Ανδρούλλα Κ. Χριστοφή ν. Νεόφυτου Νεοφύτου, Αίτηση Αρ. Ε37/00, 16/1/2014

(1)/99, όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θθ.2-4, 8 και

1. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση της κας. Μήδειας Τσαχίδου, της ιδίας ημερομηνίας. Η κα. Τσαχίδου λέγει ότι είναι υπάλληλος των δικηγόρων της Αιτήτριας και γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα της υπόθεσης καθότι έχει στην κατοχή της το φάκελο της υπόθεσης. Είναι δε δεόντως εξουσιοδοτημένη από την Αιτήτρια να προβεί στην ένορκο δήλωση της. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται στην απόφαση που εκδόθηκε υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση στις 23.11.2000 (βλέπετε πιο κάτω). Η κα. Τσαχίδου καταθέτει ότι το εξ' αποφάσεως χρέος δεν έχει εξοφληθεί και παραμένει απλήρωτο μέχρι σήμερα. Κατά την 10.1.2002 εκδόθηκε διάταγμα μηνιαίων δόσεων εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση όπως πληρώνει το εξ' αποφάσεως χρέος του με μηνιαίες δόσεις εκ £80 €136,69) το οποίο και εξέπνευσε και κανένα ποσό δεν έχει πληρώσει μέχρι σήμερα. Εκδόθηκαν διατάγματα είσπραξης με αριθμούς 5481/02, 7967/02, 2013/03, 6028/03, 480/04, 3173/04 και 6809/04 τα οποία πληρώθηκαν και παραμένει οφειλόμενο ποσό συμπεριλαμβανομένων τόκων και εξόδων εκ ποσού €7.109,
2. Κατά την 11.2.2009 εκδόθηκε διάταγμα του Δικαστηρίου τούτου για τη άδεια εκτέλεσης της απόφασης λόγω παρέλευσης 6 ετών από την ημερομηνία που εκδόθηκε. Εξ' όσων η ενόρκως δηλούσα κάλλιον γνωρίζει και πιστεύει ο Καθ' ου η Αίτηση εργάζεται και έχει εισοδήματα και εν πάση περιπτώσει έχει την ικανότητα να πληρώνει το εξ' αποφάσεως χρέος του με μηνιαίες δόσεις εκ €
3. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά και εφόσον ο Καθ' ου η Αίτηση εργοδοτείται, το Δικαστήριο πρέπει να προβεί σε αποκοπή απολαβών του για πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους όπως το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει. Είναι επίσης αναγκαίο όπως ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης εξετασθεί από το Δικαστήριο για οποιαδήποτε δωρεά, παράδοση ή μεταβίβαση ή επιβάρυνση, διακίνηση ή απόκρυψη οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου που είχαν ως αποτέλεσμα να παρεμποδιστεί ο πιστωτής στην είσπραξή του εξ' αποφάσεως χρέους ή μέρους αυτού. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση καταχωρίστηκε την 10.1.2012 και βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, στον 134

(1)/99 και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θθ. 2, 3, 4, 8 και 9 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:

1. Δεν υπάρχει οφειλόμενο υπόλοιπο αφού η Αιτήτρια έχει ήδη υπερκαλύψει τα εξ' αποφάσεως οφειλόμενα ποσά τόσο με αυτά που έχει ήδη εισπράξει όσο και με τα εκκρεμούντα διατάγματα είσπραξης που έχουνε εκδοθεί σε διάφορες ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις που έχουν καταχωρήσει εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση.
2. Η καταχώρηση της αίτησης έρευνας ημερομηνίας 15.3.2011 αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας αφού αυτή και/ή οι δικηγόροι της έχουν εισπράξει το ποσό το οποίο με την παρούσα αίτηση καλούν την Καθ' ης η Αίτηση να εξοφλήσει. (Λανθασμένη και πάλι αναφορά σε «Καθ' ης Αίτηση» αντί «Καθ' ου η Αίτηση», αυτή τη φορά από τον ίδιο τον Καθ' ου η Αίτηση).
3. Η Αιτήτρια δεν προσέρχεται στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια» αφού απέκρυψε στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ουσιώδη γεγονότα.
4. Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση παρατίθενται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση, κ. Νεόφυτου Νεοφύτου, της ιδίας ημερομηνίας. Ο Καθ' ου η Αίτηση αποδέχεται τα ποσά για τα οποία εκδόθηκε απόφαση εναντίον του, ως αναφέρονται στην ένορκο δήλωση της κας. Τσαχίδου. Καταθέτει ότι παράδωσε ελεύθερη την κατοχή του επίδικου ακινήτου την 1.11.2000 και ως εκ τούτου δεν όφειλε οποιοδήποτε άλλο ποσό πέραν των όσων αναφέρει η απόφαση, που συμποσούνται σε €5.127,
5. Αρνείται ότι το εξ' αποφάσεως χρέος του δεν έχει εξοφληθεί και θεωρεί το αναφερόμενο ποσό των €7.09,66 ως εξωπραγματικό και/ή αστήρικτο και/ή φανταστικό. Μέχρι σήμερα έχει πληρώσει για το εξ' αποφάσεως χρέος το συνολικό ποσό των €6.000 ενώ μόνο εντός του έτους 2011 πλήρωσε το ποσό των €1.257,54 για τα εντάλματα με αριθμούς 6194/07, 357/07 και 589/07 που όλα αφορούσαν την παρούσα υπόθεση. Ο Καθ' ου η Αίτηση παραθέτει ανάλυση των πληρωμών στις οποίες προέβη, ως ακολούθως: £399,75 (€683) 28.8.2003 £401,37 (€686) 11.11.2003 £411,50 (€703) 4.1.2005 £782,20 (€1.336) 24.6.2007 €668,92 28.8.2008 €806,46 17.10.2008 €1.257,54 5.8.2011 ____________________________________________ Σύνολο €6.140,92 Ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται επίσης ότι εκκρεμούν εναντίον του εντάλματα είσπραξης που προέκυψαν από ποινικές υποθέσεις καταδολίευσης που καταχώρισε η Αιτήτρια και παραθέτει κατάλογο: Αρ. Υπόθεσης Αρ. Εντάλματος Ποσό 8043/08 8047/08 € 123,50 6082/09 7575/09 € 765,41 4838/11 7236/11 €1.694,38 1178/09 69/09 €1.002,19 1008/09 4687/09 € 256,09 13821/09 4136/09 €1.281,75 5415/07 309/08 € 211,01 14338/09 2566/10 € 579,53 14320/09 1890/09 € 578,72 ___________________________________________________________________ Σύνολο €6.492,58 Ο κ. Νεοφύτου λέγει πως όταν συνυπολογιστούν οι πληρωμές που έκαμε με τα εκκρεμούντα εντάλματα, το σύνολο αθροίζεται σε €12.633,50, ποσό υπερβολικά μεγάλο και που όχι μόνο καλύπτει αλλά ξεπερνάει τα οφειλόμενα υπόλοιπα με τα έξοδα και τους τόκους. Η καταχώριση της αίτησης έρευνας αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας αφού, η Αιτήτρια και οι δικηγόροι της έχουν εισπράξει το ποσό το οποίο τον καλούν να εξοφλήσει. Η έκδοση νέου διατάγματος μηνιαίων δόσεων παραβιάζει το καλώς νοούμενο συμφέρον της δικαιοσύνης και είναι κατάφορα άδικο για τον ίδιο. Η Αιτήτρια δεν αναφέρει στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση της, τις πληρωμές που έχουν γίνει από τον Καθ' ου η Αίτηση, απλά αναφέρεται σε κάποιο υπόλοιπο χωρίς να τεκμηριώνει από πού προέκυψε. Όπως πληροφορείται από το δικηγόρο του, οι δικηγόροι της Αιτήτριας δεν του έχουν παραδώσει κατάσταση λογαριασμού στην οποία να φαίνονται οι χρεώσεις και οι πληρωμές που αφορούν την υπόθεση, παρά την εισήγηση του Δικαστηρίου προς τούτο, κάτι που ο ίδιος θεωρεί ότι δεν είναι τυχαίο αλλά έχει σκοπό να αποκρύψει τα ποσά που η Αιτήτρια έχει μέχρι σήμερα εισπράξει. Η Αιτήτρια να εκδώσει νέο διάταγμα μηναίων δόσεων. Επιπλέον, η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια αφού απέκρυψε σημαντικά στοιχεία στην ένορκο δήλωση του συνοδεύει την αίτηση της και δεν ανέφερε την αλήθεια μέσω της ενόρκου δηλώσεως της. Ιστορικό: Όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης, το περιεχόμενο του οποίου το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψην (βλέπετε σχετικά Γεωργίου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ., (Αρ.2)

(1999)1 (Γ) 1938, στη σελίδα 1943) αλλά και από την υπό εξέταση αίτηση, στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση εκδόθηκε απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση την 23.11.2000 ως ακολούθως: «το Δικαστήριο .. ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα εναντίον του Καθ' ου η αίτηση και/ή των αντιπροσώπων και/ή των υπαλλήλων αυτού και/ή οποιουδήποτε έλκει δικαιώματα από αυτούς όπως εκκενώσουν και παραδώσουν ελεύθερη κατοχή των τεσσάρων καταστημάτων επί της οδού Ακαμαντίδος 37, στην Πάφο. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ όπως ο καθ' ου η αίτηση πληρώσει στην αιτήτρια το ποσό των £2.055= καθυστερημένα ενοίκια Αυγούστου, Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 2000, πλέον τόκο προς 8% το χρόνο από 15.9.20000 μέχρι τελείας εξόφλησης. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ όπως ο καθ' ου η αίτηση πληρώσει στην Αιτήτρια το ποσό των £685= μηνιαία ενδιάμεση οφέλη από 1.11.20000 μέχρι παραδόσεως ελεύθερης κατοχής των πιο κάτω καταστημάτων πλέον τόκο προς 8% το χρόνο επί του εκάστοτε καθυστερημένου ενοικίου. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ όπως ο καθ' ου η αίτηση πληρώσει στην αιτήτρια το ποσό των £261= έξοδα της αίτησης και έκδοσης του παρόντος διατάγματος, πλέον τόκο προς 8% το χρόνο από 10.10.2000 μέχρι εξόφλησης, πλέον Φ.Π.Α.» Την 10.1.2002, στα πλαίσια αίτησης έρευνας, εκδόθηκε εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση διάταγμα εξόφλησης του εξ' αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων ύψους £80.- από 1.2.

1. Στις 30.5.2002 εκδόθηκε από το παρόν Δικαστήριο διάταγμα είσπραξης του ποσού των £320.- που αντιπροσώπευε τις μηνιαίες δόσεις Φεβρουαρίου - Μαΐου 2002 ως χρηματική ποινή επιβληθείσα σε ποινική υπόθεση, πλέον έξοδα (ένταλμα αρ. 5481/02). Παρόμοια διατάγματα εκδόθηκαν στις 26.9.2002 για τις δόσεις των μηνών Ιουνίου - Σεπτεμβρίου 2002 (ένταλμα αρ. 7967/02), στις 6.2.2003 για τις δόσεις των μηνών Οκτωβρίου 2002 - Ιανουαρίου 2003 (ένταλμα αρ. 2213/03), στις 29.5.2003 για τις δόσεις των μηνών Φεβρουαρίου - Μαΐου 2003 (ένταλμα αρ. 6028/03), στις 27.11.2003 για τις δόσεις των μηνών Ιουνίου - Σεπτεμβρίου 2003 (ένταλμα αρ. 480/04), στις 18.3.2004 για τις δόσεις των μηνών Οκτωβρίου 2003 - Φεβρουαρίου 2004 (ένταλμα αρ. 3173/04), την 1.7.2004 για τις δόσεις των μηνών Μαρτίου - Ιουνίου 2004 (ένταλμα αρ. 6809/04). Στα πλαίσια μονομερούς αιτήσεως ημερομηνίας 23.1.2009, για την παραχώρηση άδειας για εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 23.11.2000 λόγω παρέλευσης 6 ετών από την έκδοση της, η κα. Τσαχίδου καταχώρισε συμπληρωματική ένορκο δήλωση ημερομηνίας 4.2.2009, μετά από σχετικές οδηγίες του Δικαστηρίου, όπου δήλωσε ότι μέχρι τον Ιούνιο 2007 και εντός του έτους 2008, ο Καθ' ου η Αίτηση είχε συνολικά καταβάλει €6.558,16 και μέχρι το έτος 2008, μαζί με τους τόκους, υπολειπόταν ακόμα ποσό €6.
2. Εν τω μεταξύ, σημειώνω πως το ποσό αυτό ισούται με το ποσό που αντιπροσωπεύει το σύνολο των ενταλμάτων είσπραξης που εκδόθηκαν εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση το 2008 και 2009 και εκκρεμούν, όπως τα παρέθεσε ο ίδιος στην ένορκο δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση (βλέπετε πιο πάνω). Την 23.1.2009 το Δικαστήριο έδωσε άδεια για την εκτέλεση της απόφασης. Επειδή η υπό εξέταση αίτηση όχι μόνο δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, αλλά πρόκειται για αίτηση μετά την απόφαση και η ουσία έχει εξεταστεί, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν ήταν αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Προφορική μαρτυρία: Πέραν των ενόρκων δηλώσεων εκατέρωθεν, το περιεχόμενο των οποίων παρατίθεται πιο πάνω, το Δικαστήριο άκουσε και προφορική μαρτυρία στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, τόσο από ένα εκ των δικηγόρων της Αιτήτριας όσο και από τον Καθ' ου η Αίτηση. Είναι η θέση μου ότι η τύχη της υπό εξέταση αίτησης, υπό τις περιστάσεις, κρίνεται επί νομικών σημείων και για το λόγο αυτό, δεν προβαίνω σε αναφορά στην προφορική μαρτυρία. Νομική πτυχή: Όπως έχω ήδη αναφέρει, η υπό εξέταση αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 82-91, δηλαδή στα Μέρη VIIΙ και ΙΧ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
3. Ο Νόμος αυτός τροποποιήθηκε με το Νόμο 134

(1)/99. Ο τελευταίος κατάργησε και αντικατέστησε τα Μέρη VIII και IX του βασικού Νόμου. Όμως η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ερμηνεύοντας τις καταργηθείσες διατάξεις, καθόρισε τις αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο δύναται να διατάξει εξ' αποφάσεως οφειλέτη να εξοφλήσει το χρέος του με περιοδικές πληρωμές. Στο βαθμό που η εξουσία για έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων δεν έχει επηρεαστεί από την τροποποίηση του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, θεωρώ τη νομολογία αυτή δεσμευτική για σκοπούς της παρούσας αίτησης. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε σε αριθμό αποφάσεων το θέμα αιτήσεων αποπληρωμής εξ' αποφάσεως χρέους με μηνιαίες δόσεις (σύμφωνα με το Μέρος ΙΧ του Κεφ. 6, τόσο πριν όσο και μετά που αυτό τροποποιήθηκε από τον Ν. 134

(1)/99). Αναφέρω ενδεικτικά τις αποφάσεις Anestos Adamou Kokoni v. Ioannides

(1963)2 C.L.R. 548, Rolandis, Louca & Soteriades Ltd. v. Koutsiou

(1970)1 C.L.R. 25, National Bank of Greece v. Trihinas

(1976)2 J.S.C. 411, Chrysostomou v. Athanasiou

(1981)1 C.L.R. 669, Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 686, Λαϊκή Τράπεζα ν. Χαραλαμπίδη

(1989)1 Α.Α.Δ. 556, Μιχαήλ v. Λαϊκής Τράπεζας (Χρημ.) Λτδ

(1993)1 Α.Α.Δ. 812, Μιχαήλ κ.α. v. Α/φοί Πούλλου Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 1759, Χριστάκη ή άλλως Παναγιώτου v. Μιχαήλ (πιο πάνω), Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αραδίππου v. Ιακώβου

(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2032, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. v. Κωνσταντίνου

(2000)1(Β) Α.Α.Δ 1034, Νικολάου Σοφία Βασιλείου v. Μάριος Μακρίδης,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 801, Γεώργιος Αρέστη v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1258, Προκοπίου κ.α. v. Ανδρέας Λάμπρου Λτδ.

(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 310, Κλεοβούλου v. Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ

(2005)1(Α) Α.Α.Δ. 207, Στυλιανού v. Ανδρεάδη

(2005)1(Α) Α.Α.Δ. 509, J. & M. PAPERCHASE LTD. v. Δωροϊδέα Λτδ

(2006)1 Α.Α.Δ. 1234 και Βασιλειάδης v. Τσουρή

(2007)1(Α) Α.Α.Δ.

1. Στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση έχει ήδη εκδοθεί διάταγμα εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση πληρωμής του εξ' αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων (βλέπετε πιο πάνω), το οποίο βασίστηκε στην τελική απόφαση η οποία είχε εκδοθεί εναντίον του στην υπόθεση, την 23.11.2000 (βλέπετε πιο πάνω). Η απόφαση αυτή ανανεώθηκε για σκοπούς εκτέλεσης. Ανανέωση απόφασης: Σχετική είναι η Διαταγή 40 θεσμός 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: "Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the Court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such Court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried. An in either case the Court or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just." [1] Αυτή ήταν η βάση της αίτησης για την παραχώρηση άδειας για την εκτέλεση της απόφασης το
2. Δηλαδή, η απόφαση που αποτελεί τη βάση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων του 2002, ανανεώθηκε. Με βάση εκείνη την απόφαση και εκείνο το διάταγμα προφανώς, η Αιτήτρια προχωρούσε σε μέτρα εκτέλεσης μέχρι τουλάχιστον το
3. Το Σεπτέμβριο 2011, τροποποιήθηκε ο θεσμός 8 δια της κατάργησης του και αντικατάστασης του με νέο θεσμό [2], στον οποίο ουσιαστικά η διαφορά είναι πως η αίτηση για ανανέωση της απόφασης καταχωρείται μετά την παρέλευση δέκα ετών από την έκδοση της και όχι έξι ετών. Συνεπώς, κατά την καταχώριση της υπό εξέταση αίτησης, η απόφαση επί της οποίας εδράζεται είχε ανανεωθεί για σκοπούς εκτέλεσης με διάταγμα του Δικαστηρίου δύο χρόνια και δύο μήνες προηγούμενα. Χρειαζόταν να ανανεωθεί και το διάταγμα μηνιαίων δόσεων το 2009; Λήγει η ισχύς ενός διατάγματος Δικαστηρίου; Ισχύς διατάγματος μηνιαίων δόσεων: Τα διατάγματα αποπληρωμής χρέους δια μηνιαίων δόσεων εκδίδονται δυνάμει των σχετικών προνοιών του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 όπως αυτός τροποποιήθηκε με τον Νόμο 134(Ι)/1999, δηλαδή πριν την έκδοση της τελικής απόφασης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο υπόθεση. Τα εδάφια

(1)και

(2)του άρθρου 90 του Νόμου, τα οποία εισήχθησαν στην Νομοθεσία με τον Τροποποιητικό Νόμο 134(Ι)/1999 και τροποποιήθηκαν με τον Τροποποιητικό Νόμο 66(Ι)/2004, προνοούν ως ακολούθως: «

(1)Το Δικαστήριο δύναται, αν κρίνει τούτο σκόπιμο κατά ή μετά την εξέταση που γίνεται δυνάμει του Μέρους VIII, να διατάξει όπως το οφειλόμενο δυνάμει της απόφασης χρέος πληρωθεί με δόσεις κατά τις ημερομηνίες και στα ποσά που ήθελε κρίνει εύλογα και εντός των οικονομικών δυνατοτήτων του οφειλέτη». «

(2)Διάταγμα το οποίο εκδίδεται δυνάμει του εδαφίου

(1)δύναται να ακυρωθεί, ανασταλεί ή τροποποιηθεί ύστερα από αίτηση του οφειλέτη αν αποδείξει ότι η οικονομική του κατάσταση έχει αλλάξει ουσιαστικά από την ημερομηνία της τελευταίας εξέτασης με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να καταβάλει τις δόσεις στους χρόνους και στα ποσά που το Δικαστήριο προσδιόρισε στο διάταγμα του ή εάν το δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα περιστατικά που θα θέσει ενώπιον του ο οφειλέτης θεωρήσει σκόπιμο ή και επιεικές να ακυρώσει, αναστείλει ή τροποποιήσει το διάταγμα». Στην υπό εξέταση αίτηση, πέραν της απλής αναφοράς στο προηγούμενο διάταγμα μηνιαίων δόσεων με τη θέση ότι αυτό εξέπνευσε, δε γίνεται οποιαδήποτε άλλη μνεία στο λόγο γιατί ζητείται νέο διάταγμα μηνιαίων δόσεων και/ή στη θέση ότι το πρώτο εξέπνευσε. Κατά την αγόρευση της η ευπαίδευτη συνήγορος της Αιτήτριας είπε ότι: «Σ' αυτή την υπόθεση εκδόθηκε Διάταγμα το οποίο κατέστη ανενεργό λόγω αποφάσεων των ποινικών Δικαστηρίων ότι καλύπτονταν οι δόσεις και δε μπορούσαμε να προχωρήσουμε με την καταχώριση ιδιωτικών ποινικών υποθέσεων. Δε ζητούμε την ακύρωση του. Ζητούμε, με νέα αίτηση, επαναπροσδιορισμό.» Με αυτά, δε γίνεται ευκόλως αντιληπτή η νομική θέση των ευπαιδεύτων συνηγόρων της Αιτήτριας, αλλά ούτε και η απόφαση του Ποινικού Δικαστηρίου επί του θέματος. Περαιτέρω, στη Γραπτή Κατάθεση του κ. Λ. Χ''Νεοφύτου, ημερομηνίας 14.3.2013, Τεκμήριο Α στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, ο κ. Χ''Νεοφύτου κατέθεσε ότι (σελίδα 2): «Η ποινική με αρ. 6278/09 αφορούσε καθυστερημένο ποσό δόσεων €410,06 η οποία αποσύρθηκε καθ' ότι την εκδίκασε ο Έντιμος Δικαστής κ. Σατολιάς ο οποίος θεωρούσε, θέση με την οποία συμφωνούμε, ότι σύμφωνα με το Διάταγμα μηνιαίων δόσεων καλύφθηκε το εξ' αποφάσεως χρέος μέχρι και τις δόσεις που αφορούσε η πιο πάνω ποινική, δηλαδή 1/02/09 - 01/04/09 και ανεξάρτητα εάν δεν είχε ξοφληθεί το ποσό, δεν μπορούσε να εκδοθεί διάταγμα είσπραξης του ποσού σύμφωνα με το παλαιό διάταγμα μηνιαίων δόσεων αλλά πρέπει να εκδοθεί καινούργιο διάταγμα μηνιαίων δόσεων.» Αυτή η απόφαση του αδελφού Δικαστή δεν τέθηκε ενώπιον μου. Εν πάση περιπτώσει, τα Διατάγματα ενός πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν ακυρώνονται ή εκπνέουν ή άλλως πως, με απόφαση άλλου πρωτόδικου Δικαστηρίου. Το κάθε Δικαστήριο ενεργεί σύμφωνα με τον Νόμο, στα πλαίσια της δικής του δικαιοδοσίας και επί των αποφάσεων του αποφαίνεται και αυτές ακυρώνει, αναστέλλει ή επικυρώνει το Ανώτατο Δικαστήριο στα πλαίσια της δευτεροβάθμιας του δικαιοδοσίας ή στα πλαίσια της πρωτοβάθμιας δικαιοδοσίας με την έκδοση προνομιακού εντάλματος (prerogative order). Περαιτέρω, και επανερχόμενη στο Κεφ. 6 ανωτέρω, είναι η κρίση μου πως εφόσον ο ίδιος ο Νόμος προνοεί διαδικασία για την ακύρωση, αναστολή ή τροποποίηση τέτοιου διατάγματος, αυτό δεν εκπνέει απλά με την παρέλευση χρόνου από την έκδοση του. Έτι περαιτέρω, η διαδικασία στο θεσμό 8 της Διαταγής 40 για την παραχώρηση άδειας για εκτέλεση μπορεί να αφορά μόνο τελικές αποφάσεις και διατάγματα και όχι διατάγματα που έχουν εκδοθεί ακριβώς για σκοπούς εκτέλεσης τελικής απόφασης, ως το διάταγμα εξόφλησης εξ' αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων. Στο σημείο αυτό και προς ενίσχυση της πιο πάνω κρίσης του Δικαστηρίου, αναφέρομαι στους παλαιούς Αγγλικούς Διαδικαστικούς Κανονισμούς (Rules of Court), όπου η αντίστοιχη της Δ.40 θ.8 πρόνοια είναι το Order 42 rule 23 [3]. Από τις επεξηγηματικές σημειώσεις του θεσμού στο Annual Practice 1958, σελίδα 1020, καθίσταται σαφές ότι ο θεσμός αφορά την παροχή άδειας για σκοπούς εκτέλεσης τελικής απόφασης από την έκδοση της οποίας έχουν παρέλθει έξι χρόνια. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα [4] . Απόφαση: Λαμβάνοντας υπόψην όλα τα πιο πάνω, είναι η κρίση μου ότι: εφόσον

(1)υπάρχει ήδη διάταγμα από τις 10.2.2002, εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση για την εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση,

(2)το διάταγμα αυτό δεν έχει εκπνεύσει ή ακυρωθεί σύμφωνα με τον Νόμο ή δυνάμει απόφασης δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου,

(3)δε ζητείται η τροποποίηση του αλλά η έκδοση νέου διατάγματος και

(4)εφόσον η τελική απόφαση επί της οποίας εδράζεται και ελέω της οποίας έχει εκδοθεί το εν λόγω διάταγμα, είναι σε ισχύ για σκοπούς εκτέλεσης, δε δύναται να εκδοθεί άλλο διάταγμα εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση για τον ίδιο σκοπό, δηλαδή την εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων. Ως αποτέλεσμα, η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, ως θα υπολογισθούν από τον Γραμματέα, στην κλίμακα της απόφασης ημερομηνίας 23.11.2000 και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] Και στην Ελληνική γλώσσα: «Όταν παρέλθουν έξι έτη από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος ή όταν έχει γίνει οιαδήποτε αλλαγή λόγω θανάτου ή άλλως στους διαδίκους που δικαιούνται ή υπόκεινται σε εκτέλεση, ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο ή το Δικαστή για άδεια να εκτελέσει ανάλογα. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος ο οποίος υποβάλλει την αίτηση αυτή, δικαιούται να εκτελέσει, μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων να εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μία από τις περιπτώσεις το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, οι οποίοι θα είναι δίκαιοι.» [2] «Όταν παρέλθουν δέκα έτη από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος, ή όταν έχει γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στους διαδίκους οι οποίοι δικαιούνται ή υπόκεινται σε εκτέλεση, ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο ή το δικαστή για άδεια να εκτελέσει ανάλογα. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, ο οποίος υποβάλλει την αίτηση αυτή, δικαιούταν να εκτελέσει, μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μία από τις περιπτώσεις, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, οι οποίοι θα είναι δίκαιοι.» [3] "In the following cases, viz.: (a) Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or any change has taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution; (b) Where a husband is entitled or liable to execution upon a judgment order for or against a wife; (c) Where a party is entitled to execution upon a judgment of assets in futuro; (d) Where a party is entitled to execution against any of the shareholders of a joint-stock company upon a judgment recorded against such company, or against a public officer or other person representing such company; the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the Court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such Court or a Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried. And in either case such Courrt or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just. " [4] "Practice.-Application.-Judgment over Six Years Old.- See Chitty F. 614-616. In the Q.B.D. application for leave to issue execution on a judgment more than six years old should be made to a Master in Chambers ex parte, on an affidavit of facts by the party applying, or his solicitor, stating

(1)the date of the judgment, amount of the original judgment debt, and amount still remaining due;

(2)showing that the applicant is entitled to execution, i.e., that there has been no change of parties, or devolution of interest, or if any such, the precise nature of it, and

(3)showing causes of delay. The Master will, however, generally direct a summons to issue." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο