Prestige Property Exhibition Center Ltd ν. Mazaruni Shipping Company Ltd, Αρ. Αίτησης: K26/12, 16/9/2016

(1)Από το περιεχόμενο της παραγράφου 8, ολόκληρη η υποπαράγραφος (ε),

(2)Από το περιεχόμενο της παραγράφου 8, ολόκληρη η υποπαράγραφος (στ),

(3)Από το περιεχόμενο της παραγράφου 8, ολόκληρη η υποπαράγραφος (ζ),

(4)Από το περιεχόμενο της παραγράφου 8, ολόκληρη η πρώτη υποπαράγραφος (η),

(5)Ολόκληρη την παράγραφο 12 με τίτλο «Έκθεση Ανταξίωσης» περιλαμβανομένων των υποπαραγράφων Α, Β, Γ, Δ, Ε. ΣΤ και Ζ. " Η αίτηση βασίζεται "στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.26, Δ.21 Θ.10, Δ.27 Θ.3, Δ.48 Θθ1, 2

(1), 3, 9(j), (k) και (ο), στους Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983, Καν. 12(α), στον Περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1983, ως έχει τροποποιηθεί, στην γενική πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου " και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Κούλας Λοϊζίδου, διευθύντριας των Αιτητών, η οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι το Δικαστήριο εξέδωσε οδηγίες για τη συνεκδίκαση της Απαίτησης και της Ανταπαίτησης στην παρούσα υπόθεση. Στο δικόγραφο των Καθ' ων η αίτηση περιέχονται ισχυρισμοί για πρόκληση ζημιάς στο επίδικο υποστατικό, για απώλεια ενοικίων, για χρήση του υποστατικού από μέρους των Αιτητών (σε προγενέστερη της ενοικίασης περίοδο), για μη εξόφληση επιταγής και για παράβαση της συμφωνίας ενοικίασης. Υποστηρίζει επίσης ότι η κυρίως Αίτηση αφορά αναθεώρηση ή παραμερισμό ή ακύρωση της εκδοθείσας απόφασης στην Αίτηση Ε.43/12 (δυνάμει του Άρθρου 6 του Ν.23/83) και επομένως το περιεχόμενο των παραγράφων (των οποίων η διαγραφή ζητείται με την παρούσα αίτηση), αφορά άσχετα ζητήματα τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανεξάρτητη αιτία αγωγής. Τα ζητήματα αυτά είναι ενοχλητικά, μη αναγκαία και τείνουν να περιπλέξουν και να καθυστερήσουν την εκδίκαση της Αίτησης. Η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση καταχώρησε στις 26.4.2016, ειδοποίηση προθέσεως ενστάσεως στο αίτημα για διαγραφή, προβάλλοντας έξι λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στα πιο κάτω: · Η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη. · Οι Αιτητές σκόπιμα παραλείπουν να αναφέρουν στο Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, αφού έχουν ήδη συμφωνήσει με τους Καθ' ων η αίτηση όπως η Αίτηση και η Ανταξίωση συνεκδικαστούν. Όμως μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου και την απόρριψη μέρους της γραπτής δήλωσης της Κ.Λ., καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση με σκοπό την πλήρωση των κενών που δημιουργήθηκαν στη μαρτυρία της Κούλας Λοϊζίδου. · Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε σε πολύ καθυστερημένο στάδιο και μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. · Η ένορκη δήλωση της Κ.Λ. που συνοδεύει την αίτηση είναι αντικανονική και παράτυπη. · Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Στην ένορκη δήλωση του, που συνοδεύει την ειδοποίηση ένστασης, ο Μάριος Πατσαλίδης, διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και απορρίπτει τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένορκη δήλωση της Κ.Λ. (που συνοδεύει την αίτηση). Αγορεύσεις: Εφόσον το ζήτημα που εξετάζεται είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση[2]. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις παραθέτοντας την σχετική με το ζήτημα νομολογία και υποστηρίζοντας, αντίστοιχα, την έγκριση και την απόρριψη της αίτησης. Νομική Πτυχή: Εφόσον στη νομική βάση της αίτησης περιλαμβάνονται τόσο η Δ.19 θ.26 όσο και η Δ.27, θα πρέπει κατ' αρχήν να διευκρινιστεί ότι οι δύο αυτές Διαταγές δεν τυγχάνουν ταυτόχρονης εφαρμογής στην ίδια περίπτωση, αφού ασχολούνται με διαφορετικά ζητήματα. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Cyber Group Ltd v. Κ. Χαραλαμπίδης

(2004)1Γ Α.Α.Δ. 1852, η Δ.19 Θ. 26 επιτρέπει τη διαγραφή δικογράφου το οποίο είναι μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή τείνει να προκαταλάβει ή επηρεάσει τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής και έχει ως κύριο σκοπό τη συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Με τη διάταξη Δ.19 θ.26 δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του δικογράφου, αφού αυτό είναι ζήτημα που εξετάζεται δυνάμει της Δ.27 θ.

1. Επομένως, η σχετική διάταξη για τους σκοπούς της παρούσας αίτησης, η οποία δεν αφορά την εγκυρότητα του δικογράφου, είναι η Δ.
2. θ.26, έτσι θα περιοριστώ στην εξέταση αυτής της διαταγής μόνο, η οποία αφορά τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων και προνοεί τα εξής: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» Σχετική με την εφαρμογή της Δ.19, θ.26, είναι η υπόθεση Athina Leather. Ltd κ.ά. v. Χαραλάμπους κ.ά.

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 787, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα, στη σελ. 805: «Οι εφεσείοντες έχουν, επίσης, επικαλεσθεί τις πρόνοιες του θ.26 της Δ.19 ο οποίος παρέχει εξουσία στο δικαστήριο να διαγράψει δικόγραφο το οποίο είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή το οποίο τείνει να επηρεάσει δυσμενώς ή να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής ("unnecessary orscandalous or which may tend to prejudice, embarras, or delay the fair trial of the action."). Υπέβαλαν ότι το δικόγραφο των εναγομένων δημιουργεί σύγχυση και το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια "να διαγράψει ισχυρισμούς και προτάσεις που τείνουν να συγχύσουν ή να δημιουργήσουν αμηχανία κλπ.". Σύμφωνα με το Annual Practice 1960, σελ. 478-479 οι λέξεις "τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, προκαλέσουν αμηχανία ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής" ("tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action"),έχουν ερμηνευθεί φιλελεύθερα από τα δικαστήρια. Αν ο εναγόμενος δεν διασαφηνίζει ποιο μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποιο αρνείται το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή, όμως, πολυλογία δεν προκαλεί αφ' εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μια έκθεση απαίτησης περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται ξεχωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις.» Ακολούθως, παραθέτω αυτούσιο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση του Μ. Χριστοδούλου, Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου όπως ήταν τότε, στην αγωγή 4126/08 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, το οποίο με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη και το υιοθετώ: «Τα δικόγραφα, παρατηρήθηκε στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη

(1997)1 ΑΑΔ 685, καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης και η σύνταξη τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και (οι οποίοι) διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Με πιο θεμελιακό το θ.4, ο οποίος προνοεί ότι «Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved,." Παράβαση των κανόνων δικογράφησης μπορεί να οδηγήσει σε ενεργοποίηση του θ.26, ο οποίος προνοεί ότι «The Court or a judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action". H έννοια του ουσιαστικού (material) του θ.4 και του μη αναγκαίου (unnecessary) του θ.26 συσχετίζεται με ό,τι είναι απαραίτητο (Bruce v. Odhams Press Ltd. [1936] 1 Κ.Β. 697, 712) και πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως embarrassing σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από τη σελ. 147 του συγγράμματος τωνBullen & Leake «Precedents of Pleadings», 12η έκδοση:- «Accordingly, a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations." Σύμφωνα με τη νομολογία, η διαγραφή αποτελεί δραστικό μέτρο το οποίο πρέπει να ασκείται με μεγάλη προσοχή και σύνεση και μόνο σε πολύ ξεκάθαρεςπεριπτώσεις Drummond Jackson v. British MedicalAssociation and Others

(1970)1 All E.R.1094 και In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 AAΔ.246). Σχετικά δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι οι διάδικοι πρέπει να απολαμβάνουν κάθε δυνατής ελευθερίας στη σύνταξη των δικογράφων τους και το Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο όταν παρατηρείται κατάχρηση του δικαιώματος αυτού, κι αυτό όταν εισάγουν στο δικόγραφο τους δηλώσεις ή ισχυρισμούς που είναι αχρείαστοι και τείνουν να επηρεάσουν, ενοχλήσουν ή καθυστερήσουν την εκδίκαση της υπόθεσης (Knowles v. Roberts

(1888)38Ch.D. 263, Mavromoustakis v. Yeroudes

(1965)1 C.L.R.176 και Williams and Glyns Bank v. The Ship "Maria"

(1984)1 C.L.R, 821). Όπως δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι όταν ένα δικόγραφο περιέχει κάποιο αχρείαστο θέμα το γεγονός αυτό καθ' εαυτό δεν αποτελεί επαρκή λόγο για διαγραφή, αν κατά τα άλλα είναι αβλαβές (Rock v. Rurssell, 84 L.T.J. 45 και The Annual Practice του 1958, σελ. 477). Παρόμοια δεν διαγράφονται ισχυρισμοί απλά και μόνο διότι είναι αχρείαστοι, εκτός κι αν είναι εμφανώς άσχετοι (Rossage v. Rossage

(1960)1All.E.R. 600). Όμως αν καταγράφονται εντελώς επουσιώδη θέματα με τέτοιο τρόπο που ο άλλος διάδικος θα πρέπει να απαντήσει, με αποτέλεσμα την πρόκληση εξόδων, ταλαιπωρίας και καθυστέρησης στην εκδίκαση της υπόθεσης, τότε δικαιολογείται η διαγραφή τους (βλ. The Annual Practice του 1958, σελ. 477). Τέλος σημειώνεται ότι η διαμόρφωση δικαστικής κρίσης σε αιτήματα της εξεταζόμενης φύσεως συναρτάται από πολλούς παράγοντες και ένα σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο το αμφισβητούμενο θέμα είναι σχετικό. Κι αυτό γιατί το θέμα της σχετικότητας είναι ταυτόσημο με τη δεκτότητα που χρησιμοποιείται για τη μαρτυρία και μόνο για σχετικά θέματα επιτρέπεται η προσκόμιση μαρτυρίας (βλ. Christie v. Christie

(1873)L.R.8).» (Δική μου υπογράμμιση) Έχοντας εξετάσει τις πιο πάνω αναφερόμενες νομικές αρχές και αφού διεξήλθα προσεκτικά το περιεχόμενο της Απάντησης (και της Ανταξίωσης), ώστε να μπορώ να διαπιστώσω κατά πόσο τα αποσπάσματα που ζητείται να διαγραφούν εμπίπτουν στις πιο πάνω περιπτώσεις, παρατηρώ τα ακόλουθα: Στις υποθέσεις που αφορούν τον παραμερισμό απόφασης που έχει εκδοθεί από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων (Δ.Ε.Ε.), τυγχάνουν εφαρμογής τα άρθρα 6 και 15 του Ν.23/83 και όχι η Δ.17 θ.

1. Αυτό συμβαίνει διότι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται από το παρόν Δικαστήριο μόνο όπου δεν υπάρχει άλλη ειδική πρόνοια στους περί Ενοικιοστασίου Νόμο ή Κανονισμός. Σχετική είναι η πρόνοια του Κανονισμού 12 (α): «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» Τα άρθρα 6 και 15 του Ν.23/83, αναφέρουν τα κάτωθι: «
2. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τας ακολούθους περιπτώσεις: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή αποφάσεως (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους (γ) εις περίπτωσιν καθ' ην υπάρχει διαθέσιμος νέα μαρτυρία ουσιαστικής φύσεως ήτις δεν ηδύνατο να προσαχθή διά της ασκήσεως ευλόγου επιμελείας όταν το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του (ε) σε περίπτωση κατά την οποία εκδόθηκε διάταγμα έξωσης βάσει του άρθρου 11

(1), (στ), (ζ), (η) και ο ιδιοκτήτης μέσα σε εύλογο χρόνο από την παράδοση της κατοχής δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης. ........

1. Εάν μετά την υπό του ιδιοκτήτου λήψιν αποφάσεως ή διατάγματος διά κατοχήν ή έξωσιν, δυνάμει του παρόντος Μέρους, το Δικαστήριον θεωρήση ότι η απόφασις ή το διάταγμα ελήφθη διά ψευδών παραστάσεων ή διά της αποκρύψεως ουσιαστικών γεγονότων, το Δικαστήριον δύναται να διατάξη τον ιδιοκτήτην να πληρώση εις τον προηγούμενον ενοικιαστήν τοιούτο ποσόν οίον φαίνεται ότι είναι επαρκές ως αποζημίωσις διά ζημίαν ή απώλειαν ην υπέστη ο ενοικιαστής συνεπεία της αποφάσεως ή του διατάγματος.» Γίνεται φανερό από τα πιο πάνω αποσπάσματα, ότι το Δ.Ε.Ε. στην εξέταση του αιτήματος για παραμερισμό απόφασης, δεν καλείται να εξετάσει την ύπαρξη "υπεράσπισης". Επομένως, τυχόν εξέταση της ουσίας της υπόθεσης (στην Αίτηση Ε43/12), δεν θα είναι μόνο εκ περισσού αλλά πιθανόν να επηρεάσει και την εξέλιξη στην Αίτηση Ε43/12, σε περίπτωση που το αίτημα για παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης πετύχει. Έτσι, το Δικαστήριο πρέπει να αποφύγει, στο στάδιο αυτό, την εξέταση ζητημάτων άλλων από αυτά που περιέχονται στις πρόνοιες των άρθρων 6 και 15 πιο πάνω. Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Συμεού ν.
2. Είκοσι και άλλοι

(2006)1 Α.Α.Δ. 61: «. ως προς το θέμα ενδεχόμενης υπεράσπισης δεν διακρίναμε οποιαδήποτε αδυναμία στην πρωτόδικη κρίση. Αφήνουμε όμως ανοιχτό το κατά πόσο, βάσει του προαναφερθέντος Άρθρου 6(δ) του Νόμου, εξετάζεται τέτοιο θέμα.» (δική μου υπογράμμιση) Το Δικαστήριο θα κληθεί να εξετάσει την απαίτηση στην Αίτηση Ε43/12 και την υπεράσπιση που θα παρουσιάσουν στην υπόθεση εκείνη οι Καθ' ων η αίτηση (Αιτητές στην παρούσα υπόθεση), μόνο σε περίπτωση παραμερισμού της απόφασης. Θα μπορούν τότε να τροποποιήσουν οι Καθ' ων η αίτηση το δικόγραφο τους, αν αυτό επιθυμούν, και να προσθέσουν τις απαιτήσεις που αφορά η παρούσα ανταξίωση, στην υπόθεση Ε43/12. Όσον αφορά όμως την εκδίκαση της παρούσας κυρίως Αίτησης, στη βάση των όσων προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω, διαπιστώνω ότι τόσο τα ζητήματα που περιέχονται στις παραγράφους 8 (ε), (στ), (ζ) και στην πρώτη παράγραφο (η) καθώς και ολόκληρη η Ανταξίωση των Καθ' ων η αίτηση, αφορούν άσχετα με την κυρίως Αίτηση ζητήματα που τείνουν να περιπλέξουν τα επίδικα ζητήματα και να καθυστερήσουν την εκδίκαση της υπόθεσης. Καθυστέρηση Τέλος, σημειώνω ότι δεν μου διαφεύγει το επιχείρημα των Καθ' ων η αίτηση, ότι το παρόν αίτημα υποβλήθηκε με καθυστέρηση και μάλιστα αφότου ξεκίνησε η ακροαματική διαδικασία. Εφόσον όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου μπορεί, σύμφωνα με την Δ.19 θ.26, να ασκηθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ("at any stage of the proceedings"), βρίσκω ότι η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε δεν είναι ικανή να εμποδίσει το Δικαστήριο από του να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης για διαγραφή, αν διαπιστώσει ότι αυτό είναι υπέρ της ορθότερης απονομής της δικαιοσύνης. Αποφασίζω ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος των Αιτητών και εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται όπως παραμεριστούν ή/και διαγραφούν (stuck out) ή/και απορριφθούν από το δικόγραφο των Καθ' ων η αίτηση με τίτλο «ΑΠΑΝΤΗΣΗ» τα ακόλουθα:

(1)Από το περιεχόμενο της παραγράφου 8, ολόκληρη η υποπαράγραφος (ε),

(2)Από το περιεχόμενο της παραγράφου 8, ολόκληρη η υποπαράγραφος (στ),

(3)Από το περιεχόμενο της παραγράφου 8, ολόκληρη η υποπαράγραφος (ζ),

(4)Από το περιεχόμενο της παραγράφου 8, ολόκληρη η πρώτη υποπαράγραφος (η),

(5)Ολόκληρη την παράγραφο 12 με τίτλο «Έκθεση Ανταξίωσης» περιλαμβανομένων των υποπαραγράφων Α, Β, Γ, Δ, Ε. ΣΤ και Ζ. " Οι Καθ' ων η αίτηση να καταχωρήσουν, δυνάμει του παρόντος διατάγματος, νέα Απάντηση μέχρι τις 26.9.

1. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν και θα εγκριθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Διαγραφή δικογράφου [1] Η ακροαματική διαδικασία ξεκίνησε στις 4.3.2016, με την παρουσίαση της Μ.Α.1, της οποίας η κυρίως εξέταση δεν έχει συμπληρωθεί ακόμα (καθότι είχαν προβληθεί σειρά ενστάσεων και μεσολάβησε η έκδοση ενδιάμεσων αποφάσεων). [2] Βλ. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ TOY MICHAIL ΕΒΑΝΟΙΤΖΕ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2014:D620, Αίτηση αρ. 128/2014, ημερομηνίας 28.8.
2. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο