή πανομοιότυπο λεκτικό, στο Rent (Control) Law, Cap. 86, ως άρθρα 14 και 21, στο Rent Control (Business Premises) Law 1961, Νόμος 17/61, ως άρθρα 5 και 13 και στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1975, Ν. 36/75, άρθρα 5 και 19, αντίστοιχα. Με τη δεύτερη αυθεντία πιο πάνω, κατέστη ξεκάθαρο ότι, κάτω από το άρθρο 5 του Νόμου 17/61, η εξουσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου ουδόλως επηρεάζει τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι περιπτώσεις στις οποίες το πρωτόδικο Δικαστήριο δύναται να αναθεωρήσει ή παραμερίσει δική του απόφαση δεν αποτελούν λόγους έφεσης. Έχω ήδη προβεί σε σχόλια και έχω καταγράψει ερωτηματικά πιο πάνω, τα οποία αφορούν διάφορες παραμέτρους της υπό εξέταση αίτησης, περιλαμβανομένης και της εφαρμογής ή μη του εδαφίου (β) του άρθρου
2. Τα επαναλαμβάνω και προσθέτω: ποιες είναι οι ψευδείς παραστάσεις ή το ουσιώδες λάθος; Η αποστολή ή μη ειδοποίησης στους Αιτητές 1; Εάν το Δικαστήριο έσφαλε κατά την εξέταση του σημείου αυτού, δεν θα το αποφασίσει το ίδιο το Δικαστήριο στα πλαίσια Αίτησης για αναθεώρηση. Το καθεστώς της Αιτήτριας 1 ως θέσμιας ενοικιάστριας; Ισχύουν τα ίδια ως ανέφερα πιο πάνω. Εξάλλου, οι ίδιοι οι Αιτητές προσκόμισαν το ενοικιαστήριο έγγραφο ως Τεκμήριο στην υπό εξέταση αίτηση, όπου φαίνεται ότι η συμβατική ενοικίαση έληξε ή προνοείτο η λήξη της, το 2003 και όχι το
3. Η υπογραφή της Αιτήτριας 2 στο ενοικιαστήριο έγγραφο; Ισχύουν και πάλι τα προαναφερθέντα αλλά περαιτέρω, πρόκειται για ένα θέμα που η ίδια η Αιτήτρια 2 δεν εγείρει στην ένορκο δήλωση της που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση. Καταληκτικά, είναι η κρίση μου πως, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι στην κυρίως Αίτηση δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ότι δεν έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32: Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)[1], όσο και τη νομολογία που την ερμηνεύει καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides

(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits

(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.

(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher

(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas

(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201), Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042). Έχω ήδη αποφανθεί επί των πρώτων δύο προϋποθέσεων (βλέπετε πιο πάνω). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, παραπέμπω στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης

(1979)1 ΑΑΔ 231)». Υπό το φως της ενώπιον μου μαρτυρίας, οι προϋποθέσεις δεν πληρούνται. Σημειώνω δε ότι: "Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του" (βλέπετε T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Κρίνω ότι είναι δεν εύλογο ή δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ της διατήρησης της κατάστασης (status quo) όπως διαμορφώθηκε με την έκδοση της απόφασης της 17.9.2013. Το ισοζύγιο του βολικού κρίνεται με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον ουσιώδη χρόνο, στοιχεία (βλέπετε σχετικά Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.,

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσης αιτήσεως επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης ημερομηνίας 17.9.2013 στην Αίτηση αρ. Ε138/2013. (Υπ.) ........... Λ. Σ. Καμμίτση Πιστό Αντίγραφο Πρόεδρος Γραμματέας ΛΣΚ/ [1] 32

(1)«Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστατικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο