ΛΟΥΪΖΑΣ ΣΙΑΦΤΑΚΟΛΑ ν. S.K. KUECHEN DESIGN SOLUTIONS LIMITED, Αίτηση Αρ. Κ2/15, 15/6/2016

(1)(ee), Δ.64 θ.1, στον περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στο φάκελο της δικογραφίας και αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Ελευθέριου Κλεάνθους, εκ Λευκωσίας, της ιδίας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ένας εκ των δύο διευθυντών της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος όπως προβεί στην ένορκο δήλωση του. Δεν καταχώρησε Απάντηση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, διότι λόγω φόρτου εργασίας και απουσίας στο εξωτερικό για επαγγελματικούς σκοπούς σε διάφορα τακτά διαστήματα, αλλά και μεταξύ άλλων, εξαιτίας σοβαρού προβλήματος υγείας που τον κατέστησε για μεγάλο χρονικό διάστημα κλινήρη, δυστυχώς δεν είχε λάβει γνώση για την καταχώρηση αλλά και λήψη της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης. Πρόσφατα ενημερώθηκε για την Αίτηση, εξαιτίας του εντάλματος κινητών με αρ. Σιέριφ 2064/2015, το οποίο εξέδωσε η Αιτήτρια για την εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε, αλλά και από την Αίτηση αρ. Ε152/2015 που καταχώρησε η Αιτήτρια την 16.12.2015 και τους επιδόθηκε την 17.12.2015. Έλαβε γνώση και άμεσα προέβη στις απαραίτητες ενέργειες, τόσο συλλογής στοιχείων, όσο και ανάθεσης της υπόθεσης σε δικηγόρο. Προς επιβεβαίωση τούτων, ο κ. Κλεάνθους δηλώνει ότι, άμεσα μόλις ενημερώθηκε για το εν λόγω ένταλμα κινητών αλλά και του επικείμενου προγραμματισμένου για δύο εβδομάδες στο Λονδίνο για επαγγελματικούς σκοπούς ταξιδιού τους, πληρώθηκε από μέρους της Καθ' ης η Αίτηση το ποσό των €2.150 σε μετρητά, έναντι του συνολικού ποσού της εκδοθείσας απόφασης. Ο λόγος πληρωμής μέρους και όχι του συνολικού ποσού της απόφασης, είναι το γεγονός ότι αμφισβητούν την απαίτηση της Αιτήτριας τόσο στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, όσο και στην Αίτηση Ε152/2015, στην οποία θα καταχωρήσουν άμεσα την Απάντηση τους. Ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει πως είναι ορθό και δίκαιο όπως το Δικαστήριο εκδώσει τα αιτούμενα Διατάγματα αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος κινητών, μέχρι τελικής εκδίκασης και/ή αποπεράτωσης της Αίτησης Ε152/2015, καθ' ότι εάν η εν λόγω απόφαση εκτελεστεί και/ή το ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας, προτού αποφασιστεί εάν όντως υφίσταται οφειλή από την Καθ' ης η Αίτηση, τότε δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. Σε συμπληρωματική ένορκο δήλωση του ημερομηνίας 27.4.2016, ο κ.Κλεάνθους επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1, ένα έγγραφο το οποίο, ως ισχυρίζεται εκ παραδρομής δε συμπεριελήφθη στην αρχική του ένορκο δήλωση. Λίγες ημέρες προηγούμενα, η δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση τους ενημέρωσε ότι, κατά την ετοιμασία της Γραπτής της Αγόρευσης, διεπίστωσε ότι εκ παραδρομής δεν προσκόμισε και/ή δεν επισύναψε στην υπό εξέταση αίτηση, σημαντικό για την υπεράσπιση και/ή επιβεβαίωση των ισχυρισμών της Καθ' ης η Αίτηση, έγγραφο. Λόγω (

1. i)φόρτου εργασίας, (
2. ii)σε συνάρτηση με την πίεση του χρόνου ούτως ώστε να καταχωρήσει την αίτηση αποτροπής και αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος κινητών Αρ. Σιέριφ 2064/2015 αλλά και (iii) με τη χρονική σύμπτωση των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, η δικηγόρος της Καθ' ης η Αίτηση, δεν συμπεριέλαβε τη Δήλωση ημερομηνίας 23.6.2015, η οποία είναι υπογεγραμμένη από την ιδιοκτήτρια του ακινήτου κα. Λουίζα Σιαφτακόλα. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι, η εν λόγω Δήλωση της κας. Σιαφτακόλα, τεκμηριώνει την αμφισβήτηση από μέρους της Καθ' ης η Αίτηση ως προς την απαίτηση της ως ιδιοκτήτριας του ακινήτου και την έκδοση της απόφασης εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, αλλά και λόγω της σύνδεσης της με την Αίτηση Ε152/2015, είναι αναγκαία η κατάθεση του εν λόγω εγγράφου, ως τεκμήριο. Το έγγραφο επιβεβαιώνει επίσης τη θέση της Καθ' ης η Αίτηση ως προς την αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών Αρ. Σιέριφ 2064/2015 και θα δώσει τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να έχει ενώπιον του πιο ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων, προτού αποφασίσει για το αιτούμενο Διάταγμα. Το Τεκμήριο 1, αποτελεί Δήλωση υπογεγραμμένη, ως φαίνεται, από την Αιτήτρια, με το οποίο δηλώνει ότι είναι ιδιοκτήτρια του επίδικου υποστατικού, το οποίο την 1.1.2013 ενοικίασε στις εταιρεία DOMS HOLDINGS LTD και S.K. Kuechen Design Solutions Ltd για περίοδο δύο ετών από 1.1.2013 μέχρι 31.12.2014 και ακολούθως οι ενοικιαστές έγιναν θέσμιοι. Η πληρωμή των ενοικίων γινόταν κατά μήνα και ένα μήνα πλήρωνε η μία εταιρεία, τον επόμενο η άλλη. Την ημερομηνία της Δήλωσης, δηλαδή την 23.6.2015, η εταιρεία DOMS HOLDINGS LTD όφειλε τα ενοίκια των μηνών Μαρτίου και Μαίου 2015 και η εταιρεία S.K. Kuechen Design Solutions Ltd τα ενοίκια των μηνών Απριλίου και Ιουνίου 2015 και αμφότερες οι εταιρείας συμφώνησαν να παραδώσουν το επίδικο στα τέλη Αυγούστου 2015, αφού η πρώτη πληρώσει τα ενοίκια Μαρτίου, Μαίου και Ιουλίου και Αυγούστου 2015 δια της ασφάλειας που δόθηκε με την ενοικίαση. Η κα. Σιαφτακόλα δηλώνει ότι, εφόσον η εταιρεία DOMS HOLDINGS LTD της καταβάλει την ίδια μέρα το ποσό των €2.520, την απαλλάσσει από οποιαδήποτε ευθύνη, νοουμένου ότι το υποστατικό θα της παραδοθεί 31.8.2015. Ταυτόχρονα, επιφυλάσσει τα δικαιώματα της εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας. Είναι φανερόν ότι η Δήλωση αφορά ενοίκια άλλης περιόδου και δεν αποτελεί από μόνη της και άνευ ετέρου, απόδειξη ότι πληρώθηκαν και/ή δεν οφείλονται τα ποσά της απόφασης ημερομηνίας 20.4.2015 στην παρούσα υπόθεση. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους της Αιτήτριας στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «η Αιτήτρια») καταχωρήθηκε την 12.2.2016 και αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48 θθ.1-10, στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στο άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου (Ν.23/1983), στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν. 14/1960(όπως αυτός τροποποιήθηκε μεταγενέστερα), στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:- «(α) Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή δεν δικαιολογεί την έκδοση του διαταχθέντος διατάγματος και/ή είναι ουσία και νόμω αβάσιμη. (β) Η παρούσα αίτηση είναι αντικανονική και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντίθετη των Διαδικαστικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου. (γ) Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης προσλαμβάνει την μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court). (δ) Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει τη μονομερής Αίτηση για έκδοση του Διατάγματος ημερ. 31/12/2015 εμπεριέχει ανακρίβειες, αναληθείς ισχυρισμούς που δεν πρέπει να γίνουν δεκτοί αφού σκοπός τους μεταξύ άλλων είναι η παραπλάνηση και ο αποπροσανατολισμός του Δικαστηρίου. (ε) Η έκδοση διαταγμάτων ως η Αίτηση της Αιτήτριας θα επιφέρει εκτροχιασμό της υπόθεσης με δυσμενείς και ανεπανόρθωτες επιπτώσεις στα δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση. (στ) Η Αιτήτρια δεν παρουσιάζει εύλογη αιτία και/ή σοβαρούς λόγους που να δικαιολογούν την έκδοση του διαταχθέντος διατάγματος σ' αυτό το στάδιο της διαδικασίας. (ζ) Η μονομερής αίτηση καταχωρήθηκε σε πολύ προχωρημένο στάδιο και με μεγάλη καθυστέρηση. (η) Η Αιτήτρια απέτυχε και/ή παρέλειψε να προβεί σε πλήρη και/ή ειλικρινή αποκάλυψη όλων των γεγονότων και/ή όλων των ουσιωδών γεγονότων. (θ) Η έκδοση του διαταχθέντος διατάγματος προκαλεί κατάφορη αδικία, δυσμενή επηρεασμό στα δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση και ταλαιπωρία η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα. (ι) Πλήγονται συνταγματικά δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση με την έκδοση του διαταχθέντος διατάγματος και συγκεκριμένα το δικαίωμα της για εκδίκαση της δικαστικής διαφοράς εντός εύλογου χρόνου. (ια) Δεν υφίσταται οιοδήποτε νομικό και/ή πραγματικό υπόβαθρο το οποίο να δικαιολογεί την υπό τις περιστάσεις έκδοση του διαταχθέντος Διατάγματος. (ιβ) Το Διάταγμα εξεδόθη χωρίς δικαιοδοτική βάση, ενόψει του ότι η Αίτηση δεν στηρίζεται στο Άρθρο 9 του Κεφ. 6.» Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας. Λουίζας Σιαφτακόλα, από τη Λευκωσία, της ιδίας ημερομηνίας. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι είναι η Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση, γνωρίζει πολύ καλά όλα τα γεγονότα και έχει στην κατοχή της όλα τα σχετικά έγγραφα που έχουν σχέση με την Αίτηση. Η κα. Σιαφτακόλα αρνείται τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, εκτός όπου ρητά προβαίνει σε παραδοχές. Ισχυρίζεται ότι ουδένα λόγο και/ή βάση αποκαλύπτει για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και/ή την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης και του Εντάλματος Κινητών Αρ. Σιέριφ 2064/2015. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση επιδόθηκε νομότυπα, σύμφωνα με τη Δ.5 θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον Γραμματέα της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας, κ. Νίκο Κλεάνθους, στις 3.2.2015. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν καταχώρησε εμφάνιση, δεν δηλοποίησε οποιοδήποτε ενδιαφέρον υπεράσπισης και δεν καταχώρησε Απάντηση, όπως προβλέπουν οι σχετικοί κανονισμοί. Κατόπιν αίτησης της Αιτήτριας ημερομηνίας 10.3.2015 και αφού έγινε απόδειξη της απαίτησης της, εκδόθηκε απόφαση εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση για το ποσό των €5.040.- με τόκο 4% από 1.1.2015 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα, πλέον τόκους επ' αυτών, πλέον Φ.Π.Α. Η απόφαση αφορούσε οφειλόμενα ενοίκια για τους μήνες Αύγουστο 2013, Οκτώβριο 2013, Δεκέμβριο 2013, Φεβρουάριο 2014, Απρίλιο 2014 και Ιούνιο 2014 μόνο. Μετά την πάροδο τεσσάρων μηνών και αρκετές προσπάθειες για είσπραξη του οφειλόμενου εξ' αποφάσεως χρέους, στις 11.8.2015 εκδόθηκε το υπ' αριθμόν 42988 Ένταλμα Κινητών (Αρ. Σιέριφ 2064/2015). Στις 24.11.2015, λήφθηκε από τους δικηγόρους της Αιτήτριας, το ποσό των €2.150.- μέσω του δικαστικού επιδότη κ. Ακρίτα Ασπρή, έναντι του αναφερόμενου εξ' αποφάσεως χρέους. Έκτοτε, ουδέν άλλο ποσό πλήρωσε η Καθ' ης η Αίτηση. Είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι, από τα πιο πάνω γεγονότα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Καθ' ης η Αίτηση έλαβε γνώση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης ως ο νόμος ορίζει και ουδεμία σημασία έχουν τα όσα αναφέρει ο κ. Ελευθέριος Κλεάνθους στις παραγράφους 2-4 της ενόρκου δηλώσεως του, τα οποία εν πάση περιπτώσει αφορούν προσωπικά τον ίδιο και όχι την Καθ' ης η Αίτηση, η οποία, όπως είναι παραδεκτό, έχει ακόμη ένα Διευθυντή όπως και Γραμματέα και ουδεμία δικαιολογία δίδεται για την απραξία αυτών. Η Αίτηση αρ. Ε152/15 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων μεταξύ των διαδίκων, αφορά οφειλόμενα ενοίκια για τους μήνες, Αύγουστο, Οκτώβριο και Δεκέμβριο 2014, Φεβρουάριο, Απρίλιο, Ιούνιο, Αύγουστο, Οκτώβριο και Δεκέμβριο 2015, πλέον ενδιάμεσα κέρδη ύψους €957,60 από 1.1.2015 μέχρι την παράδοση του υποστατικού και Διάταγμα Έξωσης. Η απαίτηση που αξιώνεται ουδεμία σχέση έχει με την εκδοθείσα απόφαση ημερομηνίας 20.4.2015 στην παρούσα Αίτηση, που αφορούσε οφειλόμενα ενοίκια προγενέστερα του Αυγούστου 2014 και συγκεκριμένα, ενοίκια από Αύγουστο 2013 μέχρι Ιούνιο 2014. Η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι, η απόφαση ημερομηνίας 20.4.2015 στην Αίτηση Κ2/2015 είναι τελεσίδικη απόφαση, δεν ακυρώθηκε και ούτε καταχωρήθηκε οποιαδήποτε διαδικασία ακυρώσεως της μέχρι σήμερα. Συνεπώς, το εξ' αποφάσεως χρέος είναι οφειλόμενο, πλην του ποσού των €2.150.- που πλήρωσε έναντι του χρέους της η Καθ' ης η Αίτηση στις 24.11.2015. Επίσης, το Ένταλμα Κινητών Αρ. Σιέριφ 2064/2015 αφορά το εξ' αποφάσεως χρέος στην Αίτηση Κ2/2015 και ουδεμία σχέση έχει με την Αίτηση Ε152/2015. Είναι η θέση της ότι, η Καθ' ης η Αίτηση εντέχνως, παραπλανητικά και αδικαιολόγητα συσχέτισε το εξ' αποφάσεως χρέος της δυνάμει της απόφασης ημερομηνίας 30.4.2015 στην Αίτηση Κ2/2015, βάσει της οποίας εξεδόθη το Ένταλμα Κινητών Αρ. Σιέριφ 2064/2015, με την εκκρεμούσα ενώπιον του Δικαστηρίου Αίτηση Ε152/2015 που αφορά οφειλόμενα ενοίκια για άλλη περίοδο μετά την έκδοση της απόφασης στις 30.4.2015 στην Αίτηση Κ2/2015. Περαιτέρω, το Δικαστήριο στερείτο δικαιοδοσία να εκδώσει μονομερώς το Διάταγμα ημερομηνίας 15.1.2016, καθότι η αίτηση δεν στηρίζεται στο άρθρο 9 του Κεφ. 6 που αφορά ενδιάμεσες αιτήσεις επείγουσας φύσεως. Η Δ.40 θ. 11 δεν τυγχάνει εφαρμογής στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, καθότι η διάταξη αυτή αφορά αναστολή εκτέλεσης με βάση γεγονότα που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα, που δεν είναι ο ισχυρισμός της Καθ' ης η Αίτηση, εφόσον δεν καταχώρησε δικόγραφο. Περαιτέρω, όπως έχει νομολογηθεί η διάταξη αυτή, δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλης από εκείνης που αποτελεί αντικείμενο έφεσης. Είναι ξεκάθαρο ότι οι δύο Αιτήσεις Κ2/2015 και Ε152/2015. αφορούν δύο διαφορετικές αξιώσεις - θεραπείες και οποιοσδήποτε συσχετισμός τους είναι παραπλανητικός και ανεπίτρεπτος. Είναι η θέση της κας. Σιαφτακόλα ότι, το Διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί καθότι είναι γενικό και αναφέρεται σε «αναστολή εκτέλεσης της απόφασης», χωρίς καθορισμό σε ποια απόφαση αναφέρεται, αλλά και διότι την συνδέει με διαδικασία άλλη που ουδεμία σχέση έχει με τη διαδικασία που εξεδόθη η απόφαση, που εν πάση περιπτώσει στα γεγονότα της υπόθεσης ως έχουν εκτεθεί, δεν είναι ορθό αλλά ούτε δίκαιο να γίνουν αποδεκτά. Η Καθ' ης η Αίτηση γνώριζε όλα τα πιο πάνω, αλλά παραβιάζοντας το καθήκον καλής πίστης που οφείλει σε τέτοιες αιτήσεις (ex parte) τα απέκρυψε, παρουσιάζοντας μια άλλη κατάσταση πραγμάτων. Γι' αυτό το λόγο και μόνο, θα πρέπει να απορριφθεί το Διάταγμα ημερομηνίας 15.1.2016. Σε συμπληρωματική ένορκο δήλωση της ημερομηνίας 13.5.2016, η Αιτήτρια παραδέχεται ότι, στις 18.3.2016, κατόπιν Ενδιάμεσης Απόφασης, δόθηκε η άδεια για καταχώρηση της συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως του κ. Κλεάνθους και λέγει ότι εναντίον της απόφασης έχει καταχωρηθεί Έφεση. Αρνείται ότι η Δήλωση ημερομηνίας 23.6.2016 (είναι φανερόν ότι το έτος είναι λανθασμένο), έχει σχέση με την απαίτηση στην Αίτηση Κ2/2015. Ουδεμία σχέση έχουν, καθότι αναφέρονται σε ξεχωριστές χρονικές περιόδους. Η Αίτηση Κ2/2015 αφορά ενοίκια για την περίοδο Αυγούστου 2013 μέχρι Ιουνίου 2014. Ο ισχυρισμός που προβάλλεται ότι η Δήλωση τεκμηριώνει την αμφισβήτηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση ως προς την απαίτηση της και έκδοση απόφασης στην Αίτηση Κ2/2015, είναι εντελώς ανυπόστατος, ψευδής και ατεκμηρίωτος και έχει ως μοναδικό σκοπό να προκαλέσει καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης και να προκαλέσει ζημιά στην Αιτήτρια, για την οποία επιφυλάσσει τα δικαιώματα της. Η κα. Σιαφτακόλα σημειώνει ότι, εάν ο ισχυρισμός του κ. Κλεάνθους είναι ότι η Καθ' ης η Αίτηση οφείλει μόνο τα ενοίκια των μηνών Απριλίου και Ιουνίου 2015, ήτοι €1.915,20, ως η Δήλωση ημερομηνίας 23.6.2015, γιατί πλήρωσε το ποσό των €2.150 έναντι του συνολικού ποσού της εκδοθείσας απόφασης; Η Αιτήτρια επιφυλάσσεται να προβάλει τις θέσεις της αναφορικά με το περιεχόμενο της Δήλωσης, όταν αυτή προβληθεί ως υπεράσπιση στην Αίτηση Ε152/2015, η οποία καλύπτει χρονικά τα όσα αναφέρει η Δήλωση. Ιστορικό: Απόφαση ημερομηνίας 20.4.2015: Το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, ερήμην της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας, για το ποσό των €5.040,00 οφειλόμενα ενοίκια Αυγούστου, Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου 2013 και Φεβρουαρίου, Απριλίου, Ιουνίου 2014, πλέον τόκο, €516,00 πλέον τόκο, πλέον Φ.Π.Α., πλέον έξοδα έκδοσης της απόφασης €29,00 και €11,00 έξοδα επίδοσης. Προσωρινό διάταγμα: Την 15.1.2016, το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς το πιο κάτω διάταγμα: «ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης και του εντάλματος κινητών Αρ. Σιέριφ 2064/2015 τα οποία εξεδόθησαν εις την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, μέχρις εκδικάσεως και τελείας αποπερατώσεως της Αιτήσεως Ε152/15 ημερ. 16.12.2015, που κατεχωρήθει υπό τη Αιτήτριας Λουϊζας Σιαφτακόλα και αφορά τα ίδια με την παρούσα Αίτηση πρόσωπα αλλά και γεγονότα, εκτός εάν η Καθ' ης η Αίτηση εμφανισθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά την 25.1.2016 και ώραν 9.00 π.μ. και δείξει λόγ διατί το παρόν διάταγμα να μην εξακολουθήσει ισχύον.» Η Καθ' ης η Αίτηση εταιρεία και ο Διευθυντής της κατέθεσαν εγγύησης ύψους €4.000 για την έκδοση του Διατάγματος. Νομική πτυχή: Κανονισμός 12(α): Στην απουσία ειδικής πρόνοιας στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο ή τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1983, στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δυνάμει των προνοιών του Κανονισμού 12(α): «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» Διαταγή 40 θεσμός 7(b): Η Καθ' ης η Αίτηση βασίζει την υπό εξέταση αίτηση στη Δ.40 θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η παράγραφος (b), προνοεί ως ακολούθως: «Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (
3. b)The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι η Order 42, rule 17, η οποία είναι πανομοιότυπη με το θεσμό 7 παράγραφος (a). Η παλαιά Αγγλική πρόνοια Order 42 rule 19

(1), είναι ουσιαστικά η αντίστοιχη της παραγράφου (b) του θεσμού 7 της Διαταγής 40 και ομιλεί για την αναστολή εκτέλεσης. Δεν έχουν ακριβώς το ίδιο λεκτικό. Το rule 19 προνοεί ως ακολούθως: «

(1)Where a judgment is given or an order made for the payment of money by any person and the Court or a Judge is satisfied on application made at the time of the judgment or order or at any time thereafter by the judgment debtor or other party liable to execution that there are special circumstances which render it inexpedient to enforce the judgment or order or that the judgment debtor is unable from any cause to pay the money, then notwithstanding anything in Rule 17, 17A or 18 of this Order, the court or Judge may by order stay execution of the judgment or order by writ of fieri facias either absolutely or for such period and subject to such conditions as the Court or Judge thinks fit.» [δική μου υπογράμμιση] Στο Annual Practice 1958, στη σελίδα 1016, κάτω από την επικεφαλίδα 'The Court or Judge may by order stay execution', αναφέρονται τα ακόλουθα: «The only grounds on which under the above Rule the Court can stay execution on a judgment or order for payment of money are either that there are special circumstances which render it inexpedient to enforce the judgment or order or that the judgment debtor is unable from any cause to pay the money». [δική μου υπογράμμιση] Ο judgment debtor στην προκείμενη περίπτωση, δηλαδή ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης, είναι η Καθ' ης η Αίτηση. Είναι η κρίση μου ότι, παρά την απουσία παρόμοιου περιορισμού στην παράγραφο (b) του θεσμού 7 της Διαταγής 40, είναι περιορισμένες οι περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο δύναται να αναστείλει εκτέλεση απόφασης. Η αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια επιβεβαιώνει το πνεύμα των Θεσμών αναφορικά με αυτό το θέμα, όπως φαίνεται και από τη νομολογία που ερμήνευσε άλλες κανονιστικές και νομοθετικές διατάξεις αναφορικά με την αναστολή εκτέλεσης. Βλέπετε σχετικά Thorn Domestic Appliances v. Alpan (Takis Bros) Ltd.,

(1983)2 J.S.C. 544, όπου στη σελίδα 553, ο έντιμος Δικαστής κ. Ι. Πογιατζής, είπε: «Even before, however, express reference to "special circumstances" was first made in R.S.C. Order 47, r.1

(1)(a), though the matter was one in the absolute discretion of the Court, an order for stay of execution was not made in the absence of special circumstances shown.» Ακριβώς στην εν λόγω υπόθεση, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κάτω από τη Δ.35 θ. 18, κατ' αναλογίαν διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κάτω από την Δ.40 θ.7(b), εφόσον και στις δύο περιπτώσεις, το αντικείμενο είναι η αναστολή εκτέλεσης απόφασης και εφόσον, για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης του αιτήματος αναστολής, πρέπει να καταδειχθούν ειδικές περιστάσεις (σελίδα 553). Είναι η κρίση μου ότι δεν έχουν καταδειχθεί ειδικές περιστάσεις στην ενώπιον μου υπόθεση που να συνηγορούν υπέρ της αναστολής εκτέλεσης της απόφασης της 20.4.2015 και κατ' επέκτασην, του εντάλματος κινητών που εκδόθηκε προς εκτέλεσην της. Περαιτέρω, είναι η κρίση μου ότι η πιο πάνω διάταξη δε δύναται να αποτελέσει βάση για τις θέσεις της Καθ' ης η Αίτηση, όπως αυτές φαίνονται στην υπό εξέταση αίτηση, αφού η αναστολή εκτέλεσης που προνοείται αφορά αφενός το χρόνο έκδοσης της απόφασης ή του διατάγματος και αφετέρου το χρόνο πριν την έκδοση του οποιουδήποτε είδους εντάλματος προς εκτέλεσην (writ of execution). Διαταγή 40 θεσμός 11: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επίσης στον θεσμό 11 της Διαταγής 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Η Καθ' ης η Αίτηση δεν ισχυρίζεται ότι υπάρχουν οποιαδήποτε γεγονότα τα οποία έλαβαν χώραν πριν την έκδοση της Απόφασης της 20.4.2015, τα οποία δεν κατέστη δυνατόν να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου στο δικόγραφο της. Δεν καταχώρισε καν δικόγραφο. Ο θεσμός 11 σχετίζεται με την αναστολή εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης ή Διατάγματος όπου έχει καταχωριστεί Έφεση, κάτι που δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ. 284, όπου στη σελίδα 288, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, λέγει: «Αφετέρου, η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40, κ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης, περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις της και τα οποία δεν αφορούν την παρούσα αίτηση. Όπως έχει επισημανθεί στην Stavrou & Another v. Christopoulos

(1985)1 Α.Α.Δ. 449, η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης.» Ούτε η πιο πάνω διάταξη προσφέρει δικαιοδοτική βάση στο αίτημα της Καθ' ης η Αίτηση. Προσωρινά διατάγματα: Η υπό εξέταση αίτηση δεν βασίζεται, ως θα έπρεπε, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, μήτε στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σύμφωνα με τη Δ.48 θ.2

(1)και την Νομολογία (βλέπετε ενδεικτικά Μαχλουζαρίδη v. Ιωαννίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 965 και Bank for Foreign Trade of Russian Federation v. ICC Chemicals (UK) Ltd.,

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1728), είναι όρος απαράβατος του δικονομικού μέτρου η αναφορά στο άρθρο και τον θεσμό που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αιτήσεως. Η παράλειψη είναι καίρια και αποτελεί θανάσιμο πλήγμα για την υπό εξέταση αίτηση, εφόσον η αναστολή εκτέλεσης δύναται να είναι το αντικείμενο αίτησης για την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Εντάλματα εκτέλεσης: Εντάλματα εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων εκδίδονται από τα αρμόδια Πρωτοκολλητεία των διαφόρων Δικαστηρίων, ανάλογα με την περίπτωση (βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 420). Η μόνη περίπτωση μετά την έκδοση απόφασης κατά την οποία το Δικαστήριο ασχολείται με την εκτέλεση της απόφασης δια της έκδοσης εντάλματος, είναι στην περίπτωση που οι Κανονισμοί προνοούν την παροχή άδειας του Δικαστηρίου για την έκδοση του εντάλματος, όπως στην περίπτωση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής (βλέπετε Halsbury's ως ανωτέρω και Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Το Δικαστήριο δύναται να τροποποιήσει ένταλμα σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Βλέπετε Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 425: "If there is a defect or error in any writ, indorsement or return the court may allow it to be amended upon such terms as may be just. As a general rule an amendment should be allowed if it can be made without injustice. Leave will be given to amend the writ even after levy when it has been issued for too small or too large a sum, or when the date in the writ does not correspond with the date of the judgement. The indorsement will be amended when the wrong amount is inserted, or interest is omitted either on the judgement debt or costs." Από την στιγμή που η απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε ένα ένταλμα και επί της οποίας αυτό εδράζεται, είναι σε ισχύ, είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει δικαιοδοσία ακύρωσης του εντάλματος ή αναστολής εκτέλεσης αυτού. Επί τούτου, παραπέμπω στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 451, η οποία αφορά και την άσκηση της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου: "The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself." Επιπλέον, ως βάση για την υπό εξέταση αίτηση, προβάλλεται η εκκρεμοδικία στην Ε152/15, η οποία δεν θα εξεταστεί και η τύχη της δε θα αποφασιστεί από το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο και στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης. Ίσως η Αιτήτρια δικαιωθεί εκεί, ίσως όχι. Αυτό θα αποφασιστεί στο τέλος της διαδικασίας, εφόσον ακουστεί και αξιολογηθεί μαρτυρία. Συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου (inherent jurisdiction): Για σκοπούς ολοκλήρωσης, στρέφομαι στη συμφυή εξουσία (inherent jurisdiction) του Δικαστηρίου, εφόσον γίνεται επίκληση της. Η ερμηνεία της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, απαντάται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 12 [1]. Υπάρχει πλούσια νομολογία στην Κύπρο επί του θέματος, όπως οι αυθεντίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Constantinides v. Vima et al

(1983)1 C.L.R. 348, Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας της Κένυας v. Bank Fur Arbeit Uno Wirtschaft AG

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 585, Κουλέρμος v. Κουμπαρίδου

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 493 και Βασιλείου v. Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ.

1. Παραθέτω απόσπασμα από την αυθεντία Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περέλλα (πιο πάνω), από τη σελίδα 222, που έχει χαρακτηρισθεί ως αποκαλυπτικό της φύσης και προσδιοριστικό των παραμέτρων της δικαιοδοσίας [2]. Υπάρχουν ειδικές πρόνοιες που διέπουν την εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης του και ως εκ τούτου η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου δεν αποτελεί αυτοδύναμη δικαιοδοτική βάση. Κρίνω ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα οριστικοποίησης του προσωρινού διατάγματος με βάση τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, η ένσταση επιτυγχάνει, η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 15.1.2016 ακυρώνεται. Τα έξοδα της παρούσης αιτήσεως καθώς και τα έξοδα της αίτησης ημερομηνίας 23.3.2016 που είχαν μείνει στην πορεία της υπό εξέταση αίτησης, επιδικάζονται εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας και υπέρ της Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €€2.000 - €10.
2. (Υπ.) ........... Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] "The overriding feature of the inherent jurisdiction of the court is that it is a part of procedural law, both civil and criminal, and not a part of substantive law; it is exercisable summary process, without a plenary trial; it may be invoked not only in relation to parties in pending proceedings, but in relation to any one, whether a party or not, and in relation to matters not raised in the litigation between the parties; it must be distinguished from the exercise of judicial discretion; and it may be exercised even in circumstances governed by rules of court. .. In summary, it may be said that the inherent jurisdiction of the court is a virile and viable doctrine, and has been defined as being the reserve or fund of powers, a residual source of powers, which the court may draw upon as necessary whenever it is just or equitable to do, in particular to ensure the observance of the due process of law, to prevent vexation or oppression, to do justice between the parties and to secure a fair trial between them." [2] «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο