ΑΝΔΡΟΥΛΛΑΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ ν. ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ ΚΑΤΕΙΦΗ ΓΑΒΡΙΗΛ, Αίτηση Αρ.:Κ123/09, 13/4/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων Ως ετροποποιήθη δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερομηνίας 28/11/2011 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου και Σπ. Σπυριδάκι και Κ. Φραγκούδη, Παρέδρων Αίτηση Αρ.:Κ123/09 Μεταξύ: ΑΝΔΡΟΥΛΛΑΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ, εκ Λευκωσίας Αιτήτριας και ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ ΚΑΤΕΙΦΗ ΓΑΒΡΙΗΛ, εκ Λευκωσίας Καθ' ης η Αίτηση -------------------------------------------------------------------------------------- 13.4.2017 Για την Αιτήτρια: κ. Χρ. Παναγίδης για κ.κ. Κάκκουρας & Παναγίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Χ. Μαμαντόπουλος για κ.κ. Σάββας Μαμαντόπουλος & Συνεταίροι Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 30.11.2009 και τροποποιημένη την 29.12.2011 και μ' αυτήν η Αιτήτρια εξαιτείται ως ακολούθως: «(Α) Απόφαση και/ή διάταγμα και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Αιτήτρια είναι θέσμιος ενοικιαστής του καταστήματος, στην οδό Αγίου Ιλαρίωνος 32Ε & 32Ζ στο Β. Πόλο, στο Καϊμακλί στη Λευκωσία. (Β) Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η Καθ' ης η Αίτηση εντός 7 ημερών από την έκδοση του διατάγματος να υπογράψει όλα τα αναγκαία έγγραφα και υποβάλει τις απαραίτητες αιτήσεις προς τον Δήμο Λευκωσίας για την εξασφάλιση και έκδοση πολεοδομικής άδειας και άδειας οικοδομής σύμφωνα με τις ήδη κατασκευασμένες τροποποιήσεις και/ή πρόσθετα κτίσματα, και/ή σύμφωνα με προηγούμενη πολεοδομική άδεια. (Γ) Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να καθορίζει το ενοίκιο του καταστήματος στην οδό Αγίου Ιλαρίωνος 32Ε & 32Ζ στο Β. Πόλο, στο Καϊμακλί στη Λευκωσία σε €430,00 από την 1η Δεκεμβρίου 2009 και/ή από την καταχώρηση της παρούσας. (Δ) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία κρίνει εύλογη και δίκαιη το Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις. (Ε) Έξοδα, πλέον έξοδα επίδοσης, πλέον Φ.Π.Α. (ΣΤ) Νόμιμο τόκο.» Η Αιτήτρια ενάγει ως ενοικιάστρια καταστημάτων στην οδό Αγίου Ιλαρίωνος 32Ε & 32Ζ, Βόρειος Πόλος, Καϊμακλί, Λευκωσία (εν τοις εφεξής «τα επίδικα καταστήματα»). Η πρώτη ενοικίαση άρχισε την 1.6.2002, με ταυτόχρονη παράδοση της κατοχής και σήμερα καταβάλλεται μηνιαίο ενοίκιο εκ €430.- Κατά την ημερομηνία υπογραφής του ενοικιαστηρίου εγγράφου και/ή ανάληψης της κατοχής, το επίδικο δεν είχε άδεια χρήσης για να λειτουργήσει ως ταβέρνα και άρχισαν οι διαδικασίες από την Αιτήτρια, σε συνεργασία με την Καθ' ης η Αίτηση, για αλλαγή της χρήσης από κατάστημα σε εστιατόριο-ταβέρνα. Κατά ή περί τον Ιούνιο 2002, υποβλήθηκε αίτηση για Πολεοδομική Άδεια, από την Καθ' ης η Αίτηση, η οποία εγκρίθηκε 25.2.
- Η Καθ' ης η Αίτηση ενάγεται ως η ιδιοκτήτρια του επίδικου και η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ήταν από την αρχή ενήμερη και σύμφωνη για όλες τις ενέργειες της Αιτήτριας, καθώς η τελευταία ουδέποτε προέβη σε μετατροπές και/ή προσθήκες στο υποστατικό χωρίς την παρουσία και/ή τη σύμφωνη γνώμη της Καθ' ης η Αίτηση και/ή κατά παράβαση των συμβατικών όρων. Η Καθ' ης η Αίτηση και/ή κατά καιρούς αντιπρόσωποι αυτής, εισέπρατταν επί μηνιαίας βάσης τα ενοίκια, ενώ είχε υποβάλλει από το 2002 σχετική αίτηση για την αλλαγή χρήσης των επίδικων υποστατικών. Παρά την έγκριση της αίτησης για εξασφάλιση Πολεοδομικής Άδειας κατά την 25.2.2003 υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η Καθ' ης η Αίτηση δεν προχώρησε στην ολοκλήρωση της συμβατικής της υποχρέωσης προς υποβολή και υπογραφή της απαιτούμενης οικοδομικής άδειας, για λόγους που είχαν να κάνουν με την υπόλοιπη οικοδομή, με αποτέλεσμα να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία της Πολεοδομικής Άδειας και να λήξει στις 24.2.
- Με την ανανέωση και έγκριση της αίτησης για εξασφάλιση νέας Πολεοδομικής Άδειας κατά την 31.1.2007, καθώς και με την ετοιμασία των σχετικών αρχιτεκτονικών σχεδίων με κόστος της Αιτήτριας, ζητήθηκε εκ νέου από την Καθ' ης η Αίτηση όπως πράξει τα απαιτούμενα για την έκδοση της άδειας οικοδομής, προς νομιμοποίηση της όλης διαδικασίας. Κατά παράβασην των όρων της συμβατικής σχέσης και παρά το εύλογο του αιτήματος της Αιτήτριας, η Καθ' ης η Αίτηση αμφισβήτησε τη συμφωνία ενοικίασης και/ή δια της συμπεριφοράς της υπέβαλε στην Αιτήτρια αυθαίρετες και υπερβολικές απαιτήσεις αναφορικά με το ύψος του ενοικίου του επίδικου υποστατικού. Από την έγκριση της Πολεοδομικής Άδειας αλλά μέχρι και σήμερα, η Καθ' ης η Αίτηση αρνείται να υπογράψει την αντίστοιχη αίτηση για έκδοση της Άδειας Οικοδομής. Η εν λόγω Πολεοδομική Άδεια εκπνέει στις 30.1.2010, ενώ όλες οι απαιτούμενες οικοδομικές και/ή άλλες εργασίες που προνοούσε, έχουν προ καιρού ολοκληρωθεί. Απάντηση: Απάντηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση καταχωρίστηκε την 23.12.2009 και τροποποιημένη την 17.10.2012 και ξανά την 20.8.2015 και μ' αυτήν εγείρει προδικαστική ένσταση αναφορικά με την αιτούμενη θεραπεία, ότι η Αίτηση δεν μπορεί να προχωρήσει εναντίον της γιατί το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν είναι το καθ' ύλην αρμόδιο Δικαστήριο και ως εκ τούτου, το αίτημα πρέπει να απορριφθεί, με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας. Άνευ βλάβης της πιο πάνω προδικαστικής ένστασης, η Καθ' ης η Αίτηση απορρίπτει συλλήβδην όλους τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας. Η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου, ενοικίασε στην Αιτήτρια δύο καταστήματα στην οδό Αγίου Ιλαρίωνα αρ. 32Ε και 32Ζ, στο Καϊμακλί, για την περίοδο από 1.6.2002 έως 30.5.2007, αντί του μηνιαίου ενοικίου των €307,55σ. (£180.-). Ο σκοπός της ενοικίασης ήταν για να χρησιμοποιηθούν τα εν λόγω καταστήματα ως ταβέρνα. Η Αιτήτρια γνώριζε ότι δεν υπήρχε άδεια χρήσης ως ταβέρνα και η συμφωνία των μερών ήταν να γίνουν εκ μέρους της Αιτήτριας οι δέουσες αιτήσεις για την εξασφάλιση της σχετικής άδειας, αλλά ταυτόχρονα, υπήρχε και ρητή συμφωνία μεταξύ των μερών η οποία περιλαμβάνεται και στο ενοικιαστήριο έγγραφο, ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν θα υπέχει οποιαδήποτε ευθύνη έναντι της Αιτήτριας στην περίπτωση κατά την οποία η αρμόδια Αρχή αρνηθεί να εκδώσει τη σχετική άδεια και ότι στην περίπτωση αυτή, τα συμβαλλόμενα μέρη δικαιούνται να διακόψουν την ενοικίαση. Κατόπιν των ανωτέρω, η Αιτήτρια παρουσίασε σχετικό έντυπο προς υπογραφή προς την Καθ' ης η Αίτηση, χωρίς να της παρουσιάσει τις λεπτομέρειες για τις μετατροπές και προσθήκες που ήταν επισυναπτόμενες και οι οποίες αποτελούσαν παράνομες μετατροπές και επεκτάσεις, πέραν της συμφωνίας τους και η Καθ' ης η Αίτηση καλή τη πίστει, το υπέγραψε. Συγκεκριμένα, στην αίτηση για Πολεοδομική Άδεια ημερομηνίας 18.6.2002, δεν αναφέρεται οποιοσδήποτε αριθμός χώρων στάθμευσης και επίσης, σε παρεμφερή αίτηση της ίδιας ημερομηνίας, δεν αναφέρεται οποιοσδήποτε αριθμός χώρων στάθμευσης οχημάτων. Έντυπο του Ε.Τ.Ε.Κ. με αρ.0032040 ημερομηνίας 3.9.2003, το πρωτότυπο του οποίου βρισκόταν στο σχετικό φάκελο του Δήμου Λευκωσίας και το οποίο ήταν απαραίτητο να συνοδεύει την αίτηση, ουδέποτε υπογράφηκε από την Καθ' ης η Αίτηση και η φερόμενη σαν υπογραφή της, είναι πλαστογραφημένη. Ακολούθως, η Αιτήτρια άρχισε να προβαίνει σε παράνομες τροποποιήσεις, μετατροπές και επεκτάσεις, αξιώνοντας από την Καθ' ης η Αίτηση να υπογράψει διάφορες αιτήσεις για έκδοση αδειών οικοδομής κλπ., παρουσιάζοντας της οικοδομικά σχέδια που περιείχαν μετατροπές και επεκτάσεις πέραν της συμφωνίας τους, τα οποία η Καθ' ης η Αίτηση δικαίως αρνήθηκε και εξακολουθεί να αρνείται να υπογράψει. Πέραν των ανωτέρω, η Αιτήτρια παράνομα και αυθαίρετα και άνευ γνώσης και συγκατάθεσης της Καθ' ης η Αίτηση, δέσμευσε στο Δήμο Λευκωσίας παρακείμενη ακίνητη ιδιοκτησία της Καθ' ης η Αίτηση, ως χώρους στάθμευσης για 8 αυτοκίνητα και χώρους φορτοεκφόρτωσης, για να αποφύγει την καταβολή στο Δήμο Λευκωσίας ποσού πέραν των €68.344,06σ. (£40.000.-) τα οποία απαιτούσε ο Δήμος. Η Καθ' ης η Αίτηση επιφυλάσσει εναντίον της Αιτήτριας όλα τα δικαιώματα της για τις εν λόγω ενέργειες της. Ιστορικό: Την 30.6.2015, το Δικαστήριο εξέδωσε Ενδιάμεση Απόφαση, με την οποία ενέκρινε αίτηση για την τροποποίηση της Απάντησης. Την 21.9.2015, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι κατέθεσαν εκ συμφώνου 11 έγγραφα ως Τεκμήρια 1 έως
- Την 2.3.2016, η απαίτηση για τον καθορισμό του ενοικίου αποσύρθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Αιτήτριας. Μαρτυρία και αξιολόγηση: Αιτητρίας: Μοναδικός μάρτυρας για την πλευρά της Αιτήτριας κατέθεσε ο κ. Ανδρέας Μαυρίκιος. Ο κ. Μαυρίκιος κατέθεσε Γραπτή Δήλωση, το Τεκμήριο Α, ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, σύμφωνα με τον περί Αποδείξεως Νόμο, Κεφ. 9, ως αυτός τροποποιήθηκε από τον Ν. 32
(1)/
- Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι είναι ο σύζυγος της Αιτήτριας και πλήρως εξουσιοδοτημένος απ' αυτήν, ενώ γνωρίζει προσωπικά όλα τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Η σύζυγος του, μετά από δική του παρότρυνση, υπέγραψε κατά τα μέσα του έτους 2002, έγγραφο για την ενοικίαση δύο καταστημάτων επί της οδού Αγίου Ιλαρίωνος, 32Ε και 32Ζ, Β. Πόλος στο Καϊμακλί. Η διάρκεια ενοικίασης είχε καθοριστεί στα πέντε έτη, με συγκεκριμένο ενοίκιο £180.- ή €307,
- Τα εν λόγω υποστατικά ενοικιάστηκαν με σκοπό να χρησιμοποιηθούν ως ταβέρνα. Κατά την επίδικη περίοδο που υπεγράφη το συγκεκριμένο ενοικιαστήριο έγγραφο, ο μάρτυρας διατηρούσε ήδη άλλη ταβέρνα, σε μικρότερο χώρο, επί της ιδίας οδού. Για να χρησιμοποιηθεί το υποστατικό ως ταβέρνα, η Καθ' ης η Αίτηση θα έπρεπε, ως η ιδιοκτήτρια του υποστατικού, να υπογράψει τις αιτήσεις για έκδοση Πολεοδομικής Άδειας και Άδειας Οικοδομής. Τούτο αναγράφηκε και επί του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Η Καθ' ης η Αίτηση, κατά την έναρξη της ενοικίασης, ήτοι την 1.6.2002, υπέγραψε τις σχετικές αιτήσεις προς την Πολεοδομική Αρχή του Δήμου Λευκωσίας, για αλλαγή της χρήσης του υποστατικού, τροποποιήσεων στο ισόγειο και προσθήκη τρίτου αποχωρητηρίου στο κοινό πλέον διπλό κατάστημα, καθώς και βοηθητικής οικοδομής (αποθήκη). Όλα τα παραπάνω χτίσματα ή τροποποιήσεις, είχαν ήδη ολοκληρωθεί πριν η Αιτήτρια και η οικογένεια της αναλάβουν την κατοχή του υποστατικού. Προς υποβολήν των απαιτούμενων αδειών, ο Μ.Α.1 είχε εισηγηθεί στο σύζυγο της ιδιοκτήτριας, τον αρχιτέκτονα Ανδρέα Μουχτάρη, με τον οποίο γίνονταν όλες οι μέχρι τότε συνεννοήσεις και τον οποίο ενέκρινε η Αιτήτρια και ο σύζυγος της. Ο αρχιτέκτονας πήγε επί τόπου και του παραδόθηκαν τα σχετικά έγγραφα και ο τίτλος ιδιοκτησίας της οικοδομής, με σκοπό να τα υποβάλει. Η αίτηση με αριθμό ΠΑ181/2002 υπεβλήθη την 18.6.2002, εγκρίθηκε και εκδόθηκε η Άδεια με συγκεκριμένους όρους την 25.2.
- Ο κ. Μαυρίκιος κατέθεσε ότι, περί την 17.7.2006, υποβλήθηκε εκ νέου πανομοιότυπη αίτηση στην Πολεοδομική Αρχή για επανέκδοση Πολεοδομικής Άδειας για αλλαγή χρήσης του υποστατικού, τροποποιήσεων στο ισόγειο και προσθήκη βοηθητικής οικοδομής (αποθήκη), την οποία πιθανολογεί ότι η Καθ' ης η Αίτηση είχε και πάλιν υπογράψει. Η δεύτερη αίτηση, με αριθμό ΠΑ 250/2006 εγκρίθηκε και εκδόθηκε την 31.1.2007, με τους ίδιους ακριβώς όρους. Συγκεκριμένα, η Πολεοδομική Αρχή έθεσε ως όρους την προσθήκη εννέα τουλάχιστον χώρων στάθμευσης οχημάτων, εκ των οποίων ένας θα χρησιμοποιείτο από άτομα με ειδικές ανάγκες και ένας για φορτοεκφορτώσεις. Έθεσε και άλλους όρους που ήταν άσχετοι με το εσωτερικό του υποστατικού, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα αναλλοίωτο από την ανάληψη της κατοχής του. Κατά τον Απρίλιο 2007 και αφού είχε επανεκδοθεί η Πολεοδομική Άδεια, η Αιτήτρια έλαβε επιστολή από την ιδιοκτήτρια με την οποία τους καλούσε όπως καταβάλλουν ενοίκιο σχεδόν διπλάσιο από το μέχρι τότε καταβαλλόμενο. Παρά το γεγονός ότι το καθορισμένο ενοίκιο της αρχικής διάρκειας ενοικίασης ήταν £180.-, αυτό αυξήθηκε στην πορεία σε £200.- και £220.- ανά διετία, μετά από απαίτηση της ιδιοκτήτριας. Η πρώτη φορά που συμβουλεύτηκαν δικηγόρο ήταν το 2007 και έδωσαν οδηγίες να απαντήσει στην επιστολή της ιδιοκτήτριας ημερομηνίας 17.4.2007, για να μη θεωρηθεί ότι επιθυμούσαν την ανανέωση της ενοικίασης, με τα υφιστάμενα προβλήματα. Ο δικηγόρος της Αιτήτριας απάντησε με διπλοσυστημένη επιστολή ημερομηνίας 24.4.2007, καλώντας την ιδιοκτήτρια να υπογράψει την αίτηση για εξασφάλιση Άδειας Οικοδομής, δηλώνοντας εκ νέου την πρόθεση της Αιτήτριας να καταβάλει αυξημένο ενοίκιο, μόλις το υποστατικό νομιμοποιηθεί ως ταβέρνα. Έκτοτε, άρχισαν να παρουσιάζονται διάφορα προβλήματα στην προσπάθεια ανανέωσης των απαιτούμενων αδειών της ταβέρνας. Υπήρχαν ανώνυμες καταγγελίες και μια άρνηση συνεργασίας εκ μέρους των ιδιοκτητών, ενώ στην πορεία η Αιτήτρια αποδέχθηκε και περαιτέρω αύξηση. Περί το Μάιο 2009, με επιστολή των δικηγόρων της Αιτήτριας, καλούσαν εκ νέου την Καθ' ης η Αίτηση όπως υπογράψει την αίτηση για έκδοση Άδειας Οικοδομής, πλην όμως αυτή αρνείτο πεισματικά και άνευ λόγου, κατά παράβασην του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Όπως διαφάνηκε στην πορεία, το κύριο πρόβλημα εστιαζόταν στους απαιτούμενους χώρους στάθμευσης. Ο κ. Μαυρίκιος επισκέφθηκε τον κ. Ανδρέα Μουχτάρη, αρχιτέκτονα, με τον δικηγόρο τους, ο οποίος έδωσε κατευθυντήριες γραμμές και τους εξήγησε ότι το θέμα των χώρων στάθμευσης μπορούσε να ξεπεραστεί, αφού η πλευρά της Αιτήτριας, στην πράξη, δεν θα επέμενε στη χρήση τους. Επί του σχεδίου θα έπρεπε να υποδειχθούν οι χώροι και εισηγήθηκαν να υπογράψουν έγγραφο ότι δεν θα τους χρησιμοποιούν, για να ικανοποιήσουν τις επιφυλάξεις των ιδιοκτητών για μελλοντική ανάπτυξη. Τότε, έλαβαν αντίγραφο της απαιτούμενης αίτησης για Άδεια Οικοδομής που θα έπρεπε να υπογραφεί από την ιδιοκτήτρια, καθώς και των αρχιτεκτονικών σχεδίων. Τα ως άνω έντυπα παραδόθηκαν από το δικηγόρο της Αιτήτριας στον γαμπρό της ιδιοκτήτριας. Περί τον Αύγουστο 2009, με επιστολή των δικηγόρων της Αιτήτριας, αφού στο μεταξύ δεν υπήρχε οποιαδήποτε ανταπόκριση από τους ιδιοκτήτες, ζήτησαν από την Καθ' ης η Αίτηση, μέσω των δικηγόρων της, να υπογράψει τις σχετικές αιτήσεις για έκδοση Άδειας Οικοδομής, αλλά και πάλι αρνήθηκε να συνεργαστεί. Ακολούθησε νέα αλληλογραφία των δικηγόρων των μερών και στο τέλος, καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση, η οποία τροποποιήθηκε στην πορεία επειδή πλέον απαιτείται η υποβολή ξανά αίτησης για εξασφάλιση Πολεοδομικής Άδειας. Είναι η αντίληψη του Μ.Α.1, όπως είπε, ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν είχε καλή διάθεση να συνεργαστεί με την πλευρά της Αιτήτριας, ώστε να καταστεί το υποστατικό κατάλληλο και νόμιμο ως ταβέρνα. Τουναντίον, όχι μόνο αρνείται να υπογράψει τις σχετικές αιτήσεις για έκδοση Άδειας Οικοδομής, αλλά η ίδια και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της, παράλληλα παρεμποδίζουν την ομαλή λειτουργία της επιχείρησης της Αιτήτριας, προβαίνοντας σε καταγγελίες στην Αστυνομία, στο Υγειονομείο και σε άλλες αρμόδιες Αρχές. Οι εν λόγω καταγγελίες ήταν τουλάχιστον αβάσιμες και εκδικητικές, καθότι όλα τα αρμόδια πρόσωπα τα οποία διενεργούσαν κατά καιρούς έλεγχο στο επίδικο υποστατικό, δεν βρήκαν οτιδήποτε το μεμπτό στο υποστατικό ή στον τρόπο λειτουργίας της επιχείρησης. Ο κ. Μαυρίκιος πιστεύει ότι η αλλαγή στη συμπεριφορά της Καθ' ης η Αίτηση, από την αρχή της ενοικίασης μέχρι και σήμερα, αποσκοπεί στο να τον εκδιώξει από το επίδικο υποστατικό και να επωφεληθεί η ίδια των αλλαγών και τροποποιήσεων, εφόσον πλέον το επίδικο έχει καταστεί πλήρως κατάλληλο για να λειτουργήσει ως ταβέρνα. Κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας, ερωτώμενος αναφορικά με σημείωση στο Τεκμήριο 1, κατέθεσε ότι την έγραψε ο ίδιος για να αντικρούσει προσπάθεια να διακοπεί η συνεργασία σε περίπτωση νομικού κωλύματος. Αρχικά, στο έγγραφο αναφερόταν ημερομηνία 1η Μαίου και στη συνέχεια έγινε 1η Ιουνίου. Αυτό σημαίνει ότι η Καθ' ης η Αίτηση είχε ένα μήνα να κάνει τις αλλαγές στο κατάστημα πριν πάρει κατοχή η Αιτήτρια. Ο κ. Μαυρίκιος αρνήθηκε ότι είχε υπόψην του πως υπήρχαν κωλύματα σχετικά με το επίδικο. Κατέθεσε ότι ενοικίασαν ταβέρνα και γι' αυτό εξυπακούονται κάποιοι όροι και η ιδιοκτήτρια τους υπέγραψε. Η αίτηση στην Πολεοδομία κατατέθηκε από τον αρχιτέκτονα και την ιδιοκτήτρια, όχι από τον ίδιο. Δεν γνωρίζει τι ενέργειες έγιναν από τον αρχιτέκτονα για να εκδοθεί η άδεια. Ο αρχιτέκτονας είχε να κάμει με την ιδιοκτήτρια. Ο Μ.Α.1 τον υπέδειξε στην Καθ' ης η Αίτηση επειδή ήταν ο αρχιτέκτονας της πρώτης του ταβέρνας. Αναφορικά με το Τεκμήριο 14 (αρχικά Έγγραφον προς Αναγνώρισην Β), ο μάρτυρας κατέθεσε ότι είναι η αρχική αίτηση που έκαμε ο αρχιτέκτονας. Ο αρχιτέκτονας υπέδειξε τους χώρους στάθμευσης. Ο μάρτυρας δεν γνώριζε ποιος υπέγραψε το έγγραφο και αρνήθηκε ότι συνέργησε με την Αιτήτρια και τον κ. Μουχτάρη να πλαστογραφήσουν την υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση στο Τεκμήριο
- Ο Μ.Α.1 αρνήθηκε ότι το καλοκαίρι τοποθετεί τραπεζάκια έξω, σε χώρο πέραν του χώρου που δικαιούται. Του υποδείχθηκαν φωτογραφίες (Έγγραφον προς Αναγνώρισην Γ) και είπε ότι δεν είναι δικά του τα τραπεζάκια που φαίνονται σ' αυτές. Περαιτέρω, σε περίπτωση που φύγει από την ταβέρνα, θα έχει να αντιμετωπίσει οικονομικό πρόβλημα, ενώ δεν μπορεί να πάρει μαζί του εξοπλισμό εκτός από τραπέζια και καρέκλες. Η Πολεοδομική Άδεια έληξε από το 2010 και η Καθ' ης η Αίτηση δεν υπογράφει για να ανανεωθεί. Το υποστατικό λειτουργεί με όλες τις άδειες εκτός από Άδεια Οικοδομής. Ήταν φανερόν ότι τα της ενοικιάσεως ελέγχει και διαχειρίζεται ο μάρτυρας και όχι η σύζυγος του. Όμως η ενοικίαση και διάφορες ενέργειες σε σχέση μ' αυτήν, γίνονται στο όνομα της συζύγου του και για λογαριασμό της. Η Αιτήτρια δεν κατέθεσε για να υποστηρίξει την υπόθεση της. Ο σύζυγος δεν παρουσίασε πληρεξούσιο έγγραφο ούτε ισχυρίστηκε ότι υπάρχει τέτοιο έγγραφο, για να ενεργεί εκ μέρους της συζύγου του. Παρουσίασε ουσιαστικά ότι η γνώση του συνίσταται στην παρότρυνση προς τη σύζυγο να ενοικιάσει τα επίδικα, στην υπόδειξη του αρχιτέκτονα με τον οποίο όμως δεν είχε περαιτέρω σχέση όπως είπε και στη διατήρηση προηγούμενα άλλης ταβέρνας στον ίδιο δρόμο. Ποια ανάμειξη αποκάλυψε στις ενέργειες για την εξασφάλιση των αδειών για τις οποίες ήρθε στο Δικαστήριο να καταθέσει εκ μέρους της συζύγου του; Η υπόθεση αυτή εγείρει διάφορα ερωτηματικά για διάφορους λόγους και το μεγαλύτερο είναι τι ακριβώς ζητεί η Αιτήτρια από το Δικαστήριο, ενόψει και της επεξήγησης σε σχέση με τις λεπτομέρειες των αιτήσεων για την έκδοση των αδειών, που δόθηκαν από τον Μ.Κ.
- σε συνάρτηση με τη σιωπή εκ μέρους του Μ.Α.1 αναφορικά με υποχρέωση της Καθ' ης η Αίτηση να παραχωρήσει η ίδια χώρους στάθμευσης. Η μαρτυρία του κ. Μαυρικίου έθεσε κάποιο υπόβαθρο αναφορικά με τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης, όμως δεν μας έπεισε, δεν προώθησε επαρκώς την απαίτηση της Αιτήτριας και δεν την απέδειξε στον απαιτούμενο βαθμό. Καθ' ης η Αίτηση: Πρώτος μάρτυρας για την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση κατέθεσε ο κ. Λεωνίδας Αθανασίου. Ο κ. Αθανασίου κατέθεσε ότι είναι γαμπρός επί θυγατρί της Καθ' ης η Αίτηση και είναι εξουσιοδοτημένος απ' αυτήν ως Πληρεξούσιος Αντιπρόσωπος της, κατέθεσε δε Ειδικό Πληρεξούσιο Έγγραφο κατά την αντεξέταση του. Ο κ. Αθανασίου κατέθεσε Γραπτή Δήλωση, το Τεκμήριο Β, ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες που αφορούν την παρούσα Αίτηση, έχει λάβει μέρος σ' όλες τις συζητήσεις και συναντήσεις που έγιναν με την Αιτήτρια, έχει επισκεφθεί και ερευνήσει το σχετικό φάκελο στο Δήμο Λευκωσίας και επίσης, έχει επισκεφθεί ειδικό γραφολόγο και την Αστυνομία Λευκωσίας. Κατέθεσε ότι, δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου, η Καθ' ης η Αίτηση ενοικίασε στην Αιτήτρια δύο καταστήματα στην οδό Αγίου Ιλαρίωνα αρ. 32Ε και 32Ζ, στο Καϊμακλί, για την περίοδο από 1.6.2002 έως 30.5.2007, αντί του μηνιαίου ενοικίου των €307,55σ. (£180.-). Ο σκοπός της ενοικίασης ήταν για να χρησιμοποιηθούν τα εν λόγω καταστήματα ως ταβέρνα. Η Αιτήτρια γνώριζε ότι δεν υπήρχε άδεια χρήσης ως ταβέρνα και η συμφωνία των μερών ήταν να γίνουν εκ μέρους της Αιτήτριας οι δέουσες αιτήσεις για την εξασφάλιση της σχετικής Άδειας. Ταυτόχρονα, υπήρχε και ρητή συμφωνία μεταξύ των μερών η οποία περιλαμβάνεται και στο ενοικιαστήριο έγγραφο, ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν θα υπέχει οποιασδήποτε ευθύνης έναντι της Αιτήτριας, στην περίπτωση κατά την οποία η αρμόδια Αρχή αρνηθεί να εκδώσει τη σχετική άδεια και ότι, στην περίπτωση αυτή, τα συμβαλλόμενα μέρη δικαιούνται να διακόψουν την ενοικίαση. Ο κ. Αθανασίου κατέθεσε ότι, ήταν ξεκάθαρο από την αρχή πως τα ενοικιαζόμενα υποστατικά, είναι τα δύο καταστήματα όπως φαίνονται στο αρχιτεκτονικό σχέδιο και τίποτε άλλο. Ουδέποτε υπήρξε οποιαδήποτε υπόσχεση για την παραχώρηση χώρων στάθμευσης, αλλά και ούτε έγινε οποιαδήποτε συζήτηση και αναφορά στο θέμα αυτό. Είναι γεγονός ότι ούτε ο μάρτυρας της Αιτήτριας αναφέρθηκε σε οποιαδήποτε υπόσχεση για την παραχώρηση χώρων στάθμευσης εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση. Κατόπιν των ανωτέρω, η Αιτήτρια και ο σύζυγος της, διόρισαν τον αρχιτέκτονα κ. Ανδρέα Μουχτάρη, για να προβεί στις δέουσες ενέργειες για την έκδοση της σχετικής άδειας λειτουργίας ως ταβέρνα. Ούτε η Καθ' ης η Αίτηση, αλλά και ούτε κανένας από την οικογένεια της, είχαν οποιαδήποτε σχέση ή επαφή με τον κ. Ανδρέα Μουχτάρη. Εκείνοι που συνεργάζονταν μαζί του, ήταν ο σύζυγος της Αιτήτριας και η Αιτήτρια. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι είναι ψευδείς οι αναφορές του κ. Ανδρέα Μαυρικίου, πως είναι σε γνώση τους οι αιτήσεις και ότι είναι σε άμεση επαφή με τον κ. Ανδρέα Μουχτάρη. Κατόπιν των ανωτέρω, η Αιτήτρια και/ή ο σύζυγος της, παρουσίασαν προς την Καθ' ης η Αίτηση δύο αιτήσεις Πολεοδομικής Άδειας ημερομηνίας 18.6.2002, χωρίς αυτές να συνοδεύονται από οποιοδήποτε άλλο έγγραφο. Στις εν λόγω αιτήσεις, αν και υπάρχει πρόνοια για δήλωση χώρων στάθμευσης οχημάτων, η πρόνοια αυτή είναι κενή. Η Καθ' ης η Αίτηση υπέγραψε τις αιτήσεις. Μετά από απαίτηση της Αιτήτριας για χώρους στάθμευσης, ο μάρτυρας επισκέφθηκε το Δήμο Λευκωσίας και από έρευνα του σχετικού φακέλου, διαπίστωσε ότι υπήρχε και εξουσιοδότηση Εντολέα σε εγγεγραμμένους μηχανικούς για παροχή υπηρεσιών, προς τον αρχιτέκτονα Ανδρέα Μουχτάρη, ημερομηνίας 3.9.2003 (δηλαδή το Τεκμήριο 14), καθώς επίσης και τοπογραφικό σχέδιο, στο οποίο παρουσιάζονται επτά
(7)χώροι στάθμευσης, οι οποίοι προορίζονταν για χρήση εκ μέρους της Αιτήτριας, πράγμα που ουδέποτε συμφωνήθηκε. Ο κ. Αθανασίου ανέφερε το γεγονός αυτό στην Καθ' ης η Αίτηση, η οποία αρνήθηκε ρητά ότι υπέγραψε μια τέτοια αίτηση και ότι είχε υπόψη της το τοπογραφικό σχέδιο με τους εφτά χώρους στάθμευσης, το οποίο, όπως προκύπτει, συνόδευε την αίτηση ημερομηνίας 18.6.2002 και όλα αυτά εν αγνοία της Καθ' ης η Αίτηση. Μετά την έγερση της παρούσας Αίτησης, ο μάρτυρας αποτάθηκε σε εμπειρογνώμονα Δικαστικό Γραφολόγο, ο οποίος, μετά από γραφολογική εξέταση του εν λόγω εγγράφου, αποφάνθηκε ότι η υπογραφή δεν είναι γνήσια υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση, αλλά είναι αποτέλεσμα προσπάθειας αντιγραφής ή απομίμησης της γνήσιας υπογραφής της, από πρόσωπο που γνώριζε ή είχε στην κατοχή του, γνήσια υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση. Ο κ. Αθανασίου και η Καθ' ης η Αίτηση, επισκεφθήκαν τον Αστυνομικό Σταθμό Πύλης Πάφου, δόθηκε κατάθεση από την Καθ' ης η Αίτηση και η Αστυνομία προχώρησε και εξέτασε γραφολογικά την πιο πάνω αίτηση, με τον πραγματογνώμονα Λοχία 837 Γιώργο Χρύσανθου, ο οποίος στην Έκθεση του ημερομηνίας 2.4.2015, κατέληξε ότι η υπογραφή που φέρει το πιο πάνω έγγραφο, δεν είναι γνήσια υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση, αλλά προσπάθεια αντιγραφής ή απομίμησης, από πρόσωπο που γνώριζε ή είχε στην κατοχή του, γνήσια υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση. Για τους πιο πάνω λόγους, η Καθ' ης η Αίτηση αρνήθηκε και αρνείται να υπογράψει οποιοδήποτε έγγραφο προς το Δήμο Λευκωσία, το οποίο να προνοεί την παραχώρηση χώρων στάθμευσης, γιατί δεν υπήρξε ποτέ τέτοια συμφωνία με την Αιτήτρια. Αν η Αιτήτρια θέλει να εξασφαλίσει χώρους στάθμευσης, υπάρχει διαδικασία να προχωρήσει σε νέα αίτηση, καλύπτοντας εξ ιδίων της την απαιτούμενη δαπάνη προς το Δήμο Λευκωσίας. Περαιτέρω, η Καθ' ης η Αίτηση έχει παράπονο για την πλαστογραφία που έγινε, εναντίον οποιουδήποτε υπευθύνου. Η πλαστογραφημένη αίτηση, η οποία συνοδεύεται από το τοπογραφικό σχέδιο, το οποίο περιλαμβάνει εφτά χώρους στάθμευσης για χρήση από την Αιτήτρια, επιβαρύνει την ακίνητη ιδιοκτησία της Καθ' ης η Αίτηση, την εμποδίζει να προχωρήσει σε οποιαδήποτε περαιτέρω ανάπτυξη και παραμένει δεσμευμένη με εφτά χώρους στάθμευσης για τους οποίους ουδέποτε συμφώνησε και ουδέποτε ήταν σε γνώση της, κατά τη διάρκεια της υπογραφής του ενοικιαστηρίου εγγράφου ή μεταγενέστερα. Η πρώτη φορά που εντοπίστηκε από τον κ. Αθανασίου αυτή η δήθεν παραχώρηση, ήταν στο τέλος του 2006, όταν είδε το σχετικό φάκελο στο Δήμο Λευκωσίας. Η Αιτήτρια, εκτός από τις αιτήσεις ημερομηνίας 18.6.2002, υπέγραψε και δύο άλλες, παρόμοιες, αιτήσεις, η μία ημερομηνίας 17.7.2006 και η άλλη χωρίς ημερομηνία, τις οποίες προσκόμισε ο κ. Ανδρέας Μαυρίκιος και οι οποίες όμως και πάλι δεν αναφέρουν οποιουσδήποτε χώρους στάθμευσης. Αυτές τις αιτήσεις τις πήρε ο κ. Ανδρέας Μαυρίκιος και τις έδωσε στον κ. Ανδρέα Μουχτάρη. Την επίμαχη αίτηση για Πολεοδομική Άδεια, του 2010, την έδωσε στον κ. Αθανασίου ο κ. Ανδρέας Μαυρίκιος, για να την υπογράψει η Καθ' ης η Αίτηση. Επειδή ο Μ.Κ.1 είχε εντοπίσει από το φάκελο ότι είχαν αυθαίρετα περιλάβει και χώρους στάθμευσης που δεν αναφέρονταν στην αίτηση, τόσο ο ίδιος όσο και η Καθ' ης η Αίτηση, ζήτησαν από τον κ. Μαυρίκιο να τους φέρει και τα αρχιτεκτονικά σχέδια που απαιτούνται και συνοδεύουν την αίτηση. Μετά από έντονες παραστάσεις, ο κ. Ανδρέας Μουχτάρης τα έστειλε στο δικηγόρο της Αιτήτριας, ο οποίος κάλεσε τον μάρτυρα και τα παρέλαβε από το γραφείο του. Στα σχέδια αυτά και πάλιν αυθαίρετα, είχαν περιληφθεί επτά χώροι στάθμευσης για λογαριασμό της Αιτήτριας και αυτός είναι ο λόγος που η Καθ' ης η Αίτηση δεν υπογράφει την αίτηση. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι ο Μ.Α.1 και μέλη της οικογένειας του, του ασκούσαν έντονες πιέσεις, συνοδευόμενες από απειλές για τη σωματική του ακεραιότητα, για τις οποίες έκαμε καταγγελίες στον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας. Έφθασαν στο σημείο να τους πιέζουν να παραχωρήσουν τυπικά τους χώρους στάθμευσης, μόνο και μόνο για να εκδοθεί η άδεια αλλά να μην τους χρησιμοποιούν, δηλαδή τους παρότρυναν να κάνουν ψευδείς δηλώσεις, τις οποίες δεν δέχθηκαν. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, είναι ψευδείς οι ισχυρισμοί του κ. Μαυρικίου ότι πρόθεση της Καθ' ης η Αίτηση είναι να τον διώξει. Αν ήθελε κάτι τέτοιο, μπορούσε να μεταχειρισθεί άλλα, νομικά μέτρα, όπως παρανομίες και οχληρίες από πλευράς του κ. Μαυρίκιου, τις οποίες απαρίθμησε. Η Καθ' ης η Αίτηση ουδέποτε υπέβαλε αυθαίρετες και υπερβολικές απαιτήσεις όπως αναφέρεται στην Αίτηση και είναι ψευδείς οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας, ότι ζητήθηκε διπλάσιο ενοίκιο από το καταβαλλόμενο και ότι είναι αυτός ο λόγος που δεν υπογράφει την αίτηση. Αντίθετα, αν και το καταβαλλόμενο ενοίκιο δεν έχει αυξηθεί εδώ και αρκετά χρόνια, η Καθ' ης η Αίτηση απέφυγε να υποβάλει οποιαδήποτε αίτηση για αύξηση του ενοικίου, με αποτέλεσμα αυτό να παραμείνει στο ποσό των €430.- από το
- Η επιστολή ημερομηνίας 17.4.2007 που επικαλείται ο κ. Μαυρίκιος, εστάλη γιατί επεκτάθηκε σε χώρους που δεν περιλαμβάνονταν στο ενοικιαστήριο έγγραφο και η Καθ' ης η Αίτηση ήθελε να περιορισθεί στη χρήση των χώρων που ενοικίασε. Εξάλλου, όπως φαίνεται εκ των πραγμάτων, δεν υπήρξε οποιαδήποτε συνέχεια και/ή απαίτηση για αύξηση ενοικίου στα τόσα χρόνια που μεσολάβησαν. Τέλος, η Πολεοδομική Άδεια στην οποία αναφέρεται η Αιτήτρια και που έχει εκπνεύσει στις 30.1.2010, είναι άκυρη και δεν έχει το δικαίωμα να την επικαλείται, γιατί στο φάκελο της εν λόγω άδειας, υπάρχουν τα προαναφερθέντα πλαστογραφημένα έγγραφα και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο η Καθ' ης η Αίτηση αρνήθηκε να υπογράψει οποιαδήποτε περαιτέρω αίτηση. Ο μάρτυρας κατέθεσε αριθμό εγγράφων ως Τεκμήρια. Κατά την αντεξέταση του, κατέθεσε ότι είναι Πληρεξούσιος Αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση από τον Αύγουστο 2006 και από τότε χειρίζεται τα της υπόθεσης αυτής. Το Τεκμήριο 5, το οποίο φέρει ημερομηνία 17.4.2007, στάληκε από την ίδια την Καθ' ης η Αίτηση. Ο ίδιος ήταν ενήμερος και δεν διαφωνεί με το περιεχόμενο του. Ο Μ.Κ.1 δέχθηκε ότι κατά την υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου δεν ήταν παρών και κατά την κατάρτιση του δεν ήταν Πληρεξούσιος Αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση. Ενημερώθηκε γι' αυτό, τόσο από την Καθ' ης η Αίτηση όσο και από τον πεθερό του, ο οποίος το είχε πάρει για υπογραφή και ήταν παρών όταν προστέθηκε ο όρος που έλεγε ότι σε περίπτωση που δεν κατέστη δυνατό να παραχωρηθεί άδεια, καμία πλευρά δεν έχει καμία ευθύνη. Ο πεθερός του ήταν το εμπλεκόμενο πρόσωπο το 2002 για να αναλάβει κατοχή των επιδίκων η Αιτήτρια. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι ζητήθηκε από τον κ. Μαυρίκιο να γραφτεί πάνω στο συμβόλαιο η λέξη «ταβέρνα», παρόλες τις διαφωνίες του πεθερού του και για να διασκεδάσει τους φόβους του, ο κ. Μαυρίκιος συμφώνησε να γραφτεί ο προαναφερθείς όρος. Ο κ. Μαυρίκιος διατηρούσε ταβέρνα στον ίδιο δρόμο, πριν ενοικιάσει τα επίδικα και εξακολουθεί να λειτουργεί επιχείρηση έκτοτε. Ο κ. Αθανασίου, με αναφορά στο ενοικιαστήριο έγγραφο, συμφώνησε ότι όταν υπογράφηκε, είχαν ήδη υποβληθεί, ή ταυτόχρονα υποβάλλονταν, τα έγγραφα της αίτησης για έκδοση άδειας, δηλαδή το Τεκμήριο 12 (αρχικά Έγγραφον προς Αναγνώρισην Α), με την υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση. Δεν γνωρίζει το αποτέλεσμα αυτής της αίτησης, επειδή το άτομο που επικοινωνούσε με το Δήμο ήταν ο κος Α. Μουχτάρης και όλες οι αιτήσεις προς το Δήμο αναφέρουν τη διεύθυνση του. Έλαβαν γνώσην του αποτελέσματος το 2006, όταν μαζί με την Καθ' ης η Αίτηση, διεξήγαγαν έρευνα στο φάκελο του Δήμου. Έκτοτε, διενήργησε έρευνα στο φάκελο πολλές φορές και όσα Τεκμήρια κατέθεσε κατά την κυρίως εξέταση του, διαπίστωσε ότι υπάρχουν στο φάκελο κατά την έρευνα του το
- Σε άλλη έρευνα στο φάκελο, το 2014, ανευρέθηκαν τα πλαστογραφημένα έγγραφα, τα οποία ήταν στο φάκελο από το 2006 αλλά δεν ήταν τότε το αντικείμενο της έρευνας του. Η έρευνα του το 2006, αφορούσε αποκλειστικά και μόνο τους χώρους στάθμευσης, δηλαδή τα αρχιτεκτονικά σχέδια τα οποία ο αρχιτέκτονας δεν τους έδιδε και ο μάρτυρας δεν πήρε αντίγραφο ούτε Πολεοδομικής Άδειας, ούτε οποιουδήποτε άλλου αποτελέσματος, τότε. Ο Μ.Κ.1 εξήγησε ότι το 2006 υπήρχε ένα σχέδιο επιχορήγησης από το Δήμο Λευκωσίας, για αναβάθμιση κτιριακών εγκαταστάσεων που εφάπτονται της Πράσινης Γραμμής. Ανέθεσε σε αρχιτέκτονα να προβεί σε μελέτη, την οποία υπέγραψαν όλοι οι ενοικιαστές τη συγκεκριμένη περίοδο συμπεριλαμβανομένου και του κ. Μαυρίκιου, για να γίνει αναβάθμιση των προσόψεων. Ο αρχιτέκτονας χρειάστηκε αντίγραφα σχεδίων και έστειλε τον μάρτυρα στο Δημαρχείο να τα παραλάβει. Γι' αυτό έγινε τότε η έρευνα. Η μελέτη έγινε και για τα 5 καταστήματα. Όταν ο αρχιτέκτονας του κ. Αθανασίου προσπάθησε να καταθέσει τις αιτήσεις, σταμάτησε λόγω του ότι βρέθηκαν παρεμβάσεις στο οικόπεδο για χώρους στάθμευσης και ουδέποτε τους επετράπη να αξιοποιήσουν τη χορηγία. Ξεκίνησε μια συζήτηση για το θέμα των χώρων στάθμευσης και ο Μ.Κ.1 πήγε στο γραφείο του δικηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση, γιατί ο κ. Α. Μουχτάρης αρνείτο να τους δώσει τα σχέδια που κατέθεσε. Ούτε ο δικηγόρος κατάφερε να πάρει αντίγραφα των σχεδίων και χρειάστηκε ο μάρτυρας να πάει στο γραφείο του δικηγόρου της Αιτήτριας για να παραλάβει αντίγραφα, μετά από προσπάθεια πολλών μηνών. Το θέμα των σχεδίων ηγέρθη πολλές φορές και τελευταία φορά αναφορικά με τις αιτήσεις του 2010, τις οποίες αρνήθηκαν να υπογράψουν επειδή δεν συνοδεύονταν από σχέδια. Κατά τη συνέχεια της αντεξέταση του, ο μάρτυρας κατέθεσε ότι δεσμεύεται η Καθ' ης η Αίτηση από το Τεκμήριο 1, αλλά δεν αρνήθηκαν να υπογράψουν αίτηση βάση του ενοικιαστηρίου εγγράφου, που δεν συμπεριελάμβανε χώρους στάθμευσης. Άδεια για ταβέρνα μπορεί να εξασφαλιστεί και με την αγορά χώρων στάθμευσης. Σημειώνουμε ότι εδώ έγκειται η αποκλειστική ουσία αυτής της υπόθεσης. Ο μάρτυρας συνέχισε και είπε ότι τον Αύγουστο 2006 που φάνηκε το πρόβλημα, δεν τερμάτισαν τη σύμβαση ενοικίασης, όπως δεν την είχαν τερματίσει ούτε προηγούμενα. Δεν είναι επιθυμία τους να τερματίσουν τη σύμβαση, μπορεί ο κ. Μαυρίκιος να αγοράσει τους χώρους στάθμευσης και να συνεχίσει να εργάζεται. Υπάρχουν δύο τρόποι για την απόκτηση χώρων στάθμευσης: είτε να συμπεριληφθούν στο ενοικιαστήριο έγγραφο, είτε να αγοραστούν. Αυτό είναι σε γνώση της Αιτήτριας και ήδη με τις αιτήσεις του 2010, εξέφρασαν την πρόθεση τους να υπογράψουν την αίτηση, εφόσον συνοδεύεται με αρχιτεκτονικά σχέδια χωρίς χώρους στάθμευσης. Ουδέποτε τους πήραν σχέδια χωρίς χώρους στάθμευσης. Οι αιτήσεις που υπέγραψε η Καθ' ης η Αίτηση είναι κενές στο χώρο στάθμευσης, τόσο του 2002 όσο και του
- Το μόνο έγγραφο που αναφέρεται σε χώρους στάθμευσης, είναι το πλαστογραφημένο έγγραφο. Οι κύριοι Μαυρίκιος και Μουχτάρης γνώριζαν τουλάχιστον από 2003 όταν πήραν την Πολεοδομική Άδεια, ότι ήταν προσωρινή και ότι ένας βασικός όρος ήταν οι χώροι στάθμευσης. Ο ένας είναι επαγγελματίας και ο άλλος ιδιοκτήτης ταβέρνας, γνώριζαν τις νομοθεσίες το τι απαιτείται για να εκδοθεί μια άδεια για ταβέρνα. Μέχρι τουλάχιστον το 2006 δεν διαμαρτυρήθηκαν. Περαιτέρω, ο μάρτυρας κατέθεσε ότι αποτάθηκε σε γραφολόγο το 2014 και όχι προηγούμενα, λόγω της εμμονής της πλευράς της Αιτήτριας ότι υπέγραψαν αιτήσεις με χώρους στάθμευσης. Ουδέποτε συναντήθηκε ο κ. Μουχτάρης με την πεθερά του, όλες τις αιτήσεις τις προσκόμιζε ο κ. Μαυρίκιος στην Καθ' ης η Αίτηση. Όντως, τις τροποποιήσεις στα επίδικα πριν παραλάβει κατοχή η Αιτήτρια, τις διεξήγαγε ο πεθερός του ο οποίος είναι εργολάβος οικοδομών αλλά, αφενός τις εσωτερικές τροποποιήσεις τις έκαμε ο κ. Μαυρίκιος με δικό του εργολάβο και αφετέρου, οι εντολές προς τον πεθερό του για τις εργασίες ήταν από συγκεκριμένο αρχιτέκτονα, παρουσία του κ. Μαυρικίου. Συγκεκριμένος, επεξηγηματικός, σαφής, με προφανή γνώση των όσων κατέθετε, δεν κλονίστηκε καθόλου κατά την αντεξέταση του, δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις, αποκάλυψε πλήρως την ουσία και το μοναδικό σκοπό αυτής της υπόθεσης. Ο κ. Αθανασίου κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Δεύτερος μάρτυρας για την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση κατέθεσε ο Λοχίας 837, Γεώργιος Χρυσάνθου. Ο κ. Χρυσάνθου κατέθεσε ότι σταθμεύει στο Αρχηγείο Αστυνομίας και υπηρετεί στην Υπηρεσία Εγκληματολογικών Ερευνών, ως ο υπεύθυνος του Εργαστηρίου Γραφολογίας της Αστυνομίας. Είναι ειδικός στην εξέταση εγγράφων, χειρόγραφων και δακτυλογραφημένων κειμένων. Για το πιο πάνω θέμα έχει τύχει εκπαίδευσης στην Υπηρεσία του και μετεκπαίδευσης σε διάφορες χώρες του εξωτερικού. Μετέχει σε όλα τα συνέδρια του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Δικανικής Εξέτασης Γραφής και είναι κάτοχος του πιστοποιητικού ISO 17025 που αφορά δικανική εξέταση γραφής, υπογραφής και βιογραφικών σημείων. Δεχόμαστε το μάρτυρα ως εμπειρογνώμονα - γραφολόγο. Για την παρούσα υπόθεση κλήθηκε να μαρτυρήσει αναφορικά με την εξέταση υπογραφής η οποία έγινε μέσα στα πλαίσια ποινικής υπόθεσης και κατόπιν αίτησης του Τμήματος Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Λευκωσίας, για την οποία έχει ετοιμάσει Έκθεση με αριθμό αναφοράς ΥΠ.ΕΓ.Ε 4738/2014 (Τεκμήριο 25). Ο μάρτυρας κατέθεσε επίσης έγγραφα τα οποία έλαβε υπόψην ως Τεκμήρια 26 έως
- Περαιτέρω, για να υποδείξει στο Δικαστήριο πώς κατέληξε στο συμπέρασμα του, ετοίμασε φωτογραφικό, συγκριτικό πίνακα, με αρ. αναφοράς ΥΠΕΓΕ 4738/14, τον οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο
- Ο Μ.Κ.2 εξήγησε ότι , στην αριστερή σελίδα του πίνακα, κάτω από τις λέξεις «αμφισβητούμενη γραφή», έχει τοποθετήσει φωτογραφική μεγέθυνση αμφισβητούμενης υπογραφής που βρίσκεται στο Τεκμήριο 26, ενώ στη δεξιά σελίδα, κάτω από τον τίτλο «Δείγματα Γραφής», τοποθέτησε υπογραφές της κας. Μαρούλας Γαβριήλ. Συγκεκριμένα, τα πρώτα δύο δείγματα είναι το πρώτο και το τέταρτο δείγμα του Τεκμηρίου 27, η τρίτη υπογραφή-δείγμα είναι το Τεκμήριο 32, η τέταρτη είναι το Τεκμήριο 33 και η πέμπτη το Τεκμήριο
- Στην αριστερή σελίδα, στην αμφισβητούμενη υπογραφή, έχει τοποθετήσει 8 βέλη και μ' αυτά υπέδειξε στο Δικαστήριο κάποιες μικρολεπτομέρειες ως προς τα ατομικά γραφολογικά γνωρίσματα τα οποία τον έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα της Έκθεσης του. Όλες αυτές οι μικρολεπτομέρειες, ο αργός ρυθμός ροής του γραφικού μέσου που παρατηρείται στην αμφισβητούμενη υπογραφή, η ακαταστασία μεταξύ των γραμμάτων και των σχέσεων που έχουν αυτά μεταξύ τους, τον έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα που αναφέρει στην Έκθεση του, δηλαδή ότι δεν πρόκειται για γνήσια υπογραφή της Μαρίας Γαβριήλ αλλά για προσπάθεια αντιγραφής ή απομίμησης. Κατά την αντεξέταση του, ο Λοχίας Χρυσάνθου συμφώνησε ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι υπογραφές του ίδιου υπογράφοντος διαφέρουν μεταξύ τους και κατέθεσε ότι αυτό είναι ένα ενισχυτικό στοιχείο γνησιότητας, δηλαδή κανένας δεν υπογράφει πανομοιότυπα δύο φορές. Εάν μια υπογραφή ταυτίζεται πλήρως με μια άλλη, τότε η μια εκ των δύο είναι πλαστή. Το χέρι είναι δεν είναι ένας μηχανισμός που αποτυπώνει πανομοιότυπα σχήματα, γράμματα κλπ., ως εκ τούτου είναι φυσικό να υπάρχουν διαφοροποιήσεις σε μια γραφή, ή υπογραφή. Το θέμα είναι κατά πόσον αυτές οι διαφοροποιήσεις εντάσσονται στο πλαίσιο της ποικιλίας, όπως ονομάζεται και οι οποίες διαφοροποιήσεις θα εντοπιστούν στο δειγματικό υλικό που υπάρχει για σύγκριση ή αν αυτές οι διαφορές είναι διαφορές ουσίας. Μεταξύ δύο εγγράφων ενός προσώπου, υπάρχουν μικροδιαφορές, απ' εκεί και πέρα το θέμα που πρέπει να εκφραστεί είναι που οφείλονται. Ο εμπειρογνώμονας εξήγησε ότι, όλοι οι παράγοντες επηρεάζουν τη διαφορετική μορφή γραφής και μπορεί να είναι η ηλικία, τυχόν ασθένεια, το πόσο συχνά γράφει κάποιο πρόσωπο, το στυλό με το οποίο γράφει, το χαρτί στο οποίο γράφει, η θέση του υπογράφοντος, ακόμα και η ψυχολογική του κατάσταση την ώρα που υπογράφει, όλα επηρεάζουν σε κάποιο βαθμό. Αναφορικά με τα δείγματα υπογραφής της Καθ' ης η Αίτηση, κανένα δεν έχει δοθεί στην παρουσία του. Τόσο τα αμφισβητούμενα έγγραφα όσο και το δειγματικό υλικό, υποβάλλεται στο Γραφείο του από τους ανακριτές. Σ' αυτούς δίδονται καθαρές οδηγίες και γνωρίζουν τον τρόπο λήψεως δειγμάτων, ο οποίος είναι το πρόσωπο που δίδει δείγματα να κάθεται φυσιολογικά σε γραφείο ή τραπέζι και με την άνεση του να δίδει ένα - ένα το καθένα δείγμα. Επίσης, στις περιπτώσεις όπου κάποιο πρόσωπο αδυνατεί να γράψει ή να υπογράψει, γιατί υπάρχει πιθανότητα να έχει τυχόν ασθένεια ή πρόβλημα με το χέρι του, αυτό αναφέρεται από τους ανακριτές ώστε να είναι σε γνώση των γραφολόγων το όποιο θέμα και να μπορέσουν να ανατρέξουν σε άλλα δείγματα για να μπορέσουν να συμπληρώσουν την εξέταση τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν τους αναφέρθηκε οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας. Τα δείγματα που λήφθηκαν από τους ανακριτές ήταν τα Τεκμήρια 27 έως και
- Τα δείγματα αυτά έχουν ελεγχθεί και συγκριθεί και με δείγματα ανύποπτου χρόνου της Καθ' ης η Αίτηση, τα Τεκμήρια 32 έως 36, ώστε να φανεί η συνέπεια και ο τρόπος γραφής και υπογραφής της, αν αυτά τα δύο σετ δειγμάτων συμβαδίζουν και έχουν τα χαρακτηριστικά τα οποία θα αποτελούν ιδιαίτερο συνδυασμό χαρακτηριστικών και θα προσδίδουν γνησιότητα. Το αμφισβητούμενο έγγραφο είναι του 2003, τα δείγματα ανύποπτου χρόνου του 2006 και 2007 και τα δείγματα που λήφθηκαν από τους ανακριτές του
- Σε σχέση με τον παράγοντα χρόνου, ο μάρτυρας εξήγησε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, είχαν μια αμφισβητούμενη υπογραφή του 2003, τα δείγματα που λήφθηκαν από τους ανακριτές ήταν το 2014 και έγινε προσπάθεια να βρεθούν όσο το δυνατό περισσότερα δείγματα ανύποπτου χρόνου και αν είναι δυνατό, του ιδίου τύπου, δηλαδή σε επίσημα έγγραφα, ώστε να μπορέσουν να εξαγάγουν σωστά συμπεράσματα. Αυτό έγινε, δηλαδή έχουν δείγματα μιας περιόδου του 2006 και 2007 που είναι κοντά στα αμφισβητούμενα, 2-3 χρόνια και είναι και κάποια χρόνια πριν από τα δείγματα του
- Ο μάρτυρας θεωρεί ότι το δειγματικό υλικό που υποβλήθηκε, ήταν ικανοποιητικό και κατέθεσε ότι, θα ήταν καλύτερα εάν είχαν δείγματα του 2002, 2003, όμως εξετάζοντας το δειγματικό υλικό και καταλήγοντας σ' ένα συνδυασμό χαρακτηριστικών ο οποίος είναι εμφανής και διαφοροποιημένος απ' αυτά της αμφισβητούμενης υπογραφής, θεωρεί ότι δεν θα του πρόσφερε οτιδήποτε άλλο, πέραν από το να ενισχύσει αυτά που ήδη έχει εντοπίσει. Ο Λοχίας Χρυσάνθου εξήγησε ακόμα ότι, ο πίνακας Τεκμήριο 37, δεν αποτελεί μέρος της εξέτασης του αλλά αποτελεί μέρος της παρουσίασης του στο Δικαστήριο. Δεν έχει τοποθετήσει όλες τις υπογραφές που είχε στην κατοχή του, αλλά τοποθέτησε φωτογραφικές μεγεθύνσεις των αμφισβητούμενων υπογραφών και μέρος του δειγματικού υλικού, ώστε να μπορεί να δείξει αυτές τις διαφορές ή αυτά που θέλει να τονίσει στο Δικαστήριο. Με βάση αυτές τις φωτογραφίες, είναι εμφανής ο συνδυασμός των διαφορών που τον έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα του και δεν σημαίνει ότι τα άλλα δείγματα δεν έχουν αυτές τις διαφορές ή μέρος αυτών των διαφορών, ώστε να αλλάζει ή να τροποποιείται το αποτέλεσμα στο οποίο έχει καταλήξει. Αυτό που εξετάζεται δεν είναι μόνο ένα χαρακτηριστικό κάθε φορά, αλλά ένας συνδυασμός χαρακτηριστικών. Οι διαφορές που υπάρχουν στο αμφισβητούμενο, δεν εντοπίζονται στο δειγματικό υλικό που είχε για σύγκριση. Όλοι οι εμπειρογνώμονες μάρτυρες αξιολογούνται λαμβάνοντας υπόψη τη σχετική επί των εμπειρογνωμόνων - μαρτύρων νομολογία, με κύριες τις αυθεντίες Πιττάλης κ.ά. v. Ianira Enter. Ltd. κ.ά.
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 814, Cybarco Ltd. v. Kovascik
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2013 και R.K.B. Leathergoods Ltd. v. Αγγελίδη
(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1071. Όπως τέθηκε και από τον έντιμο Δικαστή κ. Μ. Φωτίου στην αυθεντία Muskita Aluminium Industries Ltd. κ.ά. v. Alsako Aluminium Ltd. κ.ά.,
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1481, στη σελίδα 1495: «Είναι σαφώς νομολογημένο ότι η μαρτυρία εμπειρογνωμόνων δεν δεσμεύει το δικαστήριο αλλά απλώς το βοηθά, αφού λάβει υπόψη και την υπόλοιπη μαρτυρία, να καταλήξει στα δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα (βλ. μεταξύ άλλων Cross on Evidence 5η έκδοση, σελ. 446, Phipson on Evidence 11η έκδοση σελ. 510, παραγρ.1286, Kouppis v. Republic
(1977)2 C.L.R. 361, Anastassiades v. Republic
(1977)2 C.L.R. 97, Khadar v. Republic
(1977)2 C.L.R. 132 και Vasilico Cement Works Ltd. v. Stavrou
(1976)1 C.L.R. 389). Το Δικαστήριο δικαιούται να διαφοροποιήσει τη θέση του και να μη δεχθεί τη μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα, νοουμένου ότι υπάρχουν οι συνθήκες εκείνες που να δικαιολογούν τέτοια κατάληξη (βλ. R. v. Matheson
(1958)2 All E.R. 87)». Διαφωτιστικός και συγκεκριμένος, ο μάρτυρας εξήγησε την επιστημονική του θέση, τις προϋποθέσεις τις οποίες έλαβε υπόψην και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε, τα οποία ήταν λογικά και σύμφωνα με τις αρχές τις οποίες επεξήγησε. Η μαρτυρία του δεν αντικρούστηκε από άλλο εμπειρογνώμονα, κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Τρίτη μάρτυρας για την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση κατέθεσε η κα. Χρυστάλλα Κυριάκου Παπαλοϊζου. Η κα. Παπαλοίζου κατέθεσε ότι εργάζεται στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Λευκωσίας και στα καθήκοντα της είναι ο έλεγχος οικοδομικών παραβάσεων, αλλαγής χρήσεως σε οικοδομές χωρίς τις απαραίτητες άδειες, Πολεοδομική και Άδεια Οικοδομής. Γνωρίζει την ταβέρνα Μαυρίκιος και είναι υπεύθυνη για το φάκελο της. Κατέθεσε ότι έχουν υποβληθεί κάποιες αιτήσεις Πολεοδομικές και αιτήσεις για Άδεια Οικοδομής και υπάρχουν στο φάκελο. Το 2002 είχε υποβληθεί η Πολεοδομική αίτηση ΠΑ181/02, για αλλαγή χρήσης των καταστημάτων σε εστιατόριο και εκδόθηκε η Πολεοδομική Άδεια στις 25.2.
- Το 2003 είχε υποβληθεί αίτηση για Άδεια Οικοδομής, η ΠΑ339/03, η οποία έχει διαγραφεί γιατί δεν υλοποιήθηκαν κάποιοι όροι που ήταν προϋπόθεση στην Πολεοδομική Άδεια. Στη συνέχεια, υποβλήθηκε νέα Πολεοδομική αίτηση το 2006, η ΠΑ250/06, εκδόθηκε άδεια την 31.1.2007 που έληξε την 30.1.
- Μετά απ' αυτή, δεν υποβλήθηκε νέα αίτηση. Η μάρτυρας αναγνώρισε ότι το Τεκμήριο 2 είναι Πολεοδομική αίτηση και στη συνέχεια εξήγησε ότι είναι η γνωστοποίηση λήψης της αίτησης. Το Τεκμήριο 3 η χορήγηση της Πολεοδομικής Άδειας, το Τεκμήριο 4 η χορήγηση της δεύτερης Πολεοδομικής Άδειας, το Τεκμήριο 12 είναι η αίτηση που υποβλήθηκε και εκδόθηκε το Τεκμήριο 2, στην οποία αίτηση δεν υπάρχουν δηλωμένοι χώροι στάθμευσης, όπως ούτε στα Τεκμήρια 13 και 16, ενώ το Τεκμήριο 14 είναι έγγραφο που κατατίθεται με την αίτηση για Άδεια Οικοδομής, μετά την έκδοση της Πολεοδομικής Άδειας και είναι απαραίτητο για όλες τις αιτήσεις έκδοσης Άδειας Οικοδομής. Όλα αυτά τα έγγραφα είναι στο φάκελο της. Το υποστατικό σήμερα θεωρείται κατάστημα και η ταβέρνα δεν έχει άδεια λειτουργίας. Πρέπει να εξασφαλιστεί Πολεοδομική Άδεια για αλλαγή χρήσης των καταστημάτων σε ταβέρνα ή εστιατόριο, Άδεια Οικοδομής και Πιστοποιητικό Τελικής Έγκρισης. Δεν είναι απαραίτητο να υποδειχθεί αριθμός χώρων στάθμευσης στο έντυπο της αίτησης, ούτε να υποδειχθούν χώροι στην ακίνητη ιδιοκτησία του ιδιοκτήτη, στο ίδιο τεμάχιο δηλαδή. Μπορούν να υποδειχθούν χώροι στάθμευσης σε άλλο τεμάχιο σε κοντινή απόσταση ή να γίνει εξαγορά αυτών των χώρων στάθμευσης. Κατά την αντεξέταση της, η μάρτυρας κατέθεσε ότι, αν μια αίτηση έχει προβλήματα ή ανεπαρκή στοιχεία, επικοινωνεί ο λειτουργός που την ελέγχει, συνήθως με τον μελετητή ή όποιο έχει διορίσει αντιπρόσωπο ο ιδιοκτήτης για την αλληλογραφία, με μια επιστολή και λέει ότι έχει κάποια θέματα η αίτηση και του τα κοινοποιεί. Ο απαιτούμενος αριθμός χώρων στάθμευσης προβλέπεται στο Τοπικό Σχέδιο Λευκωσίας. Στο Τεκμήριο 3, αναφέρεται ότι απαιτούνται 9 χώροι στάθμευσης οι οποίοι αφορούν την αλλαγή χρήσης δύο καταστημάτων σε εστιατόριο, δηλαδή τη συγκεκριμένη ανάπτυξη και όχι ολόκληρη την οικοδομή. Η κα. Παπαλοίζου συμφώνησε όμως ότι, επειδή πρόκειται για παλαιά οικοδομή, η οποιαδήποτε υποβολή αίτησης για νέα ανάπτυξη, θα απαιτούσε αυξημένους χώρους στάθμευσης. Αν δεν συμμορφωθεί ο αιτητής με τους όρους της Πολεοδομικής Άδειας, δεν μπορεί να εκδοθεί Άδεια Οικοδομής. Η μάρτυρας ήταν εν πολλοίς τυπική, η μαρτυρία της δεν αμφισβητήθηκε ιδιαίτερα και γίνεται αποδεκτή. Πραγματικά γεγονότα: Από την ενώπιον μας αποδεκτή μαρτυρία, κρίνουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, είναι τα ακόλουθα: Η Καθ' ης η Αίτηση είναι ιδιοκτήτρια ενοποιημένων καταστημάτων τα οποία κείτονται επί της οδού Αγίου Ιλαρίωνος 32Ε & 32Ζ, στο Βόρειο Πόλο, Καϊμακλί, Λευκωσία, δηλαδή εντός ελεγχόμενης περιοχής εν τη εννοία του άρθρου 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και της Κ.Δ.Π. 519/
- Τα καταστήματα αποτελούν μέρος οικοδομής η οποία συμπληρώθηκε πριν την 31.12.
- Η Καθ' ης η Αίτηση ενοικίασε τα καταστήματα στην Αιτήτρια δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου, για την περίοδο από 1.6.2002 έως 30.5.2007, αντί του μηνιαίου ενοικίου των €307,55σ. (ή £180.-) (Τεκμήριο 1). Ο σκοπός της ενοικίασης ήταν για να χρησιμοποιηθούν τα εν λόγω καταστήματα ως ταβέρνα. Έγιναν τροποποιήσεις στα επίδικα, εξωτερικά και εσωτερικά και η Αιτήτρια έλαβε την κατοχή τους, τα οποία κατέχει μέχρι σήμερα και λειτουργεί σ' αυτά επιχείρηση ταβέρνας. Η αναγραφή στη ρήτρα 3 δύο ημερομηνιών για τη λήξη του εγγράφου, δηλαδή 30.4.2007 και 30.5.2007, η προφανής διόρθωση επί του εγγράφου της ημερομηνίας έναρξης της ενοικίασης σε 1.6.2002, σε συνδυασμό με τη χειρόγραφη σημείωση (βλέπετε πιο κάτω), οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είχαν γίνει οι τροποποιήσεις στο επίδικο πριν την έναρξη της ενοικίασης σύμφωνα με το έγγραφο. Αυτό άλλωστε κατέθεσαν τόσο ο Μ.Α.1 όσο και ο Μ.Κ.
- Περαιτέρω, από το Τεκμήριο 1, καθίσταται σαφές τι περιλαμβάνεται στην ενοικίαση και κρίνουμε ότι, η Καθ' ης η Αίτηση ενοικίασε στην Αιτήτρια τα δύο καταστήματα αρ. 32Ε και 32Ζ και όχι οποιοδήποτε άλλο χώρο ή υποστατικό. Στη ρήτρα 2, αναφέρεται ότι ο ενοικιαστής εξέτασε τα υποστατικά και τα βρήκε της τελείας αρεσκείας του. Σύμφωνα με τη ρήτρα 6 του ενοικιαστηρίου εγγράφου, «ο ενοικιαστής δεν δικαιούται να χρησιμοποιήσει τα ενοικιασθέντα υποστατικά ει μη μόνο σαν ταβέρνα.» Η δε ρήτρα 7 προνοεί ως ακολούθως: «Ο ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΗΣ δεν δικαιούται χωρίς την γραπτή συγκατάθεση του ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ να προβεί σε οποιαδήποτε μετατροπή ή προσθήκη στα ειρημένα υποστατικά. Σε περίπτωση κατά την οποίαν ήθελε δοθεί τέτοια συγκατάθεση ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ δικαιούται στην λήξη τον τερματισμό της παρούσας ενοικίασης να απαιτήσει από τον ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΗ την επαναφορά των υποστατικών στην κατάσταση που αυτά βρίσκονται σήμερα ή να απαιτήσει όπως τα υποστατικά παραδωθούν σ' αυτόν με τις τροποποιήσεις ή προσθήκες που έγιναν χωρίς οποιαδήποτε πληρωμή από μέρους του.» Η ρήτρα 10 δίδει το δικαίωμα στον ιδιοκτήτη να τερματίσει τη σύμβαση σε περίπτωση παραβίασης οποιουδήποτε όρου αυτής: «Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ μπορεί να τερματίσει την παρούσαν συμφωνία και να αναλάβει κατοχή των εν λόγω υποστατικών σε περίπτωση κατά την οποία καθυστερήσει οποιοδήποτε ενοίκιον για περίοδον επτά
(7)ημερών ή και σε περίπτωση κατά την οποίαν ο ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΗΣ ήθελε παραβεί οποιονδήποτε όρον ή όρους της συμφωνίας αυτής.» Παρόλο που το έγγραφο περιλαμβάνει πρόνοια για την ανανέωση της συμβατικής ενοικίασης (ρήτρα 12), δεν έχει συμπληρωθεί το ελάχιστο ποσοστό της ετήσιας αύξησης σε περίπτωση ανανέωσης, ενώ αποτελούσε κοινό έδαφος των μερών κατά την κατάθεση των μαρτύρων, ότι δεν ανανεώθηκε η συμβατική ενοικίαση και έληξε την 30.5.
- Πριν τη λήξη, στις 17.4.2007, η Καθ' ης η Αίτηση απεύθυνε επιστολή στην Αιτήτρια για την αύξηση του μηνιαίου ενοικίου για νέα περίοδο δύο ετών, από 1.6.2007 έως 30.5.2009, σε Λ.Κ.400 (Τεκμήριο 5). Τα μέρη δεν κατέληξαν σε συμφωνία και δεν πληρώθηκε το ποσό αυτό ως ενοίκιο. Με επιστολή του δικηγόρου της Αιτήτριας ημερομηνίας 24.4.2007 (Τεκμήριο 6), η επιστολή της Καθ' ης η Αίτηση απορρίφθηκε. Κρίνουμε ότι η συμβατική ενοικίαση δεν ανανεώθηκε και ότι μετά τη λήξη της την 30.5.2007, η Αιτήτρια παρέμεινε στα επίδικα καταστήματα και κατέστη θέσμια ενοικιάστρια. Το σημερινό καταβαλλόμενο ενοίκιο είναι €430.- μηνιαίως. Στο τέλος του Τεκμηρίου 1, υπάρχει η εξής χειρόγραφη σημείωση: «Όπως προφορικός συμφωνίσαμε υποβλήθηκαν τα έγγραφα για έκδοση πολεοδομικής άδειας. Ο ιδιοκτήτη δεν θα βαρύνετε με καμίαν ευθύνη αν η αρμόδια Αρχή αρνηθεί να εκδόσει την αιτούμενη άδεια. Οιοσδήποτε των συμβαλλομένων δικαιούται να διακόψει τη συνεργασία σε περίπτωση νομικού κωλύματος.» Κατά την έναρξη της ενοικίασης και συγκεκριμένα, την 18.6.2002, η Καθ' ης η Αίτηση υπέγραψε αίτηση προς την Πολεοδομική Αρχή του Δήμου Λευκωσίας, για αλλαγή της χρήσης του υποστατικού από κατάστημα σε εστιατόριο (Τεκμήριο 12). Εκδόθηκε Πολεοδομική Άδεια με αρ. 3591-ΠΑ 181/02, στις 25.2.2003 (Τεκμήριο 3), η οποία αφορούσε την αλλαγή χρήσης δύο καταστημάτων σε εστιατόριο με υπαίθριο χώρο εστίασης, τροποποιήσεις στο ισόγειο και προσθήκη βοηθητικής οικοδομής (αποθήκη). Η άδεια είχε ημερομηνία λήξης την 24.2.2006 και τελούσε υπό όρους, στους οποίους περιλαμβανόταν η διαμόρφωση και σηματοδότηση πάνω στο τεμάχιο, χώρος στάθμευσης και διακίνησης 9 τουλάχιστον οχημάτων. Στα Τεκμήρια 2, 3 και 12, σημειώνεται ως η διεύθυνση της Αιτήτριας, η διεύθυνση του κ. Ανδρέα Μουκτάρη. Την 31.1.2007, εκδόθηκε δεύτερη Πολεοδομική Άδεια, με αρ. 4928-ΠΑ 250/06 και ισχύ μέχρι 30.1.2010 (Τεκμήριο 4). Η Άδεια προνοούσε για την αλλαγή χρήσης δύο καταστημάτων σε εστιατόριο με υπαίθριο χώρο εστίασης, τροποποιήσεις στο ισόγειο και προσθήκη βοηθητικής οικοδομής (αποθήκη) και απευθυνόταν στην Καθ' ης η Αίτηση φροντίδι του κ. Ανδρέα Μουκτάρη. Στους όρους περιλαμβανόταν και πάλιν όρος για τη διαμόρφωση και σηματοδότηση χώρου για τη στάθμευση και διακίνηση 9 τουλάχιστον οχημάτων. Η Καθ' ης η Αίτηση είχε υπογράψει την Αίτηση για Πολεοδομική Άδεια την 18.6.2002 (Τεκμήρια 12 και 13), καθώς και την Αίτηση του 2006 (Τεκμήρια 15 και 16), χωρίς την περίληψη επί των εντύπων αναφοράς σε χώρους στάθμευσης. Οι αιτήσεις στην αρμόδια Αρχή υποβλήθηκαν από τον αρχιτέκτονα που υπέδειξε η Αιτήτρια και/ή ο σύζυγος της, ο οποίος είχε ετοιμάσει τα αρχιτεκτονικά σχέδια που απαιτούνταν και το όνομα του οποίου φαίνεται στις Άδειες. Μεταξύ των δικηγόρων των δύο πλευρών αντηλλάγησαν αριθμός επιστολών αναφορικά με το θέμα της έκδοσης άδειας για τα επίδικα υποστατικά. Διαπιστώθηκε από εμπειρογνώμονα - γραφολόγο ότι σε έντυπο του Ε.Τ.Ε.Κ. με τίτλο «Εξουσιοδότηση Εντολέα Σε Εγγεγραμμένους Μηχανικούς για Παροχή Υπηρεσιών», ημερομηνίας 3.9.2003, με το οποίου εξουσιοδοτήθηκε ο κ. Ανδρέας Μουκτάρης (Τεκμήριο 14 ή 26) και το οποίο κατατέθηκε στο φάκελο της οικοδομής στο Δήμο Λευκωσίας, η υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση έχει πλαστογραφηθεί. Στο έντυπο επισυνάπτεται σχέδιο κατόψεων και κάτοψη ισογείου στην οποία φαίνονται εννέα χώροι στάθμευσης. Είναι η κρίση μας ότι ο εμπειρογνώμονας ενήργησε εντός των πλαισίων της Δικαστικής Γραφολογίας. Ενόψει της εξήγησης των συμπερασμάτων στα οποία κατέληξε και στην απουσία άλλης μαρτυρίας εμπειρογνώμονα, βρίσκουμε ότι, για σκοπούς κρίσης στην παρούσα υπόθεση η οποία είναι πολιτικής φύσεως, τα ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα είναι αρκούντως ικανοποιητικά για να καταλήξουμε ότι η υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση στο Τεκμήριο 14 (ή 26), έχει πλαστογραφηθεί. Εφόσον το Δικαστήριο διαπιστώνει την πιθανότητα διάπραξης ποινικού αδικήματος, ο φάκελος της υπόθεσης και η παρούσα Απόφαση διαβιβάζονται στον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για σκοπούς περαιτέρω χειρισμού, σύμφωνα με την κρίση του. Η Αιτήτρια, μέσω των σχεδίων που υπέβαλε ο μελετητής στο Δήμο Λευκωσίας για την έκδοση των αδειών, υπέδειξε χώρους στάθμευσης για 9 αυτοκίνητα, σε ακίνητη περιουσία της Καθ' ης η Αίτηση, ενώ η Καθ' ης η Αίτηση δεν συγκατατίθεται σε κάτι τέτοιο. Τα σχέδια συνόδευαν αίτηση για την έκδοση Πολεοδομικής Άδειας που ετοιμάστηκε το
- Η Καθ' ης η Αίτηση και/ή ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της, ζήτησαν τα αρχιτεκτονικά σχέδια που συνόδευαν την αίτηση, τα οποία εν τέλει πήραν από το δικηγόρο της Αιτήτριας. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν υπογράφει την αίτηση, λόγω της συμπερίληψης στα σχέδια χώρων στάθμευσης σε δική της περιουσία. Νομική πτυχή: Δήλωση του Δικαστηρίου: Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, η Αιτήτρια εξαιτείται Δήλωσης του Δικαστηρίου. Δυνάμει του άρθρου 41 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα: «Έκαστον δικαστήριο εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας θα έχη εξουσίαν όπως εκδίδει δεσμευτικάς αναγνωρίσεις δικαιώματος είτε ζητείται ή ηδύνατο να ζητηθή οιαδήποτε παρεπομένη θεραπεία ή όχι.» Συνεπώς, εάν το παρόν Δικαστήριο, το οποίο ασκεί πολιτική δικαιοδοσία, κρίνει ότι η Αιτήτρια είναι θέσμια ενοικιάστρια των επίδικων καταστημάτων τα οποία εμπίπτουν στο Ενοικιοστάσιο, δύναται να εκδώσει Απόφαση ή Δήλωσην αναγνωριστική των δικαιωμάτων αυτής. Άδειες: Επιβάλλεται όπως το Δικαστήριο ξεκαθαρίσει την νομική θέση και αρχή, ότι η έκδοση μίας άδειας ως η Άδεια Οικοδομής και η Πολεοδομική Άδεια, είναι διοικητική πράξη και επίσης, ότι η συμμόρφωση μ' αυτή αφορά την αρμόδια Αρχή. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει την εγκυρότητα Πολεοδομικών Αδειών και Αδειών Οικοδομής, παρά μόνο τις πρόνοιες τους (βλέπετε σχετικά Poyiatzis v. Pilavakis & Another
(1988)1 C.L.R. 411). Περαιτέρω, στην απουσία ικανοποιητικής μαρτυρίας περί της ύπαρξης παρανομίας ή αντικανονικότητας, τεκμαίρεται ότι η αρμόδια Αρχή ενήργησε σύμφωνα με το Νόμο για την έκδοση των πρώτων δύο Πολεοδομικών Αδειών. Βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Adrian Keane's The Modern Law of Evidence, 2η έκδοση, σελίδα 474 και την αρχή Omnia Preasumuntur rite esse acta. Η εγκυρότητα και νομιμότητα τέτοιων αδειών εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου και του Ανωτάτου Δικαστηρίου και εκφεύγει της δικής μας αρμοδιότητας. Προδικαστική ένσταση και καθ' ύλην αρμοδιότητα: Η Απάντηση της Καθ' ης η Αίτηση περιλαμβάνει προδικαστική ένσταση αναφορικά με την καθ' ύλην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση (βλέπετε σχετικά πιο πάνω). Θέμα δικαιοδοσίας δύναται να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας και να εξεταστεί και από το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα (ex proprio motu) (βλέπετε σχετικά Παναγιώτου ν. Χ"Κυριάκου
(1991)1 Α.Α.Δ. 362 και Γεωργίου ν. Γεωργίου
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1592), είναι δε θέμα του ιδίου του Δικαστηρίου (βλέπετε σχετικά Philippou v. Philippou
(1986)1 C.L.R. 689, 698). Έχουμε ήδη εύρει ότι η Αιτήτρια είναι θέσμια ενοικιάστρια, ακινήτου που εμπίπτει στο Ενοικιοστάσιο, τόσο από την άποψη της περιοχής, όσο και του χρόνου ολοκλήρωσης αυτού. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τούτου είναι καθορισμένη. Διαφορά η οποία ανάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου, πρέπει να αναφύεται κατά την εφαρμογήν του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και να υπάγεται στο Ενοικιοστάσιο, δηλαδή να συντρέχουν σωρευτικά οι προϋποθέσεις του Νόμου 23/83. Σχετικό είναι το άρθρο 4 [1] του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Στην αυθεντία Efthymiadou v. Zoudros & Οthers
(1986)1 C.L.R. 341, στη σελίδα 344, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, είπε: «On a literal construction of the provisions of s. 4
(1)Law 36/75, the Rent Control Court, established under this provision of the law, was vested with jurisdiction to adjudicate upon any dispute arising from (αναφυομένης) the enforcement of the law including matters incidental to the main theme of the law, such as recovery of rent and loss from damage caused to rent controlled premises. To the same conclusion we arrive on a purposive interpretation of the law, too. On a consideration of the law as whole and the object it aimed to achieve, mainly to cope with the scarcity of accommodation on the aftermath of the Turkish invasion, it is fairly clear to us the legislature intended to refer every matter relevant to the terms of occupation of controlled premises and liability arising thereunder to the Court set up under the provisions of s. 4
(1).» Έχουμε καθοδηγηθεί από την αυθεντία Papageorgiou ν. Κarayiannis
(1988)1 C.L.R., 571, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο οριοθέτησε τα πλαίσια της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Βλέπετε σελίδα 577 και εντεύθεν από την απόφαση του έντιμου Δικαστή κ. Πογιατζή [2]. Στην υπόθεση Cedrus Estates Ltd. v. Πισσαρίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 590, διακρίθηκε η Papageorghiou v. Karayiannis (πιο πάνω), αφού σε εκείνη την υπόθεση η αγωγή ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου είχε ανεξάρτητη βάση από την ενοικίαση και το αγώγιμο δικαίωμα που επικαλείτο η ιδιοκτήτρια εταιρεία [επέμβαση και οχληρία] ήταν άσχετο με την ενοικίαση. Εφαρμόστηκαν οι αρχές της Efthymiadou v. Zoudros (πιο πάνω) και το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι «η διαφορά μεταξύ ιδιοκτητών και εγγυητή αποτελεί επακόλουθο της ενοικίασης και επομένως θέμα που απορρέει από διαφορά που αναφύεται μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή σε σχέση με την ενοικίαση.» (σελίδα 593). Οι προαναφερθείσες αυθεντίες έχουν ακολουθηθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση Ιωάννου v. Πετρολίνα Λτδ κ.ά.
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2072. Στη σχετικά πρόσφατη αυθεντία Lukoil Cyprus Ltd. v. Φελλάς κ.ά.,
(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 364, ο έντιμος Δικαστής ως ήταν τότε, κ. Μ.Μ. Νικολάτος είπε, στις σελίδες 369 και 370: «Το βασικό θέμα που ηγέρθη με την αγωγή των εφεσειόντων, στο Επαρχιακό Δικαστήριο, ήταν εκείνο του δικαιώματος κατοχής του πρατηρίου πετρελαιοειδών. Το θέμα αυτό εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, εφόσον είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη συμφωνία για άδεια χρήσεως του σταθμού μεταξύ του πρατηριούχου (εφεσιβλήτων) και της εταιρείας πετρελαιοειδών (εφεσειόντων) και διέπεται και ρυθμίζεται από τις διατάξεις του Ν. 23/83. Επίσης συμφωνούμε με το πρωτόδικο δικαστήριο ότι και τα υπόλοιπα θέματα που εγείρονταν στην αγωγή και τα οποία σχετίζονταν, βασικά, με κατ' ισχυρισμό παραβάσεις της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, ήταν θέματα παρεμπίπτοντα ή συμπληρωματικά σύμφωνα με την έννοια του άρθρου 4 του Ν.23/83, όπως παρατηρήθηκε και στην Αίτηση Χαράλαμπου Φελλά (ανωτέρω). .... Πριν τελειώσουμε θεωρούμε σκόπιμο να διαφοροποιήσουμε την παρούσα υπόθεση από την Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 C.L.R. 571. Στην υπόθεση εκείνη το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας ήταν παράνομη επέμβαση σε γη και ιδιωτική οχληρία. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως παρατηρήσαμε, το βασικό αίτημα των εφεσειόντων αφορούσε στην κατοχή και χρήση του σταθμού πετρελαιοειδών. Όταν αυτό είναι το βασικό αίτημα και πηγάζει από συμφωνία άδειας χρήσης σταθμού πετρελαιοειδών, μεταξύ εταιρείας πετρελαιοειδών και πρατηριούχου, τα υπόλοιπα παρεμπίπτοντα και συμπληρωματικά θέματα που εγείρονται, συμπαρασύρονται και αποκλειστικήν αρμοδιότητα έχει το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων.» [δική μου υπογράμμιση] Το «παρεμπίπτον» ή «συμπληρωματικό» θέμα, αναφέρεται στο κύριο θέμα του νόμου και δεν πρέπει να διαβάζεται ανεξάρτητα από αυτό (βλέπετε σχετικά Ιωάννου v. Πετρολίνα κ.ά.,(πιο πάνω). Στην Papageorghiou, η ιδιοκτήτρια ενήγαγε το θέσμιο ενοικιαστή της για παράνομη επέμβαση και ιδιωτική οχληρία, ζητώντας την έκδοση διαταγμάτων εναντίον του. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπόθεση είχε το Επαρχιακό Δικαστήριο εφόσον, με τον τρόπο που η ενάγουσα είχε παρουσιάσει την απαίτηση της, δεν θα χρειαζόταν, αμέσως ή εμμέσως, να εφαρμοστεί ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος ή να εξεταστούν οι όροι της θέσμιας ενοικίασης. Το θέμα μπορούσε να εξεταστεί και να αποφασιστεί με αναφορά και εφαρμογή μόνο των γενικών νομικών αρχών που αφορούν τα αστικά αδικήματα της παράνομης επέμβασης και της οχληρίας. Σημειώνω επίσης, ότι σ' εκείνη την υπόθεση, διάδικοι ήταν ο ιδιοκτήτης και ο ενοικιαστής. Στην προκείμενη περίπτωση, το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει τους όρους της θέσμιας ενοικίασης για να αποφανθεί επί της κυρίως Αίτησης, με την οποία ζητείται δήλωση ότι η Αιτήτρια είναι θέσμια ενοικιάστρια και η εφαρμογή όρου ή όρων του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Καθ' ύλην αρμόδιο Δικαστήριο είναι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Η προδικαστική ένσταση απορρίπτεται. Έκδοση διαταγμάτων: Όσον αφορά τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδίδει διατάγματα ως το αιτούμενο, η αυθεντία Ακίνητα Ν. & Α. Αγρότης Λτδ. v. Δημητρίου
(1997)1 Α.Α.Δ. 863, ξεκαθαρίζει ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων «έχει εξουσία να αποτρέπει αθέτηση αρνητικής συμβατικής υποχρέωσης . με απαγορευτικό διάταγμα.. Το ίδιο ισχύει και για τέτοια υποχρέωση θετικού περιεχομένου στις περιπτώσεις που εξυπακούεται η ανάληψη υποχρέωσης αρνητικού χαρακτήρα» (σελίδα 868). Η εξουσία αυτή αφορά την έκδοση διηνεκούς απαγορευτικού ή προστακτικού διατάγματος, αντλείται από το άρθρο 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμο, 14/60, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και το Δικαστήριο ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης τοιούτου διατάγματος, όπου κρίνει ότι είναι δίκαιο ή πρόσφορο, ακόμα και σε περίπτωση που δεν αξιώνεται άλλη θεραπεία. Η άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου να αποτρέπει την αθέτηση συμβατικής υποχρέωσης, εξυπακούει την επίκληση συμβατικών προνοιών και τον ισχυρισμό ότι αυτές έχουν παραβιασθεί. Στη θέσμια ενοικίαση, τα μέρη δεσμεύονται από τους όρους του λήξαντος ή τερματισθέντος ενοικιαστηρίου εγγράφου, δυνάμει του άρθρου 27
(1)[3] του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, στο βαθμό που αυτοί είναι σύμφωνοι με τις διατάξεις του Νόμου (βλέπετε την αυθεντία Ροδοσθένους v. Φουρουκλά,
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1154, στη σελίδα 1163). Η θεραπεία υπό Β(Β) στην κυρίως Αίτηση, αφορά την έκδοση προστακτικού διατάγματος. Σχετικό και ιδιαίτερα διαφωτιστικό το παρατεθέν απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή κ. Μ. Φωτίου, στην αυθεντία Σχίζας v. Αδάμου κ.ά.
(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 395, στη σελίδα 404 [4]. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει εξουσία να εκδώσει διάταγμα ως το αιτούμενο. Κατάληξη: Είναι φανερόν από το Τεκμήριο 1, ότι τα μέρη συμφώνησαν την ενοικίαση δύο καταστημάτων για να χρησιμοποιηθούν ως ταβέρνα, με υποχρέωση του ενοικιαστή να λάβει τη γραπτή συγκατάθεση του ιδιοκτήτη για να προβεί σε οποιαδήποτε μετατροπή ή προσθήκη σ' αυτά. Ήταν κοινό έδαφος ότι τα μέρη συμφώνησαν επίσης πως η ιδιοκτήτρια δεν θα βαρύνεται από οποιαδήποτε ευθύνη εάν η αρμόδια Αρχή αρνηθεί να εκδώσει την «αιτούμενη» άδεια, δηλαδή την Πολεοδομική Άδεια για την οποία είχαν υποβληθεί τα έγγραφα. Αυτό λέει το Τεκμήριο 1, η συμφωνία των μερών. Η Πολεοδομική Άδεια εκδόθηκε και εξέπνευσε. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν ανέλαβε οποιαδήποτε άλλη υποχρέωση με βάση το Τεκμήριο
- Υπάρχει βέβαια η γενικότερη υποχρέωση συμμόρφωσης με την κείμενη νομοθεσία, και εφόσον η Καθ' ης η Αίτηση συμφώνησε να ενοικιάσει υποστατικά για να χρησιμοποιηθούν ως ταβέρνα, αυτά πρέπει να χρησιμοποιούνται ως ταβέρνα νόμιμα. Δεν ανέλαβε όμως υποχρέωση να παραχωρήσει στην ενοικιάστρια οποιουσδήποτε άλλους χώρους, για σκοπούς εξασφάλισης της άδειας, Πολεοδομικής και Οικοδομής, όπως χώρους στάθμευσης. Ούτε το Δικαστήριο δύναται να την υποχρεώσει να παραχωρήσει τέτοιους χώρους σε δική της ιδιοκτησία ή να επιβαρυνθεί έξοδα για την εξασφάλιση τους. Πέραν των οποιωνδήποτε άλλων θεμάτων εγείρονται, αναφορικά με τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων και την αφαίρεση της νομιμότητας από πράξεις ή ενέργειες της Αιτήτριας ή αντιπροσώπων αυτής, τα οποία δεν θα εξετάσουμε αλλά θα εξεταστούν από αρμόδιο Δικαστήριο στα πλαίσια άλλης υπόθεσης, το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι διάδικοι σ' αυτή την υπόθεση φαίνεται ότι μπορεί να λυθεί με τρόπους που υποδείχθηκαν από τη Μ.Κ.
- Η πιο πάνω κατάληξη και τα προαναφερθέντα ευρήματα συνοψίζουν την εικόνα που αποκομίσαμε για την υπόθεση καθώς και την νομική μας κρίση, σφραγίζουν δε την τύχη της Αίτησης. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω και με τη σύμφωνο γνώμη των Παρέδρων, εκδίδεται Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Αιτήτρια είναι θέσμια ενοικιάστρια των καταστημάτων επί της οδού Αγίου Ιλαρίωνος 32Ε & 32Ζ, στον Βόρειο Πόλο, Καϊμακλί, Λευκωσία. Η θεραπεία υπό Β(Β) απορρίπτεται. Κρίνουμε ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως η κάθε πλευρά καταβάλει τα δικά της έξοδα. Η απόφαση να συνταχθεί αφού χαρτοσημανθεί το Τεκμήριο
- (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «4.
(1)Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνει τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερόμενων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [2] «There is no question of the District Court and the Rent Control Court having concurrent jurisdiction on the same dispute. If the dispute refers to any matter which either - (a) arises during the application of the Rent Control Law of 1983, or (b) concerns any incidental or supplementary matter, the Rent Control Court has exclusive jurisdiction to determine such dispute under section 4
(1)of the Law. In all other cases the jurisdiction rests with the District Court. No difficulty arises in cases which fall under category (a) above. The main theme of the Rent Control Law is: the restriction of the power of the Court to make eviction orders to the cases exhaustively enumerated in section 11
(1)of the Law, the regulation under section 8 of the Law of the rent payable in respect of premises to which the Law applies, the granting of compensation to the tenant in certain cases under the provisions of sections 12, 13 and 15 of the Law, and the granting of a new tenancy to the tenant under the provisions of section 14 of the Law.» .. «The difficulty which sometimes arises concerns cases falling under category (b) above. It is not always clear wether a matter upon which a dispute has arisen is 'incidental or supplementary' within the meaning of section 4
(1). The words 'συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος' ('including every incidental or supplementary matter') in the context of section 4
(1)clearly refer to and should not be read independently of the main matters referred to hereinbefore upon which a dispute may arise during the application of the Law.» .. «The question whether the dispute in any given case concerns a matter which is incidental or supplementary to the main theme of the law or not will depend on the nature of the claim in conjunction with the relief sought. If the claim is fashioned in a manner that would necessitate for its determination consideration and enforcement of the provisions of the Rent Control Law or examination of the terms of the statutory tenancy as such, jurisdiction rests solely with the Rent control Court.» [Δική μου υπογράμμιση] [3] 27
(1)«Ενοικιαστής όστις, δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, διατηρεί κατοχήν οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατοχήν, τηρεί πάντας τους όρους και προϋποθέσεις του τελευταίου ενοικιαστηρίου συμβολαίου, έστω και αν έχει λήξει η ισχύς του και δικαιούται εις τα εξ αυτών απορρέοντα οφέλη, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου, δικαιούται να παραιτηθή της κατοχής της κατοικίας ή του καταστήματος μόνον κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης ειδοποιήσεως οία θα απητείτο δυνάμει του ενοικιαστηρίου συμβολαίου και σε περίπτωση που δεν απαιτείται τέτοια ειδοποίηση, μόνον κατόπιν γραπτής προειδοποίησης, έναν τουλάχιστο μήνα προηγουμένως: Νοείται ότι εις την περίπτωσιν καθ' ην υπενοικιαστής καθίσταται θέσμιος ενοικιαστής ο τοιούτος θέσμιος ενοικιαστής κατέχει την κατοικίαν ή το κατάστημα τηρουμένων επιπροσθέτως οιωνδήποτε υφισταμένων περιοριστικών συμφωνιών περιεχομένων εις τους μεταξύ του ιδιοκτήτου και του ενοικιαστού όρους και προϋποθέσεις ενοικιάσεως.» [4] «Σύμφωνα με τη νομολογία και τα σχετικά συγγράμματα, η έκδοση ενός διατάγματος είναι πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η οποία όμως πρέπει να ασκείται δικαστικά με βάση ορισμένα κριτήρια και όχι αυθαίρετα. Ειδικά για διατάγματα διατακτικής μορφής (mandatory injunctions) στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, 16η έκδοση σελ. 328 παράγραφο 7-06 παρατίθενται κριτήρια τα οποία βοηθούν το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Τα κριτήρια αυτά, περιληπτικά έχουν ως ακολούθως: Διάταγμα διατακτικής μορφής εκδίδεται μόνο όπου (α) ο ενάγων δείχνει ότι υπάρχει πολύ δυνατή πιθανότητα να του προκληθεί σοβαρή ζημιά αν δεν επέμβει το δικαστήριο και (β) όπου η ζημιά που προκαλείται από την άρνηση έκδοσης του διατάγματος είναι τέτοια που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με αποζημιώσεις. (γ) Το δικαστήριο θα αρνηθεί τη θεραπεία αν η συμμόρφωση με το διάταγμα από τον εναγόμενο θα είναι παράνομη. Θα πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη και το κόστος που θα υποστεί ο ενάγων για σκοπούς συμμόρφωσης. (Morris v. Redland Bricks Ltd. [1970] A.C. 652). (δ) Εάν το δικαστήριο θα κλίνει υπέρ της έκδοσης του διατάγματος, τότε θα πρέπει να εξεταστεί και το κατά πόσο ο εναγόμενος θα γνωρίζει ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Αναφορικά με το (γ) πιο πάνω, το γεγονός ότι θα στοιχίσει αρκετά στον εναγόμενο για να συμμορφωθεί με το διάταγμα, δυνατό να μην είναι εμπόδιο στην έκδοση του διατάγματος αν φανεί ότι ο εναγόμενος ενήργησε ετσιθελικά, παράνομα και ενάντια των δικαιωμάτων του ενάγοντα. Σχετική με οτ θέμα είναι και η υπόθεση Wrothams Park Estate Company v. Parkside Homes Ltd. a. o. [1974] 1 All E.R. 321 σελ 336 όπου φαίνεται ότι ακόμα και εκεί που ο εναγόμενος επίσπευσε την ανέγερση, παρά τη διαμαρτυρία του ενάγοντα, δεν υπάρχει γενικός κανόνας ότι πρέπει να εκδοθεί το διάταγμα. Το θέμα παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Απλώς το γεγονός αυτό, σε κατάλληλη υπόθεση, θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη εναντίον του εναγομένου ούτως ώστε να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.»