SHIPTRANS ESTATES LTD ν. P.P. BODY ART GYM LTD, Αίτηση αρ.: E125/09, 23/1/2014

(1)(ee), Δ.39, Κ.Κ.1 εώς 7, Δ.64 Κ.Κ.1, 2, Κ.7 (α), (β), (γ), του Περί Ενοικιοστασίου Νόμο 1983, ως τούτος έχει τροποποιηθεί, μέχρι σήμερα, 32 του Ν.14/60, επί του άρθρου 30 2,3 του Συντάγματος, επί των Γενικών Αρχών του Νόμου, των Κανόνων της Επιεικείας, της Πρακτικής, και της Συμφύτου Εξουσίας των Δικαστηρίων» και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Γιανούλλας Κυριάκου, γραμματέα των Αιτητών, η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων, τα εξής: Οι Αιτητές καταχώρησαν έφεση εναντίον της πρωτόδικης απόφασης στις 6.7.2012, η οποία είναι βάσιμη και έχει πιθανότητες επιτυχίας και η εκτέλεση της απόφασης θα πρέπει να ανασταλεί διότι υπήρχαν καλοί λόγοι εφέσεως και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να αποστερηθούν οι Αιτητές την απόλαυση και διατήρηση της επιχείρησης τους εντός του επίδικου υποστατικού. Θα πρέπει επίσης να ανασταλεί και το διάταγμα ημερομηνίας 26.10.2012 με το οποίο επετράπηκε η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής διότι η πυρκαγιά προκλήθηκε χωρίς ευθύνη των Αιτητών, οι οποίοι δεν είχαν την κατοχή του υποστατικού μετά τις 22.1.2007 και καμία συμβατική υποχρέωση για επιδιόρθωση του ακινήτου βάρυνε τους Αιτητές. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν θα αποστερηθούν των καρπών της επιτυχίας τους διότι σε αντίθεση με τους Αιτητές, η οποιαδήποτε ζημιά υποστούν αυτή θα μπορεί να καλυφθεί με την καταβολή εξόδων και με όρους που θα μπορούσε να θέσει το δικαστήριο ώστε να εξισορροπήσει τα συμφέροντα των δύο πλευρών. Η αίτηση καταχωρήθηκε μετά τη λήψη επιστολής των Καθ΄ ων η Αίτηση με την οποία οι τελευταίοι καλούσαν τους Αιτητές να εξοφλήσουν το εξ΄ αποφάσεως χρέος τους διαφορετικά θα λαμβάνονταν μέτρα για τη διάλυση των Αιτητών. Μετά από έρευνα και αφού ο δικηγόρος των Αιτητών διαπίστωσε ότι στις 26.10.2012 εκδόθηκε διάταγμα που επέτρεπε την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής (το οποίο δεν υλοποιήθηκε αλλά με ορατό κίνδυνο να υλοποιηθεί άμεσα) ετοιμάστηκε και καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Η ένσταση: Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στις 4/7/2013, στην οποία προβάλλουν τους πιο κάτω λόγους ένστασης: «

1. Η Αίτηση των Αιτητών είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
2. Δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την έκδοση των διαταγμάτων που αιτούνται οι Αιτητές.
3. Υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης.
4. Η Αίτηση των Αιτητών δεν στηρίζεται σε ικανή και/ή επαρκή μαρτυρία που να επιτρέπει στο Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του εξουσία με τρόπο που ζητούν οι Αιτητές και/ή να εκδώσει διατάγματα αναστολής εκτέλεσης της Απόφασης ημερομηνίας 31.5.2013 και των μεταγενέστερων διαταγμάτων που έχουν εκδοθεί εναντίον των Αιτητών.
5. Δεν υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας της καταχωρηθείσας από τους Αιτητές έφεσης καθώς αυτή είναι προδήλως αβάσιμη.
6. Οι Αιτητές δεν είναι φερέγγυοι και αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης ημερομηνίας 31.5.2013 θα εξανεμίσει τις δυνατότητες είσπραξης εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση του εξ' αποφάσεως χρέους.
7. Οι Αιτητές βαρύνονται με καταφρόνηση διαταγμάτων Δικαστηρίου και η Αίτηση τους είναι καταχρηστική και κακόπιστη.
8. Αν εκδοθεί Διάταγμα ως η παρούσα Αίτηση, οι Καθ' ων η Αίτηση θα στερηθούν των καρπών της επιτυχίας τους και δεν θα απονεμηθεί ουσιαστική δικαιοσύνη.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωσης του Παναγιώτη Κλεοβούλου, διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση, στην οποία επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης και αναφέρονται περαιτέρω τα εξής: Οι ίδιοι οι Αιτητές παραδέχθηκαν ότι δεν χρησιμοποιούσαν το μίσθιο μετά τις 22.1.2007 και δεν ασκούσαν από τότε την επιχειρηματική τους δραστηριότητα. Επομένως, δεν υπάρχει κίνδυνος να στερηθούν οι Αιτητές σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, την απόλαυση και χρήση της επιχείρησης τους. Οι Αιτητές προβάλλουν την κατ΄ ισχυρισμό έλλειψη συμβατικής υποχρέωσης τους για επιδιόρθωση του μισθίου και ταυτόχρονα επικαλούνται το γεγονός έναρξης εργασιών επιδιόρθωσης από τους Καθ΄ ών η αίτηση ως κάτι επιλήψιμο που θα στερήσει από αυτούς την απόλαυση και χρήση της επιχείρησης τους. Υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Οι Αιτητές προώθησαν το αίτημα τους μόνο όταν ενημερώθηκαν ότι επίκειται διάλυση της εταιρείας τους, ενώ δεν αντέδρασαν όταν έγινε προσπάθεια εκτέλεσης της απόφασης μέσω εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας (το οποίο επιστράφηκε ανεκτέλεστο). Κανένα ποσό κατέβαλαν έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους τους οι Αιτητές και παραλείπουν μέχρι σήμερα να συμμορφωθούν με το διάταγμα παράδοσης της κατοχής του μισθίου. Οι Καθ' ων η αίτηση θα υποστούν μεγάλη ζημιά από τυχόν έγκριση της αίτησης λόγω της αφερεγγυότητας των Αιτητών, έτσι το διάταγμα θα πρέπει να συνοδεύεται από ανάλογους όρους για την προστασία των Καθ΄ ων η Αίτηση. Νομική πτυχή: Το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας αναλύονται από τη νομολογία. Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, αναφέρονται τα εξής: «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.25 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεση, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «.Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε Ι. Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ΑΒP Holdings Ltd. & ΄Άλλος ν. Κιταλίδη & Άλλων ημερ. 20/4/94.» Όσον αφορά τα γεγονότα της παρούσας αίτησης, βρίσκω ότι: Στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να προβλεφθεί με βεβαιότητα το αποτέλεσμα της έφεσης και ως εκ τούτου ο παράγοντας αυτός παραμένει οριακής σημασίας αφού, μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης αποκτά σπουδαιότητα αυτός ο παράγοντας. Οι Αιτητές δεν έχουν μέχρι σήμερα παραδώσει την κατοχή του επίδικου υποστατικού στους Καθ' ων η Αίτηση. Παρά τη διατήρηση της κατοχής του μισθίου, αυτό δεν χρησιμοποιείται από τους Αιτητές, λόγω της ζημιάς που υπέστηκε από την πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει σε αυτό. Δεν αμφισβήτησαν οι Αιτητές αυτό τον ισχυρισμό και δεν έχω αντιληφθεί με πιο τρόπο η εκτέλεση του διατάγματος έξωσης και η παράδοση της κατοχής του μισθίου στους Καθ' ων η Αίτηση θα ζημιώσει την «επιχείρηση» των Αιτητών. Δεν έχουν παρουσιαστεί λεπτομέρειες της ζημιάς που θα υποστούν κατ' ισχυρισμό τους οι Αιτητές από την παράδοση της κατοχής του μισθίου. Δεν μου διαφεύγει ότι η ενόρκως δηλούσα παρέπεμψε το δικαστήριο στην μαρτυρία του Διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση, ο οποίος είχε αναφέρει στο δικαστήριο κατά την ακροαματική διαδικασία (κατά το 2011) ότι είχαν αρχίσει οι Καθ' ων η αίτηση την επιδιόρθωση του μισθίου. Τι μεσολάβησε όμως από τότε μέχρι σήμερα, παραλείπει να μας αναφέρει η ενόρκως δηλούσα. Όσον αφορά το ποσό που έχουν διαταχθεί οι Αιτητές να καταβάλουν στους Καθ' ων η αίτηση, δυνάμει της απόφασης, ο ισχυρισμός ότι η πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους θα καθιστούσε άνευ αντικειμένου την καταχωρηθείσα έφεση έχει μείνει μετέωρος. Δεν υποστήριξε η ενόρκως δηλούσα ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι αφερέγγυοι ή ότι υπάρχει ένδειξη ότι το ποσο που θα καταβληθεί στους Καθ' ων η αίτηση δεν θα μπορέσει να ανακτηθεί από τους Αιτητές σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Αυτός είναι πρακτικά ο λόγος της αναστολής εκτέλεσης απόφασης όταν με αυτή έχει διαταχθεί η καταβολή ορισμένου χρηματικού ποσού από τον ένα διάδικο στον άλλο[1]. Στην απουσία τέτοιου ισχυρισμού από μέρους της ενόρκως δηλούσας η αίτηση κρίνεται ως αβάσιμη. Η επιβολή όρων από το δικαστήριο για σκοπούς εξισορρόπησης των συμφερόντων των δύο πλευρών, έπεται της διαπίστωσης ότι δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Στην παρούσα περίπτωση δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη λόγων αναστολής εκτέλεσης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η διακριτική μου ευχέρεια δεν θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστόν Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΓΙ Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Αναστολή εκτέλεσης απόφασης και διατάγματος έξωσης εκκρεμούσης εφέσεως [1] Βλ. Δημητρούδης ν. Λουγκρίδη

(2010)1 Α.Α.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο