Χαράλαμπου Κουρτουμπελλίδη κ.α. ν. Γιολάντας Κολλουρένου, Αρ. Αιτήσεως: Ε203/2014, 11/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEF:2016:1 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ/ΛΑΡΝΑΚΑΣ/ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου Αρ. Αιτήσεως: Ε203/2014 Μεταξύ: 1. Χαράλαμπου Κουρτουμπελλίδη, Α.Δ.Τ. 863986, από τη Λευκωσία 2. Γιάννη Κουφογιάννη, Α.Δ.Τ. 149044, από τη Λευκωσία, ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Χαράλαμπου Κουρτουμπελλίδη Αιτητών και Γιολάντας Κολλουρένου, Εσπερίδων 23, 1°ς όροφος, 2001 Λευκωσία Καθ' ης η Αίτηση ------------------------------------------------------------------- 11.1.2016 Για τους Αιτητές: κα. Α. Χ''Μιχαήλ για κ. Γεώργιο Παπαθεοδώρου Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Παπαμιχαήλ για κ.κ. Α. Βρυωνίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Ενδιάμεση Απόφαση Με αίτηση δια κλήσεως ημερομηνίας 14.9.2015, οι Αιτητές στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «οι Αιτητές») εξαιτούνται τη συνένωση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης με την πιο κάτω Αίτηση: «ΤΥΠΟΣ 1 - ΑΙΤΗΣΗ ΕΝΟΙΚΙΟΣΤΑΣΙΟΥ Ο ΠΕΡΙ ΕΝΟΙΚΙΟΣΤΑΣΙΟΥ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ 1983 - 2007 ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Αρ. Αιτήσεως Ε76 /2015 Μεταξύ: 1. Χαράλαμπος Κουρτουμπελλίδης, Α.Δ.Τ. 863986, από τη Λευκωσία 2. Γιάννης Κουφογιάννης, Α.Δ.Τ. 149044, από τη Λευκωσία, ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Χαράλαμπου Κουρτουμπελλίδη Αιτητών και Σεμέλη Κουλλουρένου, Εσπερίδων 23, 1ος όροφος, 2001 Λευκωσία Καθ' ης η Αίτηση» Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14, θθ.1, 2, 3, 4 και 5, Δ.48 θθ.2, 9(ε), στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό 1983, Καν. 11(α) και στη διακριτική και σύμφυτη εξουσίας του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εκτίθεται στους φακέλους των δύο Αιτήσεων και είναι τα ακόλουθα: Οι Αιτητές είναι τα ίδια πρόσωπα, ως επίσης το επίδικο ακίνητο είναι το ίδιο και υπάρχουν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα τοιαύτης σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία και επιθυμητή την συνένωση των δύο πιο πάνω αναφερομένων Αιτήσεων προς τον σκοπό την εξοικονόμηση Δικαστικής και άλλης ενέργειας και την αποφυγή ανεπιθύμητων εμπλοκών. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «η Καθ' ης η Αίτηση») καταχωρίστηκε την 23.11.2015 και αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14 θθ.2, 3, Δ.48 θθ.1, 2, 4, 7 και 9 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «(α) Δεν συντρέχουν στην παρούσα Αίτηση οι προϋποθέσεις της Δ.14 σε συνδυασμό με τις αρχές που καθιερώνει η Νομολογία, αναφορικά με τέτοιου είδους Αιτήσεις. (β) Η παρούσα Αίτηση είναι αδικαιολόγητη και/ή καταχρηστική και αποσκοπεί στην καθυστέρηση της εκδίκασης της υπόθεσης. (γ) Τυχόν έγκριση του αιτήματος των Αιτητών θα επιβραβεύσει την παρελκυστική και καταχρηστική στάση τους να καταχωρήσουν δύο πανομοιότυπες αιτήσεις εναντίον δύο διαφορετικών προσώπων για το ίδιο επίδικο ακίνητο ισχυριζόμενοι ανάλογα με την περίπτωση ότι είναι διαφορετικός ο ενοικιαστής.» Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση, εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Φρίξου Βρυωνίδη. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι δικηγόρος και εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί τόσο την Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα Αίτηση, όσο και την Καθ' ης η Αίτηση στην Αίτηση Ε76/15. Γνωρίζει δε πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι διαφωνεί πλήρως με το περιεχόμενο της υπό εξέταση αίτησης. Ειδικότερα, διαφωνεί με τον ισχυρισμό ότι μεταξύ των δυο Αιτήσεων υπάρχει τέτοια σχέση και συνάφεια και ότι περικλείουν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα σημασίας, ούτως ώστε να επιβάλλεται η συνένωση τους. Συγκεκριμένα, οι Αιτητές, στις 9.9.2014 καταχώρησαν στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας την παρούσα Αίτηση, εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση ως ενοικιάστριας του επίδικου ακινήτου. Μετά την Απάντηση της Καθ' ης η Αίτηση, ότι το ακίνητο κατέχεται από τον νόμιμο κάτοχο του, οι Αιτητές αιτήθηκαν περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες στις 2.4.2015, αναφορικά με τα στοιχεία του νόμιμου κατόχου. Το εν λόγω αίτημα απορρίφθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου στις 16.6.2015. Μετά την απόρριψη της αίτησης για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες, οι Αιτητές, στις 24.6.2015 καταχώρησαν στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων την Αίτηση υπ' αριθμόν Ε76/15, εναντίον της Σεμέλης Κουλλουρένου, ως ενοικιάστριας του ίδιου επίδικου ακινήτου. Στην Αίτηση Ε76/15, οι Αιτητές επαναλαμβάνουν αυτολεξεί την ίδια απαίτηση της αίτησης Ε203/14, ζητώντας μάλιστα καταχρηστικά τις ίδιες θεραπείες από το Δικαστήριο. Η μόνη διάφορα που παρουσιάζουν οι δυο αιτήσεις είναι η αύξηση των χρηματικών ποσών λόγω της παρόδου του χρόνου. Μετά την καταχώρηση της Απάντησης στην Αίτηση Ε76/15 και την έγερση προδικαστικής ένστασης περί κατάχρησης της διαδικασίας που ακολουθήθηκε, οι Αιτητές, χρησιμοποιώντας και πάλι καταχρηστικά το γεγονός ότι οι δυο αγωγές είναι πανομοιότυπες, καταχώρησαν την αίτηση συνένωσης. Είναι η θέση του κ. Βρυωνίδη πως είναι εμφανές ότι οι Αιτητές, μετά την απόρριψη της αίτησης τους για περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με τα στοιχεία του νόμιμου κάτοχου του ακινήτου, προέβησαν στην καταχώρηση της Αίτησης Ε76/15 και καταχρηστικά αιτούνται την συνένωση δύο Αιτήσεων εναντίον δύο διαφορετικών ατόμων, ισχυριζόμενοι στην μεν αίτηση Ε203/14 ότι η Γιολάντα Κουλλουρένου είναι η ενοικιάστρια του επίδικου ακινήτου και στην δε Ε76/15 ότι η Σεμέλη Κουλλουρένου είναι η ενοικιάστρια του ίδιου ακινήτου. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές ήταν αυτοί που επέλεξαν να προχωρήσουν στην καταχώρηση δυο πανομοιότυπων Αιτήσεων και δεν μπορούν τώρα, επικαλούμενοι την κατάχρηση, να αιτούνται την συνένωση των Αιτήσεων. Σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος των Αιτητών, θα επιβραβευθεί η παρελκυστική τακτική που ακολουθούν. Ιστορικό: · Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 9.10.2014 και μ' αυτήν οι Αιτητές εξαιτούνται Διατάγματος ανάκτησης κατοχής λόγω καθυστερημένων ενοικίων, απόφαση για καθυστερημένα και οφειλόμενα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη. · Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρισε Απάντηση την 7.11.2014. · Οι Αιτητές καταχώρισαν Απάντηση στην Απάντηση της Καθ' ης η Αίτηση, την 18.11.2014. · Στις 2.4.2015 οι Αιτητές καταχώρισαν αίτηση για την παροχή περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών αναφορικά με τους ισχυρισμούς της Καθ' ης η Αίτηση στην παράγραφο 3 της Απάντησης της. · Η αίτηση απορρίφθηκε με Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.6.2015. Το Δικαστήριο άκουσε αγορεύσεις για την υπό εξέταση αίτηση την 2.12.2015 και επιφύλαξε την απόφαση του για να δοθεί σήμερα. Επειδή το ενώπιον μου αίτημα δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης και είναι καθαρά νομικό, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Νομική πτυχή: Διαταγή 14: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επί της Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τυγχάνουν εφαρμογής σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Ο θεσμός 1 της Διαταγής 14 αφορά αγωγές λιβέλου, ενώ οι υπόλοιποι προνοούν τα ακόλουθα: 2. «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated. 3. Application for consolidation under the last preceding rule may be made by a party to any of such actions as are therein mentioned upon notice to the other parties to such actions. 4. Any order under rule 2 of this Order shall, save for special reasons to be therein stated, direct that the plaintiff or plaintiffs who first commenced proceedings shall have the conduct of the consolidated action. 5. Where at the trial of a consolidated action it appears that the claims of the plaintiffs in the actions before consolidation or the defences of the defendants therein, as the case may be, are not conflicting, only one set of costs subsequent to the order for consolidation shall as a general rule be allowed.» Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι η Order 49 rule 8 [2]. Στην υποσημείωση κάτω από την επικεφαλίδα Application of Rule, στη σελίδα 1185 του Annual Practice 1958, αναφέρεται ότι: «Actions by the same plaintiff against different defendants, where the issues to be tried are not precisely similar, may, on the application of the plaintiff, be consolidated», κάτι που αντικατοπτρίζεται στο θεσμό 2 της Διαταγής 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (πιο πάνω). Σύμφωνα με τη Δ.48 θ. 9(
- e)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αιτήσεις για τη συνένωση αγωγών (και κατ' επέκτασην Αιτήσεων ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου) πρέπει να καταχωρούνται δια κλήσεως αλλά δύνανται να μη συνοδεύονται από ένορκο δήλωση, όπου όλα τα γεγονότα επί των οποίων βασίζονται είναι εμφανή στο φάκελο της δικογραφίας ("if all the facts relied upon are apparent on the face of the proceedings"). Κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση τα γεγονότα επί των οποίων βασίστηκαν και τα οποία επικαλέστηκαν οι Αιτητές ως η βάση της υπό εξέταση αίτησης, δε φαίνονται όλα από τα δικόγραφα στην παρούσα υπόθεση και τα δικόγραφα της Ε76/2015 δεν είναι ενώπιον μου. Παραπέμπω σχετικά στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παρ. 70 [3]. Η συνένωση αγωγών μπορεί να ζητηθεί είτε με την καταχώριση μιας αίτησης στην οποία όμως αναφέρονται όλοι οι τίτλοι των αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση. Περαιτέρω, το σημαντικό είναι οι φάκελοι των υποθέσεων των οποίων επιζητείται η συνένωση, να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου που εξετάζει το αίτημα. Είναι φανερόν ότι η υπό εξέταση αίτηση πάσχει μόνο από τα προαναφερθέντα. Νομολογία: Καθίσταται σαφές από την νομολογία ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να εκδώσει διάταγμα συνένωσης, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης (βλέπετε σχετικά Medcon Constructions Ltd. v. Χρ. Μαρνέρος και Σία Λτδ
(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 546, στη σελίδα 548). Σχετική επίσης και ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ v. APAK AGRO INDUSTRIES κ.ά.
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1721, στις σελίδα 1726 και 1727. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από τη σελίδα 1726 [4]: Στην αυθεντία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Hadjiathanassiou v. Parperides
(1975)1 C.L.R. 401, είχαν καταχωριστεί αγωγές από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου εναγομένου, οι απαιτήσεις στις οποίες πήγαζαν από το ίδιο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και ο οποίος καταχώρισε αίτηση συνένωσης των αγωγών, αλλά πριν την καταχώριση της έκθεσης απαίτησης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση και το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση, εφόσον το κλητήριο ένταλμα δεν περιείχε αρκετά γεγονότα για να καταδειχθεί κατά πόσον οι απαιτήσεις στις αγωγές είχαν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα τέτοιας σπουδαιότητας σε σχέση με το υπόλοιπο των αγωγών, ούτως ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση τους. Το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε σε σχετική Αγγλική νομολογία και απεφάνθη επί των αρχών της συνένωσης αγωγών. Βλέπετε σχετικά στη σελίδα 406 [5]. Στην αυθεντία Yiannakis Agapiou v. Annetta Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η συνένωση αγωγών δεν τις συγχωνεύει σε μία αγωγή, ούτε διαγράφει την ξεχωριστή υπόσταση της κάθε μιας ή το διαφορετικό βάρος που έχει ο κάθε διάδικος. Στη σελίδα 264: «The consolidation of the hearing of separate actions that may be directed under Ord. 14 of The Civil Procedure Rules and the hearing together of a claim and counterclaim that may be sanctioned under Ord. 33 r.9, are procedural expedients designed to avoid multiplicity of proceedings and thereby save time and costs. The conjunction does not fuse separate actions into one nor does it obliterate the separateness of the actions or the distinct burden cast on either party.» Στην βασική υπόθεση Μακρίδης v. Μιχαηλίδου (Αρ. 1)
(1990)1 Α.Α.Δ. 416, ενώπιον του Δικαστηρίου υπήρχε αίτημα συνένωσης εφέσεων, όπου πρωτόδικα οι υποθέσεις αφορούσαν Αιτήσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και όπου είχαν συνενωθεί και συνεκδικαστεί. Ο έντιμος Δικαστής ως ήταν τότε, κ. Γ. Μ. Πικής είπε (στη σελίδα 418): «Το κριτήριο για την ταυτόχρονη εκδίκαση δύο ή περισσοτέρων εφέσεων είναι η ευκολία η οποία μπορεί να προκύψει στην απονομή της δικαιοσύνης, θέμα που ανάγεται κατ' εξοχή στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος εφετείου. Στην υπόθεση Fruit and Vegetables Industry Etc. v. Halco Ltd & Another
(1975)11 J.S.C. 1611 επισημαίνεται ότι αίτηση για τη συνεκδίκαση εφέσεων μπορεί να υποβληθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας συνεπώς δεν προκύπτει κώλυμα στην έγκριση της αίτησης από το γεγονός ότι η ακρόαση μιας από τις δύο εφέσεις έχει ήδη αρχίσει. Η περίσωση εξόδων είναι ένας από τους παράγοντες που εξειδικεύεται στην υπόθεση Hiddingh (ανωτέρω) ότι συμβάλλει στους σκοπούς που αποβλέπει να εξυπηρετήσει η συνένωση. Άλλος παράγοντας που άπτεται του ιδίου θέματος, όχι ήσσονος σημασίας, είναι η σφαιρική κατανόηση των επιδίκων θεμάτων. Η συνένωση για τους σκοπούς της Δ.35 κ. 8 δε συνεπάγεται ούτε τη συγχώνευση, ούτε την εξομοίωση των επιδίκων θεμάτων που εγείρονται σε κάθε μία από τις εφέσεις που θα συνεκδικαστούν. Τα επίδικα θέματα της κάθε έφεσης διατηρούν την αυτοτέλεια τους. Η περίσωση χρόνου και δαπάνης, η αποφυγή επαναλήψεων καθώς και η ευχερέστερη κατανόηση των επίδικων θεμάτων με τον αποκλεισμό κάθε δυσχέρειας που θα μπορούσε να προκύψει από το διαχωρισμό τους, αποτελούν τους κυριότερους παράγοντες που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να διατάξει τη συνεκδίκαση εφέσεων.» Βλέπετε ακόμα σχετικά την αυθεντία Μακρίδης v. Μιχαηλίδου (Αρ. 2)
(1990)1 Α.Α.Δ. 943, όπου αποφασίστηκε ότι χωρεί συνένωση Αιτήσεων εναντίον διαφορετικών μισθωτών για ανάκτηση κατοχής συνεχόμενων καταστημάτων από τον ίδιο ιδιοκτήτη για τον ίδιο λόγο (σελίδα 947), καθώς και την απόφαση του έντιμου Δικαστή κ. Μ. Κρονίδη, στα πλαίσια της Αναθεωρητικής Δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Cyprus Airways (Duty-Free Shops) Ltd. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, στις Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 551/2004, 552/2004 και 553/2004, ημερομηνίας 10.2.
- Κατάληξη: Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω νομικές αρχές στις ενώπιον μου Αιτήσεις, κρίνω ότι:
- Δεν γνωρίζω κατά πόσον η δικογραφία είναι συμπληρωμένη στην Αίτηση Ε76/
- Δεν γνωρίζω κατά πόσον η Καθ' ης η Αίτηση στην Αίτηση Ε76/15 εγείρει Ανταπαίτηση εναντίον των Αιτητών, ούτως διαφοροποιώντας το τι πρέπει να αποδείξουν οι Καθ' ων η Αίτηση σε κάθε υπόθεση αλλά και οι Αιτητές.
- Δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου λεπτομέρειες αναφορικά με την απαίτηση στην Αίτηση Ε76/15, παρά μόνο οι ισχυρισμοί της Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα δια της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση.
- Δεν ειδοποιήθηκε η Καθ' ης η Αίτηση στην Αίτηση Ε76/15 αναφορικά με την υπό εξέταση αίτηση.
- Δεν έχει διευκολυνθεί το Δικαστήριο να διακρίνει κατά πόσον υπάρχουν κοινά πραγματικά και νομικά σημεία μεταξύ των δύο Αιτήσεων.
- Δεν έχω πεισθεί ότι η συνένωση των Αιτήσεων για σκοπούς συνεκδίκασης θα διευκολύνει την απονομή της δικαιοσύνης, ούτε ότι θα περισωθεί χρόνος και έξοδα, ή θα κατανοηθούν σφαιρικότερα και ευχερέστερα τα επίδικα θέματα ή θα αποφευχθούν επαναλήψεις ή θα υπάρξει ευχερέστερη κατανόηση των επιδίκων θεμάτων, ούτε και ότι θα αποφευχθεί η πολλαπλότητα διαδικασιών.
- Ο χρόνος καταχώρισης της υπό εξέταση αίτησης είναι ένας παράγων που λαμβάνεται υπόψην.
- Από τα πιο πάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεν θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Απόφαση: Ενόψει των πιο πάνω, ασκώ τη διακριτική μου ευχέρεια και απορρίπτω την υπό εξέταση αίτηση, με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών 1 και 2, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα έως €10.000 - €50.000 και πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] 12 (α) «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας, τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση τους κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου». [2] 49
(8)«Causes or matters pending in the same division may be consolidated by order of the Court or a Judge in the manner in use immediately before November 1, 1875, in the Superior Courts of Common Law.» [3] "An application for consolidation is made by summons before the master in the Queen's Bench Division, or by summons or motion in the Chancery Division. It should be made as soon as possible and may be made as soon as the defendants have given notice of intention to defend, although it may also be made on or under the summons for directions. A separate summons should be issued in each action proposed to be consolidated or one summons may be issued, provided it fully sets out the titles of each such action. The principle is that all actions to be consolidated must be before the Court at the same time." [4] «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others [1954] 1 All E.R. 861». [5] «We think, and it has not been disputed by counsel, that the trial Court has power to consolidate actions pending in the same Court and that it is exercisable where some common question of law or fact arises in all the actions to be consolidated. From the authorities we are about to quote, it appears that actions brought by the same persons against different defendants in respect of the same libel or other connected cause, as well as for actions for negligence by different plaintiffs against the same defendant arising out of the same accident, the Court can exercise its discretionary powers to order consolidation; and generally when the plaintiffs could have joined in one action under the provisions of Order 9 of our Civil Procedure Rules. That the power of the Court to allow the joinder is unquestionable, has been laid down in a number of cases, and we think the case of Payne v. British Time Recorder Co. [1921] 2 K.B.1 provides the answer. This was a case where the plaintiff sued two defendants in the one case for the price of goods sold and in the other for damages, and both the statement of claim and the defence were filed before an application for consolidation was made. Scrutton, L.J., dealing with the construction of r. 4 of Order 16 said at pp.15-16: - ".where there are common questions of law or fact defendants sued in respect of different causes of action may be joined. Thomas v. Morre [1918] 1 K.B. 555 is one of the latest of such decisions, and since that case was decided there has been the decision in In re Beck, 87 L.J. (Ch.) 335. The result of the later decisions is that you must look at the language of the rules and construe them liberally, and where there are common questions of law or fact involved in different causes of actions you should include all parties in one action, subject to the discretion of the Court, if such inclusion is embarrassing to strike out one or more of the parties. It is impossible to lay down any rule as to how the discretion of the Court ought to be exercised. Broadly speaking, where claims by or against different parties involve or may involve a common question of law or fact bearing sufficient importance in proportion to the rest of the action to render it desirable that the whole of the matters should be disposed of at the same time the Court will allow the joinder of plaintiffs or defendants, subject to its discretion as to how the action should be tried."» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο