ΕΥΗΣ ΜΟΥΞΟΥΡΗ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΔΑΜΙΔΗ, Αρ. Αίτησης: Κ6/2015, 5/2/2016

(3)και

(4), του Άρθρου 2 του ΚΕΦ.224 των Νόμων της Κύπρου και επί της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «

1. Η Αίτηση είναι ουσιαστικά και νομικά αστήρικτη.
2. Ο Καθ' ου η Αίτηση - Αιτητής χρησιμοποιεί στην υπόθεση αυτή τις διαδικασίες του Δικαστηρίου καταχρηστικά.
3. Η αξιούμενη θεραπεία δεν είναι γνήσια είναι πρόδηλα και εμφανέστατα κακόπιστη και σκοπεύει στην παρέλκυση της δικαστικής διαδικασίας από την κανονική της πορεία.
4. Δεν εκτίθεται στην Αίτηση οποιοσδήποτε νομικός ή/και πραγματικά έγκυρος λόγος που να αιτιολογεί την απόδοση της αιτούμενης θεραπείας.
5. Η Αίτηση στερείται ορθής νομικής βάσης και δεν αναφέρεται στο ορθό νομικό πλαίσιο το οποίο να επέτρεπε την έκδοση του αξιούμενου Διατάγματος σε περίπτωση συνύπαρξης και των κατάλληλων γεγονότων που να δικαιολογούσαν την έκδοση του.
6. Τα ισχυριζόμενα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση δεν βρίσκονται ενώπιον του Σεβ. Δικαστηρίου ούτε μπορούν να παρουσιασθούν ενώπιον του Δικαστηρίου με δικονομικά επιτρέπον τρόπο.
7. Η προϋγηθείσα - ισχυριζόμενη Αίτηση Κ112/2010 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν ήταν μεταξύ των ιδίων διαδίκων δεν αφορούσε το ίδιο θέμα ούτε υπήρξε κατάληξη του Δικαστηρίου στην ουσία της υπόθεσης. Δεν συνυπήρξε επίσης ταυτότητα προσώπου και ταυτότητα διαφοράς.
8. Η επίδικη Αίτηση καταχωρήθηκε καθυστερημένα και ως τέτοια είναι χωρίς οτιδήποτε άλλο απορριπτέα.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας. Εύης Μουξούρη, της ιδίας ημερομηνίας. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι είναι η Αιτήτρια στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση. Ο Καθ' ου η Αίτηση ζητά όπως εκδικασθεί πρώτα η προδικαστική ένσταση η οποία ηγέρθη με την παράγραφο 1 της Απάντησης του, η οποία καταχωρήθηκε την 26.2.2015, χωρίς να δίδει οποιοδήποτε λόγο γιατί καταχώρησε την υπό εξέταση αίτηση τόσο καθυστερημένα. Η κα. Μουξούρη τυγχάνει νομικής συμβουλής ότι η υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί τόσο από μόνο το λόγο της υπερβολικής και αναιτιολόγητης καθυστέρησης για την καταχώρηση της, αλλά και για τους λόγους τους οποίους εκθέτει πιο κάτω. Η ενόρκως δηλούσα επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και προσθέτει ότι στην Αίτηση υπ' αρ. Κ112/2010 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, δεν ήταν οι ίδιοι διάδικοι και η ίδια θεραπεία. Αιτήτρια ήμουν πάλι η ίδια, Καθ' ων η Αίτηση ήταν η εταιρεία PRIMEBET LTD, οι οποίοι ήταν οι ενοικιαστές του επίδικου ακινήτου μέχρι την 30.10.2006 και ο Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα ως εγγυητής τους. Αντικείμενο της Αίτησης υπ' αρ. Κ112/2010 ήταν η σύμβαση η οποία υπεγράφη την 22.10.2013 μεταξύ της Αιτήτριας και της PRIMEBET LTD και αφορούσε την αξίωση ενοικίων του ίδιου επίδικου ακινήτου για την περίοδο από 1.11.2003 μέχρι 30.10.
9. Η Αίτηση απερρίφθη με Απόφαση του Δικαστηρίου στα πλαίσια αίτησης ημερομηνίας 25.11.2014 για την εκδίκαση προδικαστικά νομικού σημείου. Το Δικαστήριο δεν εξέτασε την ουσία της υπόθεσης και απέρριψε την Αίτηση λόγω του ότι η επίδικη ενοικίαση είχε λήξει την 30.10.2006 και η κατοχή του διαμερίσματος παραδόθηκε την ίδια μέρα από τους Καθ' ων η Αίτηση ενοικιαστές που ήταν οι PRIMEBET LTD. Αντίθετα, η Αίτηση Κ6/2015 είναι μεταξύ της ιδίας και του Γεώργιου Αδαμίδη, ο οποίος κατέστη νέος ενοικιαστής της Αιτήτριας και αφορά το επίδικο ακίνητο από την 1.11.2006 μέχρι την 30.9.
10. Αφορά δηλαδή νέα σύμβαση ενοικίασης μεταξύ νέου ενοικιαστή και νέα επόμενη περίοδο ενοικίασης, ανεξάρτητη της σύμβασης ενοικίασης που αφορούσε η Αίτηση Κ112/
11. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι, τόσο οι διάδικοι όσο και τα γεγονότα της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτησης, είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά της Αίτησης Κ112/2010 και έτσι με την Απόφαση του Δικαστηρίου στην Αίτηση Κ112/2010 ημερομηνίας 25.11.2014 σε καμιά περίπτωση δεν είναι δυνατόν να έχει δημιουργηθεί εμποδισμός - δεδικασμένο, όπως είναι η θέση του Καθ' ου η Αίτηση. Ιστορικό και Δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 10.2.2015 και μ' αυτήν η Αιτήτρια εξαιτείται ως ακολούθως: «Η Αιτήτρια αιτείται την έκδοση απόφασης ή/και διατάγματος εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση για το ποσό των €6765.00σ. ως δεδουλευμένα και οφειλόμενα ενοίκια αναφορικά με το ως άνω ΑΚΙΝΗΤΟ προς την Αιτήτρια ήτοι έξι

(6)δεδουλευμένα ή και οφειλόμενα ενοίκια από 1.4.2009 μέχρι και την 31.09.2009 προς €1127.50σ. το κάθε ένα.» Στην παράγραφο Γ3 της Αίτησης δικογραφείται ότι: «Ο καθ' ου η Αίτηση με την συγκατάθεση της ιδιοκτήτριας - Αιτήτριας από 1.11.2006 κατέστει ο νέος ενοικιαστής του ΑΚΙΝΗΤΟΥ παρέλαβε την κατοχή και συνέχισε την ενοικίαση του ΑΚΙΝΗΤΟΥ με το τρέχον προϋγούμενο πληρωτέο από την PRIMBET LIMITED ενοίκιο των Λ.Κ.660.- (€1127.-) το οποίο από 1.11.2007 διαμορφώθηκε και συμφωνήθηκε μεταξύ της Αιτήτριας και του Καθ' ου η Αίτηση στο ποσό των Λ.Κ. 725.00σ. (€1238.70) τον μήνα. Ακολούθως ο Καθ' ου η Αίτηση την 30.09.2009 τερμάτισε την ενοικίαση και παρέδωσε την κατοχή του ακινήτου στην εταιρεία J.C. FLASHBACK LTD την οποία ο Καθ' ου εισηγήθηκε στην Αιτήτρια όπως καταστεί ο νέος ενοικιαστής του ΑΚΙΝΗΤΟΥ, και η οποία εταιρεία κατέστει ο νέος ενοικιαστής από 3.10.2009.» Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρισε Απάντηση την 26.2.2015 και με την παράγραφο 1 αυτής εγείρει την ακόλουθη προδικαστική ένσταση: «Η Αιτήτρια κωλύεται να προωθήσει την παρούσα αίτηση για τον λόγο ότι τα επίδικα ζητήματα αυτής συνιστούν δεδικασμένο (res judicata) λόγω της αίτησης που προηγήθηκε μεταξύ των ιδίων διαδίκων στην αίτηση Κ112/2010 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας στην οποία εκδόθηκε απόφαση την 25/11/2014 με την οποία η αίτηση απερρίφθει ως μη αποκαλύπτουσα βάση αγωγής και ως αναντίλεκτα ανυπόστατη και η απόφαση είναι τελεσίδικη.» Στην παράγραφο 6 ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι: «Ο Καθ' ου η Αίτηση συμφωνεί με το περιεχόμενο της παραγράφου 3 της αίτησης ότι από 1/11/2006 κατέστει ο νέος ενοικιαστής του ακινήτου, πλην όμως αρνείται κατηγορηματικά ότι την 30/9/2009 τερμάτισε την ενοικίαση και παρέδωσε την κατοχή του ακινήτου στην εταιρεία J.C. FLASHBACK LTD και επαναλαμβάνει ότι κατά ή περί την 1.4.2009 παρέδωσε την κατοχή του επίδικου ακινήτου στην Αιτήτρια όταν ο Καθ' ου η αίτηση διαπίστωσε ότι η Αιτήτρια την 22/10/2003 παράνομα, αντικανονικά και χωρίς να λάβει άδεια από τον Δήμο Λευκωσίας κατά παράβαση του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 προέβηκε στην ενοποίηση των τριών καταστημάτων 1, 2, 3 του ΑΚΙΝΗΤΟΥ επί της οδού Βασιλίσσης Φρειδερίκης 4 όταν ο Δήμος Λευκωσίας ειδοποίησε αυτόν ότι θα λάβει δικαστικά μέτρα εναντίον του όπως έλαβε για τα καταστήματα 4, 5, 6 εναντίον της Αιτήτριας και της άλλης ενοικιάστριας Μάγδας Πάττα.» Η Αιτήτρια καταχώρισε Απάντηση στην Απάντηση του Καθ' ου η Αίτηση, την 3.3.1015 και μ' αυτήν απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση. Ισχυρίζεται ότι η Αίτηση Κ112/2010 αφορούσε διαδικασία μεταξύ της Αιτήτριας και της εταιρείας PRIMEBET LTD ως ενοικιαστών και του Καθ' ου η Αίτηση ως εγγυητή των ενοικιαστών. Η αξίωση για ενοίκια ήταν για διαφορετική περίοδο ενοικίασης, πριν ο Καθ' ου η Αίτηση καταστεί ενοικιαστής του ακινήτου. Επειδή η υπό εξέταση αίτηση δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, αλλά πρόκειται για ενδιάμεση αίτηση πριν την εκδίκαση της ουσίας, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν ήταν αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Προδικαστικές ενστάσεις: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Διαταγή 27 θεσμοί 1, 2 και 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παραθέτω πιο κάτω τους θεσμούς 1, 2 και 3 [1]. Οι αντίστοιχοι παλαιοί Αγγλικοί Θεσμοί είναι οι Order 25 rules 2, 3 και 4. Ο βασικός κανόνας ο αφορών τις προδικαστικές ενστάσεις απαντάται στον θεσμό 1. Σχετικές είναι οι αυθεντίες Malachtou v. Armefti and Another

(1984)1 C.L.R. 548, Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370, Grindlays Bank v. Demetriades & Co.

(1987)1 C.L.R. 461, Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.ά. v. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ. 225, Κ.Ο.Τ. v. Philippa Estates Ltd κ.ά.

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1431 και Σάββα v. Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1609. Πρώτον, το Δικαστήριο πρέπει να κρίνει κατά πόσον δύναται ευχερώς να αποφασιστεί προδικαστικά ένα νομικό σημείο το οποίο εγείρεται στα δικόγραφα, και στη συνέχεια να αποφασίσει προδικαστικά το εν λόγω νομικό σημείο. Δεύτερον, όσον αφορά το χρόνο εξέτασης προδικαστικής ένστασης, το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια να της επιληφθεί όποτε κρίνει πρόσφορο και βολικό. Τρίτον, όπου δεν πρόκειται για καθαρά νομικό θέμα και όπου υπάρχουν γεγονότα σε αμφισβήτηση, η καλύτερη οδός είναι να προχωρήσει η ακροαματική διαδικασία σύμφωνα με τη Δ.33 και να αποφασιστεί η προδικαστική ένσταση με την ακρόαση της ουσίας. Για να χρησιμοποιήσω το λεκτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Malachtou, εάν το σημείο που εγείρεται δεν είναι καθαρά ή αμιγώς νομικό, το πραγματικό υπόβαθρο (factual substratum) αμφισβητείται και το Δικαστήριο το ακούσει και το αποφασίσει προδικαστικά, απλά θα κάμει ένα declaration in abstracto και/ή θα αποφανθεί επί ακαδημαϊκών ερωτημάτων, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο. Στην αυθεντία Χ''Οικονόμου v. Ελληνικής Τράπεζας

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 949, στη σελίδα 956, ο έντιμος Δικαστής κ. Χρυσοστομής είπε: «Οι αρχές που διέπουν την προκαταρκτική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις, έχουν νομολογηθεί. (Βλ., μεταξύ άλλων, Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides

(1965)1 CLR 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) v. Penelopi HjiMichael Diakou

(1968)1 CLR 392, Michael v. United Sea Transport

(1981)1 CLR 322). Οι αρχές αυτές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα.» Κώλυμα λόγω Δεδικασμένου (Estoppel per rem judicatam / Estoppel by record): Ο Κανόνας της ύπαρξης κωλύματος (estoppel) έχει εξελιχθεί και εφαρμοστεί σε διάφορα θέματα, τόσο στο Κοινοδίκαιο (common law) όσο και στην Επιείκεια (equity). Το κώλυμα λόγω Δεδικασμένου, γνωστό στην Αγγλική γλώσσα ως estoppel by record και στη Λατινική ως estoppel per rem judicatam, εμπίπτει στο Κοινοδίκαιο. «The rationale for the existence of estoppel by record can be summed up in two expressions, that it is in the public interest that there should be an end of litigation (interest reipublicae ut sit finis litium) and that no one should be proceeded against twice for the same cause (nemo debet bis vexari pro una et eadem causa). It accords with the first of these expressions that a party relying on estoppel by record should be able to show that the matter has been determined by a court of competent jurisdiction in a judgment which is final.» (απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 16

(2), παράγραφος 964). Ο κανόνας του δεδικασμένου θεμελιώνεται στην αρχή της τελεσιδικίας (βλέπετε Γαβριήλ κ.α. v. Αγαπίου

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ.1868). Έχω επίσης λάβει υπόψην τις ακόλουθες, σχετικές αυθεντίες: Henderson v. Henderson (1843-60) All E.R. 378, Boyadji v. Papachristoforou

(1958)XXIII C.L.R. 299, Fidelitas Shipping Co. Ltd. V. V/O Exportchleb

(1965)2 All ER 4, Mills v. Cooper

(1967)2 Q.B. 459, Vakanas v. Pantelaki

(1979)2 J.S.C. 211, Demetriou v. Hilides

(1980)1 J.S.C. 211, Themistokleous v. Atlas Assurance

(1981)1 J.S.C. 41, Pieris v. Republic

(1983)3 (B) C.L.R. 1054, Theori and Another v. Djoni and Another

(1984)1 C.L.R. 296, Nicolaides v. Yerolemi

(1984)1 C.L.R. 742, Georghiades v. Republic

(1989)1 C.L.R. 239, Level Tachexcavs Ltd. (Αρ. 2)

(1995)1 Α.Α.Δ. 1105, K.S.R.Comercio S.A. κ.α. v. Bluecoral Nav. Ltd.

(1995)1 Α.Α.Δ. 309, Παμπορίδης v. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. 670, Γαβριήλ κ.α. v. Αγαπίου (πιο πάνω), Αναστασία Forrest κ.α. v. Κίμωνας Βαρδάκης κ.α.,

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 6, Σοφίας Κλεόπα v. Χριστόφορου Αντωνίου,

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 58, Ανδρέα Σοφοκλέους v. Κωστάκη Ταβελούδη κ.α.,

(2002)1(Α) Α.Α.. 92, Υπουργός Εσωτερικών v. Θεοδόση Μυλωνά,

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 120. Δεν έχει διασαφηνιστεί από τον Καθ' ου η Αίτηση εάν ο ισχυρισμός του αφορά κώλυμα λόγω δεδικασμένου αναφορικά με την αιτία της αγωγής (cause of action estoppel), ή κώλυμα αναφορικά με επίδικο θέμα (issue estoppel) (βλέπετε Παμπορίδης v. Κτηματικής Τραπέζης Λτδ., πιο πάνω). Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 16

(2), στην παράγραφο 953, κάτω από την επικεφαλίδα Estoppel by record, λέγει τα ακόλουθα: «The line between cause of action estoppel and issue estoppel is not always clear cut. The principles have been explained in a recent Court of Appeal decision as follows. If a claim has been explicitly determined in previous concluded proceedings between the same parties, that claim cannot be raised again, other than on appeal, unless there is fraud or collusion. If a necessary element of a claim has been explicitly determined in previous concluded proceedings between the same parties, that issue, cannot be raised again, if, as is likely but not inevitable, it would be an abuse to raise that issue again; this may also extend to an implicitly necessary element of the previous determination. The previous determination may include a settlement. Cause of action estoppel and issue estoppel may be compared with the concept of abuse of process and are sometimes regarded as particular forms of this wider concept.» [δική μου υπογράμμιση] Η Απόφαση στην Αίτηση Κ112/10 δεν έχει τεθεί ενώπιον μου. Το περιεχόμενο φακέλου υπόθεσης άλλης από εκείνη που εκδικάζει το Δικαστήριο, δεν αποτελεί δικαστική γνώση (judicial notice) (βλέπετε Λύρας v. Πετρολίνα Λτδ

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1401). Δεν δύναμαι να κρίνω κατά πόσον εκ πρώτης όψεως έστω, υπάρχει δεδικασμένο με την αιτία αγωγής ή αναφορικά με το επίδικο θέμα. Υπάρχει ο ισχυρισμός στα δικόγραφα της παρούσης υπόθεσης, ότι στην Κ112/10 η Απόφαση εκδόθηκε χωρίς το Δικαστήριο να εξετάσει την ουσία. Περαιτέρω, δεν δύναμαι να διαπιστώσω την ταυτότητα των διαδίκων. Από τα δικόγραφα της παρούσης συνάγεται ότι, στην Αίτηση Κ112/10 Καθ' ου η Αίτηση - ενοικιαστής ήταν άλλο, νομικό πρόσωπο. Ο Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα ήταν Καθ' ου η Αίτηση μεν αλλά υπό άλλη ιδιότητα. Συνεπώς, δεν φαίνεται να υπάρχει ταυτότητα διαδίκων. Τα επίδικα θέματα φαίνεται ότι ήταν διαφορετικά, κύρια αναφορικά με την περίοδο οφειλής ενοικίων. Επίδικο θέμα θεωρείται ως δεδικασμένο εφόσον έχει εγερθεί και στις δύο διαδικασίες και υπάρχει ταυτότητα των διαδίκων και στις δύο υποθέσεις. Ευρήματα: Είναι η κρίση μου ότι η προδικαστική ένσταση η οποία εγείρεται με την παράγραφο 1 της Απάντησης του Καθ' ου η Αίτηση, δεν είναι καθαρά νομικό θέμα, υπάρχουν γεγονότα σε αμφισβήτηση, το πραγματικό υπόβαθρο (factual substratum) αμφισβητείται, και ότι εάν το αποφασίσω προδικαστικά, θα προβώ σε declarations in abstracto. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, ασκώ τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της απόρριψης του αιτήματος του Καθ' ου η Αίτηση για την εκδίκαση προδικαστικά της ένστασης που εγείρεται με την παράγραφο 1 της Απάντησης του. Η ένσταση επιτυγχάνει. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας στην κυρίως Αίτηση και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, ως θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα στην κλίμακα €2.000 - €10.000 και εγκριθούν από το Δικαστήριο και αυτά να πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «

(1)Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.»

(2)If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just. «

(3)The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο