Κ & Τ ΠΕΡΙΣΤΙΑΝΗ (ΑΚΙΝΗΤΑ) ΛΤΔ ν. Α. G. CANDLES RESTAURANT CO LTD, Αίτηση αρ.: Κ.12/14, 4/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2015:24 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αίτηση αρ.: Κ.12/14 Μεταξύ: Κ & Τ ΠΕΡΙΣΤΙΑΝΗ (ΑΚΙΝΗΤΑ) ΛΤΔ εκ Πάφου Αιτητής και Α. G. CANDLES RESTAURANT CO LTD εκ Πάφου Καθ' ου η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 12.3.2015 Ημερομηνία: 4.6.2015 Για τους Αιτητές: κος Σ. Μάτσας Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κος Μ. Μιλτιάδου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την προηγηθείσα αίτηση δια κλήσεως που καταχώρησαν οι Αιτητές (Καθ' ων η αίτηση στην κυρίως Αίτηση, που στο εξής θα αναφέρονται ως «οι Αιτητές»), ζητούν από το Δικαστήριο τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε σε βάρος τους (ερήμην τους) στην κυρίως Αίτηση, στις 9.10.
- Αφού καταχωρήθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση ένσταση στο αίτημα για τον παραμερισμό της απόφασης, ακολούθησε η παρούσα αίτηση που έχει ως αντικείμενο την παραχώρηση άδειας στους Αιτητές για να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση, προς υποστήριξη της αίτηση για παραμερισμό της απόφασης. Η αίτηση βασίζεται «στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφάλαιο 6, (όπως αυτός τροποποιήθηκε μεταγενέστερα) και ειδικότερα αλλά χωρίς περιορισμό στα Άρθρα 2, 4, 5 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο, Νόμος 14 του 1960, (όπως αυτός τροποποιήθηκε μεταγενέστερα) και ειδικότερα αλλά χωρίς περιορισμό στα Άρθρα 29, 30, 32 στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 Δ.48 Θ4 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9 και/ή σχετική καθοδηγητική Νομολογία, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 23/83, στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983 καθώς επίσης και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου» και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αντρέα Γιώργουρου, Διευθυντή των Αιτητών, ο οποίος αναφέρει ότι η ένσταση των Καθ' ων η αίτηση περιλαμβάνει αναληθείς και ανακριβείς ισχυρισμούς. Μετά την καταχώρηση της αίτησης παραμερισμού, οι Καθ' ων η αίτηση εξέδωσαν και παρέδωσαν στους Αιτητές (μέσω του δικηγόρου τους), κάποιες αποδείξεις οι οποίες αποδεικνύουν την υπεράσπιση των Αιτητών (στην κυρίως Αίτηση) και είναι απαραίτητο όπως παρουσιαστούν στο Δικαστήριο, λόγω της σπουδαιότητας τους. Ένσταση: Με την ειδοποίηση περί προθέσεως υποβολής ένστασης που καταχώρησαν οι Καθ' ων η αίτηση στις 9.3.2015, προβάλλουν έντεκα λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στα πιο κάτω:
- Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, αντικανονική, παράτυπη και αόριστη.
- Οι Αιτητές δεν καθορίζουν τους ισχυρισμούς στους οποίους θέλουν να απαντήσουν, παραπλανώντας το Δικαστήριο ως προς την ύπαρξη καλού ή επαρκούς προς τούτο λόγου, επιδιώκοντας να εισάξουν νέους λόγους παραμερισμού της απόφασης.
- Οι ισχυρισμοί των Καθ' ων η αίτηση αφορούν γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την εξασφάλιση της απόφασης (στις 9.10.2014).
- Η αίτηση είναι κακόπιστη και έχει σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, ο κ. Κλεόπας Περιστιάνης, Διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και απορρίπτει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης τους Α.Γ., με εξαίρεση μόνο το γεγονός ότι εξέδωσε και παρέδωσε ο ίδιος στους Αιτητές στις 11.12.2014, τις πέντε αποδείξεις είσπραξης ενοικίων, οι οποίες όμως αφορούσαν ενοίκια περιόδου πριν την επίδικη περίοδο (για την οποία εκδόθηκε η απόφαση σε βάρος των Αιτητών). Εφόσον το ζήτημα που εξετάζεται είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις υποστηρίζοντας, αντίστοιχα, την έγκριση και την απόρριψη της αίτησης. Νομική Πτυχή: Δικονομικό έρεισμα για την παραχώρηση τέτοιας θεραπείας παρέχεται από την Δ.48 θ.4
(2), η οποία τυγχάνει αναλογικής εφαρμογής στις υποθέσεις ενοικιοστασίου.[1] «Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Προκύπτει από τις πρόνοιες της Διαταγής 48, θ.4
(2)πως βασική προϋπόθεση για να πετύχει το αίτημα καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, είναι η ικανοποίηση του Δικαστηρίου για την ύπαρξη καλού λόγου προς τούτο. Ο διάδικος που υποβάλλει τέτοιο αίτημα και ο οποίος έχει το βάρος της απόδειξης θα πρέπει να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοια στοιχεία που να πείσουν ότι το αίτημα υποβάλλεται για "καλό λόγο". Με τη δυνατότητα καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς απάντηση ή αντίκρουση ισχυρισμών που περιλήφθηκαν στην ένσταση, νοουμένου βέβαια ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.48, θ.4
(2), ασχολείται η νομολογία με τις υποθέσεις Κώστα ν. Κώστα
(2003)1 Α.Α.Δ. 269 και Λούκος Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας
(2001)1 Α.Α.Δ. 418. Το θέμα εμπίπτει σαφώς, όπως σε κάθε άλλη περίπτωση ενδιάμεσης αίτησης, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλ. Ματθαίου κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 510). Επομένως, στην παρούσα αίτηση, το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει πρώτιστα κατά πόσο υπάρχει καλός λόγος να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του παρόντος αιτήματος για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η φράση «καλός λόγος» εξετάζεται σε συνάρτηση πάντα με το δικαίωμα των διαδίκων να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου το αναγκαίο υλικό πριν την ακρόαση της αίτησης, με δεδομένη πλέον την απαγόρευση παρουσίασης προφορικής μαρτυρίας (με εξαίρεση του δικαιώματος αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων). Στην παρούσα υπόθεση, εξετάζοντας το κατά πόσο υπάρχει «καλός λόγος» να εγκριθεί το αίτημα των Αιτητών, διαπιστώνω τα εξής: (α) Στις αιτήσεις για παραμερισμό απόφασης, με βάση τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο Ν.23/83, εφαρμόζεται το άρθρο 6, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «6. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τας ακολούθους περιπτώσεις: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή αποφάσεως (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους (γ) εις περίπτωσιν καθ' ην υπάρχει διαθέσιμος νέα μαρτυρία ουσιαστικής φύσεως ήτις δεν ηδύνατο να προσαχθή διά της ασκήσεως ευλόγου επιμελείας όταν το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του (ε) σε περίπτωση κατά την οποία εκδόθηκε διάταγμα έξωσης βάσει του άρθρου 11
(1), (στ), (ζ), (η) και ο ιδιοκτήτης μέσα σε εύλογο χρόνο από την παράδοση της κατοχής δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης.» Αυτές οι πρόνοιες είναι διαφορετικές από την πρόνοια της Δ.17, Θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπου απαιτείται να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις για να παραμεριστεί η απόφαση που λήφθηκε ερήμην κάποιου διαδίκου:
- Να ικανοποιήσει ο Αιτητής το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και
- Να εξηγήσει γιατί παρέλειψε να καταχωρήσει εμφάνιση. Στην προκειμένη περίπτωση η εφαρμοζόμενη πρόνοια είναι μόνο το άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου καθότι αυτό υπαγορεύει ο περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικός Κανονισμός στον Κανονισμό 12(α): «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» (β) Επομένως, το κατά πόσο οι Αιτητές έχουν «καλή» ή «εκ πρώτης όψεως» υπεράσπιση στην κυρίως Αίτηση δεν είναι επίδικο θέμα και τυχόν εξέταση του δεν θα είναι μόνο εκ περισσού, αλλά πιθανόν να επηρεάσει και την εξέλιξη της κυρίως Αίτησης, σε περίπτωση που πετύχει το αίτημα για παραμερισμό της εκδοθείσας σε βάρος των Αιτητών απόφασης. Στην απόφαση Συμεού ν. Είκοσι και άλλοι
(2006)1 Α.Α.Δ. 61, λέχθηκαν τα εξής, εν παρόδω, από τον Νικολάου Δ.: «. ως προς το θέμα ενδεχόμενης υπεράσπισης δεν διακρίναμε οποιαδήποτε αδυναμία στην πρωτόδικη κρίση. Αφήνουμε όμως ανοιχτό το κατά πόσο, βάσει του προαναφερθέντος Άρθρου 6(δ) του Νόμου, εξετάζεται τέτοιο θέμα.» (δική μου υπογράμμιση) Το μόνο που το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει (στην αίτηση για παραμερισμό απόφασης) είναι το κατά πόσο αποδεικνύεται κάποια από τις πρόνοιες του άρθρου 6 του Νόμου. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω διαπιστώσεων μου, βρίσκω ότι δεν έχει τεκμηριωθεί "καλός λόγος" για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας υπέρ των Αιτητών. Το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης απορρίπτεται, με έξοδα σε βάρος των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από το Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Άδεια για συμπληρωματική ένορκη δήλωση [1] Δυνάμει των κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο