Ολίβια Ιωαννίδου - Γρηγοριάδου άλλως Ολβία Ιωαννίδου κ.α. ν. GNC QUALITY FOOD SERVICES LTD, Αίτηση Αρ.: Ε47/16, 8/5/2017

(1), 8

(2), 9(ο), στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 1983 όπως τροποποιήθηκε και ιδιαίτερα αλλά χωρίς περιορισμό στα άρθρα 2, 11

(1)(α) και 27 αυτού, στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς 7, 8 και 12(α), στον περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμο Κεφ. 224, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η υπό εξέταση αίτηση προκύπτουν από την επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας. Ντίνας Αρσαλίδου, από τη Λευκωσία, της ιδίας ημερομηνίας. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι είναι Διευθύντρια των Καθ' ων η Αίτηση και γνωρίζει καλά τα γεγονότα της υπόθεσης, λόγω της θέσης που κατέχει στην εταιρεία, ενώ έχει τύχει νομικής συμβουλής. Η ένορκος δήλωση της γίνεται με σκοπό να καταδείξει ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται να είναι διάδικοι, καθ' ότι δεν είναι οι συνιδιοκτήτες του ακινήτου στο οποίο αφορά η παρούσα Αίτηση Ενοικιοστασίου. Σε περίπτωση που γίνεται Αίτηση στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων για έξωση και ανάληψη κατοχής, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται ως Αιτητές όλοι οι εξ αδιαιρέτου ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου για το οποίο ζητείται η έξωση και οι οποίοι δικαιούνται και/ή θα δικαιούνταν την κατοχή του επίδικου ακινήτου. Με την Αίτηση τους με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό, οι Αιτητές αιτούνται όπως οι Καθ' ων η Αίτηση πληρώσουν τα καθυστερημένα ενοίκια και παραδώσουν ελεύθερη και κενή κατοχή των καταστημάτων στο Στρόβολο, στην οδό Μιχαλάκη Παρίδη αρ. 2(H), 2(Θ), 2(Ι), και 2(Κ), τα οποία έχουν ανεγερθεί επί του επίδικου ακινήτου συνιδιοκτησίας ανά 1/2 εξ αδιαιρέτου μεριδίου και αυτό δικογραφείται στην παράγραφο Α της Αίτησης των Αιτητών, ήτοι στην πρώτη Αιτήτρια Ολίβια Ιωαννίδου Γρηγοριάδου και στο δεύτερο Αιτητή Γιάννο Ιωαννίδη. Η κα. Αρσαλίδου λέγει ότι έχει στην κατοχή της τους τίτλους ιδιοκτησίας αναφορικά με το πιο πάνω ακίνητο και ως είναι ξεκάθαρο από τους εν λόγω τίτλους, η ιδιοκτησία του ακινήτου επί του οποίου έχουν ανεγερθεί τα επίδικα καταστήματα, ανήκει ανά κατά ½ εξ' αδιαιρέτου μερίδιο σε κάποια Ιωαννίδου Ολβία και όχι Ολίβια και σε κάποιο Ιωαννίδη Ιωάννη και όχι Γιάννο. Η έγερση της παρούσας Αίτησης από πρόσωπα των οποίων το όνομα δεν συνάδει με τα ονόματα των ιδιοκτητών του όλου ή μέρους του ακινήτου, είναι νομικά εσφαλμένη και συνέχιση της δεν επιφέρει οποιαδήποτε δικονομικά αποτελέσματα εύρυθμης λειτουργίας και ορθής εφαρμογής των Θεσμών. Έστω όμως και εάν το Δικαστήριο θεωρήσει ότι τα πιο πάνω αποτελούν περίπτωση λανθασμένου ονόματος (misnomer), τότε η πιο πάνω Αίτηση Ενοικιοστασίου χρήζει τροποποίησης, ούτως ώστε να τοποθετηθούν οι ορθοί διάδικοι στον τίτλο της Αίτησης. Η υποχρέωση τροποποίησης βαρύνει τους Αιτητές, οι οποίοι μέχρι σήμερα δεν προέβησαν σε οποιαδήποτε αίτηση τροποποίησης. Περαιτέρω, η κυρίως Αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως παράνομη και άκυρη, καθότι καταχωρήθηκε πρόωρα. Η ενόρκως δηλούσα παραπέμπει σε δύο λόγους οι οποίοι πηγάζουν από την προδικαστική ένσταση της παραγράφου 1 της Απάντησης και Ανταπαίτησης των Καθ' ων η Αίτηση και ο ένας λόγος συμπληρώνει τον άλλο, καθ' ότι έχουν τον ίδιο στόχο και αντικείμενο. Πρώτον, η επιστολή ημερομηνίας 16.3.2016, η οποία στάλθηκε με σκοπό την έξωση των Καθ' ων η Αίτηση, δεν είναι η νομότυπη επιστολή η οποία θα έπρεπε να αποσταλεί δυνάμει του περί Ενοικιοστασίου Νόμου ως αυτός τροποποιήθηκε, με σκοπό την ανάκτηση κατοχής λόγω μη πληρωμής ενοικίων, δεδομένου ότι η επιστολή πουθενά δεν δίδει την προβλεπόμενη από το Νόμο προθεσμία στους Καθ' ων η Αίτηση αλλά φλυαρεί και αποφεύγει επιμελώς να ενημερώσει ευθέως και επαρκώς τους Καθ' ων η Αίτηση για τις υποχρεώσεις και δικαιώματα τους. Έτσι, η αποσταλείσα επιστολή δεν ήταν δυνατό να γίνει αντιληπτή από τον ενοικιαστή - Καθ' ων η Αίτηση, αφού στερείτο σαφήνειας, ευκρίνειας και διαύγειας. Δεν μπορεί να λεχθεί ότι το περιεχόμενο της ειδοποίησης ανταποκρίνεται και συμπλέει με τις απαιτήσεις του Νόμου. Δεύτερον, με βάση τον όρο 21 της σύμβασης ενοικίασης ημερομηνίας 5.9.2003 η οποία αφορά τα καταστήματα με αριθμό 2(Ι), 2(Θ) και 2(Κ), ως επίσης τη σύμβαση ενοικίασης ημερομηνίας 31.12.2004 που αφορά το κατάστημα 2(H), θα έπρεπε να δοθεί στους Καθ' ων η Αίτηση γραπτή προειδοποίηση πριν την ανάκτηση κατοχής του ακινήτου. Ο όρος 21 της σύμβασης, δεδομένου ότι είναι προς το συμφέρον του Ενοικιαστή, παραμένει σε ισχύ και μετά τη λήξη της συμβατικής ενοικίασης και ως εκ τούτου, οι Αιτητές, πριν να αποστείλουν την πιο πάνω επιστολή, όφειλαν να αποστείλουν την προβλεπόμενη ειδοποίηση δυνάμει του όρου 21 της σύμβασης. Οι δύο λόγοι συμπλέκονται και ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, είναι αλληλένδετοι και αποβλέπουν προς τον ίδιο στόχο, δηλαδή τον τερματισμό και την ανάκτηση κατοχής, πλέον την πληρωμή των οφειλόμενων ενοικίων. Η εν λόγω παράλειψη τους αποτελεί τροχοπέδη και εμπόδιο στην έγερση της παρούσας Αίτησης Ενοικιοστασίου η οποία, για τους πιο πάνω λόγους είναι πρόωρη και θα πρέπει να απορριφθεί. Η κα. Αρσαλίδου υποδεικνύει ότι τα πιο πάνω αποτελούν νομικά σημεία. Επίσης, οι θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση προβάλλονται, χωρίς να αποδέχονται οποιουσδήποτε ισχυρισμούς της Αίτησης των Αιτητών, αλλά εμμένουν στις θέσεις τις οποίες προβάλλουν στην Απάντηση και Ανταπαίτηση τους. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Αιτητών στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «οι Αιτητές»), καταχωρίστηκε την 17.2.2017 και αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 θθ.2 και 10, Δ. 25 θ.1, Δ. 27 θθ.1-3, Δ. 48 θθ.1 - 9, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 1983 όπως έχει τροποποιηθεί, στο Διαδικαστικό Κανονισμό περί Ενοικιοστασίου, Κανονισμοί 1-12 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «(α) Τα αναγραφόμενα ονόματα των άνω Αιτητών Ολίβιας Ιωαννίδου -Γρηγοριάδου και Γιάννου Ιωαννίδη στον σχετικό Κτηματολογικό Τίτλο εμφανίζονται ως Ολβία Ιωαννίδου και Ιωάννης Ιωαννίδης. Δεν είναι δηλαδή τίποτε άλλο παρά ονόματα κάποιας διαφορετικής περιγραφής των ιδίων προσώπων. (β) Οι άνω Αιτητές Ολίβια Ιωαννίδου - Γρηγοριάδου και Γιάννος Ιωαννίδης είναι γνωστοί και ως Ολβία Ιωαννίδου και Ιωάννης Ιωαννίδης αντίστοιχα. (γ) Οι Συμβάσεις Ενοικιάσεως που έχουν εκτεθεί ως Τεκμήρια στην Αίτηση ημερομηνίας 24/1/2017 και οι αριθμοί Δελτίου Ταυτότητος όπως αυτοί αναγράφονται στον κτηματολογικό τίτλο που επίσης έχει εκτεθεί ως Τεκμήριο στην ιδία Αίτηση ημερομηνίας 24/1/2017 αφορούν τα ίδια Δελτία Ταυτότητας τα οποία ανήκουν στους άνω Αιτητές. (δ) Εγενέτο ήδη Αίτηση για τροποποίηση του τίτλου της άνω Αιτήσεως ούτως ώστε να προστεθεί και η φράσις «άλλως Ολβίας Ιωαννίδου» και «άλλως Ιωάννης Ιωαννίδης» δίπλα από το όνομα τους όπως αυτό εμφανίζεται πιο πάνω αντίστοιχα. (δ) Το εγερθέν θέμα της ειδοποίησης απαίτησης πληρωμής είναι θέμα το οποίο μπορεί να ακουστεί και αποφασιστεί με το σύνολο της Αιτήσεως. (ε) Τα περαιτέρω γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Ένσταση αναφέρονται στην επισυνημμένη Ένορκο Δήλωση, της Ολίβιας Ιωαννίδου - Γρηγοριάδου από Λευκωσία ημερ. 17.2.17.» Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας. Ολίβιας Ιωαννίδου - Γρηγοριάδου, από τη Λευκωσία, της ιδίας ημερομηνίας. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι ο αναφερόμενος Γιάννος Ιωαννίδης είναι αδελφός της και συνιδιοκτήτης στο επίδικο ακίνητο και την έχει εξουσιοδοτήσει όπως προβεί στην ένορκο δήλωση και εκ μέρους του. Η κα. Ιωαννίδου λέγει ότι έχει ήδη δώσει εντολή στο δικηγόρο της να καταχωρήσει, τόσο εκ μέρους της όσο και εκ μέρους του συνιδιοκτήτη και αδελφού της, αίτηση για τροποποίηση του τίτλου και του περιεχομένου της υπό τον άνω τίτλο και αριθμό Αιτήσεως, ούτως ώστε να λύνεται το θέμα το οποίο έχουν εγείρει οι Καθ' ων η Αίτηση σχετικά με το όνομα της και το όνομα του αδελφού της Γιάννου Ιωαννίδη. Η κα. Ιωαννίδου επισυνάπτει αντίγραφο δικής της ενόρκου δηλώσεως για υποστήριξη της αίτησης τροποποίησης, την οποία υιοθετεί και επαναλαμβάνει και με την οποία ουσιαστικά δέχεται, όπως λέει, το αίτημα των Καθ' ων η Αίτηση για «διόρθωση» εκείνων που χαρακτηρίζουν ως «λαθεμένη περιγραφή» του ονόματος των Αιτητών. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι ελπίζει πως η αίτηση για συγκεκριμενοποίηση του ονόματος των Αιτητών στον τίτλο της Αιτήσεως, αλλά και η διευκρίνιση σχετικά με το όνομα των Αιτητών στον τίτλο της Αιτήσεως, θα είναι αρκετή για να μην παραστεί ανάγκη εκδικάσεως οποιασδήποτε περαιτέρω διαδικασίας σχετικά με το εγερθέν θέμα του ονόματος των Αιτητών. Αναφορικά με το θέμα της επιστολής ημερομηνίας 16.3.2016, αυτό δεν είναι ανάγκη να εκδικαστεί προδικαστικά. Η επιστολή ημερομηνίας 16.3.2016 αφορά μέρος μόνο της υπό τον άνω τίτλο και αριθμό Αιτήσεως, αφού οι κύριες θεραπείες είναι τόσο η έξωση όσο και η πληρωμή πολύ μεγάλου ποσού οφειλομένων ενοικίων, τα οποία αυξάνονται κάθε μήνα. Οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί της κας. Αρσαλίδου σχετικά με την υπό εξέταση αίτηση, αναφέρονται μόνο στην αιτουμένη θεραπεία εξώσεως και όχι στην αιτουμένη θεραπεία για τα καθυστερημένα και συνεχώς αυξανόμενα οφειλόμενα ενοίκια. Σε κάθε περίπτωση, αν τελικά το Δικαστήριο αποφασίσει να εκδικάσει προδικαστικά το θέμα της ειδοποίησης ημερομηνίας 16.3.2016, η κα. Ιωαννίδου δεν έχει οποιαδήποτε αντίρρηση, αφού σε τελευταία ανάλυση θα μειωθεί με τον τρόπο αυτό ο χρόνος που απαιτείται για την εκδίκαση της κυρίως Αίτησης. Η ειδοποίηση ημερομηνίας 16.3.2016 είναι κατάλληλη ή/και η προβλεπόμενη από τον Νόμο. Ιστορικό και δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 19.4.2016 και μ' αυτήν οι Αιτητές 1 και 2 εξαιτούνται ως ακολούθως: «Β.

1. Διαταγή ή και Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάττονται οι Καθ' ων η Αίτησις ή και οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο το οποίο έλκει δικαίωμα κατοχής από τους Καθ' ων η Αίτησις όπως παραδώσουν στους Αιτητές ελεύθερη την κατοχή των καταστημάτων στον Στρόβολο, Λευκωσία στην οδό Μιχαλάκη Παρίδη αρ. 2Η, 2Θ, 2Ι και 2Κ, δηλαδή τεσσάρων καταστημάτων ή και ενωμένων σε ένα ή και άλλως πως.
2. Διαταγή ή και Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την έξωση των Καθ' ων η Αίτησις ή και οποιουδήποτε τρίτου προσώπου που έλκει δικαίωμα κατοχής από τους Καθ' ων η Αίτησις από τα καταστήματα με αρ. 2Η, 2Θ, 2Ι και 2Κ στην οδό Μιχαλάκη Παρίδη στον Στρόβολο, 2064 Λευκωσία, που τώρα κατέχονται από τους Καθ' ων η Αίτησις ή και άλλως πως.
3. Απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτησις όπως πληρώσουν στους Αιτητές το ποσό των €32.476,27 ή και οποιοδήποτε άλλο ποσό που θα ευρεθεί από το Δικαστήριο ότι οφείλεται από τους Καθ' ων η Αίτησις στους Αιτητές αναφορικά με υπόλοιπο μηνιαίων ενοικίων ή και μηνιαία ενοίκια Ιουλίου 2014 έως και Απριλίου 2016 ήτοι €424,28 οφειλόμενο υπόλοιπο ενοικίου Ιουλίου 2014 και το υπόλοιπο των €32.051,99 δια ενοίκιο ή και υπόλοιπο ενοικίων Αυγούστου 2014 μέχρι και Απριλίου 2016 αναφορικά με τα καταστήματα στην οδό Μιχαλάκη Παρίδη αρ. 2Η, 2Θ, 2Ι και 2Κ, στον Στρόβολο.
4. Απόφαση ή και Διαταγή διατάττουσα τους Καθ' ων η Αίτησις όπως πληρώνουν στους Αιτητές το ποσό των €2.874,76 μηνιαίως πλέον τέλος άμυνας αναφορικά με τα καταστήματα στην οδό Μιχαλάκη Παρίδη αρ. 2Η, 2Θ, 2Ι και 2Κ, στον Στρόβολο από Μαίου 2016 μέχρις εκκενώσεως και παραδόσεως ελευθέρας της διακατοχής των καταστημάτων αυτών στους Αιτητές.
5. Οιανδήποτε ετέρα Διαταγή ή Θεραπεία.
6. Τόκο προς 9% ετησίως επί οιουδήποτε ποσού οφειλομένου ως ενοίκιο ως ανωτέρω, υπολογιζομένου από την ημέρα οφειλής του κάθε τμηματικού ποσού ενοικίου μέχρις εξοφλήσεως.
7. Εναλλακτικώς νόμιμο τόκο.
8. Τα έξοδα και τέλη της παρούσης Αιτήσεως πλέον έξοδα επιδόσεως πλέον ΦΠΑ.» Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν Απάντηση την 20.5.2016, η οποία περιλαμβάνει Ανταπαίτηση ως εξής: «Α. Το ποσό των €24.710,00.- δυνάμει συμφωνίας και/ή το αυτό ως αποζημιώσεις δυνάμει παράβασης συμφωνίας και/ή δυνάμει των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού (unjust enrichment) και/ή των αρχών της αποκατάστασης (restitution) και/ή για πληρωμές που έγιναν προς τους Αιτητές χωρίς να υπάρχει πρόθεση να γίνει τούτο χαριστικά. Β. Το ποσό των €412,83 δυνάμει συμφωνίας και/ή το αυτό ποσό ως αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας και/ή άλλως πως ως η παράγραφος 27 πιο πάνω και/ή το αυτό ποσό δυνάμει των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού (unjust enrichment). Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στους Αιτητές να παρεμβαίνουν και/ή να παρενοχλούν και/ή να εμποδίζουν καθ' οιονδήποτε τρόπο την απρόσκοπτη και ελεύθερη πρόσβαση των Καθ' ων η αίτηση και/ή των διευθυντών και/ή των πελατών τους και/ή των προμηθευτών τους στην είσοδο και/ή την χρήση των 13 χώρων στάθμευσης που ενέκρινε ο ΚΟΤ. Δ. Νόμιμο τόκο επί παντός εκδικασθεισομένου ποσού μέχρι εξόφλησης του. Ε. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία την οποία το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη και/ή εύλογη. ΣΤ. Τα έξοδα της Ανταπαίτησης, πλέον δικηγορικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ.» Στην παράγραφο 1 της Απάντησης και Ανταπαίτησης, οι Καθ' ων η Αίτηση εγείρουν την εξής προδικαστική ένσταση: «
9. Οι Καθ' ων η Αίτηση εγείρουν προδικαστική ένσταση ότι η σταλθείσα επιστολή των Αιτητών προς αυτούς ημερ. 16/03/2016 δεν αποτελεί την προβλεπόμενη από τον νόμο προειδοποίηση και/ή δεν πληροί τις προϋποθέσεις του νόμου και/ή είναι ελαττωματική και/ή άκυρη και/ή ελλιπής μη δυνάμενη να αποφέρει τα έννομα αποτελέσματα τα οποία επιδιώκει.» Σημειώνεται ότι, το δεύτερο ουσιαστικά σημείο που εγείρεται στην παράγραφο Γ της υπό εξέταση αίτησης, αναφορικά με τον όρο 21 των συμβάσεων μεταξύ των μερών και η αποστολή ή μη ειδοποίησης με βάση αυτό τον όρο, δεν περιλαμβάνεται στην προδικαστική ένσταση όπως αυτή δικογραφείται στην Απάντηση και Ανταπαίτηση. Οι Αιτητές 1 και 2 καταχώρισαν Απάντηση στην Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση την 13.6.2016, με την οποία, μεταξύ άλλων απαντούν και απορρίπτουν τις, αρχικώς, δύο προδικαστικές ενστάσεις. Δεν έχει καταχωριστεί τροποποιημένη Απάντηση στην Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση. Ακολούθησε η καταχώρηση Κλήσης για Οδηγίες, σύμφωνα με τη Διαταγή 30 και δόθηκαν σχετικές οδηγίες από το Δικαστήριο την 28.9.
10. Η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση και καταχωρίστηκε εν των μεταξύ η υπό εξέταση αίτηση. Πριν την εκδίκαση της, καταχωρίστηκε αίτηση δια κλήσεως από τους Αιτητές 1 και 2, ημερομηνίας 17.2.2017, για την τροποποίηση της κυρίως Αίτησης. Στα πλαίσια της αίτησης αυτής, την 24.2.2017 εκδόθηκε εκ συμφώνου Διάταγμα τροποποίησης της κυρίως Αίτησης και όλων των επόμενων δικογράφων. Επιδικάστηκαν υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση τα έξοδα που θα χαθούν λόγω της τροποποίησης (thrown away). Καταχωρίστηκε τροποποιημένη Αίτηση την 10.3.2017 και τροποποιημένη Απάντηση και Ανταπαίτηση την 22.3.
11. Η ένσταση των Αιτητών 1 και 2 αφορά ουσιαστικά την παράγραφο Γ της υπό εξέταση αίτησης, όπως άλλωστε δηλώθηκε και από τους ευπαιδεύτους συνηγόρους, η οποία παραμένει προς εξέτασην από το Δικαστήριο. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών και εφόσον η υπό εξέταση αίτηση αφορά ενδιάμεσο, νομικό σημείο, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Νομική και Δικονομική πτυχή: Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Προδικαστικές ενστάσεις: Στις περιπτώσεις αιτημάτων ως το υπό εξέταση, πρώτον, το Δικαστήριο πρέπει να κρίνει κατά πόσον δύναται ευχερώς να αποφασιστεί προδικαστικά ένα νομικό σημείο το οποίο εγείρεται στα δικόγραφα, και στη συνέχεια να αποφασίσει προδικαστικά το εν λόγω νομικό σημείο. Δεύτερον, όσον αφορά το χρόνο εξέτασης προδικαστικής ένστασης, το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια να της επιληφθεί όποτε κρίνει πρόσφορο και βολικό. Τρίτον, όπου δεν πρόκειται για καθαρά νομικό θέμα και όπου υπάρχουν γεγονότα σε αμφισβήτηση, η καλύτερη οδός είναι να προχωρήσει η ακροαματική διαδικασία σύμφωνα με τη Δ.33 και να αποφασιστεί η προδικαστική ένσταση με την ακρόαση της ουσίας. Για να χρησιμοποιήσω το λεκτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Malachtou, εάν το σημείο που εγείρεται δεν είναι καθαρά ή αμιγώς νομικό, το πραγματικό υπόβαθρο (factual substratum) αμφισβητείται και το Δικαστήριο το ακούσει και το αποφασίσει προδικαστικά, απλά θα κάμει ένα declaration in abstracto και/ή θα αποφανθεί επί ακαδημαϊκών ερωτημάτων, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο. Στην αυθεντία Χ''Οικονόμου v. Ελληνικής Τράπεζας

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 949, στη σελίδα 956, ο έντιμος Δικαστής κ. Χρυσοστομής είπε: «Οι αρχές που διέπουν την προκαταρκτική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις, έχουν νομολογηθεί. (Βλ., μεταξύ άλλων, Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides

(1965)1 CLR 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) v. Penelopi HjiMichael Diakou

(1968)1 CLR 392, Michael v. United Sea Transport

(1981)1 CLR 322). Οι αρχές αυτές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα.» Διαταγή 27: Παραθέτω τους θεσμούς 1, 2 και 3 της Διαταγής 27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας [2]. Επί του ερωτήματος τι σημαίνει 'frivolous or vexatious' στο θεσμό 3, το Αγγλικό σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, στη σελίδα 145 εξηγεί ότι: "a pleading or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense. Thus, a proceeding may be said to be frivolous when a party is trifling with the court or when to put it forward would be wasting the time of the court or when it is not capable of reasoned argument. Again, a proceeding may be said to be vexatious when it is or is shown to be without foundation or where it cannot possibly succeed or where the action is brought or the defence is raised only for annoyance or to gain some fanciful advantage or when it can really lead to no possible good." Οι αντίστοιχοι παλαιοί Αγγλικοί Θεσμοί είναι οι Order 25 rules 2, 3 και 4. Ο βασικός κανόνας ο αφορών τις προδικαστικές ενστάσεις απαντάται στον θεσμό 1. Σχετικές είναι οι αυθεντίες Malachtou v. Armefti and Another

(1984)1 C.L.R. 548, Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370, Grindlays Bank v. Demetriades & Co.

(1987)1 C.L.R. 461, Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.ά. v. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ. 225, Κ.Ο.Τ. v. Philippa Estates Ltd κ.ά.

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1431 και Σάββα v. Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Το rule 4 είναι πανομοιότυπο με τον θεσμό
2. Παραπέμπω στις διαφωτιστικές υποσημειώσεις για το rule 4, από το Annual Practice 1958, σελίδα 574 έως 576 και κρίνω ότι: Πρώτον, το rule 4, και κατ' αναλογίαν, ο θεσμός 3 της Διαταγής 27, εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις που καμία τροποποίηση δε σώζει το δικόγραφο, το περιεχόμενο του είναι πέραν πάσης δικονομικής θεραπείας, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο [3] και αφορά τη διαγραφή και παραμερισμό ολοκλήρου του δικογράφου. Σε σχέση με το λεκτικό που χρησιμοποιείται στην υποσημείωση που παραθέτω, και για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της, σημειώνω ότι, στο 'Άριστον Αγγλοελληνικόν Λεξικόν' των Γιαννακόπουλου και Σιαρένου, στη λέξη 'demurrable' δίδεται η ερμηνεία 'που υπόκειται εις ένστασιν'. Στρεφόμενη στη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή, ως ήταν τότε, κ. Πική στην αυθεντία In re Pelmako Development Ltd.,

(1991)Α.Α.Δ. 246, στη σελίδα 253: «. η διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. η επίκληση της συμφυούς εξουσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς». Από τη σελίδα 255 της ιδίας αυθεντίας: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο». Βλέπετε ακόμα σχετικά τις αυθεντίες Δημοκρατία v. Γεωργίου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 704 και Nur Celik Sanayi Ve Ticaret A.S. κ.ά. v. Πλοίου Marwa M κ.ά.

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1159. Δεύτερον, η διαπίστωση της ύπαρξης λόγων για διαγραφή δικογράφου ανάγεται κατά κύριο λόγο, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε σχετικά In re Pelmako Development Ltd., πιο πάνω, στη σελίδα 257). Τρίτον [4], το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να διατάξει την τροποποίηση δικογράφου αντί της έκδοσης απόφασης χωρίς να ακούσει μαρτυρία εκατέρωθεν, όπου φαίνεται ότι στοιχειοθετείται η θέση πως το δικόγραφο είναι επιπόλαιο και δεν αποκαλύπτει αιτία αγωγής ή υπεράσπιση. Μνεία στην ευχέρεια αυτή, γίνεται στην αυθεντία Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.,

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, στη σελίδα 1327. Ακόμα, στη σελίδα 1326: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:

(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και

(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής, που όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Στην Αγγλική αυθεντία Steeds and Another v. Steeds and Another, 22 Q.B.D. 537, στα πλαίσια αίτησης για τη διαγραφή δικογράφου ως μη συνιστών υπεράσπιση, το Δικαστήριο διέταξε την τροποποίηση του. Το ίδιο διετάχθη και στην αυθεντία Griffiths v. London and St. Katharine Docks Company, 13 Q.B.D. 259. Στη σελίδα 542 της απόφασης του Δικαστή Wills από την πρώτη αυθεντία πιο πάνω, αναφέρονται τα εξής: "We think, therefore, that we cannot strike out this defence as we are invited to do. It seems to us that it must be good for a part of the claim at all events. But we think the statement of defence defective, and that Mr. Bullen ought to amend by a further statement of the material facts, and our order is that the statement of defence be amended accordingly, and if that be not done within ten days, the plaintiff be at liberty to sign judgment for half the amount claimed." Από τις προαναφερθείσες σελίδες του Annual Practice 1958, βλέπετε και το παρατεθέν πιο κάτω απόσπασμα [5], που αφορά τη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Συμφυής εξουσίας του Δικαστηρίου (inherent jurisdiction): Η κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, θέμα το οποίο εγείρεται από τους Καθ' ων η Αίτηση, αφορά τη συμφυή εξουσία (inherent jurisdiction) του Δικαστηρίου. Η ερμηνεία της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, απαντάται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 12 [6]. Υπάρχει πλούσια νομολογία στην Κύπρο επί του θέματος, όπως οι αυθεντίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Constantinides v. Vima et al

(1983)1 C.L.R. 348, Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας της Κένυας v. Bank Fur Arbeit Uno Wirtschaft AG

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 585, Κουλέρμος v. Κουμπαρίδου

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 493 και Βασιλείου v. Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 133. Παραθέτω απόσπασμα από την αυθεντία Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περέλλα (πιο πάνω), από τη σελίδα 222, που έχει χαρακτηρισθεί ως αποκαλυπτικό της φύσης και προσδιοριστικό των παραμέτρων της δικαιοδοσίας [7]. Κατάχρηση διαδικασίας (abuse of Court process): Σχετικές είναι οι αυθεντίες Constantinides v. Vima Ltd (πιο πάνω), Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα (πιο πάνω), Beogradska D.D. (πιο πάνω), Σοφία Νικολάου Βασιλείου v. Μάριου Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 133, Λούκος Λτδ κ.ά. v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε. (Αρ. 2)

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 798, Κοζάκη v. Κοζάκη

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1710, Mammous κ.ά. v. Willstrop κ.ά.,

(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 90, καθώς και το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 931. Είναι η κρίση μου ότι από όσα έχει το Δικαστήριο ενώπιον του σήμερα και δύναται να λάβει υπόψην, πρωτίστως τα δικόγραφα, δεν προκύπτει οποιαδήποτε κατάχρηση της διαδικασίας από πλευράς των Αιτητών. Ευρήματα: Είναι η κρίση μου ότι, το σημείο το οποίο εγείρεται στην παράγραφο 1 της Απάντησης και Ανταπαίτησης των Καθ' ων η Αίτηση, δεν είναι καθαρά νομικό θέμα, υπάρχουν γεγονότα σε αμφισβήτηση, το πραγματικό υπόβαθρο (factual substratum) αμφισβητείται, και ότι εάν το αποφασίσω προδικαστικά, θα προβώ σε declarations in abstracto. Κρίνω ότι η παρούσα είναι περίπτωση που η προδικαστική ένσταση στο δικόγραφο των Καθ' ων η Αίτηση δεν μπορεί να εκδικαστεί προδικαστικά αλλά πρέπει να αποφασιστεί με το σύνολο των εγερθέντων θεμάτων κατά την ακροαματική διαδικασία επί της ουσίας της υπόθεσης. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την αποστολή της επιστολής των Αιτητών ημερομηνίας 16.3.2016, δεν είναι ούτε αδιαμφισβήτητα, ούτε παραδεκτά. Η επιστολή θα πρέπει να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με άλλα έγγραφα, άκρως σημαντικά, όπως οι μεταξύ των μερών συμβάσεις, το Δικαστήριο θα πρέπει να ακούσει μαρτυρία αναφορικά με τα εν λόγω έγγραφα και όχι απλά να τα λάβει υπόψην επειδή έχουν καταχωριστεί στο φάκελο της υπόθεσης στα πλαίσια ενδιαμέσου, προπαρασκευαστικού διαβήματος και το περιεχόμενο της επιστολής θα κριθεί υπό το φως της μαρτυρίας και σε συνάρτηση με άλλα έγγραφα. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, ασκώ τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της απόρριψης του αιτήματος των Καθ' ων η Αίτηση για την εκδίκαση προδικαστικά της ένστασης που εγείρεται με την παράγραφο 1 της Απάντησης και Ανταπαίτησης τους και, κατ' επέκτασην, υπέρ της απόρριψης της παραγράφου Γ της υπό εξέταση αίτησης. Η ένσταση επιτυγχάνει. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών 1 και 2 στην κυρίως Αίτηση και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, ως θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα στην κλίμακα €10.000 - €50.000 και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] «

(1)Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.»

(2)If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just. «

(3)The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» [3] "Scope of this Rule. It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule . If there is a point of law which requires serious discussion, an objection should be taken on the pleadings, and the point set down for argument under r. 2... The powers conferred by r. 4 will only be exercised where the case is beyond doubt. A pleading will not be struck out under this Rule 'unless it is not only demurrable but something worse than demurrable' i.e., such that no legitimate amendment can save it from being demurrable (per Chitty, J., in Rep. Of Peru v. Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. 496; and see Dadwell v. Jacobs, 34 Ch. D. 278; Worthington v. Belton, 18 T.L. R. 438)." [4] White Book, σελίδα 576: "Amendment.- The Court will generally give leave to amend a defect in pleading rather than give judgment in ignorance of facts which ought to be known before rights are definitely decided (Steeds v. S., 22 Q.B.D. p. 542; and see Reid v. Hooley, 13 T.L.R. 398; Edwards v. Pneumatic Tyre Co., 16 T.L.R. 309; Thornhill v. Weeks, [1913] 1 Ch. 438). Leave was given to amend after an argument under this Rule in Griffiths v. London and St. K. Docks Co., 13 Q. B. D. p. 261, n.

(2). But unless there is reason to suppose that the case can be improved by amendment, leave will not be given (Hubbuck v. Wilkinson, [1899] 1 Q.B. p. 94, C.A.)". [5] "Striking Out. - The Court or a Judge has also power under O. 19, r. 27, to strike out a pleading that is 'unnecessary or scandalous', or which tends to 'prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action'. The Court has, moreover, inherent jurisdiction to stay or dismiss actions, and to strike out pleadings which are vexatious or frivolous, or in any way an abuse of the process of the Court, under which it would deal with all the cases included in r.

1. ... The principal distinction between the inherent jurisdiction and that under this Rule seems to be that when the Court is acting under its inherent jurisdiction evidence by affidavit may be received to show that a pleading is an abuse of the process of the Court; whereas under this Rule the nature of the action or the defect in pleading must appear by the pleadings or particulars (Davey v. Bentinck, [1893] 1 Q. B. p. 188), and no affidavit is admissible; 'that is plain from the terms of the Rule itself' (Republic of Peru v. Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. p. 498; and see the remark of A.L. Smith L.J., in A. - G. of Duchy of Lancaster v. L. & N. W. Ry., [1892] 3 Ch. D. p.
2. ... In Vinson v. The Prior Fibres Consolidated, Ltd., [1906] W. N. 209, Kekewich J., said 'that it was not necessary to put into the notice the words 'under the inherent jurisdiction of the Court', as if it was a properly drawn application it would invoke the inherent jurisdiction of the Court as well as that given by O.25 r. 4'." [6] "The overriding feature of the inherent jurisdiction of the court is that it is a part of procedural law, both civil and criminal, and not a part of substantive law; it is exercisable summary process, without a plenary trial; it may be invoked not only in relation to parties in pending proceedings, but in relation to any one, whether a party or not, and in relation to matters not raised in the litigation between the parties; it must be distinguished from the exercise of judicial discretion; and it may be exercised even in circumstances governed by rules of court. .. In summary, it may be said that the inherent jurisdiction of the court is a virile and viable doctrine, and has been defined as being the reserve or fund of powers, a residual source of powers, which the court may draw upon as necessary whenever it is just or equitable to do, in particular to ensure the observance of the due process of law, to prevent vexation or oppression, to do justice between the parties and to secure a fair trial between them." [7] «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.»