TSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α. ν. ESQUIRE HOLDING LIMITED, Αρ. Αίτησης: Ε238/2013, 7/7/2015

(4)(α) Σελίδα 3 της Απάντησης «Άρα δεν έχουν γνήσιαν ανάγκην να πάρουν την κατοχήν του.» 2. Παράγραφος Α

(6)Σελίδα 4 της Απάντησης «διότι δεν έχουν την οικονομικήν δυναμικότητα προς τούτο» 3. Παράγραφος Α

(8)Σελίδα 5 της Απάντησης «Εν πάση περιπτώσει όλοι οι Αιτητές δεν έχουν την οικονομικήν δυναμικότητα ν' ανεγείρουν νέαν οικοδομή, την οποία μάλιστα δεν καθορίζουν, αλλά πρέπει να είναι πολυόροφος.» 4. Παράγραφος Α

(11)Σελίδα 6 της Απάντησης «Παρέλειψαν ν' αναφέρουν ότι τα διαμερίσματα εις την Οδόν Γλάδστωνος, που θα εδίδοντο για αντιπαροχή, χρειάζονται ακόμη 2 τουλάχιστον χρόνια για να αποπερατωθούν, νοουμένου ότι αυτή θα εξασφαλίσει την αναγκαίαν χρηματοδότησιν. Παρέλειψαν ν' αναφέρουν εις την αίτησιν ότι έδωσαν πληρεξούσιον εις τον Παναγιώτην Τσένταν, διευθύνοντα σύμβουλον της Αιτήτριας 1, την 27.09.213, με το οποίον ανεγνώριζαν την Καθ' ης η Αίτηση ως ενοικιάστριαν, και τον εξουσιοδοτούσαν τότε να λάβη μέτρα προς εξασφάλισιν διατάγματος που να μην ισχύη νωρίτερα από τις 30.06.2014 ή οποιαδήποτε μεταγενέστερη ημερομηνία που υποχρεούνται να παραδώσουν την κατοχήν εις την Αιτήτριαν 1.»

1. Παράγραφος 6 Σελίδα 8 της Απάντησης «και όταν το υπέγραψαν οι Θωμάς Μπέκας και Περικλής Χρισοφορίδης δεν επρόσεξαν ότι ο δικηγόρος της τότε ιδιοκτήτριας ανέγραψεν ως διεύθυνσιν της Καθ' ης η αίτησις την Οδόν Ιπποκράτους 96, 1015 Λευκωσία. Ο ισχυρισμός της Μάρως Φάνου ότι οι ενοικιαστές εδήλωσαν ως διεύθυνσιν την Ιπποκράτους 96 δεν είναι ακριβής. Άλλωστε όταν η ιδία έστειλεν επιστολήν την 11.08.2012 την έστειλεν εις την Ιπποκράτους 66 και όχι την ανύπαρκτην Ιπποκράτους
2. Άλλωστε η Καθ' ης η αίτησις δεν είχε λόγον ή συμφέρον να δώσει ανακριβή διεύθυνση.»
3. Παράγραφοι 9 Σελίδα 9 της Απάντησης «Μικρότερον χρονικόν διάστημα εθεωρείτο από την Καθ' ης η αίτησις ότι ήτο ανεπαρκές να καλύψει την επένδυσιν.»
4. Παράγραφοι 10, 11 και 12 Σελίδες 9 και 10 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληροι οι παράγραφοι αυτοί.
5. Παράγραφος 13 και 14 Σελίδες 10 και 11 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληρες οι παράγραφοι αυτές λόγω του ότι περιέχουν μαρτυρία, επιχειρήματα και συμπεράσματα.
6. Παράγραφος 15 Σελίδα 11 της Απάντησης «Αντίθετα με ότι αυτή υπεσχέθη και ανέλαβεν όταν επρόκειτο να συναφθή η ενοικίασις.»
7. Παράγραφοι 16 και 17 Σελίδα 11 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληροι οι παράγραφοι αυτοί.
8. Παράγραφος 25 Σελίδα 13 της Απάντησης «Άρα και εξ αυτού του λόγου δεν μπορούσε να υπάρξει γνήσια ανάγκη ανακτήσεως της κατοχής του κτιρίου για να κατεδαφισθή.»
9. Παράγραφος 27 Σελίδα 13 της Απάντησης Να διαγράφει ολόκληρη η παράγραφος αυτή.
10. Παράγραφοι 29 (α) (β) (γ), 30, 31, 32 και 33 Σελίδες 14 και 15 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληροι οι παράγραφοι αυτοί.
11. Παράγραφοι 35, 36 και 37 Σελίδες 15 και 16 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληροι οι παράγραφοι αυτοί.
12. Παράγραφοι 39 και 40 Σελίδες 16 και 17 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληροι οι παράγραφοι αυτοί.
13. Παράγραφοι 41, 42 και 43 Σελίδες 17 και 18 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληροι οι παράγραφοι αυτοί.
14. Παράγραφοι 44, 46, 47 και 48 Σελίδα 19 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληροι οι παράγραφοι αυτοί.
15. Παράγραφοι 50, 51, 52 και 53 Σελίδες 20 και 21 της Απάντησης Να διαγραφούν ολόκληροι οι παράγραφοι αυτοί. Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ή διαταγή ήθελε θεωρήσει πρέπουσα όπως αποδώσει το Σεβ. Δικαστήριο υπό τις συνθήκες της παρούσης υπόθεσης. Δ. Τα έξοδα της διαδικασίας αυτής, νόμιμο τόκο επί των εξόδων και ΦΠΑ. Ε. Έξοδα επίδοσης.» Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι και τον Νόμο 128

(1)2007, άρθρα 2, 4, 5, 29, 31, 33, στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983 Θ.1, 2, 3, 4, 7, 9 και 11, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θθ. 2, 4, 26, Δ.27 θθ.1, 2, 3 και 4, Δ.64 θθ.1

(3)και 2, Δ.48 θθ.1, 2, 3, 9(ο) και (u), ως και επί της διακριτικής και συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή εκτίθενται στο φάκελο της δικογραφίας και στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Πανίκου Τσέντα, Διευθυντή των Αιτητών 1, της ιδίας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Διευθύνοντας Σύμβουλος της Αιτήτριας εταιρείας αρ.1 και πληρεξούσιος αντιπρόσωπος των υπόλοιπων Αιτητών 2, 3 και 4. Γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται και αναφορικά με τα γεγονότα τα οποία δεν γνωρίζει προσωπικά, αναφέρει ότι αυτά του έχουν λεχθεί από τον δικηγόρο Γεώργιο Παπαθεοδώρου, ο οποίος χειρίζεται την υπόθεση. Ο κ. Τσέντας λέγει ότι η κατατεθείσα από τους Καθ' ων η Αίτηση Απάντηση, είναι υπερβολικά εκτενής - μακροσκελής, δεν εκτίθεται με συνοπτικό τρόπο η έκθεση των γεγονότων επί των οποίων στηρίζουν την υπεράσπισή τους οι Καθ' ων η Αίτηση, είναι κατάσπαρτη με μαρτυρία, χαρακτηρισμούς, συμπεράσματα, επιχειρήματα, ερωτήματα, ως και ισχυρισμούς άσχετους με την υπόθεση. Το περιεχόμενο της είναι ενοχλητικό, προκαλεί δυσμενείς εντυπώσεις για τους Αιτητές, τείνει να αποπροσανατολίσει την υπόθεση από την ορθή της διάσταση - πορεία και να καθυστερήσει σοβαρά τη διεξαγωγή και ολοκλήρωση της υπόθεσης και προκαλεί άμεσο κίνδυνο εκτροχιασμού της υπόθεσης από την πραγματική της βάση. Ισχυρίζεται ότι οι πιο πάνω αναφερόμενοι χαρακτηρισμοί, οι περιγραφόμενοι στην αίτηση, δεν είναι επιτρεπτοί νομικά και απαγορεύεται να αποτελούν μέρος, να περιέχονται σε δικόγραφα όπως είναι η Απάντηση των Καθ' ων η Αίτηση και γι' αυτούς τους λόγους θα πρέπει να διαταχθεί από το Δικαστήριο η απάλειψη ή διαγραφή τους. Ο ενόρκως δηλών εισηγείται ότι, εάν τα αποσπάσματα από την Απάντηση, των οποίων αιτείται η απάλειψη ή διαγραφή τους, διαγραφούν ή εάν διαγραφούν ορισμένα από αυτά, τότε η Απάντηση θα καταστεί ξεκάρφωτη και χωρίς οποιαδήποτε συνέχεια - συνέπεια ή και συνοχή και συνεπώς ολόκληρη η Απάντηση ως έχει θα πρέπει να διαγράφει, με δυνατότητα αντικατάστασής της με άλλη, συμβατή με τους Θεσμούς και τους σχετικούς κανόνες σύνταξης δικογράφων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η έγκριση της υπό εξέταση αίτησης είναι απαραίτητη, ως και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος για σκοπούς δικονομικής τακτοποίησης της Απάντησης και την απόδοση δικαιοσύνης στην υπόθεση, σύμφωνα με τις καθιερωμένες νομικές και δικονομικές διατάξεις. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «οι Καθ' ων η Αίτηση»), καταχωρίστηκε την 5.2.2015 και αυτή βασίζεται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/1983, ως τροποποιήθηκε, άρθρα 2 και 11

(1)(η), στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983, ως έχει τροποποιηθεί, Κ. 7, 9 και 11, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 θ. 10, Δ.19 θθ.4, 13 και 26, Δ.27 θ.3, Δ.48 θθ.1-3 και 9, και στη συμφυή εξουσία και την πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι:

1. «Η Αίτησις είναι παντελώς αβάσιμη, αποτελεί κατάχρησιν της διαδικασίας του Δικαστηρίου και είναι ενοχλητική.
2. Ζητούν κυριολεκτικά αλλά και ουσιαστικά την διαγραφήν ολόκληρης της Απαντήσεως παρά την ύπαρξιν συγκεκριμένων και νομίμων υπερασπίσεων.
3. Δεν καθορίζουν εις την Αίτησιν ποιον είναι το μέρος της Απάντησης στο οποίον ενίστανται αλλά επικαλούνται εις την Αίτησιν συλλήβδην γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς και περιμένουν από το Δικαστήριον να μελετήση την Απάντησιν, λέξιν προς λέξιν, παράγραφον προς παράγραφον, διά να εξακριβώση αν η Απάντησις περιέχη κάτι το ανεπίτρεπτον για να το διαγράψη.
4. Υπάρχει πλήρης άγνοια, σύγχυσις ή πλάνη ως προς το τι αποτελεί ανεπίτρεπτον ισχυρισμόν εις ένα δικόγραφον και πότε μπορεί το Δικαστήριον να διαγράψη ένα δικόγραφον ολικά ή μέρος αυτού.
5. Η Απάντησις είναι συντεταγμένη σύμφωνα με τους Θεσμούς, όπως έχουν ερμηνευθή από την Νομολογίαν.
6. Η Απάντησις είναι πολυσχιδής και βασίζεται σε πληθώραν νομικών λόγων για τους οποίους πρέπει η κυρίως Αίτησις ν' απορριφθή. Τα γεγονότα αναφέρονται υποχρεωτικά κατά τρόπον εκτεταμένον δια να στοιχειοθετήσουν τους νομικούς λόγους επί των οποίων ερείδεται η Ένστασις. Επί παραδείγματι υπάρχει ισχυρισμός ότι το Δικαστήριον δεν έχει δικαιοδοσίαν να εκδικάση την υπόθεσιν, ότι η μίσθωσις ήτο συμβατική και όχι θεσμία, ότι κατά την σύναψιν της συμβάσεως εδόθησαν παραστάσεις από την ιδιοκτήτριαν προς την Καθ' ης η Αίτησις, ότι ο δικηγόρος της Αιτητρίας 1 ενήργησε χωρίς εξουσιοδότησιν της Αιτήτριας 4 τουλάχιστον, ότι η διαδικασία ήτο πρόωρος, ότι η Αιτήτρια 1 δεν ήτο ιδιοκτήτρια του υποστατικού, αλλ' αγόρασε ωρισμένα μερίδια εξ αδιαιρέτου και δεν εξεπλήρωσε την συμφωνηθείσαν αντιπαροχήν, ότι οι Αιτηταί δεν είχαν την οικονομικήν δυνατότητα ν' ανεγείρουν νέαν οικοδομήν εις την θέσιν του υποστατικού και δεν μπορούσαν να κατεδαφίσουν το υποστατικόν εφ' όσον υπήρχεν νόμιμος επικαρπία επ' αυτού.
7. Η Απάντησις δεν περιέχει ούτε μαρτυρίαν ούτε χαρακτηρισμούς, πολύ ολιγώτερον απρεπείς, ή οτιδήποτε που δεν είναι σύμφωνον με τους Θεσμούς.
8. Δεν εξειδικεύονται τα συγκεκριμένα θέματα, φράσεις ή λέξεις που δεν είναι αναγκαία για να θεμελιώσουν την Απάντησιν ούτε ποία είναι ανεπίτρεπτα ή ενοχλητικά ή σκανδαλώδη ή τείνουν να καθυστερήσουν την εκδίκασιν της κυρίως Αιτήσεως.
9. Η Αίτησις αποτελεί προσπάθειαν των Αιτητών να στερήσουν από την Καθ' ής η Αίτησις το δικαίωμα ή την δυνατότητα να προβάλη ενώπιον του Δικαστηρίου την νόμιμον υπεράσπισιν της, με την φρούδην ελπίδα ότι ίσως εξαπατήσουν το Δικαστήριον και υφαρπάσουν απόφασιν.
10. Η Απάντησις δεν περιέχει οιονδήποτε ισχυρισμόν ο οποίος μπορεί να θεωρηθή σκανδαλώδης, ενοχλητικός ή ασήμαντος ή κατάχρησις της διαδικασίας του Δικαστηρίου.
11. Δεν υπάρχει μαρτυρία με Ένορκον Δήλωσιν ότι εκ του περιεχομένου της Απαντήσεως ή μέρους αυτής οι Αιτηταί επηρεάσθησαν δυσμενώς.
12. Το Δικαστήριον εν τη ασκήσει της διακριτικής του εξουσίας πρέπει ν' απόρριψη την αίτησιν, διότι η διαγραφή είναι εξαιρετικόν μέτρον, το οποίον μπορεί να επιτύχη εις καθαράς υποθέσεις και μόνον.» Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση, ευρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου και δη στα δικόγραφα, την κυρίως Αίτηση και την Απάντηση. Ιστορικό και δικόγραφα: Δεν υπήρξε αντεξέταση ενόρκως δηλούντων, το Δικαστήριο άκουσε τους ευπαιδεύτους συνηγόρους σε αγορεύσεις την 16.6.2015 και επιφύλαξε την απόφαση του για να εκδοθεί σήμερα. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και επειδή η υπό εξέταση αποτελεί αίτηση προ της εκδίκασης της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Απαίτηση: Για σκοπούς ολοκλήρωσης της ενώπιον του Δικαστηρίου εικόνας για σκοπούς, πάντοτε, της υπό εξέταση αίτησης, σημειώνω ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 15.10.2013 και μ' αυτήν οι Αιτητές εξαιτούνται ως ακολούθως: «
13. Διάταγμα / Απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι πιο πάνω καθ' ων η Αίτηση ή και οποιονδήποτε άλλο νομικό ή φυσικό πρόσωπο έχει την κατοχή του επίδικου ακινήτου όπως παραδώσει αμέσως ή σε οποιανδήποτε άλλη ημερομηνία που θα ορίσει το Σεβ. Δικαστήριο με το διάταγμα / απόφαση του, στους Αιτητές, κενή και ελεύθερη την κατοχή του ακινήτου που βρίσκεται στην Ενορία Τρυπιώτης Δήμος Λευκωσίας επί του ακινήτου με αρ. εγγραφή 25/4551 Φ/Σχ. 21/460503 Τεμάχιο 715, Τμήμα 25 στην οδό Βασιλέως Παύλου Αρ. 7 στη Λευκωσία, στο εξής αναφερόμενου ως το ΑΚΙΝΗΤΟ.
14. Η αιτούμενη απόφαση - διάταγμα αξιείται λόγω του ότι οι Αιτητές θα προβούν στην ολοκληρωτική κατεδάφιση του ακινήτου και την επανοικοδόμηση νέου πολυόροφου κτιρίου, γραφείων, διαμερισμάτων άλλων χώρων.
15. Τα έξοδα της Αίτησης πλέον νόμιμο τόκο.
16. Φ.Π.Α. επί των εξόδων.» Οι Αιτητές ενάγουν ως ιδιοκτήτες ή συνιδιοκτήτες ή τα πρόσωπα τα οποία νομιμοποιούνται να εγγραφούν ως ιδιοκτήτες του ακινήτου και οι Καθ' ων η Αίτηση ενάγονται ως ενοικιαστές ενός γωνιακού καταστήματος το οποίο είναι μέρος του ακινήτου. Απάντηση: Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν Απάντηση την 3.10.2014, με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων των εκ της Έφεσης την οποία καταχώρισαν την 27.5.2014 εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 14.5.2014, με την οποία απερρίφθη η αίτησης τους ημερομηνίας 8.11.2013 για τη διαγραφή της κυρίως Αίτησης λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Νομική πτυχή: Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί: Σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων καταχωρείται Απάντηση σύμφωνα με τον Κανονισμό 8 των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τον Τύπο 3 του Παραρτήματος των Κανονισμών. Η Απάντηση ως έχει, ακολουθεί τον Τύπο 3 σε γενικές γραμμές, ενώ είναι πολυσέλιδη. Διαταγή 19: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Διαταγή 19 θεσμός 26 [1] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τυγχάνουν εφαρμογής δυνάμει του Κανονισμού 12(α)[2] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι το Order 19 rule 27, που είναι πανομοιότυπο. Καθοδηγητικές οι υποσημειώσεις στις σελίδες 477 - 479 του Annual Practice 1958, κάτω από το εν λόγω θεσμό. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα [3]. Διαταγή 27: Παραθέτω πιο κάτω τους θεσμούς 1, 2 και 3 της Διαταγής 27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας [4]. Επί του ερωτήματος τι σημαίνει 'frivolous or vexatious' στο θεσμό 3, βλέπετε σχετικά το Αγγλικό σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελίδα 145, όπου εξηγεί ότι: "a pleading or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense. Thus, a proceeding may be said to be frivolous when a party is trifling with the court or when to put it forward would be wasting the time of the court or when it is not capable of reasoned argument. Again, a proceeding may be said to be vexatious when it is or is shown to be without foundation or where it cannot possibly succeed or where the action is brought or the defence is raised only for annoyance or to gain some fanciful advantage or when it can really lead to no possible good." Οι αντίστοιχοι παλαιοί Αγγλικοί Θεσμοί είναι οι Order 25 rules 2, 3 και
17. Το rule 4 είναι πανομοιότυπο με τον θεσμό
18. Παραπέμπω στις διαφωτιστικές υποσημειώσεις για το rule 4, από το Annual Practice 1958, σελίδα 574 έως 576 και κρίνω ότι: Πρώτον, το rule 4, και κατ' αναλογίαν, ο θεσμός 3 της Διαταγής 27, εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις που καμία τροποποίηση δε σώζει το δικόγραφο, το περιεχόμενο του είναι πέραν πάσης δικονομικής θεραπείας, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο [5] και αφορά τη διαγραφή και παραμερισμό ολοκλήρου του δικογράφου. Σε σχέση με το λεκτικό που χρησιμοποιείται στην υποσημείωση που παραθέτω, και για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της, σημειώνω ότι, στο 'Άριστον Αγγλοελληνικόν Λεξικόν' των Γιαννακόπουλου και Σιαρένου, στη λέξη 'demurrable' δίδεται η ερμηνεία 'που υπόκειται εις ένστασιν'. Στρεφόμενη στη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή, ως ήταν τότε, κ. Πική στην αυθεντία In re Pelmako Development Ltd.,

(1991)Α.Α.Δ. 246, στη σελίδα 253: «. η διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. η επίκληση της συμφυούς εξουσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς». Από τη σελίδα 255 της ιδίας αυθεντίας: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο». Βλέπετε ακόμα σχετικά Δημοκρατία v. Γεωργίου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 704 και Nur Celik Sanayi Ve Ticaret A.S. κ.ά. v. Πλοίου Marwa M κ.ά.

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1159. Δεύτερον, η διαπίστωση της ύπαρξης λόγων για διαγραφή δικογράφου ανάγεται κατά κύριο λόγο, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε σχετικά την In re Pelmako Development Ltd., πιο πάνω, στη σελίδα 257). Τρίτον [6], το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να διατάξει την τροποποίηση δικογράφου αντί της έκδοσης απόφασης χωρίς να ακούσει μαρτυρία εκατέρωθεν, όπου φαίνεται ότι στοιχειοθετείται η θέση πως το δικόγραφο είναι επιπόλαιο και δεν αποκαλύπτει υπεράσπιση. Μνεία στην ευχέρεια αυτή, γίνεται στην αυθεντία Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.,

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, στη σελίδα 1327. Ακόμα, στη σελίδα 1326: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:

(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και

(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής, που όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Είναι η κρίση μου ότι τα ίδια, κατ' αναλογία, ισχύουν όπου πρόκειται για υπεράσπιση. Στην Αγγλική αυθεντία Steeds and Another v. Steeds and Another, 22 Q.B.D. 537, στα πλαίσια αίτησης για τη διαγραφή δικογράφου ως μη συνιστών υπεράσπιση, το Δικαστήριο διέταξε την τροποποίηση του. Το ίδιο διετάχθη και στην αυθεντία Griffiths v. London and St. Katharine Docks Company, 13 Q.B.D. 259. Στη σελίδα 542 της απόφασης του Δικαστή Wills από την πρώτη αυθεντία πιο πάνω: "We think, therefore, that we cannot strike out this defence as we are invited to do. It seems to us that it must be good for a part of the claim at all events. But we think the statement of defence defective, and that Mr. Bullen ought to amend by a further statement of the material facts, and our order is that the statement of defence be amended accordingly, and if that be not done within ten days, the plaintiff be at liberty to sign judgment for half the amount claimed." Συμφυής εξουσίας του Δικαστηρίου (inherent jurisdiction): Η ερμηνεία της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, απαντάται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 12 [7]. Υπάρχει πλούσια νομολογία στην Κύπρο επί του θέματος, όπως οι αυθεντίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Constantinides v. Vima et al

(1983)1 C.L.R. 348, Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας της Κένυας v. Bank Fur Arbeit Uno Wirtschaft AG

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 585, Κουλέρμος v. Κουμπαρίδου

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 493 και Βασιλείου v. Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ.

1. Παραθέτω απόσπασμα από την αυθεντία Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περέλλα (πιο πάνω), από τη σελίδα 222, που έχει χαρακτηρισθεί ως αποκαλυπτικό της φύσης και προσδιοριστικό των παραμέτρων της δικαιοδοσίας [8]. Ευρήματα: Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω αυθεντίες, κρίνω ότι η Απάντηση ακολουθεί σε γενικές γραμμές τον Τύπο 3 του Παραρτήματος των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983 και ότι αυτή δεν είναι αντίθετη με τον Κανονισμό
2. Είναι μακροσκελής αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι μοιραίο. Κρίνω όμως ότι σε διάφορα σημεία και ιδιαίτερα στις παραγράφους που επισημαίνουν οι Αιτητές στην υπό εξέταση αίτηση τους, η Απάντηση περιέχει μαρτυρία, συμπεράσματα, επιχειρήματα, ερωτήματα, εισηγήσεις και ισχυρισμούς που δεν έχουν θέση σε δικόγραφο. Κρίνω ότι εάν παραμείνει η Απάντηση ως έχει, θα έχει σαν αποτέλεσμα την καθυστέρηση της διεξαγωγής της υπόθεσης, εφόσον τόσο οι διάδικοι όσο και το Δικαστήριο, θα δυσκολευτούν να παρακολουθήσουν κατά πόσον η μαρτυρία που προσάγεται είναι σύμφωνη με το δικόγραφο. Κρίνω επίσης ότι, ενώ οι συγκεκριμένες παράγραφοι θα ήταν ορθό να διαγραφούν, ελλοχεύει ο κίνδυνος η Απάντηση μετά τη διαγραφή τους, να μην έχει συνοχή ως κείμενο. Συνεπώς, θα ήταν ορθό να διαγραφούν μεν αλλά να δοθεί η ευκαιρία στους Καθ' ων η Αίτηση να τροποποιήσουν την Απάντηση τους, με τρόπο ώστε αυτή να είναι ολοκληρωμένο κείμενο και να συνάδει με τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς και τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Απόφαση: Υπό το φως των ανωτέρω, ασκώ τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του αιτήματος των Αιτητών. Εκδίδεται Διάταγμα του Δικαστηρίου ως η παράγραφος Β 1 - 18 της υπό εξέταση αίτησης και τροποποίησης της Απάντησης σύμφωνα με τα όσα αναφέρω πιο πάνω. Τροποποιημένη Απάντηση να καταχωριστεί εντός 15 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος και αντίγραφο της να παραδοθεί στους δικηγόρους των Αιτητών. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα του μηνιαίου ενοικίου, ήτοι €500 - €2.000 Δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για τα έξοδα που θα προκληθούν αναφορικά με την τροποποίηση του δικογράφου (thrown away), ως ανωτέρω. Η κυρίως Αίτηση ορίζεται για Οδηγίες την 30.9.
3. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας [1] «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» [2] «12 (α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμού αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [3] "Generally.- This is a general provision for enforcing the preceding Rules. Its language is wide, but its operation has been, to some extent, limited by the decisions given on it. Under O. 25, r. 4, any pleading may be struck out which discloses no reasonable cause of action or answer, or only a frivolous or vexatious cause of action or defence. A counterclaim which cannot be conveniently disposed of in the pending action, or which ought not to be allowed, may be struck out under either O. 19, r. 3, or O. 21, r. 15, or hereunder. Where a pleading is too general in its terms, and thus deprives the opponent of information to which he is entitled, and without which he cannot properly prepare for trial, he should apply for particulars under O. 19, r.
4. ...... Grounds for Granting or Refusing.- "The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right" (Bowen, L.J., Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 270). A reasonable latitude must be given, for this Rule was not intended to enable litigants to bring forward special demurrers in a new shape (Tomkinson v. S. E. Ry. , 57 L.T. 358; Rock v. Purssell, 84 L.T.J. 45). Not every pleading which offends against the rules will be struck out. The applicant must show that he is in some way prejudiced by the irregularity. Still, "the defendant may claim ex debito justicae to have the plaintiff's case presented in an intelligible form, so that he may not be embarrassed in meeting it" (per James, L.J., in Davy v. Garrett, 7 Ch. D. p.486). "Unnecessary."- The mere fact that an opponent's pleading contains some unnecessary matter is not sufficient ground for an application under this Rule. A statement will not be struck out merely because it is unnecessary, so long as it is otherwise harmless (per Chitty, J., in Rock v. Purssell, 84 L.T.J. 45; see the remarks of Kay, J., in Tomkinson v. S. E. Ry., 57 L.T. p. 360, and Hocking & Co. v. Hocking, 3 R.P.C. 291). Thus, if material facts be pleaded at unnecessary length or with unnecessary detail, the pleading will not be struck out; such prolixity will be left for the taxing master to deal with as a question of costs (Weymouth v. Rich, 1 T.L.R. 609; Heap v. Marris, 2 Q.B.D. 630). ..... ....... "Tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." - The Court is "disposed to give a liberal interpretation" to these words (Berdan v. Greenwood, 3 Ex. D. p. 256). At the same time parties must not be too ready to find themselves embarrassed. If the defendant does not make it clear how much of the statement of claim he admits and how much he denies, his pleading is embarrassing (British and Colonial Land Association v. Foster, 4 T.L.R. 574; and see Stokes v. Grant, 4 C.P.D. 25)..... But mere prolixity is not of itself embarrassing. Nor will a statement be struck out as embarrassing merely because the other party declares that it is untrue (per Bramwell. L.J., in Turquand v. Fearon, 40 L.T. p. 544). The mere fact that a statement of claim embraces several causes of action is not embarrassing, if they are distinctly pleaded (O. 20, r. 7). A claim for alternative relief is not embarrassing (Bagot v. Easton, 7 Ch. D. p. 8); and see O. 19, r.
5. Similarly with inconsistent defences (see Re Morgan, 35 Ch. D. 492, and supra, p. 338). ..... A pleading is not embarrassing because the law stated or reason alleged may be bad (London Corporation v. Horner, 111 L.T. 512). Unless it is clear on the face of allegations that they are irrelevant, they will not be struck out on that ground." [4] «

(1)Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.»

(2)If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just. «

(3)The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» [5] "Scope of this Rule. It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule . If there is a point of law which requires serious discussion, an objection should be taken on the pleadings, and the point set down for argument under r. 2... The powers conferred by r. 4 will only be exercised where the case is beyond doubt. A pleading will not be struck out under this Rule 'unless it is not only demurrable but something worse than demurrable' i.e., such that no legitimate amendment can save it from being demurrable (per Chitty, J., in Rep. Of Peru v. Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. 496; and see Dadwell v. Jacobs, 34 Ch. D. 278; Worthington v. Belton, 18 T.L. R. 438)." [6] White Book, σελίδα 576: "Amendment.- The Court will generally give leave to amend a defect in pleading rather than give judgment in ignorance of facts which ought to be known before rights are definitely decided (Steeds v. S., 22 Q.B.D. p. 542; and see Reid v. Hooley, 13 T.L.R. 398; Edwards v. Pneumatic Tyre Co., 16 T.L.R. 309; Thornhill v. Weeks, [1913] 1 Ch. 438). Leave was given to amend after an argument under this Rule in Griffiths v. London and St. K. Docks Co., 13 Q. B. D. p. 261, n.

(2). But unless there is reason to suppose that the case can be improved by amendment, leave will not be given (Hubbuck v. Wilkinson, [1899] 1 Q.B. p. 94, C.A.)". [7] "The overriding feature of the inherent jurisdiction of the court is that it is a part of procedural law, both civil and criminal, and not a part of substantive law; it is exercisable summary process, without a plenary trial; it may be invoked not only in relation to parties in pending proceedings, but in relation to any one, whether a party or not, and in relation to matters not raised in the litigation between the parties; it must be distinguished from the exercise of judicial discretion; and it may be exercised even in circumstances governed by rules of court. .. In summary, it may be said that the inherent jurisdiction of the court is a virile and viable doctrine, and has been defined as being the reserve or fund of powers, a residual source of powers, which the court may draw upon as necessary whenever it is just or equitable to do, in particular to ensure the observance of the due process of law, to prevent vexation or oppression, to do justice between the parties and to secure a fair trial between them." [8] «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο