ΗΡΑΚΛΗΣ & ΟΘΩΝΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ ΙΣΙΩΜΑΤΑ & ΜΠΟΓΙΑΤΙΣΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αίτηση Αρ.: Ε252/14, 4/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEF:2017:16 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ/ΛΑΡΝΑΚΑΣ/ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου και Σπ. Σπυριδάκι και Κ. Φραγκούδη, Παρέδρων Αίτηση Αρ.: Ε252/14 Μεταξύ: ΗΡΑΚΛΗΣ & ΟΘΩΝΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ Νικοκλέους 9, Καιμακλί 1037, Λευκωσία Αιτήτριας και
- ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ ΙΣΙΩΜΑΤΑ & ΜΠΟΓΙΑΤΙΣΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ
- ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ Θεόφιλου Γεωργιάδη 9, Βιοτεχνική Λακατάμιας, 2326 Λευκωσία Καθ' ων η Αίτηση ------------------------------------------------------------------------------------------ 4.10.2017 Για τους Αιτητές: κ. Α. Κορομίας για κ.κ. Δράκος & Ευθυμίου Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η Αίτηση 2: κ. Α. Γεωργίου για κ.κ. Μάριος Γεωργίου & Συνεργάτες Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρήθηκε την 23.12.2014 και μ' αυτήν οι Αιτητές εξαιτούνται ως ακολούθως: «
- Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου ανάκτησης κατοχής και/ή διάταγμα του δικαστηρίου διατάσσον την καθ' ης η αίτηση 1 και/ή τους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή υπηρέτες αυτής και/ή ένα έκαστον εξ' αυτών όπως εκκενώσουν και παραδώσουν στην αιτήτρια, ελευθέρα και κενή την κατοχή του εργοστασιακού χώρου 180 τ.μ. και βοηθητικών χώρων 30 τ.μ., ανεγειρόμενων εντός του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/4443, τεμάχιο 393, Φ/Σχ.30/21Ε1, Τμήμα 6, Αγία Παρασκευή, Βιοτεχνική Λακατάμειας, Λευκωσία.
- Απόφαση και/ή διάταγμα του δικαστηρίου διατάζων τους καθ' ων η αίτηση 1 και/ή 2 να καταβάλουν στην αιτήτρια το ποσό των €19.840 ως καθυστερημένα και/ή οφειλόμενα ενοίκια 32 μηνών συμπεριλαμβανομένου του ενοικίου του μηνός Δεκεμβρίου
- Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου διατάζων τους καθ' ων η αίτηση 1 και/ή 2 να καταβάλουν στην αιτήτρια το ποσό των €620 μηνιαία ως ενδιάμεσα οφέλη από 01/01/2015 και/ή από εκδόσεως του διατάγματος έξωσης μέχρι εκκένωσης και παράδοσης ελευθέρας κατοχής του Υποστατικού.
- Οιανδήποτε άλλη θεραπεία την οποία το Σεβαστό δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαια και δικαιολογημένη υπό τις περιστάσεις.
- Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι είναι ιδιοκτήτες του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/4443, τεμάχιο 393, Φ/Σχ.30/21Ε1, Τμήμα 6, Αγία Παρασκευή, Λακατάμεια, Λευκωσία, επί του οποίου ανήγειραν εργοστασιακό χώρο 180 τ.μ. και βοηθητικούς χώρους 30 τ.μ. (εν τοις εφεξής καλούμενο «το επίδικο υποστατικό»). Το επίδικο ευρίσκεται εντός ελεγχόμενης περιοχής και έχει ανεγερθεί πριν το
- Με ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 1.11.2000, η Καθ' ης η Αίτηση 1 ενοικίασε το επίδικο υποστατικό από την Αιτήτρια εταιρεία, για περίοδο 2 χρόνων, ήτοι από 1.11.2000 έως 31.10.
- Έκτοτε, η Καθ' ης η Αίτηση 1 κατέχει το επίδικο υποστατικό ως θέσμιος ενοικιαστής. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είναι ο μοναδικός διευθυντής και/ή μέτοχος της Καθ' ης η Αίτηση 1 και εγγυήθηκε μετά της Καθ' ης Αίτηση 1 την πληρωμή του ενοικίου μέχρις εξοφλήσεως και παράδοσης της κατοχής του υποστατικού στους Αιτητές. Το καταβαλλόμενο ενοίκιο είναι €620.- μηνιαίως και είναι προπληρωτέο την 1η ημέρα εκάστου μηνός. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2, κατά παράβασην των όρων της συμφωνίας ενοικίασης και/ή του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, καθυστερούν συστηματικά την πληρωμή των ενοικίων. Συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 οφείλουν στους Αιτητές το ποσό των €19.840, που αφορά καθυστερημένα και/ή οφειλόμενα ενοίκια 32 μηνών, συμπεριλαμβανομένου του ενοικίου Δεκεμβρίου
- Οι Αιτητές απέστειλαν επιστολή στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2, μέσω των δικηγόρων τους, καλώντας τους να εξοφλήσουν εντός 21 ημερών από την επίδοση, όλα τα καθυστερημένα και/ή οφειλόμενα ενοίκια. Η ως άνω επιστολή επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2, στις 13.11.2014 και αρνήθηκαν και/ή παρέλειψαν να συμμορφωθούν. Απάντηση και Ανταπαίτηση: Απάντηση και Ανταπαίτηση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση 2 καταχωρήθηκε την 28.1.2015 και μ' αυτήν ο Καθ' ου η Αίτηση 2 παραδέχεται την ιδιότητα της Αιτήτριας εταιρείας και την περιγραφή του επίδικου υποστατικού, αλλά αρνείται ότι η Αιτήτρια εταιρεία δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες ή οποιεσδήποτε θεραπείες και ζητά την απόρριψη της Αίτησης με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 δεν υπάρχει και ότι μετά την οικονομική κρίση που ξέσπασε το Μάρτιο 2013, συμφώνησε προφορικά με τους Αιτητές για μείωση του ενοικίου που θα καθοριζόταν σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 παραδέχεται ότι υπήρξε επικοινωνία των μερών κατά ή περί τον Νοέμβριο 2014, αλλά υπήρξε επίσης προφορική συμφωνία μεταξύ τους για την καταβολή του ποσού των €10.000 εντός 6 μηνών, προς πλήρην εξόφληση όλων των ενοικίων. Ως εκ τούτου, οι Αιτητές κωλύονται και/ή δεν δικαιούνται να επιμένουν στην παρούσα Αίτηση. Τέλος, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 επιφυλάσσεται να ζητήσει μείωση των ενοικίων γιατί, λόγω της οικονομικής κρίσης, ο κύκλος εργασιών της επιχείρησης του έχει μειωθεί. Περαιτέρω και διαζευκτικά, εάν ήθελε φανεί ότι ο Καθ' ου η Αίτηση οφείλει οποιοδήποτε ποσό χρημάτων προς τον ιδιοκτήτη/ή τους Αιτητές, αυτό καλύπτεται εν μέρει και/ή πλήρως και εξακοντίζεται από το ποσό των €10.000, το οποίο πλήρωσε ο Καθ' ου η Αίτηση 2 για να ανοικοδομήσει το ενοικιαζόμενο υποστατικό σε διάφορες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της ενοικίασης. Το ύψος των επιδιορθώσεων και γενικά των εξόδων του Καθ' ου η Αίτηση 2 υπολογίζεται στα €1.000 το χρόνο και ο Καθ' ου η Αίτηση 2 επιφυλάσσεται να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία μόλις αυτά ανευρεθούν και/ή γίνουν διαθέσιμα. Δεν παρατίθενται οποιεσδήποτε άλλες λεπτομέρειες στο δικόγραφο. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 ανταπαιτεί από τους Αιτητές ως ακολούθως: «Α. Ποσό των €10,000, ως ποσό το οποίο ο εξ ανταπαιτήσεως καθ' ου η αίτηση κατέβαλε προς επιδιόρθωση του επίδικου υποστατικού, όπως περιγράφεται με λεπτομέρεια στην αίτηση της αιτήτριας στην παράγραφο Γ
- Β. Νόμιμο Τόκο. Γ. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Απάντηση στην Ανταπαίτηση: Το δικόγραφο των Αιτητών καταχωρήθηκε την 19.3.2015 και μ' αυτό εγείρουν προδικαστική ένσταση και ισχυρίζονται ότι η Ανταπαίτηση πρέπει να απορριφθεί ως παντελώς αβάσιμη και/ή το Δικαστήριο δεν κέκτηται δικαιοδοσία να την εκδικάσει, καθότι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 ουδέποτε ήταν ενοικιαστής και/ή θέσμιος ενοικιαστής του επίδικου υποστατικού. Ανεξάρτητα από την προδικαστική ένσταση, οι Αιτητές αρνούνται όλους μαζί και τον κάθε ένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση 2 που περιέχονται στην Απάντηση και Ανταπαίτηση, εκτός από εκείνους που ρητά παραδέχονται και αρνούνται κατηγορηματικά ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δικαιούται στις αιτούμενες στην Ανταπαίτηση θεραπείες. Οι Αιτητές δηλώνουν ότι ουδέποτε συμφώνησαν στην καταβολή μειωμένου ενοικίου, είτε με την Καθ' ης η Αίτηση 1, είτε με τον Καθ' ου η Αίτηση 2, ενώ οι οποιεσδήποτε προσπάθειες εξώδικης διευθέτησης ήταν μεταξύ των Αιτητών και της Καθ' ης η Αίτηση 1, χωρίς όμως οποιαδήποτε θετική κατάληξη. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 ουδέποτε ήταν ενοικιαστής και/ή θέσμιος ενοικιαστής του επίδικου υποστατικού και άπαντες οι ισχυρισμοί του είναι προϊόν υστέρας σκέψης. Ιστορικό: Εκδόθηκε απόφαση ερήμην εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρείας, καθώς και Διάταγμα ανάκτησης κατοχής, την 10.5.
- Από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία στα πλαίσια της διαδικασίας απόδειξης, φαίνεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 είχε συσταθεί την 14.10.1994 και διαγράφηκε την 14.9.
- Η εταιρεία επαναφέρθηκε με αναδρομική ισχύ, με Διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 23.12.2015, στα πλαίσια της Εταιρικής Αίτησης 547/
- Μαρτυρία και αξιολόγηση: Αιτητών: Μοναδικός μάρτυρας για τους Αιτητές κατέθεσε ο κ. Πασχάλης Πασχάλη. Ο κ. Πασχάλη κατέθεσε Γραπτή Δήλωση, το Τεκμήριο Α, ως η κυρίως εξέταση του, σύμφωνα με τον περί Αποδείξεως Νόμο, Κεφ. 9, ως αυτός τροποποιήθηκε από τον Ν. 32
(1)/
- Κατέθεσε ότι η Αιτήτρια εταιρεία είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/4443, Τεμάχιο 393, Φ/Σχ.30/21Ε1, Τμήμα 6, Αγία Παρασκευή, Λακατάμεια, Λευκωσία επί του οποίου ανήγειρε εργοστασιακό χώρο 180 τ.μ. και βοηθητικούς χώρους 30 τ.μ. Το επίδικο ευρίσκεται εντός ελεγχόμενης περιοχής, εν τη έννοια του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και έχει ανεγερθεί πριν το
- Με ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 1.11.2000, η Καθ' ης η Αίτηση 1 ενοικίασε το επίδικο από την Αιτήτρια για περίοδο δύο χρόνων, ήτοι από 1.11.2000 έως 31.10.
- Έκτοτε, η Καθ' ης η Αίτηση 1 κατείχε το επίδικο υποστατικό ως θέσμιος ενοικιαστής. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 ήταν και είναι ο μοναδικός διευθυντής και κύριος μέτοχος της Καθ' ης η Αίτηση 1 και εγγυήθηκε μετά της Καθ' ης η Αίτηση 1, την πληρωμή του ενοικίου μέχρις εξοφλήσεως και παράδοσης της κατοχής του υποστατικού στην Αιτήτρια. Ο κ. Πασχάλης κατέθεσε ότι το τελευταίο καταβαλλόμενο ενοίκιο ήταν €620.- μηνιαίως και ήταν προπληρωτέο την 1η ημέρα εκάστου μηνός. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1, κατά παράβαση των όρων της συμφωνίας ενοικίασης, καθυστερούσε συστηματικά την πληρωμή των ενοικίων. Συγκεκριμένα, η Καθ' ης η Αίτηση 1 οφείλει στην Αιτήτρια το ποσό των €19.840 που αφορά καθυστερημένα και/ή οφειλόμενα ενοίκια 32 μηνών, συμπεριλαμβανομένου του ενοικίου Δεκεμβρίου
- Η Αιτήτρια εταιρεία απέστειλε επιστολή στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, μέσω των δικηγόρων της, καλώντας τους να εξοφλήσουν εντός 21 ημερών από την επίδοση, όλα τα καθυστερημένα ενοίκια. Η επιστολή επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, στις 13.11.
- Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 δεν συμμορφώθηκαν και μέχρι σήμερα δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό. Κατά την αντεξέταση του, ο Μ.Α.1 κατέθεσε ότι η υπογραφή στο ενοικιαστήριο έγγραφο Τεκμήριο 1, είναι του συνεταίρου του πατέρα του, κ. Ηρακλή Κυπρή. Ο ίδιος άρχισε να ασχολείται το 2011 και ότι γνωρίζει για προηγούμενα έτη, τα γνωρίζει από πληροφορίες που πήρε. Η πληροφόρηση του ήταν συχνή, εφόσον πρόκειται για οικογενειακή επιχείρηση. Αναφορικά με το ύψος του ενοικίου, η γνώση του μάρτυρα είναι προσωπική, από πληροφορίες που πήρε από τον πατέρα του και από αναφορές στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας. Δεν γνωρίζει όμως, πότε άρχισε να πληρώνεται αυτό το ποσό. Κάθε δύο χρόνια είχε κάποια αύξηση και εάν συνεχιζόταν αυτή η πρακτική, το ποσό θα ήταν πάνω από €620.- Ο κ. Πασχάλη αρνήθηκε ότι έγινε νέα συμφωνία με τον Καθ' ου η Αίτηση
- Ουδέποτε του ανέφερε κάτι τέτοιο ο πατέρας του και ούτε αναφέρθηκε σε κατ' ιδίαν συνάντηση με τον Καθ' ου η Αίτηση 2, η οποία αφορούσε τα οφειλόμενα ενοίκια. Είχαν συζητήσει για μείωση του ενοικίου εάν ο Καθ' ου η Αίτηση 2 κατέβαλλε κάποιο ποσό μέσα σε συγκεκριμένο διάστημα. Ο μάρτυρας διαφώνησε ότι έγινε διευθέτηση για μείωση του ενοικίου. Τις αποδείξεις για την είσπραξη του ενοικίου εξέδιδε ο νονός του, κ. Κωστάκης Πασχάλη. Το έγγραφο ήταν με την Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρεία και η Αίτηση στράφηκε εναντίον της εταιρείας. Έμαθαν για τη διαγραφή της και έκαμαν αίτηση επαναφοράς της εταιρείας. Ούτε ο πατέρας του, ούτε ο νονός του είχαν γνώση του γεγονότος αυτού. Ο πατέρας του μάρτυρα είναι διευθυντής και ο νονός του βοηθούσε εθελοντικά σε κάποιες εργασίες. Ο Μ.Α.1 κατέθεσε ότι, εάν είχε γίνει νέα συμφωνία μεταξύ Αιτητών και Καθ' ου η Αίτηση 2, με νέο ενοίκιο, θα είχε γίνει γραπτώς, αφού ο πατέρας του είναι πολύ τυπικός. Ο κ. Πασχάλη έκαμε γενικά καλή εντύπωση, ήταν σταθερός, οι απαντήσεις του λογικές, δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις, δεν ανασκεύασε. Κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Καθ' ου η Αίτηση 2: Μοναδικός μάρτυρας για την πλευρά του κατέθεσε ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση 2, κ. Μιχάλης Θεοχάρους. Ο κ. Θεοχάρους κατέθεσε Γραπτή Δήλωση, το Τεκμήριο Β, ως η κυρίως εξέταση του. Κατέθεσε ότι ήταν επί σειρά ετών ο κύριος μέτοχος και ο Διευθυντής της εταιρείας Μιχάλης Θεοχάρους Ισιώματα & Μπογιατίσματα Αυτοκινήτων Λίμιτεδ, με αριθμό εγγραφής HE 65689 και γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης προσωπικά. Περί το 2005, αποφάσισε να κλείσει την εταιρεία του, επειδή η διατήρηση της ήταν οικονομικά ασύμφορη και υπολογίζει ότι ξόδευε πέραν των €2.000 κάθε χρόνο σε λογιστή, στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις και στον Έφορο Εταιρειών. Ως εκ τούτου, αποφάσισε μαζί με τους υπόλοιπους μετόχους ότι είναι αντιοικονομικό να παραμένει η εταιρεία ενεργή και έτσι, διέκοψε τις εργασίες της. Μετά από συμβουλή του λογιστή του, προχώρησε σε διαγραφή της εταιρείας, πιστεύοντας ότι μ' αυτό τον τρόπο, η εταιρεία θα έκλεινε οριστικά. Έκτοτε, λειτουργεί την επιχείρηση του προσωπικά και είναι η κύρια πηγή εισοδημάτων για τον ίδιο και την οικογένεια του. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 κατέθεσε ότι, από τότε που έκλεισε την εταιρεία, εκδίδει αποδείξεις για σκοπούς Φ.Π.Α στο όνομα του και δηλώνει στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις ότι είναι αυτοτελώς εργαζόμενος. Ο κ. Θεοχάρους δέχθηκε ότι η εταιρεία σύναψε συμφωνία το 2000 με την Αιτήτρια εταιρεία, αλλά με τη λήξη της σύμβασης, ανάλαβε ο ίδιος την πληρωμή των ενοικίων και πλήρωνε μηνιαίως, είτε με μετρητά είτε με επιταγή, κάποιον κύριο Κωστάκη, ο οποίος, εξ' όσων ο Μ.Κ.1 γνωρίζει, είναι ο θείος του ιδιοκτήτη του υποστατικού. Εξ' όσων πληροφόρησε τον κ. Θεοχάρους, επειδή ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, κύριος Όθωνας ήταν άρρωστος, είχε αναλάβει εκείνος τις εργασίες της εταιρείας. Ο εισπράξας εξέδιδε αποδείξεις στο όνομα του κ. Θεοχάρους και όχι στο όνομα της εταιρείας και είναι η θέση του ότι αυτές δείχνουν ξεκάθαρα ότι η Αιτήτρια είχε γνώση ότι ήταν ο ίδιος προσωπικά ενοικιαστής και όχι η εταιρεία του. Κατά την περίοδο που η Κυπριακή Δημοκρατία άλλαξε νόμισμα, από την Κυπριακή Λίρα στο Ευρώ, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είχε προσωπική συνάντηση με τον κ. Κώστα και συμφώνησαν να παραμείνει ο Καθ' ου η Αίτηση 2 προσωπικά στο υποστατικό, με νέο ενοίκιο, ύψους €620.- μηνιαίως. Περαιτέρω, ο χώρος τον οποίο νοίκιαζε, δεν είχε εμβαδόν 180 τ.μ. αλλά μικρότερο, καθότι μέρος του χώρου χρησιμοποιείτο από το καθαριστήριο «Λάμψη», που είχε τοποθετημένη μια μεγάλη δεξαμενή πετρελαίου, για σκοπούς του καθαριστηρίου. Καθ' όλη τη διάρκεια που ο κ. Θεοχάρους βρισκόταν στο υποστατικό προέβη σε επισκευές και/ή προσθήκες, με τη συγκατάθεση του αντιπροσώπου της εταιρείας. Συγκεκριμένα, επιδιόρθωσε τις υδραυλικές εγκαταστάσεις, διαχώρισε τις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις μεταξύ του υποστατικού που ενοικίαζε και των άλλων γειτονικών υποστατικών και πρόσθεσε μεγάλες, συρόμενες πόρτες ασφαλείας. Υπολογίζει ότι ξόδευε περίπου €400.- το χρόνο για τις ενέργειες αυτές και ο κ. Κωστάκης, ο οποίος ήταν ενήμερος, του έλεγε ότι θα κανόνιζαν το θέμα των εξόδων του σε κατοπινό στάδιο. Περί τον Οκτώβριο 2014, μετά από συνεννόηση με τον κ. Κωστάκη, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 επισκέφθηκε τον κ. Πασχάλη, για να συζητήσουν μείωση και/ή διευκόλυνση στον τρόπο αποπληρωμής των ενοικίων του, επειδή είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα λόγω της οικονομικής κρίσης που του δημιούργησε έλλειψη ρευστότητας. Ο κ. Πασχάλης υποσχέθηκε ότι θα το μελετούσε με τους αδελφούς του και ότι θα επικοινωνούσε ξανά μαζί με τον κ. Θεοχάρους. Η επόμενη επικοινωνία όμως ήταν η επιστολή που ο τελευταίος παρέλαβε από τον δικηγόρο του κ. Πασχάλη. Ήταν η θέση του Καθ' ου η Αίτηση 2 ότι ο ίδιος ανέκαθεν ήταν τυπικός στις υποχρεώσεις του και ότι για περίοδο πέραν των δέκα ετών ήταν πάντα συνεπής με τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Λόγω της γενικής οικονομικής κατάστασης, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί κάποια περίοδο και γι' αυτό ζήτησε να γίνει μια νέα συνεννόηση με τους ιδιοκτήτες, ειδικότερα έχοντας υπόψην όλα τα έξοδα που έκανε τόσα χρόνια για την αναβάθμιση του επίδικου. Αντί συνεννόησης και παρά τη διαβεβαίωση ότι θα προχωρούσαν με συζήτηση επί των θεμάτων που αφορούν την ενοικίαση, η Αιτήτρια εταιρεία προσέφυγε στο Δικαστήριο. Κατά την αντεξέταση του, ο κ. Θεοχάρους κατέθεσε ότι είχε αναφέρει στην Αιτήτρια εταιρεία, δηλαδή στον κ. Κωστάκη, την απόφαση του να κλείσει την Καθ' ης η Αίτηση 1, επειδή δεν μπορούσε οικονομικά να την στηρίξει. Η εταιρεία έκλεισε περίπου το 2005, όπως είπε, ενώ στη συνέχεια κατέθεσε ότι αποφάσισε να την κλείσει το
- Από το φάκελο της υπόθεσης και το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τη διαδικασία απόδειξης της υπόθεσης εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 1, φαίνεται ότι όντως αυτή διαγράφηκε το 2014 (βλέπετε σχετικά πιο πάνω). Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ότι είχε αναφέρει στον κ. Κωστάκη ότι θα κλείσει την εταιρεία, αλλά δεν τον αφορούσε. Εκείνος πήγαινε κάθε μήνα και εισέπραττε. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 κατέθεσε ότι είχε την εταιρεία, Καθ' ης η Αίτηση 1, για μικρό χρονικό διάστημα, 1, 1 ½ χρόνο. Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα κατά τη διαδικασία απόδειξης της υπόθεσης εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 1, φαίνεται ότι αυτή ήταν εγγεγραμμένη για 20 χρόνια (βλέπετε πιο πάνω). Ο κ. Θεοχάρους αναγνώρισε την υπογραφή του στην επιστολή, Τεκμήριο
- Στη συνέχεια, κατέθεσε ότι πήρε την απόφαση να κλείσει την εταιρεία, μίλησε με το λογιστή του και αυτός του είπε να την αφήσει «να κοιμάται». Αυτό έγινε περίπου το 2005,
- Από το 2005, όλες τις εργασίες της εταιρείας τις ασκούσε ο ίδιος, υπό την προσωπική του ιδιότητα και κατείχε το επίδικο ο ίδιος προσωπικά. Οι αποδείξεις εκδίδονταν στο δικό του όνομα. Αποδείξεις στο όνομα της εταιρείας εκδίδονταν μέχρι το
- Σε υποβολή ότι και πριν το 2005 εκδίδονταν αποδείξεις είσπραξης χωρίς το «Λτδ», ο κ. Θεοχάρους απάντησε ότι δεν θυμάται. Ήταν η θέση του ότι από το 2005 μέχρι το 2008, κατείχε το επίδικο υποστατικό ο ίδιος. Ο ιδιοκτήτης δεν ερχόταν στο υποστατικό από το 2003, επειδή ήταν άρρωστος. Έστελνε τον αδελφό του για να εισπράττει το ενοίκιο. Ο αδελφός ήταν ο κ. Κωστάκης και ο ιδιοκτήτης ο κ. Όθωνας. Το 2001 ο κ. Θεοχάρους πρότεινε στον κ. Όθωνα να αγοράσει το επίδικο. Ο τελευταίος είχε πολλά προβλήματα με τον συνεταίρο του, τον κ. Ηρακλή και τελικά ο Καθ' ου η Αίτηση 2 παρέμεινε ως ενοικιαστής. Έκτοτε, δεν είδε τον κ. Όθωνα, ενώ κατά τη συνάντηση του με τον κ. Πασχάλη τον Οκτώβριο 2014, ασχολήθηκαν με τα ενοίκια, δεν έγινε αναφορά στην Καθ' ης η Αίτηση
- Ήταν φανερό ότι ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση 2, είτε δεν γνώριζε επακριβώς το νομικό καθεστώς με βάση το οποίο διεξάγονταν οι εργασίες του στο επίδικο, είτε δεν είπε την αλήθεια αναφορικά μ' αυτό το νομικό καθεστώς. Διεφάνη ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 ήταν εγγεγραμμένη για πολλά χρόνια και ότι διεγράφη για μικρό χρονικό διάστημα, πριν την αναδρομική επαναφορά της. Σημειωτέον ότι, η επιστολή του ιδίου για διαγραφή της εταιρείας έχει ημερομηνία Απρίλιο 2014 και στη συνάντηση του με τον Μ.Α.1 τον Οκτώβριο 2014, δεν είπαν τίποτε για την εταιρεία όπως κατέθεσε, παρά μόνο μίλησαν για τα ενοίκια, ενοίκια τα οποία ήδη όφειλε η εταιρεία όπως φαίνεται και τα της εταιρείας Καθ' ης η Αίτηση 1, τα συζητούσε με τρίτο πρόσωπο, που δεν ήταν διευθυντής της Αιτήτριας εταιρείας. Ο κ. Θεοχάρους δεν ήταν σταθερός μάρτυρας, ανασκεύασε κάποια πράγματα που είπε και παρουσίασε σοβαρή προσπάθεια να πείσει για την εμπλοκή του στην ενοικίαση υπό την προσωπική του ιδιότητα. Δεν μας έχει πείσει και η μαρτυρία του δεν γίνεται αποδεκτή. Πραγματικά γεγονότα: Από το σύνολο του ενώπιον μας μαρτυρικού υλικού, βρίσκουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι τα ακόλουθα: Οι Αιτητές είναι ιδιοκτήτες του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/4443, τεμάχιο 393, Φ/Σχ.30/21Ε1, Τμήμα 6, Αγία Παρασκευή, Λακατάμεια, Λευκωσία, δηλαδή εντός ελεγχόμενης περιοχής εν τη εννοία του άρθρου 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και υπό το φως της Κ.Δ.Π. 519/
- Επί του ακινήτου ανεγέρθηκε εργοστασιακός χώρος 180 τ.μ. και βοηθητικοί χώροι 30 τ.μ., τα οποία συμπληρώθηκαν πριν την 31.12.
- Η Καθ' ης η Αίτηση 1 είχε συσταθεί την 14.10.1994 και διαγράφηκε την 14.9.
- Η εταιρεία επαναφέρθηκε με αναδρομική ισχύ, με Διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 23.12.2015, στα πλαίσια της Εταιρικής Αίτησης 547/15 (βλέπετε πιο πάνω). Σχετικό είναι επίσης το Τεκμήριο
- Με ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 1.11.2000 (Τεκμήριο 1), η Καθ' ης η Αίτηση 1 ενοικίασε το επίδικο υποστατικό από την Αιτήτρια εταιρεία, για περίοδο 2 χρόνων, ήτοι από 1.11.2000 έως 31.10.2002, με ενοίκιο Λ.Κ.280.- μηνιαίως, πληρωτέο προκαταβολικά την 1η ημέρα εκάστου μηνός. Σύμφωνα με τη ρήτρα 2, οποιαδήποτε υπομίσθωση ή εκχώρηση, μερική ή ολική, υπό του ενοικιαστού, απαγορεύεται, άνευ της εγγράφου εγκρίσεως του ιδιοκτήτη και σύμφωνα με τη ρήτρα 4, ουδεμία επιδιόρθωση ή προσθήκη θα γίνεται άνευ της γραπτής συναίνεσης του ιδιοκτήτου. Η δε ρήτρα 3 του ενοικιαστηρίου εγγράφου προνοεί ως ακολούθως: «Ο ενοικιαστής οφείλει μέχρι την υπ' αυτού εκκενώσεως και παραδόσεως του υπ' αυτού ενοικιασθέντος κτήματος να πληρώνη τακτικώς το ενοίκιον. Πάσα δε εκ μέρους αυτού καθυστέρησις μηνιαίας τινός δόσεως ή μέρους αυτής ως ανωτέρω προνοείται, θα παρέχη εις τον ιδιοκτήτην το δικαίωμα να ακυροί το παρόν έγγραφον και να ζητή την δια του Δικαστηρίου έξωσιν αυτού, ευθυνομένου εν πάση περιπτώσει εις την πληρωμήν των δεδουλευμένων ενοικίων μέχρι της εξώσεως αυτού, ως και των εξόδων ταύτης.» Παράβαση οιουδήποτε όρου αναφερόμενου στο έγγραφο, εκ μέρους του ενοικιαστή, παρέχει στον ιδιοκτήτη το δικαίωμα να ακυρώνει το έγγραφο και να ζητά την έξωση του ενοικιαστή και αποζημιώσεις (ρήτρα 5). Το ενοικιαστήριο έγγραφο περιλάμβανε ρήτρα αυτόματης ανανέωσης για ένα χρόνο (ρήτρα 6): «Εάν δύο μήνας προ της λήξεως του παρόντος εγγράφου ουδείς των συμβληθέντων ήθελεν εγγράφως ειδοποιήσει τον έτερον περί της προς εκκένωσιν του ενοικιαζόμενου κτήματος προθέσεως αυτού, τότε ισχύς του παρόντος εγγράφου θα παρατείνεται δι εν ακόμη έτος.» Μετά τη λήξη των δύο ετών στις 31.10.2002 και εφόσον δεν εστάλη οποιαδήποτε επιστολή τερματισμού εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση 1, η συμβατική ενοικίαση ανανεώθηκε αυτόματα για ακόμα ένα χρόνο, μέχρι την 31.10.
- Μετά την παρέλευση της 31.10.2003, η Καθ' ης η Αίτηση 1 παρέμεινε στο επίδικο και διατήρησε την κατοχή αυτού, ως θέσμιος ενοικιαστής. Υπό το φως των όρων του ενοικιαστηρίου εγγράφου, οι οποίοι εφαρμόζονται στη θέσμια ενοικίαση δυνάμει του άρθρου 27
(1)[1] του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, πλην των όρων που αφορούν τη διάρκεια της ενοικίασης και το ύψος του ενοικίου, η Καθ' ης η Αίτηση 1 δεν είχε το δικαίωμα να παραχωρήσει την κατοχή του επίδικου στον Καθ' ου η Αίτηση 2, χωρίς τη συγκατάθεση των Αιτητών. Τέτοια συγκατάθεση δεν προσκομίστηκε. Παρά τη διαγραφή της εταιρείας για κάποιο χρονικό διάστημα, επαναφέρθηκε αναδρομικά και κρίνεται ότι παρέμεινε θέσμιος ενοικιαστής του επίδικου υποστατικού, χωρίς να υποκατασταθεί από τον Καθ' ου η Αίτηση 2 προσωπικά, ο οποίος δεν κατέστη ενοικιαστής ή θέσμιος ενοικιαστής του επίδικου υποστατικού. Εάν ο Καθ' ου η Αίτηση 2 κατέχει το επίδικο υποστατικό προσωπικά, το κατέχει παράνομα. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είναι διευθυντής της Καθ' ης η Αίτηση 1 και εγγυήθηκε μετά της Καθ' ης Αίτηση 1 την τήρηση πάντων των αναφερομένων στο ενοικιαστήριο έγγραφο και την τακτική πληρωμή του ενοικίου, μέχρι τελείας εξόφλησης και παράδοσης του επίδικου στον ιδιοκτήτη. Το τελευταίο πληρωτέο ενοίκιο είναι €620.- μηνιαίως. Οι πληρωμές γίνονταν προς τον κ. Κωστάκη Πασχάλη εκ μέρους των Αιτητών, από τον Καθ' ου η Αίτηση 2. Αποδείξεις εκδίδονταν και στο όνομα του Καθ' ου η Αίτηση 2, προσωπικά (Τεκμήρια 6 και 7). Την 13.11.2014, επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση 2 προσωπικά και ως διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση 1, επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών, προς την Καθ' ης η Αίτηση 1 με κοινοποίηση προς τον ίδιο (Τεκμήρια 2 και 3), με την οποία διδόταν ειδοποίηση 21 ημερών από την επίδοση της επιστολής, για την εξόφληση των μέχρι τότε καθυστερημένων ενοικίων. Δεν πληρώθηκε οποιοδήποτε ποσό. Νομική πτυχή: Εγγύηση: Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 υπέγραψε ως εγγυητής της Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρείας στο Τεκμήριο 1, με το ακόλουθο λεκτικό: «Εγγυώμαι αλληλεγγύως μετά του ενοικιαστού την τήρησιν πάντων των αναφερομένων εν τω παρόντι εγγράφω ως και την τακτικήν πληρωμήν του ενοικίου μέχρι τελείας εξοφλήσεως και παραδόσεως υπό του ενοικιαστού του κτήματος προς τον ιδιοκτήτην.» Η ισχύς της εγγύησης στη θέσμια ενοικίαση: Σχετικές είναι οι αυθεντίες Metochis v. Schiza
(1952)1 C.L.R. 149, Michael v. Nishanian
(1966)1 C.L.R. 150, Kyriakidou v. Mangaldjian
(1969)1 C.L.R. 1 και Αργύρη v. Χρυσοστόμου
(2006)1(Β) Α.Α.Δ.
- Κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης στην πρώτη αυθεντία, η σχετική νομοθεσία στην Κύπρο ήταν το Κεφ. 108, Rent Restriction Law. Ο έντιμος Δικαστής Hallinan, αποφάσισε ότι (σελίδα 150): "It is quite clear that such guarantee would not apply to a statutory tenancy under the Increase of Rent and Mortgage Interest (Restrictions) Act,
- In the commentary on section 15 of that Act contained in Megarry Rent Acts (6th Edition, page 165) the learned author states:- 'Again the statutory tenancy is a different tenancy from the contractual tenancy whence it sprang, so that a guarantor of the rent under the contractual term is not liable for rent accruing during the statutory tenancy.' ... "It is clear from the wording of section 8
(3)of our law that the legislative authority merely intended to confer a right of occupation on the tenant who becomes statutory tenant and he is, as in England, obliged to observe the conditions and is entitled to the rights under the original contract of tenancy in so far as they may be applicable; subject to the provisions of this law, as in England, the statutory tenancy is a different tenancy from the contractual tenancy." Στην αυθεντία Michael v. Nishanian (πιο πάνω), αποφασίστηκε ουσιαστικά, ότι όπου το ενοικιαστήριο έγγραφο προβλέπει περίοδο ανανέωσης, τότε η εγγύηση θεωρείται ότι ισχύει και για την περίοδο ανανέωσης [2]. Στην παρούσα περίπτωση, στο ενοικιαστήριο έγγραφο προβλεπόταν δυνατότητα ανανέωσης για ακόμα ένα χρόνο. Τόσο η δυνατότητα ανανέωσης της συμβατικής ενοικίασης, όσο και η περίοδος τέτοιας ανανέωσης, ήταν ή έπρεπε να ήταν υπόψην του Καθ' ου η Αίτηση 2, όταν παραχωρούσε την εγγύηση του, ώστε αυτός να θεωρείται υπόλογος έναντι του ιδιοκτήτη για τις υποχρεώσεις του ενοικιαστή, τόσο για την περίοδο της συμβατικής ενοικίασης, όσο και για την περίοδο της ανανέωσης αυτής. Δεν έχει τεθεί οτιδήποτε σχετικό ενώπιον μας και κρίνεται ότι τεκμαίρεται πως η συμβατική ενοικίαση ανανεώθηκε για ακόμα ένα χρόνο, σύμφωνα με τους όρους του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Με την απόφαση στην υπόθεση Kyriakidou v. Mangaldjian (πιο πάνω), και ενώ η νομοθεσία σε ισχύ τότε ήταν το Κεφ. 86, Rent (Control) Law, κατέστη σαφές ότι η εγγύηση σε ενοικιαστήριο έγγραφο δεν ισχύει στη θέσμια ενοικίαση, δηλαδή μετά που το εν λόγω έγγραφο έληξε ή τερματίστηκε νόμιμα, και μόνον, εάν χρησιμοποιείται πολύ σαφές λεκτικό, δυνατόν να θεωρηθεί ότι ισχύει [3]. Όπως φαίνεται από το λεκτικό της εγγύησης το οποίο παρατίθεται πιο πάνω, αυτό δεν είναι τόσο ξεκάθαρο ούτως ώστε να θεωρηθεί ότι ο εγγυητής ανέλαβε υποχρέωση έναντι του ιδιοκτήτη κατά τη θέσμια ενοικίαση. Πέραν του αποσπάσματος που παραθέτω πιο κάτω και το οποίο είναι το απαύγασμα της νομολογίας κατά την κρίση μου, ο έντιμος Δικαστής κ. Χατζηαναστασίου ξεκαθάρισε επίσης, στη σελίδα 16, ότι, ενόψει ρητρών στο ενοικιαστήριο έγγραφο για την υποχρέωση του ενοικιαστή να παραδώσει το μίσθιο στο τέλος της περιόδου ενοικιάσεως και για το δικαίωμα του ιδιοκτήτη να καταγγείλει τη σύμβαση σε περίπτωση παραβιάσεως όρου αυτής από τον ενοικιαστή, δηλαδή δύο ρητρών που προνοούν το τέλος της σχέσης, δεν υπάρχει συνεχής εγγύηση (continuing guarantee) εφόσον δεν υπάρχει συνεχής σχέση (continuing relationship). Στην παρούσα περίπτωση, η ρήτρα 1 του ενοικιαστηρίου εγγράφου, Τεκμήριο 1, παραπέμπει στο πρώτο, ενώ η ρήτρα 5 στο δεύτερο. Στην πιο πρόσφατη αυθεντία, Αργύρη v. Χρυσοστόμου (πιο πάνω), και πάλιν υπήρχε σύμβαση ενοικίασης, με συγκεκριμένη περίοδο ενοικίασης και δικαίωμα ανανέωσης για περαιτέρω περίοδο. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η συμφωνία ενοικίασης είχε δυνητικά καταληκτικό χρόνο τη λήξη της περιόδου ανανέωσης και όχι τη λήξη της αρχικής περιόδου, ο εγγυητής γνώριζε για το δικαίωμα μονομερούς ανανέωσης και θα πρέπει να είχε την πρόθεση να εγγυηθεί τον ενοικιαστή για ολόκληρη την περίοδο, όχι μόνο την αρχική. Επίσης, αποφασίστηκε ότι, η επέκταση της συμφωνίας για περαιτέρω περίοδο, δεν δημιουργούσε νέα συμφωνία και κατ' επέκτασιν δεν απάλλασσε τον εγγυητή από τις υποχρεώσεις του, σύμφωνα με το άρθρο 91 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149. Υπό το φως της απόφασης του έντιμου Δικαστή κ. Χατζηαναστασίου, στην αυθεντία Kyriakidou v. Mangaldjian (πιο πάνω) και ακολουθώντας το σκεπτικό της απόφασης, καθίσταται πιστεύω σαφές ότι, η υποχρέωση που αναλαμβάνει εγγυητής μέχρι παράδοσης της κατοχής του μίσθιου στον ιδιοκτήτη, όπως στην παρούσα περίπτωση, αφορά την παράδοση της κατοχής σύμφωνα με τους όρους του ενοικιαστηρίου εγγράφου που τα μέρη υπέγραψαν, δηλαδή την παράδοση στη λήξη της συμβατικής ενοικίασης, περιλαμβανομένης οποιασδήποτε περιόδου ανανέωσης αυτής όπως προβλέπεται στο ίδιο το έγγραφο και όχι την παράδοση της κατοχής οποτεδήποτε αυτή λάβει χώραν. Εκτός λοιπόν από περιπτώσεις που το έγγραφο προβλέπει αυτόματη ανανέωση της συμβατικής ενοικίασης, στο διηνεκές, για συγκεκριμένη περίοδο κάθε φορά, η υποχρέωση του εγγυητή λήγει την ημερομηνία που ο ενοικιαστής παύει να είναι συμβατικός ενοικιαστής και θα έπρεπε να παραδώσει την κατοχή του μίσθιου, εάν δεν υπήρχε η κάλυψη από τον περί Ενοικιοστασίου Νόμου και η έναρξη θέσμιας ενοικίασης. Στην παρούσα περίπτωση, κρίνω ότι η ευθύνη του εγγυητή έληξε την 31.10.2003, οπότε έληξε η περίοδος ανανέωσης. Ενόψει όλων των πιο πάνω, κρίνω ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δεν ευθύνεται ως εγγυητής έναντι των Αιτητών, για τα οφειλόμενα ενοίκια. Ανταπαίτηση: Όπως ήδη σημειώσαμε πιο πάνω, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δεν δικογραφεί ειδικά και με λεπτομέρειες για τις αποζημιώσεις που ζητά από τους Αιτητές. Περαιτέρω, δεν έχει προσφέρει ικανοποιητική μαρτυρία αναφορικά με τα ποσά που αξιώνει, στο βαθμό που φέρει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του. Το βάρος απόδειξης ειδικών αποζημιώσεων ανήκει στον αξιούντα και οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται λεπτομερώς στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και συγκεκριμένα στοιχεία (βλέπετε Σπύρου v. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 298 και Μεταξάκης v. Δήμου Λευκωσίας
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 467). Η Ανταπαίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω και με τη σύμφωνο γνώμη των Παρέδρων, η Αίτηση εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2 και η Ανταπαίτηση του Καθ' ου η Αίτηση 2 επίσης απορρίπτεται. Κρίνουμε ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις, όπως η κάθε πλευρά καταβάλει τα δικά της έξοδα. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον [1] «27
(1)Ενοικιαστής όστις, δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, διατηρεί κατοχήν οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατοχήν, τηρεί πάντας τους όρους και προϋποθέσεις του τελευταίου ενοικιαστηρίου συμβολαίου, έστω και αν έχει λήξει η ισχύς του και δικαιούται εις τα εξ αυτών απορρέοντα οφέλη, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου, δικαιούται να παραιτηθή της κατοχής της κατοικίας ή του καταστήματος μόνον κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης ειδοποιήσεως οία θα απητείτο δυνάμει του ενοικιαστηρίου συμβολαίου και σε περίπτωση που δεν απαιτείται τέτοια ειδοποίησης, μόνο κατόπιν γραπτής προειδοποίησης ένα τουλάχιστον μήνα προηγουμένως: Νοείται ότι εις περίπτωσιν καθ' ην υπενοικιαστής καθίσταται θέσμιος ενοικιαστής ο τοιούτος θέσμιος ενοικιαστής κατέχει την κατοικίαν ή το κατάστημα τηρουμένων επιπροσθέτως οιωνδήποτε υφισταμένων περιοριστικών συμφωνιών περιεχομένων εις τους μεταξύ του ιδιοκτήτου και του ενοικιαστού όρους και προϋποθέσεις ενοικιάσεως.» [2] " Another relevant important clause in this contract is the guarantee clause. This clause is so worded in our view, as to render the guarantor's liability co-extensive with that of the principal. It provides expressly that the guarantor undertakes the exact performance of all the terms included in the contract of lease. The right to renew the lease for another year being embodied in the terms of the contract, the liabilities following the exercise of such right are covered by the guarantee clause. We have carefully studied the contents of the contract of lease in question in the light of the submission of the learned counsel for the appellant and we have come to the conclusion that the guarantee signed by the appellant (guarantor) covered the liability of the principal (tenant) to pay rents and damages until the latter delivered vacant possession of the premises leased by the landlord, the respondent. The appeal is, therefore, dismissed with costs." (σελίδα 152) [3] ". I have reached the conclusion that the guarantee would not apply to a statutory tenancy under the provisions of the Increase of Rent and Mortgage Interest (Restrictions) Act, 1920, in England; and certainly would not apply to section 23 of our Rent (Control) Law Cap. 86. In my view, the statutory tenancy is a different tenancy from the contractual tenancy whence it sprang so that the guarantor of the rent under the contractual terms is not liable for rent accruing during the statutory tenancy. It is clear from the wording of our law that the legislating authority merely intended to confirm a right of occupation on the tenant who becomes statutory tenant and he is, as in England obliged to observe the conditions and is entitled to the rights under the original contract of tenancy in so far as they may be applicable. .. Since there is nothing in the Rent (Control) Law that interferes with the contractual rights of outside parties in respect of matters like guarantees, I would be prepared to express the view, that it is conceivable in a case where strong and clear language has been used in a guarantee, that the Court would be ready to reach a conclusion that the guarantee would also apply to the payment of rent in a statutory tenancy. However, in view of the different character of the statutory tenancy, - as distinct from the contractual tenancy - particularly it indefinite duration, I am of the opinion, that the language in this contract of guarantee is not so clearly worded at to warrant a finding that the parties intended it to extend to the statutory tenancy and that the guarantor undertook to bind himself until the delivery of the premises in question including the period the tenant was so holding over as a statutory tenant." (σελίδες 14 και 15) - δική μου υπογράμμιση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο