Mazaruni Shipping Co Ltd ν. Κυριακή (Κούλα) Εφραίμ Παναγή - Λοϊζίδου, Αίτηση αρ. Κ43/2012, 14/4/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2014:15 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αίτηση αρ. Κ43/2012 Μεταξύ: Mazaruni Shipping Co Ltd εκ Λεμεσού Αιτητές Και Κυριακή (Κούλα) Εφραίμ Παναγή - Λοϊζίδου εκ Λεμεσού Καθ' ων η Αίτηση ------------------------------------------------------ Αίτηση ημερομηνίας 8/10/2012 14/04/2014 Για τους Αιτητές: κος Σ. Σταυρινίδης Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κα Α. Αγρότου (κα Ζ. Νικολάου στην απαγγελία της απόφασης) Ενδιάμεση Απόφαση Με την παρούσα αίτηση του, ημερομηνίας 8.10.2012 ο Αιτητής αξιώνει την δέσμευση ακίνητης περιουσίας της Καθ' ης η αίτηση, μέχρι την «εκδίκαση και έκδοση απόφασης και εκτέλεσης της απόφασης που θα εκδοθεί στην Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου». Σημειώνεται ότι η ακίνητη αυτή περιουσία δεν αποτελεί το αντικείμενο της κυρίως Αίτησης, η οποία στρέφεται εναντίον της Καθ' ης η αίτηση υπό την ιδιότητα της ως εγγυήτριας, δυνάμει γραπτής συμφωνίας, σε σύμβαση ενοικίασης. Η απαίτηση των Αιτητών ανέρχεται στο ποσό των €276.000 πλέον τόκους και έξοδα. Ιστορικό: Η αίτηση επιδόθηκε στην Καθ' ης η αίτηση στις 29.10.2012 και στις 13.11.2012 εμφανίστηκε μέσω δικηγόρου, ζητώντας χρόνο για την καταχώρηση ένστασης. Μετά από αρκετή καθυστέρηση, η οποία οφείλεται κυρίως στην πλευρά της Καθ' ης η αίτηση[1], η ένσταση καταχωρήθηκε (από τους νέους δικηγόρους της Καθ' ης η αίτηση), στις 5.6.
- Αίτηση: Η αίτηση βασίζεται "στα άρθρα 2, 4, 11 και 27 του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου αρ. 23/1983, τους περί Ενοικιοστασίου Δικαστικούς Κανονισμούς, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6 άρθρα 5, 7, 8 και 9, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.48 Κ.1-4, 8 και 9, Δ.39 και Δ.64, στο Σύνταγμα, τις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στη σχετική Νομολογία.» και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Μάριου Πατσαλίδη (Μ.Π.), διευθυντή των Αιτητών, ημερομηνίας 8.10.
- Στην ένορκη του δήλωση ο Μ.Π. αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα κάτωθι: Οι Αιτητές είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού, το οποίο αποτελεί αποθήκη αποταμίευσης και βρίσκεται στη γωνία των οδών Ψηλορείτη και Αριστοκύπρου στην ενορία Αγίου Σπυρίδωνα στη Λεμεσό (που στο εξής θα αναφέρεται ως «το μίσθιο»). Το μίσθιο ενοικιάστηκε στην εταιρεία Prestige Property Exhibition Centre Ltd (που στο εξής θα αναφέρεται ως «η ενοικιάστρια»), στις 25.2.2010 δυνάμει ενοικιαστηρίου συμβολαίου το οποίο είχε διάρκεια δύο έτη και προνοούσε την αυτόματη ανανέωση του ανά διετία για τη συνολική περίοδο δέκα ετών. Το μηναίο ενοίκιο είχε καθοριστεί σε €12.000 και το μίσθιο θα χρησιμοποιείτο αποκλειστικά ως εκθεσιακός χώρος. Η Καθ' ης η αίτηση υπέγραψε ως εγγυήτρια στο έγγραφο ενοικίασης και εγγυήθηκε την πιστή τήρηση όλων των όρων του συμβολαίου από μέρους της ενοικιάστριας. Λόγω παράβασης από μέρους της ενοικιάστριας των όρων της σύμβασης ενοικίασης, και της άρνησης της να καταβάλει τα δεδουλευμένα ενοίκια που ανέρχονταν στο ποσό των €60.000, οι Αιτητές επέδωσαν σε αυτήν επιστολή με την οποία ζητούσαν την καταβολή των ενοικίων και ακολούθως τερμάτισαν το ενοικιαστήριο έγγραφο και κάλεσαν εκ νέου την ενοικιάστρια να καταβάλει τα οφειλόμενα ενοίκια, αλλά αυτή αρνήθηκε να το πράξει παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις της. Συνέχιζε να κατέχει η ενοικιάστρια το υποστατικό, αρνούμενη να καταβάλει τα οφειλόμενα ενοίκια τα οποία κατά την 31.1.2012 ανέρχονταν στο ποσό των €228.
- Στις 21.2.2012 καταχωρήθηκε στο παρόν Δικαστήριο εναντίον της ενοικιάστριας, η Αίτηση με αρ. Ε43/12 με την οποία οι Αιτητές εξασφάλισαν την έκδοση διατάγματος έξωσης και απόφασης εναντίον της ενοικιάστριας καθώς και απόφασης υπέρ τους και σε βάρος της ενοικιάστριας για τα ακόλουθα ποσά: (α) €228.000 πλέον τόκο, (β) €12.000 μηνιαίως από 1.2.2012 μέχρι παράδοσης της κατοχής του μισθίου, (γ) €1.385 έξοδα πλέον τόκο, ΦΠΑ και έξοδα επίδοσης. Λόγω της ιδιότητας της Καθ' ης η αίτηση, ως εγγυήτριας στην επίδικη σύμβαση ενοικίασης, η έκδοση εναντίον της ενοικιάστριας απόφασης και διατάγματος δημιούργησε αμέσως δεσμευτική υποχρέωση προς την Καθ' ης η αίτηση όπως καταβάλει στους Αιτητές όλα τα επιδικασθέντα σε βάρος της ενοικιάστριας ποσά. Η Καθ' ης η αίτηση είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια της περιουσίας που αναφέρεται στην Αίτηση και διευθύντρια και μόνη μέτοχος στην ενοικιάστρια εταιρεία. Εναντίον της ενοικιάστριας και της Καθ' ης η αίτηση εκκρεμούσαν ποινικές και αστικές υποθέσεις από τρίτα πρόσωπα και η Καθ' ης η αίτηση (μετά την καταδίκη της σε φυλάκιση στο πλαίσιο της ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης με αρ. 14994/2011, Ε.Δ. Λεμεσού εναντίον της ενοικιάστριας και της Καθ' ης η αίτηση), απείλησε ότι θα αποξενώσει την περιουσία της ώστε να μην αποζημιωθούν οι Αιτητές. Οι Αιτητές έχουν καλό αγώγιμο δικαίωμα και πολύ μεγάλες πιθανότητες να εκδώσει το Δικαστήριο απόφαση υπέρ τους. Η μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει στους Αιτητές ανεπανόρθωτη ζημιά και πιθανόν να εμποδιστούν στην ικανοποίηση της απόφασης που τυχόν εκδοθεί υπέρ τους. Εάν προβεί η Καθ' ης η αίτηση σε αποξένωση της περιουσίας της, θα ανατραπεί η σημερινή κατάσταση πραγμάτων και ίσως είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ένσταση: Η Καθ' ης η Αίτηση με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης απορρίπτει την αίτηση και προβάλλει 13 λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στα πιο κάτω: (α) Δεν αποκαλύπτεται καλό αγώγιμο δικαίωμα ούτε υπάρχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας της κυρίως Αίτησης, ενώ οι Αιτητές κωλύονται εκ δεδικασμένου στη λήψη μέτρων εναντίον της Καθ' ης η αίτηση. (β) Δεν αποκαλύφθηκαν πλήρως τα γεγονότα και οι Αιτητές παραπληροφορούν το Δικαστήριο. (γ) Οι Αιτητές έχουν αδικαιολόγητα καθυστερήσει την καταχώρηση της κυρίως και της παρούσας Αίτησης. (δ) Δεν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων και ούτε υπάρχει κατεπείγον ζήτημα. (ε) Δεν επικαλούνται οι Αιτητές το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/
- (στ) Η Αίτηση είναι πρόωρη, καταχρηστική, καταπιεστική και ενοχλητική ενόψει της εκκρεμούσας υπόθεσης με αρ. Κ26/12, του παρόντος Δικαστηρίου για αναθεώρηση της απόφασης που εκδόθηκε στην Αίτηση Ε43/
- (ζ) Το ισοζύγιο της ευχέρειας προστάζει τη μη έγκριση της παρούσας αίτησης. Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση, ημερομηνίας 5.6.
- Σε αυτήν, η Καθ' ης η αίτηση απορρίπτει τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση του Μ.Π. και υποστηρίζει τα πιο κάτω: Ότι η καταβολή του ενοικίου δυνάμει της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης, τελούσε υπό την αίρεση της εξασφάλισης της άδειας λειτουργίας εκθεσιακού χώρου και ότι αυτή η αίρεση δεν πληρώθηκε. Υποστηρίζει περαιτέρω ότι δεν υπέγραψε υπό την προσωπική της ιδιότητα την εγγύηση του ενοικιαστηρίου εγγράφου, ενώ στο εν λόγω έγγραφο δεν υπάρχει εγγυητής εφόσον το ίδιο νομικό πρόσωπο, δηλαδή η ενοικιάστρια, υπογράφει και ως εγγυητής στη συμφωνία. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Αιτητές δεν στράφηκαν εναντίον της στην Αίτηση με αρ. Ε.43/
- Αναφέρει επίσης ότι ουδέποτε κοινοποιήθηκε στην ίδια προσωπικά οποιαδήποτε επιστολή με την οποία αξιώνονται τα δεδουλευμένα ενοίκια, ενώ τα όσα αναφέρει ο Μ.Π. στην παράγραφο 7 της ένορκης του δήλωσης, καλύπτονται από δεδικασμένο. Περαιτέρω, ο Μ.Π. έχει αποκρύψει από το Δικαστήριο ότι η ενοικιάστρια έχει καταχωρήσει στις 24.4.2012 την Αίτηση με αρ. Κ26/12 η οποία εκκρεμεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και με την οποία αιτείται την αναθεώρηση, παραμερισμό, ακύρωση της απόφασης που εκδόθηκε στην Αίτηση Ε43/
- Η εκδοθείσα απόφαση σε βάρος της ενοικιάστριας, καμία δεσμευτική υποχρέωση δημιουργεί στην Καθ' ης η αίτηση εφόσον δεν ήταν διάδικος στην εν λόγω υπόθεση. Παραδέχεται ότι είναι μέτοχος της ενοικιάστριας εταιρείας και ιδιοκτήτρια των περιγραφόμενων στην παρούσα αίτηση ακινήτων. Αρνείται όμως ότι εκκρεμεί εναντίον της οποιαδήποτε αγωγή (ποινική ή πολιτική), ενώ τα όσα αναφέρει σχετικά ο Μ.Π. αποτελούν προσπάθεια αμαύρωσης της εικόνας της. Καμία απειλή περί πρόθεσης αποξένωσης της περιουσίας της έχει γίνει, ενώ οι Αιτητές δεν έχουν καλό αγώγιμο δικαίωμα ή πιθανότητες επιτυχίας στην παρούσα υπόθεση. Διαδικασία Δεν αντεξετάστηκε οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες[2] και οι δύο πλευρές αγόρευσαν στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, παρουσιάζοντας και σχετική με το ζήτημα νομολογία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση, εφόσον το επίδικο θέμα είναι αμιγώς νομικό. Αγορεύσεις Στην αγόρευση του προς το Δικαστήριο, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών παρέπεμψε το Δικαστήριο στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 και υποστήριξε ότι "το άρθρο αυτό προϋπήρχε του άρθρου 32 [του Ν.14/1960] και εφαρμόζεται πάντοτε παράλληλα με το άρθρο 32". Παρουσίασε στο Δικαστήριο νομολογία προβάλλοντας ότι δυνάμει αυτής, συντρέχουν στην παρούσα περίπτωση οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Υποστηρίζει περαιτέρω ότι η ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση πάσχει διότι αναφέρεται σε εξ' ακοής μαρτυρία και σε νομικές συμβουλές χωρίς να κατονομάζει την πηγή της πληροφόρησης της και η ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης δεν συμμορφώνεται με την Δ.48 θ.4 που απαιτεί όπως οι λόγοι ένστασης είναι δικαιολογημένοι και σαφείς. Η συνήγορος της Καθ' ης η αίτηση στην δική της αγόρευση ανάπτυξε τους λόγους ένστασης με ειδική αναφορά στην νομική βάση της αίτησης και στην μη περίληψη του άρθρου 32 του Ν.14/1960 σε αυτή ενώ αναφέρθηκε επίσης στις προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι στην παρούσα περίπτωση δεν συντρέχουν οι εν λόγω προϋποθέσεις. Νομική βάση της αίτησης Πρωταρχικό ζήτημα στις αγορεύσεις των δύο πλευρών υπήρξε η νομική βάση της παρούσας αίτησης και το κατά πόσο η παράλειψη αναφοράς στο άρθρο 32 του Ν.14/1960 καθιστά τη νομική της βάση ανεπαρκή. Οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί επιβάλλουν όπως στις ενδιάμεσες αιτήσεις παρατίθενται με ακρίβεια οι διατάξεις που αποτελούν το νομικό τους υπόβαθρο. Οι Κανονισμοί αυτοί εφαρμόζονται αναλογικά από το παρόν Δικαστήριο δυνάμει των Κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. Ανατρέχοντας στη Δ.48 Θ.2
(1)διαπιστώνουμε ότι προνοεί τα ακόλουθα: "Save where other provision is made, every application to the Court shall be in writing stating the nature of the order or direction sought and referring to the specific section of the Law or to the specific Rules of Court upon which it is founded." Η συγκεκριμένη διάταξη έχει αποτελέσει αντικείμενο νομολογίας στην οποία έχει επεξηγηθεί ότι ο καθορισμός των θεσμών στις ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει να εφαρμόζεται αυστηρά, επειδή οι ενδιάμεσες διαδικασίες εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης. Για το λόγο αυτό, πρέπει τα πραγματικά και νομικά ζητήματα να καθορίζονται με ακρίβεια, ώστε να δίδεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα σύντομης εκδίκασης των ενδιάμεσων αυτών διαβημάτων [βλ. Kouppa and another v. Vassiliades
(1981)1 J.S.C. 120]. Εφόσον στους λόγους ένστασης η Καθ' ης η Αίτηση προβάλλει ότι το νομικό υπόβαθρο της παρούσας αίτησης πάσχει, λόγω της παράλειψης αναφοράς στο άρθρο 32 του Ν.14/1960, βρίσκω ορθό να εξετάσω πρώτιστα το ζήτημα αυτό, ώστε να διαπιστωθεί η βασιμότητα ή μη αυτού του λόγου ένστασης. Πράγματι η αίτηση δεν περιέχει στη νομική της βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/1960 και αυτό δεν είναι, σύμφωνα με τον συνήγορο των Αιτητών, τυχαίο. Επέλεξαν οι Αιτητής να μην περιλάβουν το εν λόγω άρθρο στην νομική βάση της αίτησης τους, διότι το αίτημα τους βασίζεται αντ' αυτού, στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6. Με παρέπεμψε στην αγόρευση του ο κος Σταυρινίδης στην απόφαση Τσιολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, υποστηρίζοντας ότι από αυτήν προκύπτει ότι το άρθρο 5 του Κεφ. 6 εφαρμόζεται ανεξάρτητα από το άρθρο 32 του Ν.14/1960. Αυτή η θέση δεν με βρίσκει σύμφωνη, αφού δεν προκύπτει κάτι τέτοιο από το λεκτικό της απόφασης αυτής. Αναφέρει τα εξής (σε σχέση με τη διασύνδεση των δύο προαναφερόμενων νομοθετικών διατάξεων), ο Πικής, Δ. (όπως ήταν τότε): " Ο όρος "good cause of action", που προσδιορίζει, βάσει του άρθρου 5 του Κεφ. 6, το βάσιμο της αγωγής για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που δεν αποτελεί επίδικο θέμα της αγωγής, έχει την ίδια έννοια με τον όρο "υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν" που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Ν 14/60. Και στις δυο περιπτώσεις επιβάλλεται η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος [βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd. - σελ. 569). Το άλλο στοιχείο που πρέπει να αποδειχθεί για την παρεμπόδιση αποξένωσης γης βάσει του άρθρου 5
(2)του Κεφ. 6, είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος. ". Τα ίδια αναφέρονται και στην υπόλοιπη νομολογία αναφορικά με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων σε σχέση με δέσμευση ακίνητης περιουσίας. Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει ασχοληθεί με τη διασύνδεση των προαναφερόμενων νομοθετικών διατάξεων, δηλαδή των άρθρων 32 του Ν.14/1960 και του άρθρου 5 του Κεφ.6. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στις αποφάσεις Sunoil Bunkering Ltd v. Jaouhar Marine Transport Co and Another
(1987)1 C.L.R. 627, BP Holdings Ltd κ.α. ν. Ανδρέα Κιταλίδη κ.α. (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, όπου γίνεται και ιστορική αναδρομή της προέλευσης του άρθρου 32 του Ν.14/1960, όπου και καταδεικνύεται ότι η πρόνοια αυτή υπήρχε και στον παλαιό περί Δικαστηρίων Νόμο 40/53 [διάταξη 37
(1)] και επομένως καταρρίπτεται θέση του κου Σταυρινίδη ότι "ως προϋπάρχον το άρθρο 5 του Κεφ. 6 υπερτερεί του άρθρου 32 του Ν.14/1960. Σχετικές είναι και οι αποφάσεις Larticon Co. v. Detergenta Developmets Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1121, Seamark Consultancy Services Ltd κ.ά. v. Lasala κ.ά.
(2007)1 Α.Α.Δ. 162 (απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου), ΑSPIS LIBERY LIFE INSURANCE PUBLIC CO LTD ν. ΕΛΕΟΝΩΡΑΣ ΑΛΛΩΣ ΝΟΡΑΣ ΣΙΑΚΑΤΙΔΟΥ (Πολιτική έφεση αρ. 52/2010 που εκδόθηκε στις 19/3/2014). Διαπιστώνεται από όλη την προαναφερόμενη νομολογία, με χαρακτηριστικό το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Κιταλίδη ότι: "Στη χώρα μας η νομοθετική εξουσία [.] Άφησε τα Δικαστήρια να λειτουργούν με την ευρύτατη εξουσία που τους παρέχεται από το άρθρο 32 του Ν.14/60. Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, κάμνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.". (Δική μου υπογράμμιση) Επομένως, η διάταξη 32 του Ν.14/1960 αποτελεί τη δικαιοδοτική βάση για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και η μη περίληψη της στην νομική βάση της αίτησης καθιστά την τελευταία ελλιπή. Υπό άλλες συνθήκες, η παράλειψη αυτή θα μπορούσε να θεραπευθεί, αφού σύμφωνα με την νομολογία μπορεί να επιδιωχθεί η διόρθωση της παρατυπίας και η επανατοποθέτηση της αίτησης στην ορθή της βάση (βλ. Dora Holdings Ltd v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Αρ.1)
(2010)1 Α.Α.Δ. 649). Παραγνωρίζοντας οι Αιτητές την ευκαιρία αυτή, όχι μόνο δεν επιδίωξαν την διόρθωση της νομικής βάσης, αλλά προώθησαν μέχρι τέλους τη θέση ότι η αίτηση βασίζεται μόνο στις πρόνοιες του Κεφ.6 και όχι στον περί Δικαστηρίων Νόμο. Επομένως βρίσκω, στη βάση της πιο πάνω δήλωσης του συνηγόρου των Αιτητών, ότι απουσιάζει από την αίτηση η δικαιοδοτική διάταξη και αυτό κρίνει και την τύχη της αίτησης. Παρά την πιο πάνω διαπίστωση μου, επειδή η προσέγγιση μου αυτή ίσως θεωρηθεί αυστηρή κατά το έλεγχο της απόφασης από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, θα προβώ και στην εξέταση των προϋποθέσεων έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, ως εάν αυτή να εδραζόταν και στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος: Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και του άρθρου 5 του Κεφ.6), αναλύθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην αναφερόμενη στην σελίδα 9 πιο πάνω νομολογία. Αρκεί να λεχθεί ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις των δύο αυτών άρθρων, προτού εξεταστούν περαιτέρω εκείνοι οι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263).
- Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση: Για την εξέταση της προϋπόθεσης αυτής, ανατρέχουμε στην κυρίως αίτηση, αφού από αυτή θα διαπιστωθεί κατά πόσο αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Με τις αιτούμενες θεραπείες, οι Αιτητές αξιώνουν από την Καθ' ης η αίτηση το ποσό των €276.000 πλέον τόκους και έξοδα, υποστηρίζοντας ότι το ποσό αυτό οφείλεται από την ενοικιάστρια δυνάμει της σύμβασης ενοικίασης, την πιστή τήρηση της οποίας έχει εγγυηθεί προσωπικά η Καθ' ης η αίτηση. Επομένως οφείλει και η Καθ' ης η αίτηση το ποσό, αυτό δυνάμει της σύμβασης εγγύησης. Έχει εξηγηθεί ότι αυτό που εξετάζεται αναφορικά με την πρώτη αυτή προϋπόθεση, είναι μόνο το κατά πόσον καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Βρίσκω ότι, στη βάση των προαναφερόμενων ισχυρισμών των Αιτητών, προκύπτει συζητήσιμη υπόθεση και ως εκ τούτου ικανοποιείται η πρώτη αυτή προϋπόθεση.
- Ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούνται οι Αιτητές σε θεραπεία: Με είχε απότρεψε ο συνήγορος των Αιτητών από την εξέταση της προϋπόθεσης αυτής, επικαλούμενος το γεγονός ότι η αίτηση δεν εδράζεται στο άρθρο 32 του Νόμου 14/
- Κάλεσε το Δικαστήριο να εξετάσει μόνο (α) κατά πόσον υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και (β) κατά πόσο η πιθανή αποξένωση της περιουσίας της Καθ' ης η αίτηση θα προκαλούσε εμπόδιο στην ικανοποίηση της απόφασης που θα εξασφαλίσουν οι Αιτητές, διότι αυτό επιβάλλουν, κατά την άποψη του, οι πρόνοιες του άρθρου 5 του Κεφ.6[3]. Θα διαφωνήσω με τη θέση αυτή του ευπαίδευτου συνηγόρου. Έχει κριθεί από την προαναφερόμενη[4] νομολογία ότι η αναφορά του άρθρου 5 του Κεφ.6 σε ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης αντιστοιχεί στις δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
- Σημειώνω περαιτέρω ότι και στην ένορκη δήλωση του ο Μ.Π. αναφέρει ότι υπάρχουν "πολύ μεγάλες πιθανότητες να εκδώσει το Δικαστήριο απόφαση υπέρ [των Αιτητών] ". Πέραν των πιο πάνω, εφόσον έχω διαπιστώσει ότι η αίτηση δεν θα μπορούσε να εγκριθεί χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/1960, προβαίνω στη εξέταση και αυτής της προϋπόθεσης. Δεν μου διαφεύγει ότι για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να αποφύγει να προβεί σε τελική αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 663). Tο δικαστικό έργο της αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και εξαγωγής τελικών ευρημάτων για τα γεγονότα της υπόθεσης, θα διεξαχθεί όταν εξετάζεται η ουσία της υπόθεσης. Με μοναδικό σκοπό την διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 του Κεφ.6 και του άρθρου 32 του Ν.14/60 (βλ. Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ, 248) το Δικαστήριο προβαίνει σε κρίση επί των γεγονότων αφήνοντας όμως τα αμφισβητούμενα γεγονότα να αποφασιστούν στο κατάλληλο στάδιο (βλ. Σιδεράς ν. Tryfonos Constructions
(2008)1 Α.Α.Δ. 463). Η προϋπόθεση αυτή συνδέεται άμεσα με την πρώτη προϋπόθεση όπως αναλύεται πιο πάνω και η ικανοποίηση της ή όχι προκύπτει από το αποδεικτικό υλικό των Αιτητών. Σημειώνω ότι η Καθ' ης η αίτηση αμφισβητεί την ύπαρξη αγώγιμου δικαιώματος εναντίον της και της ύπαρξης ορατού ενδεχομένου επιτυχίας στην κυρίως αίτηση, ισχυριζόμενη ότι η ίδια υπό την προσωπική της ιδιότητα δεν έχει συμμετοχή στην επίδικη συμφωνία ενοικίασης και εγγύηση. Παρόλα αυτά όμως, αν όμως οι Αιτητές είναι σε θέση να δείξουν κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, θεωρείται ότι έχουν επιτύχει να ικανοποιήσουν την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/
- Η Καθ' ης η αίτηση δεν έχει αντεξεταστεί αναφορικά με τη θέση της ότι δεν υπήρξε η ίδια συμβαλλόμενο μέρος στη σύβαση εγγύησης, ενώ μια απλή εξέταση της συμφωνίας που παρουσίασαν οι Αιτητές στο Δικαστήριο δεικνύει ότι στo πολύ λακωνικό κείμενο της σύμβασης εγγύησης, δεν υπάρχει πουθενά το όνομα της Καθ' ης η αίτηση[5]. Περαιτέρω στο σημείο της υπογραφής του "εγγυητή" υπάρχει μία υπογραφή χωρίς όνομα φυσικού προσώπου και επί αυτής έχει τεθεί η σφραγίδα "P. PROPERTY EXHIBITION CENTER LTD". Διαπιστώνω λοιπόν, για σκοπούς εξέτασης και μόνο των προϋποθέσεων έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι με βάση το αποδεικτικό υλικό των Αιτητών δεν προκύπτει η ορατή πιθανότητα επιτυχίας της κυρίως Αίτησης, στο βαθμό που απαιτείται για τους σκοπούς της παρούσας αίτησης, αφού δεν φαίνεται καταρχήν να συνδέεται η Καθ' ης η αίτηση, υπό την προσωπική της ιδιότητα, με την συμφωνία που παρουσίασαν στο Δικαστήριο οι Αιτητές. Δεν βρίσκω ότι η πιθανότητα επιτυχίας των Αιτητών στην απαίτηση τους εναντίον της Καθ' ης η αίτηση είναι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ως η νομολογία απαιτεί. Ως εκ τούτου βρίσκω ότι δεν συντρέχει αυτή η προϋπόθεση.
- Δύσκολη ή αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο: Έχει κριθεί από τη νομολογία ότι αυτή η προϋπόθεση του άρθρου 32 είναι ταυτόσημη με την προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ. 6 το οποίο επιβάλλει στο Δικαστήριο να μην εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα δέσμευσης ακίνητης περιουσίας, εκτός εάν μεταξύ άλλων ικανοποιηθεί "ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του." Η έκδοση τέτοιου διατάγματος μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε στάδιο και χωρίς να απαιτείται να καταδειχτεί πρόθεση αποξένωσης. Στην απόφαση Larticon Co. v. Detergenta Developmets Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1121, είχαν λεχθεί τα εξής από τον Ηλιάδη, Δ. "[Σ]την εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός εναγομένου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Όπως έχει τονισθεί από το Δικαστή Κωνσταντινίδη στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λτδ (Πολιτική Έφεση 11013 της 13/6/2001), "Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μή ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία." Στην παρούσα περίπτωση [. . .] η απαίτηση παραμένει σε ψηλά επίπεδα και το παραμένον υπόλοιπο της αξίας της ακίνητης περιουσίας δεν παρέχει τα εχέγγυα ικανοποίησης μιας πιθανής δικαστικής απόφασης υπέρ της εφεσείουσας. Κάτω από τις περιστάσεις κρίνουμε ότι η εφεσείουσα απέδειξε και την τρίτη προϋπόθεση ότι θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε αργότερο στάδιο και έτσι η έκδοση του προσωρινού διατάγματος κρίνεται ότι είναι επιτρεπτή και δίκαιη." Για να διαπιστωθεί κατά πόσο ικανοποιείται στην παρούσα υπόθεση η προϋπόθεση αυτή, το δικαστήριο θα πρέπει να αναζητήσει τις λεπτομέρειες που την στοιχειοθετούν. Ανατρέχοντας στην ένορκη δήλωση του Μ.Π. διαπιστώνω ότι ο ενόρκως δηλών προβάλλει τους εξής ισχυρισμούς: (α) ότι εναντίον της Καθ' ης η αίτηση εκκρεμούσαν ποινικές και αστικές διαδικασίες από τρίτα πρόσωπα και ότι η Καθ' ης απείλησε ότι θα αποξενώσει την περιουσία της[6]. (β) η μη έκδοση των διαταγμάτων "θα προκαλέσει στους Αιτητές ανεπανόρθωτη ζημιά και πιθανόν να εμποδιστούν στην ικανοποίηση της απόφασης που τυχόν εκδοθεί υπέρ τους, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο"[7]. (γ) "υπάρχει ο κίνδυνος η Καθ' ης η αίτηση να προβεί σε αποξένωση ή άλλου είδους δέσμευση και επιβάρυνση της περιουσίας της ούτως ώστε να ανατραπεί η σημερινή κατάσταση πραγμάτων ."[8]. Με δεδομένη την αμφισβήτηση του ισχυρισμού αυτού από την Καθ' ης η αίτηση και εφόσον οι Αιτητές δεν αιτήθηκαν αδείας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, αλλά ούτε και αντεξέτασαν την Καθ' ης η αίτηση, έχουν παραμείνει αόριστοι και χωρίς υπόβαθρο οι ισχυρισμοί αυτοί του Μ.Π., με αποτέλεσμα το δικαστήριο να μην μπορεί να οδηγηθεί σε ασφαλές συμπέρασμα αναφορικά με την πρόκληση εμποδίου στην ικανοποίηση της απόφασης που τυχόν να εκδοθεί υπέρ των Αιτητών. Με δεδομένο ότι το βάρος απόδειξης της συνδρομής των προϋποθέσεων έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, βρίσκεται πάντοτε στους ώμους των Αιτητών βρίσκω, στη βάση των πιο πάνω διαπιστώσεων μου, ότι ούτε αυτή η προϋπόθεση συντρέχει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Τα πιο πάνω συμπεράσματα μου, ότι δεν έχει αποδειχθεί από τους Αιτητές η πιθανότητα να δικαιούνται σε θεραπεία και η πιθανότητα να εμποδιστούν στην ικανοποίηση της απαίτησης τους, θα απέβαιναν μοιραία για την έκβαση της παρούσας αίτησης, πέραν από την αρχική διαπίστωση μου ότι η νομική της βάση είναι ελλιπής. Δεν θα προβώ στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, ούτε των άλλων ζητημάτων που προβλήθηκαν από τους δύο συνηγόρους, αφού αυτά έχουν καταστεί, δυνάμει των πιο πάνω διαπιστώσεων μου, μόνο ακαδημαϊκά. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου, μετά το πέρας της εκδίκασης της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ................. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΓΙ Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Προσωρινό διάταγμα, δέσμευση ακίνητης περιουσίας, νομική βάση [1] Η Καθ' ης η αίτηση είχε ζητήσει επανειλημμένα χρόνο προκειμένου να παρουσιάσει στην άλλη πλευρά τα έγγραφα που είχε στην κατοχή της και να γίνει συζήτηση επί της ουσίας της κυρίως Αίτησης. Τελικά μετά από διαφωνία, ως προς το χειρισμό της υπόθεσης, οι δικηγόροι της Καθ' ης η αίτηση αποσύρθηκαν, με την συγκατάθεση της Καθ' ης η αίτηση, η οποία και διόρισε νέους δικηγόρους. [2] Η πλευρά του Αιτητή υπέβαλε κατά την μέρα της ακρόασης προφορικό αίτημα για αντεξέταση της Καθ' ης η αίτηση στο οποίο ήγειρε ένσταση η πλευρά της Καθ' ης η αίτηση και το αίτημα τελικά απορρίφθηκε με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ιδίας ημερομηνίας. [3] "5.-
(1)Κάθε Δικαστήριο, στο οποίο εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημίωση, δύναται, σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την έγερση της αγωγής, να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδιστεί να απαλλοτριώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του ή για την οποία δικαιούται κατά νόμο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής.
(2)Το διάταγμα αυτό δεν εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής, και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του.
(3)Κάθε διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου αυτού πρέπει να ορίζει, εφόσον είναι πρακτικά δυνατό, τη θέση, τα όρια, την έκταση και τη φύση της ιδιοκτησίας που επηρεάζεται από αυτό..
(4)Όταν εκδίδεται διάταγμα δυνάμει του άρθρου αυτού, το πρόσωπο, με αίτηση του οποίου εκδίδεται αυτό, δύναται να καταθέσει στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο της επαρχίας στην οποία βρίσκεται η ιδιοκτησία που επηρεάζεται από το διάταγμα, επίσημο αντίγραφο του διατάγματος μαζί με σημείωμα που απευθύνεται στον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό, που ζητά να μην μεταβιβαστεί η περιουσία στο όνομα οποιουδήποτε προσώπου άλλου από το πρόσωπο κατά του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα.
(5)Το Διάταγμα και το σημείωμα είναι προσιτά για επιθεώρηση στο γραφείο όπου κατατέθηκαν και κάθε μεταγενέστερη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας, που γίνεται κατά τη διάρκεια της ισχύος του διατάγματος, είναι άκυρη, η θεραπεία όμως οποιουδήποτε προσώπου στο όνομα του οποίου η ιδιοκτησία ήθελε μεταβιβαστεί με τον τρόπο αυτό συνίσταται μόνο σε απαίτηση αποζημίωσης εναντίον του προσώπου που παραχώρησε ή εκχώρησε σε αυτόν την ιδιοκτησία είτε με πώληση, δωρεά, υποθήκη ή με άλλο τρόπο. Ο Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός προβαίνει σε καταχώρηση σε βιβλίο που τηρείται, για το σκοπό αυτό, η οποία δείχνει ότι τα έγγραφα κατατέθηκαν κανονικά και γνωστοποιεί γραπτώς τον αριθμό της καταχώρησης στο πρόσωπο που κατάθεσε το έγγραφο." [4] Στη σελίδα 9 πιο πάνω. [5] Το κείμενο της εγγύησης έχει ως εξής: "ΕΓΓΥΗΣΗ. Εγγυούμαι εκ μέρους του Ενοικιαστή την πιστή τήρηση όλων των όρων της παρούσας συμφωνίας. Ο ΕΓΓΥΗΤΗΣ" [6] Παράγραφος 12 της ένορκης δήλωσης του Μ.Π. [7] Παράγραφος 13 της ένορκης δήλωσης του Μ.Π. [8] Παράγραφος 14 της ένορκης δήλωσης του Μ.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο