Soboh Muse Trading Ltd κ.α. ν. Θεόδωρος Κυπραιόπουλος κ.α., Αρ. Αίτησης: 130/14, 1/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2016:25 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αρ. Αίτησης: 130/14 Μεταξύ:
- Soboh Muse Trading Ltd
- Said M. Soboh Αιτητών Και
- Θεόδωρος Κυπραιόπουλος
- Ανδρέας Πέτρου
- Λήδα Πέτρου
- Έλενα Πέτρου
- Αθηνά Πέτρου
- Αντωνία Πέτρου
- Πέτρος Πέτρου
- Παναγιώτης Πέτρου Καθ' ων η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 26.7.2016 Ημερομηνία: 1.8.2016 Για Αιτητές 1 και 2: κ. Τούμπας (κα Ε. Κυριάκου στην απαγγελία της απόφασης) ΑΠΟΦΑΣΗ ex tempore Με την παρούσα αίτηση οι Καθ' ων η αίτηση, στην κυρίως Αίτηση (που στο εξής θα αναφέρονται ως «οι Αιτητές»), ζητούν όπως η εκτέλεση της απόφασης, η οποία έχει εκδοθεί σε βάρος τους (στην παρούσα υπόθεση) στις 3.3.2015, ανασταλεί μέχρι να εκδικαστεί η αίτηση για παραμερισμό της εν λόγω απόφασης, (που καταχώρησαν στις 16.6.2016 και η οποία είναι ορισμένη στις 23.9.2016). Κλήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών να τοποθετηθεί στο ζήτημα της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση εκδοθέντος διατάγματος έξωσης, υπό το φως της απόφασης που εκδόθηκε πρόσφατα στην Πολιτική Αίτηση με αριθμό 212/2014[1]. Ο κ. Τούμπας στην αγόρευση του κάλεσε το Δικαστήριο να μην εφαρμόσει στην παρούσα περίπτωση τα όσα αναφέρονται στην Πολιτική Αίτηση 212/14, για τους λόγους που αναφέρονται στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του και τους οποίους δεν υπάρχει λόγος να επαναλάβω. Το βασικό επιχείρημα του συνηγόρου των Αιτητών είναι ότι τα όσα αναφέρονται στην Πολιτική Αίτηση 212/14 είναι μεν ορθά, αλλά δεν αφορούν περιπτώσεις όπου το διάταγμα έξωσης έχει εκδοθεί ερήμην των Καθ' ων η αίτηση. Δεν θα συμφωνήσω με τον ευπαίδευτο συνήγορο στα όσα ανέφερε για την εφαρμογή της πρόνοιας του άρθρου 11
(5)του Ν.23/83 και συγκεκριμένα της εισήγησης ότι αυτή εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις έκδοσης απόφασης στην παρουσία όλων των πλευρών. Δεν διαπιστώνω να υπάρχει τέτοια διάκριση στο λεκτικό της συγκεκριμένης πρόνοιας και η εφαρμογή της, κατά τη δική μου άποψη αφορά, απόφαση ή διάταγμα που εκδίδεται από το παρόν Δικαστήριο είτε αυτό εκδίδεται στην παρουσία όλων των δύο διαδίκων, είτε μονομερώς. Ο συλλογισμός του ευπαίδευτου συνηγόρου ότι σε αντίθετη περίπτωση θα προκληθεί αδικία σε βάρος των Αιτητών, επίσης δεν με βρίσκει σύμφωνη. Δεν μου έχουν δοθεί εξηγήσεις γιατί ένας διάδικος που δεν έχει καταχωρήσει Απάντηση, να βρεθεί σε ευμενέστερη θέση από τον διάδικο που έχει συμμορφωθεί με τους διαδικαστικούς κανονισμούς και έχει καταχωρήσει την Απάντηση του. Εξάλλου, ο νομοθέτης προνόησε και για αυτήν την περίπτωση, με τη συμπερίληψη στο Νόμο, του άρθρου 15, το οποίο αφορά τις περιπτώσεις όπου επιδιώκεται ο παραμερισμός της απόφασης ή του διατάγματος, αλλά εν τω μεταξύ η κατοχή του μισθίου έχει ήδη ανακτηθεί από τον ιδιοκτήτη και επομένως το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να διατάξει την επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του ενοικιαστή. Στη βάση του σκεπτικού της Πολιτικής Αίτησης αρ. 212/14 το οποίο υιοθετώ πλήρως, (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θεωρώ δεσμευτικές όλες τις πρωτόδικες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου), βρίσκω ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εξετάσει με την παρούσα αίτηση το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης, εφόσον αυτή η εξουσία του παρέχεται μια μόνο φορά, στο στάδιο της έκδοσης της απόφασης ή διατάγματος, ως το άρθρο 11
(5)προνοεί. Πέραν όμως της διαπίστωσης της έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, για τον πιο πάνω λόγο θα' θελα να σχολιάσω και τον δικαιοδοτικό όρο για την ανάληψη από το παρόν Δικαστήριο δικαιοδοσίας εξέτασης αίτησης στην απουσία της άλλης πλευράς. Προκειμένου να εξεταζόταν η παρούσα αίτηση μονομερώς, ακόμα και αν δεν υπήρχε το κώλυμα της ανυπαρξίας δικαιοδοσίας, το Δικαστήριο θα έπρεπε να εξετάσει κατά πόσο συντρέχει το "κατ' επείγον" ώστε να εκδοθεί μονομερώς το αιτούμενο διάταγμα. Ανατρέχοντας όμως στη συγκεκριμένη ένορκη δήλωση ημερομηνίας 26.7.2016, διαπιστώνω ότι ο ενόρκως δηλών δεν αναφέρεται στην ενημέρωση του ιδίου για την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Αναφέρει μόνο ότι στις 16.6.2016 καταχωρήθηκε αίτηση για παραμερισμό της εκδοθείσας, σε βάρος των Αιτητών, απόφασης. Παρ' όλα αυτά όμως η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε δύο μήνες αργότερα, χωρίς να δίδεται καμία εξήγηση από τους αιτητές για αυτήν την καθυστέρηση στη λήψη δικαστικών μέτρων. Βρίσκω ότι η καθυστέρηση αυτή καταδεικνύει τη μη συνδρομή του "κατ' επείγοντος" και αποτρέπει το Δικαστήριο από το να εξετάσει μονομερώς την παρούσα αίτηση. Σχετική με το ζήτημα αυτό είναι η απόφαση ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΥΠΠΑ ν. ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, 17/07/2014. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω το Δικαστήριο στερείται της δικαιοδοσίας εξέτασης της παρούσας μονομερούς αιτήσεως και η αίτηση απορρίπτεται χωρίς οποιανδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.).............. Χρ. Ραγουζαίου, Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας [1] Επί τοις αφορώσι την αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, ημερ. 30.1.2015. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο