Σπύρος Παπάς ν. Michail Ebanoitze, Αρ. Αίτησης: Κ37/2011, 16/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2015:27 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Λ. Μιχαηλίδη και Α. Κωστή, Μελών Αρ. Αίτησης: Κ*37/2011 Μεταξύ: Σπύρος Παπάς, από τη Λεμεσό Αιτητής - και - Michail Ebanoitze, από τη Λεμεσό Καθ' ου η Αίτηση - - - - - - - - - - - - - - Ημερομηνία: 16/06/2015 Για τον Αιτητή: κα Μαργώνη (κατά την απαγγελία της απόφασης μαζί με τον κ. Σ. Ιγνατίου) Για τον Καθ' ου η αίτηση: κα Μ. Δαμιανού με κα Α. Χ"Χαραλάμπους (κατά την απαγγελία της απόφασης κα Χρ. Κανάρη) Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αίτηση αφορά την απαίτηση του ιδιοκτήτη των υποστατικών που βρίσκονται στην οδό Γεωργίου Α' 14, καταστήματα 3, 4 και 5 στον Ποταμό Γερμασόγειας (στο συγκρότημα Andrea Court) στη Λεμεσό (που στο εξής θα αναφέρονται «το μίσθιο»), εναντίον εγγυητή της συμφωνίας ενοικίασης, Καθ' ου, που ανέρχεται στα ποσά των: (α) €7.959,98 (δεδουλευμένα ενοίκια για την χρονική περίοδο από 01/01/2007 μέχρι 30/10/2007), (β) €51.129,86 (ενδιάμεσα οφέλη για την χρονική περίοδο από 01/11/2007 μέχρι 30/09/2010), (γ) €1.460,85 ημερησίως από 01/11/2007 μέχρι 30/09/2010, (δ) €1.346,42 αποχετευτικά τέλη (ε) €1.556,36 τέλη κατανάλωσης νερού (στ) €3.243,00 κοινόχρηστα τέλη (ζ) τόκους, έξοδα και Φ.Π.Α. Απάντηση: Ο Καθ' ου η αίτηση στην Απάντηση του, αρνείται τους ισχυρισμούς του Αιτητή και υποστηρίζει ότι πράγματι εγγυήθηκε τις υποχρεώσεις του ενοικιαστή, αλλά η εγγύηση αυτή επεκτεινόταν μέχρι την λήξη της ενοικίασης και όχι μέχρι την εκκένωση και παράδοση της κατοχής του μισθίου. Διαδικασία: Η ακροαματική διαδικασία ξεκίνησε στις 30/05/2013 και ολοκληρώθηκε στις 10/10/2014, με την παρουσίαση των τελικών αγορεύσεων των δύο πλευρών. Κατά την ακρόαση παρουσιάστηκαν συνολικά τέσσερεις μάρτυρες και κατατέθηκαν 34 τεκμήρια. Μαρτυρία και αξιολόγηση:- Ο Αιτητής υπήρξε ο πρώτος μάρτυρας για την υπόθεση του (Μ.Α.1). Ανέφερε ότι είναι ο ιδιοκτήτης του επίδικου υποστατικού και ότι τον Καθ' ου η αίτηση τον γνώρισε κατά τη συνάντηση που έγινε στα γραφεία των συνηγόρων του Καθ' ου η αίτηση, όπου παρευρίσκονταν ο προηγούμενος ενοικιαστής του μισθίου (Saki Hane Sekato Mahrous), ο Καθ' ου η αίτηση, ο Ελευθέριος Προυντζίδης και ο Olek Ploutzkov. Συζητείτο η πώληση της επιχείρησης εστιατορίου που διατηρούσε ο Mahrous στο μίσθιο, στον Προυντζίδη ο οποίος ήταν ο προτιθέμενος ενοικιαστής του μισθίου, ενώ οι υπόλοιποι δύο θα ήταν οι εγγυητές. Στη συνάντηση αυτή κατέληξαν σε συμφωνία, το κείμενο της οποίας συνέταξαν οι δικηγόροι του Αιτητή (το δικηγορικό γραφείο Χρ. Δημητριάδης και Σία). Ο ίδιος, λόγω προηγούμενης εμπειρίας του στο παρελθόν όπου ενοικιαστές δεν πλήρωναν τα οφειλόμενα ενοίκια, ζήτησαν να προστεθούν συγκεκριμένοι όροι αναφορικά με την εγγύηση, η οποία θα διαρκούσε όσο καιρό θα στερείτο ο ιδιοκτήτης την κατοχή του μισθίου. Επειδή απουσιάζει για μεγάλα χρονικά διαστήματα από την Κύπρο, πληροφορήθηκε μόλις περί τα μέσα του 2006 ότι δεν πλήρωνε ο ενοικιαστής (Προυντζίδης) τα κοινόχρηστα έξοδα. Στην επόμενη του μετάβαση στην Κύπρο, συναντήθηκε με τον ενοικιαστή και τον διαχειριστή της πολυκατοικίας στο μίσθιο στην παρουσία του Καθ' ου η αίτηση, ο οποίος με τη συμπεριφορά του δημιούργησε την εντύπωση της συνεργασίας με τον ενοικιαστή και φοβέρισε τον διαχειριστή, ο οποίος αποχώρησε. Μέχρι το τέλος του 2006 τα ενοίκια πληρώνονταν κανονικά, όχι όμως τα κοινόχρηστα ή άλλες οφειλές. Περί τον Απρίλιο του 2007 ο Αιτητής διαπίστωσε ότι οφείλονταν σ' αυτόν ενοίκια από τον Ιανουάριο του
- Τότε επικοινώνησε με τον ενοικιαστή, ο οποίος παραδέχθηκε ότι υπήρχαν οικονομικές δυσκολίες και ζήτησε πίστωση χρόνου. Σε επίσκεψη του Αιτητή στο μίσθιο συνάντησε τον Καθ' ου η αίτηση, ο οποίος επανέλαβε τα ίδια. Η επόμενη επικοινωνία έγινε στο τέλος Μαΐου - Ιουνίου οπότε ο Αιτητής διαπίστωσε ότι η εγγυητική επιστολή είχε πλέον εκπνεύσει. Το εστιατόριο συνέχισε να λειτουργεί, ενώ στο τηλέφωνο απαντούσε μόνο ο Καθ' ου η αίτηση που καθησύχαζε τον Αιτητή παραπέμποντας τον στην φερεγγυότητα του και στην εγγύηση που είχε υπογράψει. Τον Σεπτέμβριο 2007 επισκέφθηκε ξανά το μίσθιο ο Αιτητής αλλά εκδιώχθηκε από τον Καθ' ου η αίτηση και έτσι ακολούθησε η επιστολή τερματισμού από μέρους των δικηγόρων του Αιτητή και στη συνέχεια επιστολή προς τον Καθ' ου η αίτηση. Καταχωρήθηκε και αγωγή στο Ε.Δ. Λεμεσού. Στο ενδιάμεσο ο Καθ' ου η αίτηση επικοινώνησε με τον Αιτητή όπου του δήλωσε την πρόθεση του να πουλήσει την επιχείρηση εστιατορίου, ώστε να ανακτήσουν τα χρήματα τους όσοι επένδυσαν σ' αυτό. Παράλληλα έγιναν προτάσεις από τον Αιτητή για διευθέτηση και ο Καθ' ου η αίτηση του αποκάλυψε ότι ο ενοικιαστής είχε «εξαφανιστεί». Έγιναν πράγματι προσπάθειες για πώληση της επιχείρησης και σε μερικές από αυτές είχε άμεση ανάμειξη και ο Αιτητής, χωρίς όμως αποτέλεσμα αφού ο Καθ' ου η αίτηση ζητούσε υπέρογκα ποσά και έτσι ναυαγούσαν οι διαπραγματεύσεις. Ο Αιτητής στην παρουσία υπαλλήλου του Δήμου Γερμασόγειας (στις 30.9.2010) ανέλαβε την κατοχή του μισθίου, καταγράφοντας το περιεχόμενο του. Στο γραφείο που υπήρχε στο μίσθιο υπήρχαν διάφορα έγγραφα τα οποία κράτησε ο μάρτυρας. Από αυτά (Τεκμήρια 7, 8, 9 και 10) προκύπτει ότι το εστιατόριο του Mahrous αγοράστηκε από την εταιρεία DANEGOLD, στην οποία μέτοχοι ήταν οι δύο εγγυητές και ο ενοικιαστής και Γραμματέας ο Καθ' ου η αίτηση. Αυτή η εταιρεία πλήρωνε το ενοίκιο του μισθίου. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ρωτήθηκε για τους όρους του ενοικιαστηρίου εγγράφου και παραδέχθηκε ότι δεν είχε ανανεωθεί το συμβόλαιο, ως οι σχετικές του πρόνοιες και ότι ο ίδιος δεν έλεγξε την ημερομηνία λήξης της τραπεζικής εγγύησης, διότι είχε υπόψη του ότι έληγε στο τέλος της συμφωνίας. Αρνήθηκε την υποβολή ότι καθυστέρησε να ενημερώσει τον Καθ' ου η αίτηση για την αξίωση του αναφορικά με τα ενοίκια και υποστήριξε ότι πρόθεση του ήταν πάντα να αναλάβει την κατοχή και θα μπορούσε να χαρίσει τα ενοίκια. Διευκρίνισε επίσης ότι για τις προσπάθειες πώλησης της επιχείρησης από τον Καθ' ου η αίτηση, ενημερώθηκε από τον ίδιο τον Καθ' ου, ο οποίος και τον καθησύχαζε ότι με την πώληση αυτή θα εξοφλούνταν και τα οφειλόμενα ενοίκια. Ο μάρτυρας αυτός μου έχει κάνει καλή εντύπωση. Αναφέρθηκε κυρίως σε γεγονότα για τα οποία είχε ίδια γνώση. Υπήρξε άμεσος, ευθύς και σαφής στις απαντήσεις του, ενώ δεν διαπιστώνω να υπέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του Μ.Α.1, με εξαίρεση την νομική ερμηνεία του μάρτυρα αναφορικά με την συμφωνία εγγύησης και την σύσταση νομικού προσώπου από τον ενοικιαστή και τους εγγυητές αυτού. Δεν έχει καταδειχθεί η εμπειρογνωμοσύνη του μάρτυρα επί νομικών θεμάτων και έτσι η ερμηνεία που παρουσίασε κατά την εξέταση του δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη και απορρίπτεται. Ο δεύτερος μάρτυρας του Αιτητή (Μ.Α.2) Γιώργος Χριστοδούλου, είναι ενοικιαστής του Αιτητή πλησίον του μισθίου. Αναγνώρισε, υιοθέτησε και κατέθεσε προηγούμενη δική του ένορκη δήλωση ως τεκμήριο
- Αντεξεταζόμενος υποστήριξε ότι τα όσα περιέχονται στο Τεκμήριο 18 αποτελούν δικές του διαπιστώσεις και γεγονότα για τα οποία είτε είχε ίδια γνώση είτε τα πληροφορήθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση. Αντεξεταζόμενος ο ΜΑ2 ανέφερε ότι στη συνάντηση που είχε περί τον Οκτώβριο του 2006 με τον Αιτητή, τον Καθ' ου η Αίτηση και τον Ελευθέριο Προυντζίδη, έγινε προσπάθεια να διευθετηθεί το ζήτημα της καθυστέρησης στην καταβολή των κοινοχρήστων που αναλογούσαν στο μίσθιο. Στη συνάντηση αυτή, μιλούσε κυρίως ο Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος προσπάθησε να αποφύγει την καταβολή των κοινοχρήστων, ενώ ο Προυντζίδης δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση. Μετά τη συνάντηση και αφού δεν κατέστηκε δυνατή η είσπραξη των οφειλομένων ποσών ενημερώθηκε ο Αιτητής ο οποίος και κατέβαλε, ως ιδιοκτήτης του μισθίου, τα ποσά. O M.A.2 μου έχει κάνει σχετικά καλή εντύπωση, διαπιστώνω όμως ότι μεγάλο μέρος της μαρτυρίας του, αφορά δικά του συμπεράσματα. Αποδέχομαι την μαρτυρία του Μ.Α.2, καταρχήν αναφορικά με τα γεγονότα για οποία είχε προσωπική γνώση. Στο βαθμό που ο μάρτυρας αυτός έχει προβεί στην εξαγωγή συμπερασμάτων σε σχέση με την ιδιότητα του Καθ' ου η αίτηση, ως μαρτυρία γνώμης, απορρίπτω τη μαρτυρία αυτή. Ως τρίτος μάρτυρας για τον Αιτητή (Μ.Α.3) παρουσιάστηκε ο Κυριάκος Χριστοφόρου, διευθυντής της διαχειρίστριας εταιρείας (Lordos Flat Management) του κτιρίου, στο οποίο βρίσκεται και το επίδικο υποστατικό. Η μαρτυρία του κινήθηκε στο ίδιο μοτίβο με αυτήν του Μ.Α.
- Η ένορκη δήλωση που υιοθέτησε και κατέθεσε σημειώθηκε ως Τεκμήριο
- Ο Μ.Α.3 μου έχουν κάνει σχετικά καλή εντύπωση, διαπιστώνω όμως ότι μεγάλο μέρος της δικής του μαρτυρίας, αποτελεί εξ' ακοής μαρτυρία. Ειδικότερα, διαπιστώνω ότι η αναφορά του στο ποσό των κατ' ισχυρισμό οφειλομένων κοινοχρήστων, δεν υποστηρίζεται από τις απαραίτητες λεπτομέρειες. Αποδέχομαι από την μαρτυρία του Μ.Α.3, μόνο τα γεγονότα για τα οποία είχε προσωπική γνώση, απορρίπτω όμως αναγκαστικά τους υπολογισμούς του για το οφειλόμενο ποσό κοινοχρήστων εξόδων, αφού δεν υποστηρίχτηκαν από την απαραίτητη πρωτογενή μαρτυρία. Μαρτυρία Καθ' ου η αίτηση Ως μοναδικός μάρτυρας για τη δική του υπόθεση παρουσιάστηκε ο Καθ' ου η Αίτηση (Μ.Κ.). Υιοθέτησε και παρουσίασε τη γραπτή δήλωση στην οποία ανέφερε ότι γνώριζε τον Προυντζίδη ο οποίος ήταν επίσης Γεωργιανής καταγωγής, όπως και ο ίδιος και διατηρούσαν φιλικές σχέσεις. Το 2005 ο Προυντζίδης του πρότεινε να συμμετέχει σε επιχείρηση εστιατορίου, αλλά λόγω της εργασίας του Καθ' ου η Αίτηση ως ζωγράφου και της αρκετής δουλειάς που είχε, δεν μπορούσε να συμμετέχει στην επιχείρηση. Παρόλα αυτά, αποδέχτηκε να χρηματοδοτήσει τον Προυντζίδη και για την εξασφάλιση των χρημάτων αυτών συστάθηκε η εταιρεία Danegold Limited, στην οποία είχε μερίδιο και ο Μ.Κ., ώστε να λαμβάνει μέρος των κερδών της επιχείρησης με τελικό σκοπό την είσπραξη του ποσού που είχε δανείσει στον Προυντζίδη. Το ενοικιαστήριο έγγραφο το οποίο υπογράφηκε στις 16/5/2005, ήταν το αποτέλεσμα της συνάντησης που είχε γίνει τότε μεταξύ των διαδίκων, του Προυντζίδη και του Oleg Gloushkov, στα γραφεία των συνηγόρων του Μ.Κ. Πέραν των πιο πάνω ο Μ.Κ. βοήθησε τον Προυντζίδη και στην ανακαίνιση του εστιατορίου, με τη διακόσμηση του χώρου με πίνακες και γλυπτά της Γεωργιανής παράδοσης, όπως ήταν η παράκληση του Προυντζίδη. Οι υπηρεσίες αυτές κόστισαν περίπου Λ.Κ.20.
- Δεν είχε ενημερωθεί από τον Προυντζίδη ότι αυτός όφειλε ενοίκια στον Αιτητή και γνώση του γεγονότος αυτού έλαβε για πρώτη φορά με την επιστολή των συνηγόρων του Αιτητή, που του αποστάληκε έξι μήνες μετά την εκπνοή της συμφωνίας ενοικίασης και δύο μήνες μετά τον τερματισμό της συμφωνίας από τον Αιτητή. Περί τα τέλη Φεβρουαρίου 2008 ο Αιτητής αποτάθηκε στο Δικαστήριο με σκοπό την είσπραξη των οφειλομένων ενοικίων και την ανάκτηση της κατοχής του μισθίου. Ενώ η διαδικασία αυτή βρισκόταν σε εξέλιξη, ο Προυντζίδης χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε «εξαφανίστηκε». Η εξέλιξη αυτή ήταν αναπάντεχη και στην προσπάθεια του Μ.Κ. να πάρει πίσω τα χρήματα που του χρωστούσε ο Προυντζίδης, σκέφτηκε να προβεί σε ενέργειες με σκοπό την πώληση της επιχείρησης. Σε αυτό συμφώνησε και ο Αιτητής. Υπήρξαν αρκετοί ενδιαφερόμενοι αλλά δεν έγινε οποιαδήποτε πράξη, λόγω της κατάστασης της οικονομίας του τόπου. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του 2008 και τις αρχές του 2009, οπότε ο Αιτητής προσπάθησε να ανακτήσει την κατοχή του μισθίου, εισερχόμενος στο υποστατικό. Συνολικά δάνεισε στον Προυντζίδη ποσό Λ.Κ.20.000 και από αυτά δεν του επιστράφηκε τίποτε. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας αναφέρθηκε στο ζήτημα της αλλαγής της κλειδαριάς στο μίσθιο, υποστηρίζοντας ότι αναγκάστηκε να καταφύγει στην αστυνομία όταν ο Αιτητής άλλαξε τις κλειδαριές στο μίσθιο αποτρέποντας και τον ίδιο από το να εισέρχεται σε αυτό, ενώ βρίσκονταν εκεί δικά του αντικείμενα αξίας. Με τη συμβουλή της αστυνομίας προέβηκε ο ίδιος ο Μ.Κ. σε αλλαγή της κλειδαριάς της πίσω πόρτας του μισθίου, ανακτώντας έτσι από τον Αιτητή την κατοχή του μισθίου. Είχε ανέκαθεν κλειδί για την πίσω πόρτα του μισθίου ώστε να μπορεί να επεμβαίνει στην αλλαγή της διακόσμησης και των πινάκων ζωγραφικής. Υπήρξε δική του πρωτοβουλία η προσπάθεια πώλησης του «αέρα» της επιχείρησης του εστιατορίου, ώστε να εξασφαλίσει με αυτόν τον τρόπο το ποσό που είχε δανείσει στον Προυντζίδη και να καταβάλει στον Αιτητή τα ενοίκια που κατ' ισχυρισμό του οφείλονταν. Εν τω μεταξύ ο Προυντζίδης είχε «εξαφανιστεί». Για την ύπαρξη οφειλομένων ενοικίων έλαβε γνώση στις 9/1/2008, όταν παρέλαβε επιστολή με την οποία ο Αιτητής απαιτούσε όσα χρήματα ο Προυντζίδης δεν του κατέβαλε, (μέχρι και το τέλος του έτους 2007). Μετά την αλλαγή για δεύτερη φορά της κλειδαριάς από τον Αιτητή ο ίδιος Μ.Κ. δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε ενέργεια, αλλά είχε ακόμα αντικείμενα αξίας στο μίσθιο που του άνηκαν και τα οποία αργότερα χάθηκαν. Η κατοχή του μισθίου λήφθηκε από τον Αιτητή χωρίς τη συγκατάθεση του Μ.Κ. ή του Προυντζίδη. Ο μάρτυρας αυτός δεν μου έχει κάνει καλή εντύπωση. Διακρίνω ότι μέρος της μαρτυρίας του αποτελείται από μη δικογραφημένους ισχυρισμούς, όπως η αναφορά του σε απώλεια περιουσίας (έργων τέχνης) και η ζημιά που υπέστηκε λόγω της χρηματοδότησης της επιχείρησης εστιατορίου. Ενώ κατά την κυρίως εξέταση του και ιδίως στην γραπτή του κατάθεση, η αναφορά του στα γεγονότα της επίδικης ενοικίασης, διακρινόταν από βεβαιότητα, κατά την αντεξέταση του διαφάνηκε η αντίφαση στην εκδοχή που υποστήριξε. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στον ισχυρισμό του Καθ' ου η αίτηση ότι δεν είχε ενεργό ανάμειξη στην επιχείρηση εστιατορίου. Αυτή όμως η εκδοχή του, ανατρέπεται από την παραδοχή του μάρτυρα ότι: Χρηματοδότησε την επιχείρηση αυτή, Ανέλαβε την διαμόρφωση και διακόσμηση του χώρου, Κατείχε κλειδί κάποιας από τις εισόδους στο μίσθιο, καθ' όλη την ουσιώδη περίοδο. Προέβηκε στην σύσταση εταιρείας, η οποία διαχειριζόταν την επιχείρηση και στην οποία συμμετείχε ως διευθυντής και γραμματέας. Διαπιστώνω ότι η εκδοχή του μάρτυρα περί της μη συμμετοχής του στην επιχείρηση εστιατορίου, βρίσκεται σε αντίθεση με τα πραγματικά γεγονότα, όπως ο ίδιος τα περιέγραψε. Λόγω της σοβαρής αυτής αντίθεσης, από την μαρτυρία του Καθ' ου η αίτηση αποδέχομαι μόνο όσα γεγονότα δεν αμφισβητήθηκαν από τον Αιτητή, καθώς επίσης και τα γεγονότα που υποστηρίζονται από τα έγγραφα που έχουν κατατεθεί. Ευρήματα του Δικαστηρίου Στη βάση της αποδεκτής μαρτυρίας, των παραδοχών που περιέχονται στα δικόγραφα και των μη αμφισβητούμενων γεγονότων, βρίσκω ότι τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως εξής: Το μίσθιο αποτελεί ιδιοκτησία του Αιτητή και ενοικιάστηκε από τον Ε. Προυντζίδη, δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 16/05/2013, για περίοδο ενοικίασης δύο ετών και με δικαίωμα ανανέωσης για περαιτέρω δύο έτη. Το μηνιαίο ενοίκιο δυνάμει της συμφωνίας ενοικίασης καθορίστηκε σε €1.280,43 και ήταν πληρωτέο την 1η μέρα κάθε μήνα. Τις υποχρεώσεις του ενοικιαστή έναντι του Αιτητή εγγυήθηκε ο Καθ' ου η αίτηση, μαζί με ένα ακόμα πρόσωπο και όλοι μαζί σύστησαν την Danegold Ltd, η οποία διαχειριζόταν την επιχείρηση εστιατορίου. Ο ενοικιαστής εξέδωσε προς όφελος του Αιτητή και τραπεζική εγγύηση, ημερομηνίας 23/05/
- Ο Καθ' ου η αίτηση συνεργαζόταν με τον ενοικιαστή, χρηματοδοτώντας την επιχείρηση και προβαίνοντας σε εργασίες ανακαίνισης του εστιατορίου, ενώ είχε και κλειδί και βρισκόταν συχνά στο μίσθιο αφού ήταν αξιωματούχος και στην εταιρεία που διαχειριζόταν το εστιατόριο. Στις 9/10/2007, ο Αιτητής μέσω των δικηγόρων του τερμάτισε την συμφωνία ενοικίασης, λόγω της παράλειψης του ενοικιαστή να καταβάλει σ' αυτόν τα ενοίκια, από τον Ιανουάριο του 2007 μέχρι τον Σεπτέμβριο του
- Σχετική ενημερωτική επιστολή επιδόθηκε στον Καθ' ου η αίτηση στις 9/1/
- Η πρόνοια ανανέωσης της συμφωνίας ενοικίασης, δεν είχε εξασκηθεί από τον ενοικιαστή και έτσι η περίοδος της συμβατικής ενοικίασης εξέπνευσε στις 19/5/
- Ακολούθως της εκπνοής της ενοικίασης και ενώ οφείλονταν τα προαναφερόμενα ενοίκια στον Αιτητή, ο ενοικιαστής εγκατέλειψε το μίσθιο χωρίς όμως να παραδώσει την κατοχή του στον Αιτητή, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η οφειλή του ενοικιαστή προς τον Αιτητή. Η κατοχή του μισθίου ανακτήθηκε τελικά από τον Αιτητή, κατά το έτος 2010, (στις 30/9/2010), χωρίς όμως να ανακτηθεί και το ποσό των οφειλομένων από τον ενοικιαστή ενοικίων και των υπόλοιπων δυνάμει της συμφωνίας οφειλών. Νομική πτυχή Το Δικαστήριο θα πρέπει αρχικά να εξετάσει το ζήτημα της καθ' ύλη αρμοδιότητας του και ακολούθως να εξετάσει τις νομικές θέσεις του Αιτητή, ο οποίος έχει και το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του. Ιδιοκτησία, ενοικιοστασιακό ακίνητο και θέσμια ενοικίαση:- Από την αποδεκτή μαρτυρία προκύπτει αβίαστα ότι ο Αιτητής είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του , το οποίο έχει συμπληρωθεί κατά το έτος 1984, δηλαδή πριν την 31.12.1999 και βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Γερμασόγειας, δηλαδή εντός ελεγχόμενης περιοχής, δυνάμει του άρθρου 2 του Νόμου, ως αυτός έχει τροποποιηθεί και της Κ.Δ.Π. 519/
- Μετά την εκπνοή της συμφωνίας ενοικίασης, κατά την 19/5/2007, εφόσον ο ενοικιαστής του μισθίου διατήρησε την κατοχή του μισθίου, κατέστηκε θέσμιος ενοικιαστής την 20/5/
- Διαπιστώνεται επομένως, ότι το παρών Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης, εφόσον η αξίωση στρέφεται εναντίον εγγυητή του θέσμιου ενοικιαστή, (βλ. CEDRUS ESTATES LIMITED ν. ΑΝΤΩΝΗ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ
(1994)1 Α.Α.Δ. 590). Ο Αιτητής, σύμφωνα με την τελική αγόρευση της συνηγόρου του, υποστηρίζει ότι η απαίτηση του εδράζεται σε τρείς διαφορετικές νομικές βάσεις, η οποίες έχουν ως εξής: Α. Συμφωνία εγγύησης Εισηγήθηκε η πλευρά του Αιτητή ότι από το λεκτικό των συμβάσεων ενοικίασης και εγγύησης προκύπτει ότι ο Καθ' ου η αίτηση "δεσμεύεται από την εγγύηση η οποία εκτείνεται μέχρι την ημερομηνία παράδοσης των επιδίκων ακινήτων στον Αιτητή". Υποστηρίζει ο Αιτητής ότι αυτή η ευθύνη του Καθ' ου η αίτηση προκύπτει από τον όρο 13 της σύμβασης ενοικίασης. Για την καλύτερη κατανόηση της ανάλυσης της πιο πάνω θέσης παραθέτω αυτούσιο το λεκτικό του όρου 13 της συμφωνίας ενοικίασης και την εγγύηση. «13. If upon the termination of this Agreement the Tenant refuses to evacuate the Premises, he shall be under the legal obligation to pay to the Landlord the sum of CYP100.00 (one hundred Cyprus pounds) per day for each day after the expiration of this Agreement. This amount will be increased by the same percentage as the rent increase each year. . . . . . . . . . . . The Guarantors We agree to jointly, severally and unconditionally guarantee all the obligations of the Tenant under this agreement.» Και σε ελεύθερη μετάφραση: "Εάν κατά τον τερματισμό της παρούσας συμφωνίας, ο ενοικιαστής αρνείται να εκκενώσει τα υποστατικά, τότε θα είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει στον ιδιοκτήτη το ποσό των Λ.Κ.100 καθημερινά για κάθε ημέρα που θα ακολουθήσει την εκπνοή της παρούσας συμφωνίας. Το ποσό αυτό θα αυξηθεί με βάση το ποσοστό της ετήσιας αύξησης του ενοικίου. Οι εγγυητές Εγγυούμαστε αλληλέγγυα, ξεχωριστά και χωρίς όρους όλες τις υποχρεώσεις του Ενοικιαστή δυνάμει της παρούσας συμφωνίας." Με δεδομένη την ύπαρξη θέσμιας ενοικίασης, από την εκπνοή της συμφωνίας ενοικίασης και ακόλουθα, θα πρέπει να εξεταστούν 2 ζητήματα σε σχέση με αυτό το θέμα. Καταρχήν, το ερώτημα κατά πόσο o όρος 13 της συμφωνίας ενοικίασης εξακολούθησε να δεσμεύει τα μέρη κατά την περίοδο της θέσμιας ενοικίασης. Σχετικό είναι το άρθρο 27
(1)του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/1983 (στο εξής αναφερόμενος ως "ο Νόμος"), στο οποίο αναφέρονται τα πιο κάτω: "27.-
(1)Ενοικιαστής όστις, δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, διατηρεί κατοχήν οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατοχήν, τηρεί πάντας τους όρους και προϋποθέσεις του τελευταίου ενοικιαστηρίου συμβολαίου, έστω και αν έχει λήξει η ισχύς του και δικαιούται εις τα εξ αυτών απορρέοντα οφέλη, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου, δικαιούται να παραιτηθή της κατοχής της κατοικίας ή του καταστήματος μόνον κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης ειδοποιήσεως οία θα απαιτείτο δυνάμει του ενοικιαστηρίου συμβολαίου και σε περίπτωση που δεν απαιτείται τέτοια ειδοποίηση, μόνο κατόπιν γραπτής προειδοποίησης, έναν τουλάχιστο μήνα προηγουμένως: Νοείται ότι εις την περίπτωσιν καθ' ην υπενοικιαστής καθίσταται θέσμιος ενοικιαστής ο τοιούτος θέσμιος ενοικιαστής κατέχει την κατοικίαν ή το κατάστημα τηρουμένων επιπροσθέτως οιωνδήποτε υφισταμένων περιοριστικών συμφωνιών περιεχομένων εις τους μεταξύ του ιδιοκτήτου και του ενοικιαστού όρους και προϋποθέσεις ενοικιάσεως." Η αύξηση του ενοικίου του μισθίου σε ημερήσια βάση, κατά την περίοδο της θέσμιας ενοικίασης, έστω και υπό τύπο ποινικής ρήτρας, βρίσκεται σε προφανή αντίθεση με το άρθρο 8 του Νόμου[1], οποίο ρυθμίζει τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο μπορεί να επιβληθεί αύξηση στο καταβλητέο, από ένα θέσμιο ενοικιαστή, ενοίκιο. Η αύξηση του ενοικίου της θέσμιας ενοικίασης δυνάμει ποινικής ρήτρας, βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την πιο πάνω αναφερόμενη πρόνοια του Νόμου και ως εκ τούτου το επιχείρημα του Αιτητή, όσον αφορά το όρο 13 της συμφωνίας ενοικίασης, βρίσκω ότι είναι ανεδαφικό. Κατά δεύτερο, θα πρέπει να εξεταστεί το κατά πόσο μια συμφωνία εγγύησης σε σύμβαση ενοικίασης, μπορεί να επεκταθεί και στη θέσμια ενοικίαση, εφόσον είναι παραδεκτό ότι ο ενοικιαστής συνέχισε να κατέχει το μίσθιο και μετά την εκπνοή της συμφωνίας ενοικίασης. Βρίσκω ότι η νομολογία δεν συμμερίζεται αυτή τη θέση και παραπέμπω ειδικά στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Kyriakidou v. Mangaldjian
(1969)1 C.L.R.
- "We are unable to accept the submission of counsel for the respondent that the contract of guarantee continued and applied to the statutory tenancy. It is quite clear that such guarantee would not apply to a statutory tenancy under the Increase of Rent and Mortgage Interest (Restrictions) Act,
- In the commentary on section 15 of that Act contained in Megary Rent Acts (6th Edition, page 165) the learned author states: "Again the statutory tenancy is a different tenancy from the contractual tenancy whence it sprang, so that a guarantor of the rent under the contractual term is not liable for rent accruing during the statutory tenancy"." To άρθρο 27
(1)του Νόμου βασίζεται στο άρθρο 15
(1)του Αγγλικού Increase of Rent and Mortgage Interest (Restrictions) Act, 1920[2] και ως εκ τούτου η πιο πάνω αρχή δεν έχει, μέχρι τώρα, αλλοιωθεί. Υιοθετώντας το πιο πάνω απόσπασμα από την απόφαση Mangaldjian, βρίσκω ότι η απαίτηση εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, υπό την ιδιότητα του ως εγγυητή της συμφωνίας ενοικίασης, δεν μπορεί να πετύχει. Σύμβαση κάλυψης Στην γραπτή της αγόρευση[3], η συνήγορος του Αιτητή αναφέρεται και στην διάκριση μεταξύ σύμβασης "κάλυψης" και σύμβασης "εγγύησης", υποστηρίζοντας ότι "η δέσμευση που ανέλαβε ο Καθ' ου η αίτηση είναι μιας μορφής σύμβαση κάλυψης [.]" Δεν θα συμφωνήσω με αυτό το επιχείρημα του Αιτητή. Το κατά πόσο μια σύμβαση αποτελεί εγγύηση ή κάλυψη, διαπιστώνεται από το λεκτικό της σύμβασης από το οποίο προκύπτει και η πρόθεση των μερών[4]. Στη δική μας περίπτωση το λεκτικό της δέσμευσης του Καθ' ου η αίτηση έχει ως εξής: "We agree to jointly, severally and unconditionally guarantee all the obligations of the Tenant under this agreement." Και σε ελεύθερη μετάφραση: "Οι εγγυητές Εγγυούμαστε αλληλέγγυα, ξεχωριστά και χωρίς όρους όλες τις υποχρεώσεις του Ενοικιαστή δυνάμει της παρούσας συμφωνίας." Είναι φανερό δυνάμει του πιο πάνω λεκτικού, ότι ο Καθ' ου η αίτηση ανέλαβε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ενοικιαστή που περιγράφονται στην συμφωνία ενοικίασης και μόνο. Δεν διαπιστώνω να υπάρχει δυνατότητα άλλης ερμηνείας της συμφωνίας αυτής ώστε να παραπέμπει, όπως εισηγείται η πλευρά του Αιτητή, σε σύμβαση κάλυψης, δηλαδή σε υπόσχεση κάλυψης του Αιτητή για ζημιά που θα μπορούσε να υποστεί από τη συμπεριφορά του ενοικιαστή ή άλλου προσώπου[5]. Β. Αντικατάσταση της συμφωνίας ενοικίασης (Novation) Αποτελεί θέση του Αιτητή ότι ο Καθ' ου η αίτηση "από την αρχή σχεδόν της ενοικίασης συμπεριφερόταν σαν να ήταν και ο ίδιος Ενοικιαστής". Υποστηρίζει περαιτέρω ότι ο Καθ' ου η αίτηση από την αρχή της ενοικίασης αλλά κυρίως μετά την "εξαφάνιση" του ενοικιαστή, πήρε τη θέση του ενοικιαστή. Το ζήτημα της δημιουργίας μιας νέας συμφωνίας, η οποία να αντικαθιστά μια υφιστάμενη συμφωνία απασχόλησε τη νομολογία σε αρκετές περιπτώσεις. Παραθέτω σχετικό και χαρακτηριστικό απόσπασμα από την υπόθεση Τράπεζα Κύπρου κ.α. ν. COUDOUNARIS FOOD PRODUCTS LTD κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 641, "Επίσης το Αγγλικό Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 8, παράγραφος 460 (το οποίο επίσης αναφέρθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο), κάτω από τον τίτλο "Novation", αναφέρει τα εξής: "460. Meaning of novation. Novation is, in effect, a form of assignment in which, by the consent of all parties, a new contract is substituted for an existing contract. Usually, but not necessarily (o), a new person becomes party to the new contract, and some person who was party to the old contract is discharged from further liability. The introduction of a new party prevents the new contract from being a mere accord without satisfaction (p), and thus affords a defence to any action upon the old contract (q). For novation to ensue there must be not only the substitution of some other obligation for the original one, but also the intention or animus novandi (r).". Δύο βασικά σημεία προκύπτει ότι είναι απαραίτητα για τη δημιουργία νέας συμφωνίας: (α) Η ύπαρξη μιας αρχικής συμφωνίας. (β) Η διαγραφή των υποχρεώσεων των συμβαλλομένων μερών, ή του ενός, στην αρχική συμφωνία και η ανάληψη των υποχρεώσεων αυτών από ένα τρίτο μέρος στη νέα συμφωνία. Επίσης, βασική προϋπόθεση είναι η πρόθεση των μερών για αντικατάσταση της υφιστάμενης συμφωνίας (animus novandi). [.] Για την ύπαρξη νέας σύμβασης πρέπει να συνυπάρχουν δύο στοιχεία. Πρώτα πρέπει να υπάρχει η απαλλαγή από την προηγούμενη οφειλή και η αντικατάστασή της ή με νέα οφειλή ή με νέο οφειλέτη. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, το Δικαστήριο για να δεχτεί ότι υπάρχει αυτή η αλλαγή πρέπει να υπάρχει η πρόθεση για αντικατάσταση ή υποκατάσταση του νέου χρέους με τη διαγραφή του παλαιού χρέους." Στη βάση της πιο πάνω αναφοράς βρίσκω ότι δεν έχει παρουσιαστεί στο δικαστήριο μαρτυρία που να υποδηλώνει πρόθεση των μερών, στη συμφωνία ενοικίασης, για αντικατάσταση αυτής, όπως την εννοεί η πλευρά του Αιτητή. Χαρακτηριστική είναι η έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς σε τέτοια πρόθεση από μέρους του ενοικιαστή. Χωρίς να έχει αποδειχθεί το ουσιώδες γεγονός της ύπαρξης πρόθεσης από τα μέρη για αντικατάσταση της αρχικής συμφωνίας, η οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση με το ζήτημα αυτό περιττεύει. Γ. Επέμβαση στο μίσθιο από τον Καθ' ου η αίτηση Εισηγείται ακόμα ο Αιτητής, ότι ο Καθ' ου η αίτηση τον εμπόδισε να ανακτήσει νόμιμα την κατοχή του μισθίου όταν ο ενοικιαστής το εγκατέλειψε. Αποτελεί θέση του Αιτητή ότι με τη συμπεριφορά αυτή του Καθ' ου η αίτηση, καθυστέρησε η ανάκτηση της κατοχής του μισθίου από τον Αιτητή με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα οφειλόμενα προς τον τελευταίο ενοίκια. Δύο είναι τα ζητήματα που προκύπτουν κατά την εξέταση αυτού του ζητήματος: (α) Πρώτον, ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι προέβηκε σε "νόμιμη προσπάθεια ανάκτησης της κατοχής του μισθίου από τον Αιτητή", όταν το εστιατόριο έπαψε να λειτουργεί. Εφόσον είναι παραδεκτό από τις δύο πλευρές ότι ο ενοικιαστής μετά την εκπνοή της συμβατικής ενοικίασης είχε καταστεί θέσμιος ενοικιαστής, αποκτώντας έτσι το "δικαίωμα του αμετακίνητου"[6], ο Αιτητής δεν μπορούσε να ανακτήσει την κατοχή του μισθίου, παρά μόνο δυνάμει των προνοιών του Νόμου και συγκεκριμένα των άρθρων 11[7] και 27
(1)[8]. Εφόσον η νομική και πραγματική κατοχή του μισθίου δεν είχαν παραδοθεί στον Αιτητή από τον ενοικιαστή και ούτε είχε εξασφαλίσει ο Αιτητής διάταγμα ανάκτησης της κατοχής του μισθίου από το δικαστήριο, η οποιαδήποτε ενέργεια του προς το σκοπό της ανάκτησης της κατοχής του μισθίου ήταν αντίθετη με το Νόμο. Το γεγονός ότι είναι παραδεκτό ότι ο Αιτητής εμποδίστηκε από το να ανακτήσει παράνομα την κατοχή του μισθίου, δεν δημιουργεί κάποιο πλεονέκτημα υπέρ του Αιτητή και σίγουρα δεν θα ληφθεί από το δικαστήριο. Βρίσκω ότι η απαίτηση του Αιτητή εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, στηριζόμενη στην πιο πάνω νομική βάση, στερείται νομικού ερείσματος. Απαίτηση για οφειλόμενα κοινόχρηστα έξοδα: Επειδή οι πιο πάνω διαπιστώσεις μου αναφορικά με τη νομική βάση στην οποία εδράζεται η απαίτηση του Καθ' ου η αίτηση, δυνατόν να ανατραπούν σε περίπτωση εξέτασης της απόφασης από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, θα εξετάσω ακόμα ένα ζήτημα που αφορά το μέρος της απαίτησης του Αιτητή για την οποία δεν παρουσιάστηκε επαρκής μαρτυρία. Αυτό είναι το κατά πόσον ο Αιτητής απέδειξε το ύψος των οφειλομένων, δυνάμει της επίδικης συμφωνίας, κοινοχρήστων από τον ενοικιαστή. Εφόσον η απαίτηση αυτή αποτελεί ειδική αποζημίωση, θα πρέπει να αποδειχθεί από τον Αιτητή αυστηρά (βλ. McGregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, Λοΐζου ν. Μουρτζή (
(1999)1 ΑΑΔ 883, Μαιττα ν. Γεωργίου
(1998)1 ΑΑΔ 1, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 ΑΑΔ 396, ΑΤΗΚ ν. Medcon Constructions Ltd
(2000)1 ΑΑΔ 945.) Παρατηρούμε όμως ότι ο Αιτητής αρκέστηκε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο τον Μ.Α.3, ο οποίος αναφέρθηκε στον τρόπο υπολογισμού, γενικά, των κοινοχρήστων εξόδων διαχείρισης όπως και στο τι περιλαμβάνεται σ' αυτά. Είναι φανερό από τα πιο πάνω, ότι απουσιάζει στην παρούσα περίπτωση η αποδεκτή μαρτυρία προς απόδειξη αυτής της απαίτησης του Αιτητή. Απουσιάζει, δηλαδή, η παρουσίαση των πραγματικών επιμέρους δαπανών που απαρτίζουν τα κοινόχρηστα έξοδα που αναλογούν στο μίσθιο. Κανένα έγγραφο παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο σε σχέση με τις δαπάνες αυτές αλλά ούτε και έγινε αναφορά στον τρόπο υπολογισμού της αναλογίας των εξόδων αυτών που αφορούν το μίσθιο. Με δεδομένο λοιπόν ότι δεν παρουσιάστηκε η πρωτογενής μαρτυρία, παρά μόνο ο Μ.Α.3 αρκέστηκε στη δική του εξ' ακοής μαρτυρία χωρίς καν να αναφέρει το λόγο αυτής της παράλειψης του, αυτή η απαίτηση του Αιτητή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Σχετική με το θέμα αυτό είναι και η απόφαση στην υπόθεση Τσαρτσαλής Χρήστος κ.ά. ν. Ρένου Βεγκλή
(2006)1 Α.Α.Δ. 907, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε παρόμοιο ζήτημα και επικύρωσε τη θέση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι «[Ε]ν όψει της κατάληξης [τ]ου ότι η μαρτυρία που προσφέρθηκε προς το σκοπό απόδειξης της οφειλής του Εναγομένου είναι εξ ακοής και άρα μη αποδεκτή είναι αναπόφευκτο η παρούσα αγωγή να είναι καταδικασμένη σε αποτυχία . . .». Ως εκ των ανωτέρω, παρόμοια θα ήταν και η δική μου κατάληξη, δηλαδή ότι η απαίτηση για οφειλόμενα κοινόχρηστα έξοδα δεν θα μπορούσε να πετύχει. Κατάληξη:- Η απαίτηση εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, απορρίπτεται με την σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, για τους λόγους που εξηγώ πιο πάνω, με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Final Αναφορά: αξίωση εναντίον εγγυητή [1] "8.-
(1)Ουδεμία αύξησις ενοικίου κατοικιών ή καταστημάτων δύναται να επιβληθή επί θεσμίου ενοικιαστού πλην ως εν τω παρόντι Νόμω διαλαμβάνεται.
(2)Είναι νόμιμον διά τον θέσμιον ενοικιαστήν ή τον ιδιοκτήτην οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, εάν θεωρή εαυτόν ηδικημένον, να αποτείνηται δι' αιτήσεως εις το Δικαστήριον διά τον καθορισμόν του δικαίου ενοικίου του πληρωτέου εν σχέσει προς την τοιαύτην κατοικίαν ή κατάστημα: Νοείται ότι ουδεμία αίτησις καταχωρίζεται προ της παρελεύσεως δύο ετών από της ημερομηνίας καθ' ην ο ενοικιαστής έλαβε κατοχήν του ακινήτου ή από της ημερομηνίας της τελευταίας αύξησης ή μείωσης του ενοικίου. Νοείται περαιτέρω ότι είναι νόμιμον διά τον ιδιοκτήτην και τον ενοικιαστήν να έλθουν εις διαπραγματεύσεις και διά γραπτής συμφωνίας να συμφωνήσουν ετέραν αύξησιν του ενοικίου νοουμένου ότι η τελευταία αύτη αύξησις δεν θα υπερβαίνη το εκάστοτε καθοριζόμενον ανώτατον ποσοστόν αυξήσεως του ενοικίου συμφώνως προς τας διατάξεις του εδαφίου
(4)του παρόντος άρθρου και ότι ουδεμία τοιαύτη αύξησις θα λαμβάνη χώραν προ της παρελεύσεως δύο ετών από της ημερομηνίας καθ' ην ο ενοικιαστής έλαβε κατοχήν του ακινήτου ή από της ημερομηνίας της τελευταίας αυξήσεως ενοικίου.
(3)Εις ην περίπτωσιν υποβάλλεται τοιαύτη αίτησις εις το Δικαστήριον, το Δικαστήριον εξετάζει ταύτην και, κατόπιν διεξαγωγής τοιαύτης ερεύνης οίαν τούτο ήθελε θεωρήσει κατάλληλον και παροχής εις ένα έκαστον των διαδίκων της ευκαιρίας να τύχη ακροάσεως, και λαμβανομένων υπ' όψιν των εν τοις εδαφίοις
(4)και
(5)αναφερομένων περιορισμών και περιστάσεων, καθορίζει το δίκαιον ενοίκιον από της ημερομηνίας καταχωρήσεως της τοιαύτης αιτήσεως και το ούτω καθορισθέν ποσόν θεωρείται ως το ενοίκιον το οποίον ο ενοικιαστής υποχρεούται να καταβάλλη εις τον ιδιοκτήτην. Διά τους σκοπούς της παραγράφου ταύτης θα υπηρετούν παρά τω Δικαστηρίω Λειτουργοί Εκτιμήσεων οίτινες, κατόπιν προς τούτο οδηγιών του Δικαστηρίου, θα δύνανται να διεξαγάγουν την έρευναν και να καταθέτουν την έκθεσιν των ενώπιον του Δικαστηρίου. [.]" [2] Στην απόφαση DIAS UNITED PUBLISHING CO. LTD ν. CHR. HJIKYRIACOS ESTATES LTD
(1986)1 C.L.R. 173, λέχθηκαν τα εξής: "Section 21
(1)of Law No. 36/75 and s. 27
(1)of Law No. 23/83 are based on s. 15
(1)of the English Increase of Rent and Mortgage Interest (Restrictions) Act, 1920, which reads as follows:- "15.—
(1)A tenant who by virtue of the provision 184 of this Act retains possession of any dwelling-house to which this Act applies shall, so long as he retains possession, observe and be entitled to the benefit of all the terms and conditions of the original contract of tenancy, so far as the same are consistent with provisions of this Act, and shall be entitled to give up possession of the dwelling-house only on giving such notice as would have been required under the original contract of tenancy or, if no notice would have been so required, on giving . not less than three months' notice: ... ". [3] Στις σελίδες 8 - 10 της αγόρευσης. [4] Βλ. Θάλεια Α. Θεολόγου κ.ά. ν. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 407 [5] Βλ. άρθρα 82 και επ. του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149. [6] Βλ. DIAS UNITED PUBLISHING CO. LTD, πιο πάνω. [7] Ανάκτηση κατοχής από τον ιδιοκτήτη. [8] Παραίτηση κατοχής από τον ενοικιαστή. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο