ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ν. ΝΙΚΟΥ ΜΑΚΡΙΔΗ, Αρ. Αιτήσεως: Κ6/2014, 8/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2016:26 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αρ. Αιτήσεως: Κ6/2014 Μεταξύ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ, εκ Λεμεσού Αιτήτριας και ΝΙΚΟΥ ΜΑΚΡΙΔΗ, εκ Λεμεσού Καθ' ου η Αίτηση ------------------------------------------------ Ημερομηνία: 08/08/2016 Αίτηση ημερομηνίας 11.9.2015 Για τον Αιτητή/Καθ' ου η αίτηση στην κυρίως Αίτηση: κoς Ι. Χ"Νικολάου Για την Καθ' ης η Αίτηση/ Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση: κα Αναξαγόρου για κ. Τσίκο ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση που καταχώρησε ο Καθ' ου η αίτηση (στην κυρίως Αίτηση και Αιτητής στην παρούσα, που στο εξής θα αναφέρεται ως «ο Αιτητής»), ζητά από το Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να διαγράφονται από την κυρίως Αίτηση διάφοροι ισχυρισμοί της Αιτήτριας και συγκεκριμένα: Οι παράγραφοι Γ 9, 10, 11, 12, 13, 14, 18, 21, 22, 23, Δ.3, 4, 5, 6 και 7 στο σύνολο τους, καθώς και μέρος των παραγράφων Γ 15 και Γ 19. Η αίτηση βασίζεται "στο άρθρο 6 του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου Ν.23/83, στους Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983, κ.κ. 2, 7, 8, 9 & 11, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.19 θ.θ. 1-4, 19, 20, 21, 22 και 26, Δ.20, Δ.27, Δ.48 θ.θ. 1 έως 4, και 9 (
- j)και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου''. Υποστηρίζεται η αίτηση από την ένορκη δήλωση του Αιτητή Νίκου Μακρίδη, ο οποίος αναφέρει ότι τα όσα περιέχονται στις παραγράφους των οποίων επιχειρείται η διαγραφή, είναι άσχετα, αχρείαστα, τείνουν να περιπλέξουν ή και να καθυστερήσουν τη δίκαιη ταχεία και ορθή εκδίκαση της κυρίως Αίτησης. Υποστηρίζει επίσης ότι οι εν λόγω παράγραφοι, εισάγουν ζητήματα άσχετα με τα επίδικα θέματα, τα οποία δεν αφορούν την παρούσα διαδικασία. Τυχόν εξέταση από το Δικαστήριο των ζητημάτων που η Αιτήτρια εγείρει στις πιο πάνω παραγράφους, δυνατόν να περιπλέξει και τα ζητήματα που αφορά η Αίτηση με αρ. Ε115/12 (σε περίπτωση που παραμεριστεί τελικά η απόφαση, ως το αίτημα στην κυρίως Αίτηση). Είναι, τέλος, θέση του Αιτητή ότι σε περίπτωση που δεν εγκριθεί η παρούσα αίτηση, θα αναλωθεί κατά την ακρόαση της υπόθεσης, πολύτιμος χρόνος σε άσχετα ζητήματα, τα οποία θα περιπλέξουν και θα εκτροχιάσουν τη διαδικασία, θέτοντας σε κίνδυνο την πλήρη απονομή της δικαιοσύνης. Η πλευρά της Καθ' ης η αίτηση (στην παρούσα αίτηση και Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση, που στο εξής θα αναφέρεται ως «η Καθ' ης η αίτηση») καταχώρησε στις 12.11.2015 ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως στο αίτημα για τροποποίηση προβάλλοντας εννέα λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στα πιο κάτω: (α) Η αίτηση είναι λανθασμένη και αντικανονική και δεν πληρεί τις προϋποθέσεις της νομοθεσίας και της νομολογίας, ώστε να δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (β) Δεν έχει παρουσιαστεί από τον Αιτητή οποιοδήποτε στοιχείο που να δεικνύει ότι το περιεχόμενο της αίτησης της Αιτήτριας προκαλεί αμηχανία, δυσμενείς εντυπώσεις ή καθυστέρηση στη διαδικασία. (γ) Η διαγραφή των Τεκμηρίων δεν προβλέπεται στη νομοθεσία και στη νομολογία. (δ) Τα όσα αναφέρει η Καθ' ης η αίτηση στην κυρίως Αίτηση περιλαμβανομένων και των επίδικων παραγράφων αυτής, αφορούν ουσιώδη γεγονότα και χωρίς αυτά η Καθ' ης η αίτηση αδυνατεί να προωθήσει την υπόθεση της. (ε) Η σύνταξης της αίτησης έγινε σε συμμόρφωση με τους Κανόνες και τις αρχές που αφορούν τη σύνταξη δικογράφων. Στην ένορκη δήλωση, που συνοδεύει την ειδοποίηση ένστασης, η Σταυρούλα Μιλτιάδους, υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο του δικηγόρου της Καθ' ης η αίτηση, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και αρνείται παράλληλα τα όσα περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή. Αγορεύσεις: Εφόσον το ζήτημα που εξετάζεται είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση[1]. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις παραθέτοντας την σχετική με το ζήτημα νομολογία και υποστηρίζοντας, αντίστοιχα, την έγκριση και την απόρριψη της αίτησης. Νομική Πτυχή: Εφόσον στη νομική βάση της αίτησης περιλαμβάνονται τόσο η Δ.19 θ.26 όσο και η Δ.27, θα πρέπει κατ' αρχήν να διευκρινιστεί ότι οι δύο αυτές Διαταγές δεν τυγχάνουν ταυτόχρονης εφαρμογής στην ίδια περίπτωση, αφού ασχολούνται με διαφορετικά ζητήματα. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Cyber Group Ltd v. Κ. Χαραλαμπίδης
(2004)1Γ Α.Α.Δ. 1852, η Δ.19 Θ. 26 επιτρέπει τη διαγραφή δικογράφου το οποίο είναι μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή τείνει να προκαταλάβει ή επηρεάσει τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής και έχει ως κύριο σκοπό τη συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Με τη διάταξη Δ.19 θ.26 δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του δικογράφου, αφού αυτό είναι ζήτημα που εξετάζεται δυνάμει της Δ.27 θ.
- Επομένως, η σχετική διάταξη για τους σκοπούς της παρούσας αίτησης, η οποία δεν αφορά την εγκυρότητα του δικογράφου, είναι η Δ.
- θ.26, έτσι θα περιοριστώ στην εξέταση αυτής της διαταγής μόνο, η οποία αφορά τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων και προνοεί τα εξής: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» Σχετική με την εφαρμογή της Δ.19, θ.26, είναι η υπόθεση Athina Leather. Ltd κ.ά. v. Χαραλάμπους κ.ά.
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 787, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα, στη σελ. 805: «Οι εφεσείοντες έχουν, επίσης, επικαλεσθεί τις πρόνοιες του θ.26 της Δ.19 ο οποίος παρέχει εξουσία στο δικαστήριο να διαγράψει δικόγραφο το οποίο είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή το οποίο τείνει να επηρεάσει δυσμενώς ή να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής ("unnecessary orscandalous or which may tend to prejudice, embarras, or delay the fair trial of the action."). Υπέβαλαν ότι το δικόγραφο των εναγομένων δημιουργεί σύγχυση και το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια "να διαγράψει ισχυρισμούς και προτάσεις που τείνουν να συγχύσουν ή να δημιουργήσουν αμηχανία κλπ.". Σύμφωνα με το Annual Practice 1960, σελ. 478-479 οι λέξεις "τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, προκαλέσουν αμηχανία ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής" ("tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action"), έχουν ερμηνευθεί φιλελεύθερα από τα δικαστήρια. Αν ο εναγόμενος δεν διασαφηνίζει ποιο μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποιο αρνείται το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή, όμως, πολυλογία δεν προκαλεί αφ' εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μια έκθεση απαίτησης περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται ξεχωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις.» Ακολούθως, παραθέτω αυτούσιο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση του Μ. Χριστοδούλου, Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου όπως ήταν τότε, στην αγωγή 4126/08 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, το οποίο με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη και το υιοθετώ: «Τα δικόγραφα, παρατηρήθηκε στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη
(1997)1 ΑΑΔ 685, καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης και η σύνταξη τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και (οι οποίοι) διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Με πιο θεμελιακό το θ.4, ο οποίος προνοεί ότι «Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved,." Παράβαση των κανόνων δικογράφησης μπορεί να οδηγήσει σε ενεργοποίηση του θ.26, ο οποίος προνοεί ότι «The Court or a judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action". H έννοια του ουσιαστικού (material) του θ.4 και του μη αναγκαίου (unnecessary) του θ.26 συσχετίζεται με ό,τι είναι απαραίτητο (Bruce v. Odhams Press Ltd. [1936] 1 Κ.Β. 697, 712) και πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως embarrassing σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από τη σελ. 147 του συγγράμματος τωνBullen & Leake «Precedents of Pleadings», 12η έκδοση:- «Accordingly, a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations." Σύμφωνα με τη νομολογία, η διαγραφή αποτελεί δραστικό μέτρο το οποίο πρέπει να ασκείται με μεγάλη προσοχή και σύνεση και μόνο σε πολύ ξεκάθαρεςπεριπτώσεις Drummond Jackson v. British MedicalAssociation and Others
(1970)1 All E.R.1094 και In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 AAΔ.246). Σχετικά δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι οι διάδικοι πρέπει να απολαμβάνουν κάθε δυνατής ελευθερίας στη σύνταξη των δικογράφων τους και το Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο όταν παρατηρείται κατάχρηση του δικαιώματος αυτού, κι αυτό όταν εισάγουν στο δικόγραφο τους δηλώσεις ή ισχυρισμούς που είναι αχρείαστοι και τείνουν να επηρεάσουν, ενοχλήσουν ή καθυστερήσουν την εκδίκαση της υπόθεσης (Knowles v. Roberts
(1888)38Ch.D. 263, Mavromoustakis v. Yeroudes
(1965)1 C.L.R.176 και Williams and Glyns Bank v. The Ship "Maria"
(1984)1 C.L.R, 821). Όπως δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι όταν ένα δικόγραφο περιέχει κάποιο αχρείαστο θέμα το γεγονός αυτό καθ' εαυτό δεν αποτελεί επαρκή λόγο για διαγραφή, αν κατά τα άλλα είναι αβλαβές (Rock v. Rurssell, 84 L.T.J. 45 και The Annual Practice του 1958, σελ. 477). Παρόμοια δεν διαγράφονται ισχυρισμοί απλά και μόνο διότι είναι αχρείαστοι, εκτός κι αν είναι εμφανώς άσχετοι (Rossage v. Rossage
(1960)1All.E.R. 600). Όμως αν καταγράφονται εντελώς επουσιώδη θέματα με τέτοιο τρόπο που ο άλλος διάδικος θα πρέπει να απαντήσει, με αποτέλεσμα την πρόκληση εξόδων, ταλαιπωρίας και καθυστέρησης στην εκδίκαση της υπόθεσης, τότε δικαιολογείται η διαγραφή τους (βλ. The Annual Practice του 1958, σελ. 477). Τέλος σημειώνεται ότι η διαμόρφωση δικαστικής κρίσης σε αιτήματα της εξεταζόμενης φύσεως συναρτάται από πολλούς παράγοντες και ένα σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο το αμφισβητούμενο θέμα είναι σχετικό. Κι αυτό γιατί το θέμα της σχετικότητας είναι ταυτόσημο με τη δεκτότητα που χρησιμοποιείται για τη μαρτυρία και μόνο για σχετικά θέματα επιτρέπεται η προσκόμιση μαρτυρίας (βλ. Christie v. Christie
(1873)L.R.8).» (Δική μου υπογράμμιση) Έχοντας εξετάσει τις νομικές αρχές και αφού διεξήλθα προσεκτικά το περιεχόμενο της αίτησης, ώστε να μπορώ να διαπιστώσω κατά πόσο τα αποσπάσματα που ζητείται να διαγραφούν εμπίπτουν στις πιο πάνω περιπτώσεις, παρατηρώ τα ακόλουθα: (α) Τα ζητήματα της μη οφειλής ενοικίων και της μη λήψης από μέρους της Καθ' ης η αίτηση της νόμιμης ειδοποίησης, όπως και της προβολής ισχυρισμού περί κακής επίδοσης της αίτησης, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως άσχετα και αχρείαστα, καθότι αυτά δυνατόν να εμπίπτουν στις πρόνοιες του άρθρου 6 του Ν.23/83, σύμφωνα με το οποίο μία απόφαση μπορεί να παραμεριστεί, μεταξύ άλλων, και λόγω της ύπαρξης ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους, κατά την έκδοση της. Μπορεί επίσης μία απόφαση να παραμεριστεί σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο και λόγω απουσίας διαδίκου, η οποία να μην οφείλεται σε δική του αμέλεια. (β) Τα όσα όμως αναφέρονται στην παράγραφο Δ.7 και τα οποία αφορούν ισχυρισμούς της Καθ' ης η αίτηση περί ύπαρξης εμπορικής εύνοιας στο μίσθιο και ενδεχόμενης απώλειας φήμης και πελατείας σε περίπτωση ανάκτησης του επίδικου υποστατικού από τον Αιτητή, είναι καταρχήν σχετικά με τις πρόνοιες του άρθρου 15 του Ν.23/83 (όπου ένας διάδικος μπορεί να αξιώσει την εκδίκαση υπέρ του αποζημιώσεων για ζημιά που έχει υποστεί λόγω της έκδοσης σε βάρος του απόφασης ή διατάγματος η οποία τελικά παραμερίζεται). Στην παρούσα όμως περίπτωση προκύπτει από την κυρίως Αίτηση ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν αξιώνει τέτοια θεραπεία σε βάρος του Αιτητή και επομένως διαπιστώνω ότι το περιεχόμενο της παραγράφου Δ.7 της Αίτησης είναι πράγματι άσχετο με τα επίδικα ζητήματα και μπορεί να περιπλέξει τα επίδικα θέματα και να καθυστερήσει την εκδίκαση της υπόθεσης. Στη βάση των όσων έχω προσπαθήσει να εξηγήσω πιο πάνω, αποφασίζω ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της μερικής έγκρισης της παρούσας αίτησης και ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάζεται η διαγραφή της παραγράφου Δ.7 στην κυρίως Αίτηση. Η Καθ' ης η αίτηση θα πρέπει να καταχωρήσει, δυνάμει του παρόντος διατάγματος, νέα κυρίως Αίτηση μέχρι τις 20.9.2016 και να επιδώσει αυτήν στην άλλη πλευρά. Λόγω της μερικής μόνο έγκρισης της αίτησης, τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή (Καθ' ου η αίτηση στην κυρίως Αίτηση), μόνο κατά το ½, όπως αυτά θα υπολογιστούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Διαγραφή δικογράφου [1] Βλ. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ TOY MICHAIL ΕΒΑΝΟΙΤΖΕ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2014:D620, Αίτηση αρ. 128/2014, ημερομηνίας 28.8.2014. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο