← Κύπρος

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ κ.α. ν. ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΧΝΙΩΤΗΣ, Αίτηση αρ.: Ε142/12, 25/6/2014

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ κ.α. ν. ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΧΝΙΩΤΗΣ, Αίτηση αρ.: Ε142/12, 25/6/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2014:23 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αίτηση αρ.: Ε142/12 Μεταξύ: 1. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ, εκ Λεμεσού 2. ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ, εκ Λεμεσού Αιτητών και ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΧΝΙΩΤΗΣ, εκ Λεμεσού Καθ' ων η Αίτηση -------------------------------------------------------- Αίτηση ημερ. 13.2.2014 25/06/2014 Για τον Αιτητή/Καθ' ου η Αίτηση στην κυρίως αίτηση: κα Α. Ιωάννου (στην απαγγελία της απόφασης η κα Χρ. Κυριάκου) Για τους Καθ' ων η Αίτηση/Αιτητές στην κυρίως αίτηση: κ. Χρ. Χ"Λοίζου (στην απαγγελία της απόφασης η κα Λ. Χ"Λοϊζου) Ενδιάμεση Απόφαση Με την παρούσα αίτηση για τροποποίηση (στο εξής η «αίτηση για τροποποίηση»), που καταχώρησε στις 13.2.2014 ο Καθ' ου η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση (που στο εξής θα αναφέρεται «ο Αιτητής»), επιδιώκει να τροποποιήσει την Απάντηση και Ανταπαίτηση του, με την προσθήκη ισχυρισμών αναφορικά με: (α) Την ύπαρξη παράνομων κατασκευών στην ταράτσα του επίδικου ακινήτου, οι οποίες δημιουργούσαν οχληρία και προβλήματα στην ηλεκτρική και υδραυλική εγκατάσταση του κτιρίου. (β) Την ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων για την κατεδάφιση των παράνομων κατασκευών με κόστος που θα επωμιζόταν αρχικά ο Αιτητής αλλά θα το συμψήφιζε με τα ενοίκια των μισθίων. (γ) Την ύπαρξη φθορών στο εσωτερικό του μισθίου, οι οποίες ήταν επικίνδυνες για την ασφάλεια των θαμώνων και επιβλαβείς για την εικόνα και τη χρήση του μισθίου και την παράλειψη των Καθ' ων η Αίτηση να προβούν σε αποκατάσταση του εσωτερικού του μισθίου, παρά τις οχλήσεις του Αιτητή. (δ) Την ενημέρωση των Καθ' ων η Αίτηση από μέρους του Αιτητή ότι προτίθεται να αποκαταστήσει τις φθορές στο κτίριο, την ανάθεση από αυτόν σε ειδικούς της επιθεώρησης των φθορών και την ύπαρξη συμφωνίας τον Δεκέμβριο του 2013 για αποκατάσταση από τον Αιτητή των φυσικών φθορών και συμψηφισμό του κόστους με τα ενοίκια του μισθίου. (ε) Την εκτίμηση και/ή αποτίμηση των επιδιορθώσεων σε €50.000 ενώ η ίδια η εκτίμηση και επιθεώρηση των ζημιών είχε κόστος €1.000. (στ) Την ανάγκη υποβολής του κτιρίου σε επαναλαμβανόμενους τεχνικούς ελέγχους, το κόστος των οποίων αδυνατεί να καταβάλει ο Αιτητής, την ανάγκη για περαιτέρω επιδιορθώσεις λόγω ύπαρξης περαιτέρω φθορών και/ή λόγω διάβρωσης του κτιρίου, τις οποίες αδυνατεί να εκτελέσει ο Αιτητής. (ζ) Τη μη οφειλή οποιουδήποτε ποσού από τον Αιτητή στους Καθ' ων η Αίτηση. (η) Την προσθήκη περαιτέρω θεραπειών στην Ανταπαίτηση αναφορικά με (
  2. i)το ποσό των €50.000 το οποίο αξιώνει από τους Καθ' ων η Αίτηση ο Αιτητής, (
  3. ii)την έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου για τη διενέργεια από τους Καθ' ων η Αίτηση τεχνικών ελέγχων στο επίδικο κτίριο, (iii) την έκδοση διατάγματος που να διατάζει τους Καθ' ων η Αίτηση να αποκαταστήσουν τις φυσικές φθορές στο επίδικο κτήριο, (
  4. iv)το ποσό των €1000 έξοδα εκτίμησης, (
  5. v)την έκδοση αναγνωριστικού διατάγματος σχετικά με την μη οφειλή από τον Αιτητή προς τους Καθ' ων η Αίτηση ενοικίων για τους μήνες Μάιο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και Νοέμβριο του 2013. Η αίτηση βασίζεται «στον Περί Ενοικιοστασίου Νόμου, στον Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983 Κανονισμός 8 (Απάντηση), Κανονισμός 9 (Ενδιάμεσα Θέματα), Κανονισμός 11 (α) (Ενδιάμεσα Θέματα), Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.25 θ.θ.1 μέχρι 5, Δ.48, θ.θ.1-9, Δ.63, θ.θ.1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 30

(3)του Συντάγματος, στο Άρθρο 31 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, στη νομολογία, στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου». Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή, ο οποίος, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι: · Οι ισχυρισμοί που θα περιληφθούν στην Απάντηση και Ανταπαίτηση του δεν περιλήφθηκαν στο δικόγραφο του, διότι προέκυψαν μετά την καταχώριση του δικογράφου ενώ οι ισχυριζόμενες συμφωνίες μεταξύ των διαδίκων στις οποίες γίνεται αναφορά, ανατρέχουν στο Μάιο του 2013 και Δεκέμβριο του
  1. · Δεν ευθύνεται για την καθυστέρηση που παρατηρείται στην υποβολή της παρούσας αίτησης διότι ήταν με την πεποίθηση ότι η υπόθεση θα συμβιβαζόταν μετά την επίτευξη της συμφωνίας του Δεκεμβρίου
  2. Η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησε στις 28.3.2014 ειδοποίηση προθέσεως ενστάσεως στο αίτημα για τροποποίηση, προβάλλοντας δεκαπέντε λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στα πιο κάτω: «
  3. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και καταχωρήθηκε κακόπιστα και καταχρηστικά.
  4. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση δεν δικαιολογούν την παροχή της αιτούμενης θεραπείας.
  5. Η αίτηση καταχωρήθηκε με βραδύτητα και καθυστερημένα (χωρίς επαρκή δικαιολογία), σε στάδιο όπου οδηγεί στην παρέλκυση της διαδικασίας.
  6. Η τροποποίηση θα προκαλέσει ζημιά και αδικία στους Καθ' ων η αίτηση που ο δυσμενώς επηρεασμός των δικαιωμάτων τους δεν θα μπορεί να αποκατασταθεί με την κατάλληλη διαταγή για καταβολή εξόδων.
  7. Η τροποποίηση δεν είναι αναγκαία για την αποπεράτωση των αμφισβητούμενων ζητημάτων ή για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς των διαδίκων ή για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.
  8. Οι τροποποιήσεις είναι εκτεταμένες και αλλάζουν τη φύση της Απάντησης και Ανταπαίτησης.
  9. Οι ισχυρισμοί και τα στοιχεία που επιδιώκει να εισάγει ο Αιτητής ήταν γνωστά σε αυτόν εδώ και μήνες. » Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ειδοποίηση ένστασης, ο ενόρκως δηλών Καθ' ου η Αίτηση 2, αρνείται το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Αιτητή και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Αγορεύσεις: Εφόσον το επίδικο ζήτημα είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις. Υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους οι δύο πλευρές παρουσίασαν τις αγορεύσεις τους επικαλούμενοι και τη σχετική με το ζήτημα νομολογία. Νομική Πτυχή: Το ζήτημα της τροποποίησης δικογράφων διέπεται από τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας οι οποίοι εφαρμόζονται αναλογικά από το παρόν Δικαστήριο δυνάμει των κανονισμών 2(β) και 12(α) των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του
  10. Η Δ.25, θθ.1 και 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: «
  11. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties.
  12. The Court or a Judge may at any time, and on such terms as to costs or otherwise as the Court or Judge may thing just, amend any defect or error in any proceedings, and all necessary amendments shall be made for the purpose of determining the real question or issue raised by or depending on the proceedings." Η νομολογία έχει επανειλημμένα ασχοληθεί με αιτήματα για τροποποίηση δικογράφων. Η αντιμετώπιση ποικίλει, αναλόγως του σταδίου στο οποίο υποβάλλεται ένα τέτοιο αίτημα. Παραθέτω, πιο κάτω, αποσπάσματα από τη σχετική νομολογία. Στην υπόθεση Courtis a.o. v. Iasonides
(1970)1 C.L.R. 180, αναφέρθηκε (σελ. 182): "If in the course of the trial it appears that a party's pleading requires amendment, steps for that purpose must be taken as early as possible in order to give full opportunity to the parties affected by the amendment to meet the new situation; to run their case, so to speak, on the new rails." Στην υπόθεση Tsiappas v. The Republic
(1974)1 C.L.R. 167 στη σελ. 169 αναφέρονται τα εξής: «The guiding consideration for the trial Judge in making up his mind whether or not he should exercise his discretion one way or the other is the need to ensure that the triable issues be properly and sufficiently defined before he pronounces final judgment in the case and such leave to amend may be granted in a proper case even during the trial." Και πιο κάτω, στην ίδια σελίδα, αναφέρει: "..... no real injustice has been done thereby to the claimant once he has been awarded the appropriate costs." Στην υπόθεση Andreas Evripidou & Another v. Panayiota M. Kannaourou
(1985)2 C.L.R., p. 24, αναφέρονται: "It is well settled that as a rule of conduct, however negligent or careless may have been the first omission, and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side, and there is no injustice if the other side can be compensated by costs;" Στην καθοδηγητική απόφαση Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd κ.α.
(1989)1(E) C.L.R. 33, διατυπώθηκαν αναλυτικά από τον έντιμο Πική Δ. (όπως ήταν τότε) οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, (στη σελ. 36 της απόφασης): "
(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.
(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.
(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.
(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από τη προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch. D. 361, υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη." Στην απόφαση Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1(Α) Α.Α.Δ., 704, ο έντιμος Δικαστής Νικήτας αναφέρει στη σελ. 707: "Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια. Βλέπε Ευριπίδου, ανωτέρω και Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd. & Άλλου
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 33, Sait Electronic S.A. v. The ship "Dominique" & Others
(1992)1 A.A.Δ. 264 επισημαίνει τη σύμπτωση προσέγγισης που παρατηρείται στην αγγλική νομολογία, αναφορικά με την αναγκαιότητα για τη σύντομη ολοκλήρωση της δίκης. Περαιτέρω δε υιοθετεί το παρακάτω απόσπασμα από την απόφαση της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Λόρδων Ketteman v. Hansel Properties Ltd. [1988] 1 All E. R. 38: "Furthermore, to allow an amendment before a trial begins is quite different from allowing it at the end of the trial to give an apparently unsuccessful defendant an opportunity to renew the fight on an entirely different defence."" Τελευταία αναφορά κάνω στην απόφαση Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλα
(2002)1(A) C.L.R., 223, όπου στη σελ. 228 αναφέρονται τα εξής: "Είναι η θέση της νομολογίας πως, όπου υπάρχει καθυστέρηση, απαιτείται η παροχή κάποιας εξήγησης. Στην SABA & CO (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994)1 A.A.Δ. 426, κρίθηκε πως η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, λέχθηκε πως η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης. Η πιο πάνω αρχή όμως περιορίστηκε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ. Ν. Ανδρέα Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου τονίστηκε πως το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου που πρέπει να ασκείται έχοντας υπόψη το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Όσον αφορά το χρόνο στον οποίο υποβάλλεται αίτηση για τροποποίηση, σχετική είναι και η απόφαση στην Astor Manufacturing & Exporting Co. κ.ά. ν. A.G. Leventis κ.ά.
(1993)1 A.A.Δ. 726." Στη βάση της πιο πάνω αναφερόμενης νομολογίας, θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο, εκτός από το ζήτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης, τόσο η γνησιότητα των προθέσεων του Αιτητή όσο και η αναγκαιότητα και ο βαθμός της χρησιμότητας της τροποποίησης. Συνοψίζοντας την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία καταλήγω ότι κατά την εξέταση αιτημάτων τροποποίησης λαμβάνονται υπόψη οι εξής παράγοντες: · Η τροποποίηση δικογράφων είναι δυνατή σε κάθε περίπτωση όπου κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της διαφοράς των διαδίκων εκτός όπου αυτή θα επιφέρει ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο ή όπου υπάρχει εμφανής κακή πίστη από πλευράς Αιτητή. · Η έννοια της ανεπανόρθωτης ζημιάς δεν περιλαμβάνει τη ζημιά που μπορεί να αποκατασταθεί με την επιδίκαση εξόδων. · Η τροποποίηση δικογράφων μπορεί να επιτραπεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, λαμβανομένου υπόψη του παράγοντα της ζημιάς που θα προκληθεί στον αντίδικο καθώς και της καθυστέρησης που τυχόν παρατηρείται στην υποβολή του αιτήματος για τροποποίηση. · Κυρίαρχος παράγοντας κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθώ επιγραμματικά στην κυρίως Αίτηση. Με αυτή αξιώνεται από το Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, η έκδοση διατάγματος έξωσης εναντίον του Αιτητή λόγω της ισχυριζόμενης καθυστέρησης στην καταβολή οφειλομένων ενοικίων και απόφασης για τα μηνιαία ενοίκια που κατ' ισχυρισμό οφείλονται στους Καθ' ων η αίτηση από τον Ιανουάριο του
  1. Με την αιτούμενη τροποποίηση, σκοπείται η προβολή ισχυρισμών περί σύναψης συμφωνιών με τις οποίες οι Καθ' ων η αίτηση ανέλαβαν να αποζημιώσουν τον Αιτητή για το κόστος των επιδιορθώσεων που έγιναν και που θα γίνουν μελλοντικά στο μίσθιο. Σκοπείται ακόμα η προβολή περαιτέρω Ανταπαίτησης για επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του Αιτητή (για την αποκατάσταση των ζημιών στο μίσθιο). Το αίτημα για τροποποίηση της Απάντησης και Ανταπαίτησης υποβάλλεται δεκατρείς μήνες μετά την καταχώρηση της και αφού η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση, προτού όμως ξεκινήσει η ακροαματική διαδικασία. Εξετάζοντας προσεκτικά τις εκατέρωθεν θέσεις, σε συνδυασμό με την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία, κρίνω ότι, η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην υποβολή του αιτήματος για τροποποίηση, με δεδομένο ότι δεν έχει ακόμα ξεκινήσει η δίκη, δεν αποτελεί από μόνη της παράγοντα αποτρεπτικό της έγκρισης της αιτούμενης τροποποίησης. Παρά το ότι δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Καθ' ων η Αίτηση στην καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην υποβολή του αιτήματος για τροποποίηση, δεν θα συμφωνήσω με τον κο Χ"Λοϊζου ότι αυτή η καθυστέρηση φανερώνει κακοπιστία από μέρους του Αιτητή. Σχετικό με το ζήτημα αυτό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την Πολιτική Έφεση αρ. 79/2009 που εκδόθηκε στις 4.5.2012, Παπαχρυσοστόμου ν.
  2. Κώστα Γρηγοριάδη & Συνέταιροι κ.α., το οποίο υιοθετώ: «[.] ο λόγος καθυστέρησης από μόνος του δεν συνιστά κατ΄ ανάγκη αιτία για απόρριψη αίτησης για τροποποίηση, [.] το γεγονός της καθυστέρησης δεν εξισούται κατ' ανάγκη με κακοπιστία. Ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός και συνιστά έναν από τους πολλούς παράγοντες που το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, συνεκτιμάται δε σαν λογική απόρροια του άρθρου 30.2 του Συντάγματος .» Πέραν τούτου παρατηρώ ότι κανένας εκτροχιασμός της δίκης από την πορεία της θα παρατηρηθεί, εάν εγκριθεί η τροποποίηση, ενώ η καθυστέρηση έχει δικαιολογηθεί επαρκώς με την αναφορά σε γεγονότα που προέκυψαν μετά την καταχώριση του δικογράφου, το Μάιο και Δεκέμβριο του
  3. Σημειώνω ακόμα ότι η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση δεν έρχεται αντιμέτωπη με νέο ζήτημα αφού η επιδίκαση αποζημιώσεων για αποκατάσταση ζημιών στο μίσθιο είναι ζήτημα που ο Αιτητής προβάλλει ήδη στην Απάντηση και Ανταπαίτηση του. Η παράλειψη υποβολής αιτήματος για τροποποίηση πιθανόν να συνεπαγόταν τον αποκλεισμό μαρτυρίας, με δυσμενείς συνέπειες για τον Αιτητή. Διαπιστώνω περαιτέρω, ότι με την αιτούμενη τροποποίηση επιδιώκεται ο προσδιορισμός της ουσίας της διαφοράς των διαδίκων. Δεν διαπιστώνω κακοπιστία από πλευράς Αιτητή αφού, η νομολογία όσον αφορά την απαγόρευση παρουσίασης μαρτυρίας για τεκμηρίωση ισχυρισμών που δεν είναι δικογραφημένοι, είναι πάγια και γνωστή (βλ. Παπαδόπουλος κ.ά. ν. CYP-CANA ALARMS LTD, Πολ. Έφεση 339/06, ημερομηνίας 19.6.2009). Τέλος, δεν έχω πειστεί ότι οι Καθ' ων η Αίτηση θα βρεθούν σε δυσμενέστερη θέση, ούτε ότι θα υποστούν ζημιά η οποία δεν είναι δυνατό να αποζημιωθεί με την επιδίκαση εξόδων υπέρ τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η προγραμματισμένη για τις 28.6.2013, 8.10.2013 και 4.12.2013 ακρόαση αναβλήθηκε με κοινό αίτημα των δύο πλευρών, με σκοπό την διευθέτηση της υπόθεσης. Στις 7.2.2014 υποβλήθηκε για πρώτη φορά αίτημα αναβολής της ακροαματικής διαδικασίας, από μέρους μόνο του Αιτητή, με σκοπό την υποβολή της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης. Το γεγονός ότι με την τροποποίηση θα αυξηθούν οι απαιτήσεις του Αιτητή, δεν συνεπάγεται αυτοδίκαια και ανεπανόρθωτη ζημιά των Καθ' ων η αίτηση, αφού οι απαιτήσεις αυτές θα πρέπει να αποδειχθούν αυστηρά από τον Αιτητή. Στη βάση των ανωτέρω, καταλήγω ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ του Αιτητή και ως εκ τούτου, εγκρίνω το αίτημα για τροποποίηση της Απάντησης και Ανταπαίτησης. Εκδίδεται διάταγμα για τροποποίηση, ως η παρούσα ενδιάμεση αίτηση. Η τροποποιημένη Απάντηση και Ανταπαίτηση να καταχωρηθεί σε πέντε ημέρες από τη σύνταξη του παρόντος διατάγματος. Τα τέλη για την έκδοση του παρόντος διατάγματος να καταβληθούν εντός πέντε ημερών από σήμερα. Η Ανταπάντηση στην τροποποιημένη Απάντηση και Απάντηση στην τροποποιημένη Ανταπαίτηση, να καταχωρηθεί εντός δεκαπέντε ημερών από την καταχώριση της τροποποιημένης Απάντησης και Ανταπαίτησης. Τα έξοδα της αίτησης για τροποποίηση καθώς και τα έξοδα που θα προκύψουν συνεπεία της τροποποίησης, επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 (Αιτητών 1 και 2 στην κυρίως Αίτηση), όπως θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Τροποποίηση Απάντησης και Ανταπαίτησης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.