Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Ξενή Λάρκου, Αρ. Αίτησης: Ε30/12, 3/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEF:2016:4 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΧΓΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου Αρ. Αίτησης: Ε30/12 Μεταξύ: Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Αιτητής και Ξενή Λάρκου Καθ' ου η Αίτηση ----------------------------------------------------------------------- Μονομερής αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης Έφεσης 3.2.2016 Για τον Αιτητή - Καθ' ου η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση: κ. Α.Σ. Αγγελίδης και κα. Ζ. Χαραλάμπους για κ.κ. Ανδρέας Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 22.1.2016, ο Καθ' ου η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «ο Καθ' ου η Αίτηση») εξαιτείται Διατάγματος του Δικαστηρίου που να διατάσσει την αναστολή της εκτέλεσης του Διατάγματος και/ή της απόφασης ημερομηνίας 21.9.2015, που εκδόθηκε στην πιο πάνω υπόθεση, μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης, η οποία καταχωρήθηκε την 2.11.
- Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 θ.18, Δ.40 θ.11, Δ.48 θθ.1, 2, 3 και 8 και 9, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1983, όπως αυτοί τροποποιήθηκαν, Δ.11 (α), (β), (γ), στις γενικές και συμφυείς εξουσίες, τη Νομολογία και την πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Ξενή Λάρκου από τη Λευκωσία, ημερομηνίας 22.1.
- Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση. Γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης και για όσα γεγονότα δεν εμπίπτουν στην προσωπική του γνώση, αναφέρει την πηγή γνώσης του. Στις 21.9.2015 εκδόθηκε από το Δικαστήριο, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, με την οποία διατάσσεται η εκκένωση και παράδοση ελεύθερης κατοχής στον Αιτητή της επίδικης κατοικίας, καθώς και η καταβολή διαφόρων ποσών που κρίθηκε ότι οφείλονται. Στις 22.11.2012, παρόλο που ουδέποτε του δόθηκε αναλυτική κατάσταση των οφειλομένων ενοικίων και του τρόπου υπολογισμού τους, ο Καθ' ου η Αίτηση κατέβαλε κάθε κριθέν ως δήθεν οφειλόμενο ποσό σε σχέση με την υπό κρίση Αίτηση, το οποίο έγινε αποδεκτό από τον Αιτητή χωρίς καμιά επιφύλαξη. Επομένως, η εναντίον του Αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, ήταν αυθαίρετη και αβάσιμη. Δεδομένου του αποτελέσματος της απόφασης, στις 2.11.2015 καταχώρησε Έφεση μέσω των δικηγόρων του. Με τους οκτώ Λόγους Έφεσης προσβάλλονται τα ευρήματα του Δικαστηρίου, τόσον όσον αφορά στα επίδικα γεγονότα και τη δήθεν οφειλή του σε ενοίκια, όσον και στην εφαρμογή των νομικών αρχών στα γεγονότα της υπόθεσης. Στις 21.10.2015 απέστειλε επιταγή στο Διευθυντή Τμήματος Δημόσιων Έργων για το ποσό των €2.804,76, που αφορούσε τα ενοίκια από 2.1.2013 μέχρι 31.10.2015, σύμφωνα με την απόφαση. Στη συνέχεια, στις 6.11.2015, απέστειλε δεύτερη επιταγή στο Διευθυντή Τμήματος Δημόσιων Έργων για το ποσό των €155,82, που αφορούσε τα ενοίκια των μηνών Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2015, και στις 6.1.2016 απέστειλα τρίτη επιταγή για το ποσό των €155,82, που αφορούσε τα ενοίκια των μηνών Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2016, σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση. Ο ενόρκως δηλών λέγει ακόμα ότι, όσον αφορά τα επιδικασθέντα δικηγορικά έξοδα και τόκους, αναμένει από τον Αιτητή όπως τα υπολογίσει και τον ενημερώσει και θα τα καταβάλει άμεσα στον Αιτητή. Ο κ. Λάρκος τυγχάνει νομικής συμβουλής ότι, στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ενδείκνυται και επιβάλλεται η περαιτέρω παράταση της διαταχθείσης ήδη τετράμηνης δικαστικής αναστολής της απόφασης μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης από το Εφετείο. Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα και σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, η αποκατάσταση των δικαιωμάτων του στην πρότερα κατάσταση θα παρουσιάζει τεράστια δυσκολία. Αφενός, η επιστροφή του στο εν λόγω υποστατικό θα είναι αδύνατη και αφετέρου η ενδεχόμενη απομάκρυνση από την οικία του θα δημιουργήσει τόσο στον ίδιο, όσο και στη σοβαρά ασθενούσα σύζυγο του, περαιτέρω ταλαιπωρία και επιπλέον έξοδα. Σε αντίθετη περίπτωση, ο Αιτητής δεν θα υποστεί καμία ζημία και σε περίπτωση που επιτύχει στην Έφεση, θα μπορέσει να ανακτήσει τα ποσά μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης και/ή το επίδικο υποστατικό. Εν όψει των πιο πάνω αναφερόμενων, είναι απολύτως αναγκαία και/ή ζήτημα ανθρωπιστικό και/ή ανθρώπινο δικαίωμα και/ή δικαίου, η χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας, ούτως ώστε να ανασταλεί η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης. Ιστορικό: Όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης, μετά την έκδοση της Απόφασης ημερομηνίας 21.9.2015, ο Καθ' ου η Αίτηση είχε καταχωρίσει μονομερή αίτηση ημερομηνίας 17.11.2015, με την οποία ζητούσε την αναστολή της εκτέλεσης της Απόφασης μέχρι ολοκλήρωσης της Έφεσης καθώς και την αναθεώρηση και/ή ακύρωση και/ή παραμερισμό του διατάγματος έξωσης. Κατά την πρώτη ημερομηνία ορισμού της αίτησης, το Δικαστήριο προέβη σε κάποιες παρατηρήσεις και έδωσε οδηγίες για την επίδοση της αίτησης. Στις 9.12.2015, η αίτηση αποσύρθηκε. Ο Καθ' ου η Αίτηση είχε καταχωρίσει και αίτηση δια κλήσεως με τις ίδιες θεραπείες, ημερομηνίας 30.11.2015, στην οποία καταχωρίστηκε ένσταση την 15.1.
- Η αίτηση αποσύρθηκε άνευ βλάβης δικαιωμάτων την 22.1.
- Εν τω μεταξύ, ζητήθηκε και δόθηκε άδεια για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής της επίδικης κατοικίας, μετά από σχετική αίτηση του Αιτητή. Κατά την πρώτη ημερομηνία ορισμού της υπό εξέταση αίτησης, δηλαδή την 29.1.2016, το Δικαστήριο επέσυρε την προσοχή των ευπαιδεύτων συνηγόρων του Καθ' ου η Αίτηση στην απόφαση του έντιμου Δικαστή κ. Στ. Ναθαναήλ, στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Α. Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση Αρ. 212/2014, ημερομηνίας 30.1.2015, και τους κάλεσε να αγορεύσουν. Το Δικαστήριο άκουσε αγορεύσεις την 1.2.
- Επειδή η υπό εξέταση αίτηση όχι μόνο δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, αλλά πρόκειται για αίτηση μετά την απόφαση και η ουσία έχει εξεταστεί, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Νομική πτυχή: Διαταγή 35: Στρέφομαι στο θεσμό 18 της Διαταγής 35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον οποίο βασίζεται, μεταξύ άλλων, η υπό εξέταση αίτηση [1]. Υπάρχει σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου σχετικά με την αναστολή απόφασης εκκρεμούσης εφέσεως. Αναφέρω ενδεικτικά τις ακόλουθες: Gruno v. Ship "Algazera",
(1980)1 C.L.R. 595, Phoenix v. Al Khalaf Exhibition
(1981)1 C.L.R. 673, Essex Overseas v. Legent Shipping
(1981)1 C.L.R. 263, Mavrochanna and another v. Michael,
(1984)1 C.L.R. 760, Charalambous v. Nicolaides and Neophytou
(1985)1 C.L.R. 737, Christophi and Others v. Iacovidou
(1985)1 C.L.R. 713, Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd.
(1991)1 C.L.R. 172, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, ABP Holdings Ltd. κ.ά. ν. Κιταλίδης κ.ά.(Αρ.1)
(1994)1 Α.Α.Δ. 287, Ανδρέα Πελεκάνου και άλλου ν. Pelmako Development Ltd.
(1995)1 Α.Α.Δ. 724, Βογαζιανού ν. Γεν. Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Παπακόκκινου κ.ά. ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1 Α.Α.Δ. 692, Παπακόκκινου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd. κ.ά.
(1998)1 (Α) Α.Α.Δ. 513, Χαψίδης v. Νικολαϊδου
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1493, Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd.
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1978, Σάββα v. Υπουργού Δικαιοσύνης (Αρ. 1),
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 195, Παπά v. Οικονομίδου κ.ά.,
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 58, Δημητρούδης v. Λουγκρίδη,
(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 687 και Penderhil Holdings Ltd κ.ά. v. Κλουκινά,
(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1921. Η έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλέπετε Essex Overseas v. Legent Shipping, πιο πάνω). Στέκομαι ιδιαίτερα στις αυθεντίες Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd., στη σελίδα 1981 [2] και Christophi and Others v. Iacovidou (βλέπετε πιο πάνω), στη σελίδα 716 [3]. Έχω λάβει υπόψη τους λόγους έφεσης όπως αυτοί παρατίθενται στην Ειδοποίηση Έφεσης Τεκμήριο Β στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Σύμφωνα με την νομολογία (βλέπετε ενδεικτικά Gruno v. Ship "Algazera" και Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd, πιο πάνω), οι λόγοι έφεσης λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στην έκδοση ή μη διατάγματος αναστολής. Ο Καθ' ου η Αίτηση πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι εκ πρώτης όψεως έχει καλή υπόθεση στην έφεση. Από την άλλη, όμως, ο παράγων αυτός μπορεί να είναι σχετικός αλλά είναι οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις (βλέπετε Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων Κύπρου και ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδης (αρ.1), πιο πάνω). Χωρίς να προεξοφλώ το αποτέλεσμα της Έφεσης, απλά λαμβάνω υπόψη ότι οι λόγοι έφεσης καλύπτουν διάφορα σημεία της απόφασης του Δικαστηρίου, επί των οποίων καλείται να αποφασίσει το Ανώτατο Δικαστήριο, δηλαδή προβάλλονται ουσιαστικά ερωτήματα προς επίλυσιν. Αναστολή: Σχετικό είναι το άρθρο 11
(5)[4] του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Το Δικαστήριο, κατά την έκδοση της Απόφασης ημερομηνίας 21.9.2015, έδωσε τέσσερις μήνες αναστολή στον Καθ' ου η Αίτηση, νοουμένου ότι θα κατέβαλλε τα οφειλόμενα δυνάμει της Απόφασης ποσά εντός ενός μηνός από την έκδοση της Απόφασης και νοουμένου ότι θα συνέχιζε να καταβάλλει το μηνιαίο ενδιάμεσο όφελος. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση εισηγήθηκε όπως, στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, το Δικαστήριο χορηγήσει άλλους έξι
(6)μήνες αναστολή εκτέλεσης. Περαιτέρω αναστολή: Σχετική είναι η Αγγλική αυθεντία Moore v. Registrar of Lambeth County Court
(1969)1 All E.R., σελ. 782, που αφορούσε την περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης μετά τη λήξη περιόδου αναστολής την οποία το Δικαστήριο είχε δώσει με την έκδοση της απόφασης. Η εν λόγω αυθεντία έχει υιοθετηθεί στην Κυπριακή νομολογία (βλέπετε σχετικά Δημητρίου
(1990)1 Α.Α.Δ. 256). Βλέπετε επίσης σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451 [5], απόσπασμα που σκιαγραφεί τα όρια της δικαιοδοσίας όλων των Δικαστηρίων στα πλαίσια της σύμφυτης εξουσίας τους, μετά την έκδοση απόφασης. Η αυθεντία Δημητρίου (πιο πάνω) αφορούσε την αναστολή εκτέλεσης απόφασης για περίοδο πέραν της περιόδου που προνοείται στη νομοθεσία, κάτι διαφορετικό από την παρούσα περίπτωση. Όμως, η απόφαση του έντιμου κ. Στ. Ναθαναήλ στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, (βλέπετε πιο πάνω), είναι σαφής και ξεκάθαρη και κρίνεται ως δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο. Στη σελίδα 9 της απόφασης και με αναφορά στο άρθρο 11
(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, ο έντιμος Δικαστής λέγει: «Η πιο πάνω πρόνοια είναι κατά το Δικαστήριο σαφέστατη στο λεκτικό της. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εκδίδοντας απόφαση ή διάταγμα ανάκτησης κατοχής υποστατικού, τηρουμένου του όρου ότι ο ενοικιαστής θα πληρώσει παν οφειλόμενο ποσό, δύναται να αναστείλει την εκτέλεση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα έτος. Αυτή η πρόνοια παραπέμπει στην άπαξ ευχέρεια του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστείλει το διάταγμα κατοχής κατά ανώτατο όριο για ένα έτος, με μόνη άλλη πρόνοια την περίπτωση της διαφορετικής μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Αυτό το δικαίωμα ή ευχέρεια αναστολής παρέχεται στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων κατά την ώρα της έκδοσης της απόφασης. Δεν είναι επιτρεπτό να δοθεί, όπως έγινε στην υπό κρίση υπόθεση, περίοδο πρόσθετης αναστολής η οποία αρχικά καθορίστηκε να ήταν το αργότερο μέχρι 20.8.2014, δηλαδή, για περίοδο έξι μηνών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Μεταγενέστερα όμως δόθηκε πρόσθετος χρόνος με αφορμή την αίτηση που εισήγαγαν οι καθ' ων ως ενοικιαστές, με αποτέλεσμα ο χρόνος παράδοσης της κατοχής να έχει επιμηκυνθεί έτι περαιτέρω. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν έχει δικαίωμα, ως φαίνεται να προκύπτει από το σκεπτικό του, πρόσθετων και διαδοχικών παρατάσεων μέχρι τη συμπλήρωση ενός έτους. Η παράταση δίδεται κατά διακριτική ευχέρεια στη βάση των γεγονότων που συνθέτουν την όλη υπόθεση και όταν εκδίδεται η απόφαση. Αυτό είναι σαφές από το λεκτικό του άρθρου 11
(5), όπου αναφέρεται «το Δικαστήριο εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα.». [δική μου υπογράμμιση] Και στη σελίδα 11: «Δεν υπάρχει άλλη πρόνοια στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο που να επιτρέπει εκ των υστέρων στον υπό έξωση ενοικιαστή να υποβάλει αίτημα για παράτησα του αρχικού χρόνου που δόθηκε με τη δικαστική απόφαση.» Κρίνω ότι καθίσταται ξεκάθαρο από την αυθεντία ότι, σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, ο ενοικιαστής δύναται να προσφύγει στο Εφετείο και να ζητήσει την αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης Έφεσης, δυνάμει τη Δ.35 θ.19 και ότι το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να αναλάβει δικαιοδοσία έξω και πέραν από αυτή που έχει σύμφωνα με το άρθρο 11
(5)(βλέπετε σελίδες 12 και 13 της Απόφασης στην υπόθεση Ποχτζελιάν). Αποτέλεσμα: Ως εκ των ανωτέρω, υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται καθότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να αποδώσει την αιτούμενη θεραπεία, πέραν της εξουσίας του με βάσει το άρθρο 11
(5). Καμία διαταγή εκδίδεται για έξοδα. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «
- Αn appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» [2] «Η νομική βάση της αίτησης για αναστολή είναι η Διαταγή 35 καν.
- Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.» [3] «The discretion of the Court is exercised upon a consideration of two equally important considerations for the sound administration of justice. The need to uphold finality of judgments, on the one hand, and the sustenance of the effectiveness of the right to appeal, on the other.» [4] "Το Δικαστήριο, εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα δυνάμει των παραγράφων (α), (β), (γ), (δ), (ε), (στ), (ζ), (η), (θ), (ι), (ια) και (ιβ) του άρθρου τούτου, δύναται, τηρουμένου του όρου ότι ο ενοικιαστής θα πληρώσει παν ποσόν το οποίο νομίμως οφείλεται ή δυνατόν να καταστή οφειλόμενον υπ' αυτού, να αναστείλει την εκτέλεσιν της αποφάσεως ή του διατάγματος ή να αναβάλει την ημερομηνίαν κατοχής δια τοιαύτην περίοδον μη υπερβαίνουσαν το εν έτος, εκτός εάν οι διάδικοι άλλως ήθελον συμφωνήσει, και υπό την επιφύλαξιν τοιούτων όρων οίους το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει κατάλληλους." [5] "The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself." [δική μου υπογράμμιση] cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο