OSCAR ISSEYEGH κ.α. ν. ΛΕΩΝΙΔΑ ΟΔΥΣΣΕΩΣ κ.α., Αίτηση Αρ.: Ε71/14, 8/11/2017

(4), στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983, ως έχουν τροποποιηθεί και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Λεωνίδα Οδυσσέως, από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, διευθυντής και ιδιοκτήτης της Καθ' ης η Αίτηση 3 και σύζυγος της Καθ' ης η Αίτηση 4. Γνωρίζει δε προσωπικά και απόλυτα όλα τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στη δήλωση του. Ο κ. Οδυσσέως λέγει ότι, κατόπιν έρευνας του φακέλου της παρούσας υπόθεσης στο Δικαστήριο, διάβασε την ένορκο δήλωση του Αιτητή 1, ημερομηνίας 23.8.2017, η οποία στηρίζει τη μονομερή αίτηση των Αιτητών της ιδίας ημερομηνίας, με την οποίαν ζητείται η άδεια του Δικαστηρίου για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής του επίδικου υποστατικού. Παραδέχεται τα γεγονότα όπως αυτά εκτίθενται στις παραγράφους 1 μέχρι 4 της πιο πάνω ένορκης δήλωσης του Αιτητή, αλλά αρνείται και απορρίπτει κατηγορηματικά όλους τους υπόλοιπους ισχυρισμούς, τους οποίους θεωρεί ψευδείς, παραπλανητικούς και ως μη ανταποκρινόμενους στα πραγματικά γεγονότα. Είναι η θέση του κ. Οδυσσέως ότι οι Αιτητές ενήργησαν κακόπιστα, ύπουλα, εσκεμμένα και με δόλο, με μοναδικό στόχο να πετύχουν αυτό που επιδιώκουν από το 2009, ήτοι την εκδίωξη των Καθ' ων η Αίτηση από το επίδικο ακίνητο, ούτως ώστε να μπορούν να το πωλήσουν σε τρίτους. Οι Καθ' ων η Αίτηση ενοικιάζουν το επίδικο υποστατικό από το 1999, σύμφωνα με γραπτή Συμφωνία Ενοικίασης. Το επίδικο είναι μέχρι σήμερα η βάση της επιχείρησης τους. Μετά από αδικαιολόγητο τερματισμό της πιο πάνω Σύμβασης Ενοικίασης από πλευράς των Αιτητών, κατέχουν το επίδικο ακίνητο από τις 22.8.2011 ως θέσμιοι ενοικιαστές. Από την ημέρα έκδοσης της Απόφασης ημερομηνίας 5.12.2016, όλες οι πληρωμές προς τους Αιτητές έγιναν χωρίς καμία παράλειψη ή καθυστέρηση και πάντα σύμφωνα με τη διαταγή και το πνεύμα της εν λόγω Απόφασης. Όλες οι πληρωμές κατατέθηκαν στην τράπεζα των Αιτητών εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας των 21 ημερών, εκτός από την πληρωμή την 1.8.2017, που έγινε την 22α μέρα (1 μέρα καθυστέρηση), για το λόγο που εξηγεί. Συγκεκριμένα, η πληρωμή παραδόθηκε για κατάθεση στο λογαριασμό των Αιτητών στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, από τον υπάλληλο των Καθ' ων η Αίτηση Τάσο Γεωργιάδη στις 31.7.2017, όμως αυτή δεν έγινε αποδεκτή για κατάθεση από την τράπεζα, η οποία για πρώτη φορά απαίτησε όπως η επιταγή εκδοθεί σε διαφορετικά ονόματα από το όνομα στο οποίο εκδιδόταν σε όλες τις προηγούμενες πληρωμές. Λέχθηκε στον υπάλληλο των Καθ' ων η Αίτηση από τον τραπεζικό υπάλληλο, ότι για να γίνει η επιταγή αποδεκτή θα έπρεπε να αναγραφεί το όνομα ISSEYEGH OSCAR AND DESPINA, αντί μόνο του ονόματος του Oscar Isseyegh, όπως γινόταν με όλες τις προηγούμενες πληρωμές και πάντα σύμφωνα με τις οδηγίες των Αιτητών. Λόγω της καθυστέρησης αυτής και του γεγονότος ότι ήταν η τελευταία μέρα του μήνα πριν τις διακοπές, με τεράστιες ουρές και κίνηση στην τράπεζα, δεν κατέστη δυνατή η κατάθεση της επιταγής μας πριν το κλείσιμο του ταμείου την ίδια μέρα. Για να μην θεωρηθεί όμως εκπρόθεσμη, ο υπάλληλος των Καθ' ων η Αίτηση μετέβηκε την ίδιαν μέρα (31.7.2017), στο γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών, με σκοπό να παραδώσει εκεί την επιταγή, αλλά τα γραφεία ήταν και αυτά κλειστά. Είναι η θέση του κ. Οδυσσέως ότι, για τους πιο πάνω λόγους για τους οποίους δεν φέρουν ευθύνη οι Καθ' ων η Αίτηση, η μοναδική πληρωμή έγινε όντως με καθυστέρηση μίας μέρας, ήτοι κατατέθηκε την επόμενη μέρα. Η πιο πάνω μοναδική καθυστέρηση πληρωμής της μίας μέρας, οφείλετο αποκλειστικά και ήταν εξ υπαιτιότητας των Αιτητών, οι οποίοι άλλαξαν τις οδηγίες τους προς την Τράπεζα τους χωρίς να ενημερώσουν τους Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι, εάν είχαν έγκαιρη ενημέρωση και ειδοποίηση, θα φρόντιζαν η επιταγή να είχε εκδοθεί στα σωστά ονόματα των δικαιούχων και συνεπώς, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα με την κατάθεση και καμία καθυστέρηση. Ο κ. Οδυσσέως υποδεικνύει ότι ο Αιτητής 1 λέγει στην ένορκο δήλωση του πως όλες οι πληρωμές των Καθ' ων η Αίτηση εκκαθάρισαν χωρίς καμία επιστροφή και παραθέτει λεπτομέρειες. Είναι η θέση του ότι, η εκκαθάριση των εκάστοτε επιταγών δεν εξαρτάται ή ελέγχεται από τους Καθ' ων η Αίτηση και είναι γεγονός ότι οι διαδικασίες εκκαθάρισης επιταγών διαφέρουν από τράπεζα σε τράπεζα, ενώ συχνά παρατηρούνται διαφορετικοί χειρισμοί και από την ίδια τράπεζα. Η Απόφαση του Δικαστηρίου λέγει ότι: «Παράλειψη καταβολής οιουδήποτε ενδιάμεσου οφέλους πέραν της περιόδου χάριτος, καθιστά το διάταγμα άμεσα εκτελεστό». Ο ενόρκως δηλών δηλώνει ότι ο πιο πάνω όρος αναφέρεται στις περιπτώσεις που μία επιταγή δεν πληρωθεί από την τράπεζα για μη επαρκή υπόλοιπα και προκαλέσει επιπλέον καθυστέρηση πέραν της πρώτης κατάθεσης, που να υπερβαίνει τις 21 μέρες χάρη. Είναι ενδεικτικό ότι στο πιο πάνω διάταγμα δεν αναφέρεται οποιαδήποτε απαίτηση για κατάθεση της επιταγής, αλλά για καταβολή της στο δικαιούχο. Η αντίληψη του είναι πως αυτό σημαίνει ότι είναι εντός των δικαιωμάτων τους να παραδώσουν την επιταγή στο δικαιούχο ή στο δικηγόρο αυτού, την 21η μέρα. Συνεπώς, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν μπορούν να ελέγξουν με βέβαιο τρόπο την ημέρα εκκαθάρισης της κάθε επιταγής, αφού αυτό εξαρτάται από την ημέρα που ο δικαιούχος θα κατέθετε την επιταγή και από τη διαδικασία εκκαθάρισης των τραπεζών. Υπό τις περιστάσεις και εάν οι Αιτητές ενεργούσαν καλόπιστα και όχι κακόπιστα και ύπουλα όπως ενήργησαν, με αλλότριους σκοπούς, θα έπρεπε να είχαν επικοινωνήσει με τους Καθ' ων η Αίτηση προτού καταχωρήσουν τη μονομερή αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είχαν καθόλου ή καθόλου επαρκή ειδοποίηση για την παρούσα διαδικασία, η οποία θα έπρεπε να γίνει με αίτηση δια κλήσεως και όχι μονομερώς, ούτως ώστε να μπορέσουν οι Καθ' ων η Αίτηση να εκθέσουν στο Δικαστήριο τα πιο πάνω στοιχεία, τα οποία δεν γνώριζε όταν έδωσε την άδεια για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Το επίδικο ακίνητο αποτελεί την έδρα των επιχειρήσεων των Καθ' ων η Αίτηση από το 1999 και τυχόν εκτέλεση του εκδοθέντος εντάλματος ανάκτησης κατοχής, η οποία έχει οριστεί για την 9.11.2017, θα τους προκαλέσει ανεπανόρθωτη απώλεια και ζημιά. Περαιτέρω, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι ο χώρος που αρχικά ενοικιάστηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση ήταν μια παλιά αποθήκη/εργοστάσιο. Με δικά τους έξοδα έκτισαν αποθήκη 250 τ.μ. περίπου, ανακαίνισαν το εργοστάσιο να φαίνεται ως εκθεσιακός χώρος, έκτισαν 2 πισίνες, σιντριβάνι, ράμπες, διαμόρφωσαν τον εξωτερικό χώρο, αναβάθμισαν την παροχή ηλεκτρισμού και περίφραξαν το οικόπεδο. Όλα τα πιο πάνω έργα στοίχισαν πέραν των €800.000 από την ημέρα της αρχικής ενοικίασης μέχρι σήμερα. Οι Αιτητές ουδέν ποσό έχουν καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια για τη συντήρηση του κτιρίου και όλα τα έξοδα συντήρησης μέχρι σήμερα καταβάλλονται από τους Καθ' ων η Αίτηση. Ο κ. Οδυσσέως λέγει ότι οι Αιτητές έχουν κάνει και στο παρελθόν πολλές εχθρικές προσπάθειες να τους διώξουν από το χώρο εργασίας τους για να πουλήσουν το ενοικιαζόμενο οικόπεδο σε τρίτους, αγνοώντας πλήρως τα δικαιώματα τους ως ενοικιαστές για τόσα χρόνια. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, είναι δίκαιο και πρέπον όπως η εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής το οποίον εξεδόθη στην υπό τον ως άνω αριθμόν και τίτλον Αίτηση, ανασταλεί μέχρι νεωτέρων διαταγών του Δικαστηρίου και/ή μέχρις ότου εκδικασθεί η αίτηση των Καθ' ων η Αίτηση για παραμερισμό της εκδοθείσας διαταγής του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11.9.2017, που επιτρέπει την έκδοση του αναφερομένου εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Ιστορικό: Μονομερής αίτηση: Παρ' όλο που η αίτηση κατεχωρήθη μονομερώς, στις 31.10.2017, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη, εμφανίστηκε ο κ. Τσαρδελλής για τους Αιτητές 1, 2 και 3 στην κυρίως Αίτηση, δήλωσε ότι έχει λάβει γνώση της αίτησης και ζήτησε όπως εμφανιστεί. Εφόσον οι Αιτητές είχαν λάβει γνώση της ύπαρξης της αίτησης, δόθηκε άδεια στον κ. Τσαρδελλή να εμφανιστεί και να ενστεί στην υπό εξέταση αίτηση. Βλέπετε σχετικά τις αυθεντίες Pickwick International Inc (G.B.) Ltd., v. Multiple Sound Distributors Ltd., and Another

(1972)3 All ER 384 και Compania Maritime v. Sponsalia Shipping

(1987)1 C.L.R.

1. Απόφαση ημερομηνίας 5.12.2016: Το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, εκ συμφώνου, υπέρ των Αιτητών 1, 2 και 3 και εναντίον των Καθ' ων η ECLI:CY:AD:2016:D147, Αίτηση 1, 2, 3 και 4, η οποία περιλάμβανε Διάταγμα ανάκτησης κατοχής και απόφαση για χρηματικά ποσά ως ενδιάμεσα οφέλη από 10.12.2016 και δικηγορικά έξοδα. Η παράγραφος (γ)του συνταγμένου Διατάγματος, περιλαμβάνει την αναστολή εκτέλεσης: «Η εκτέλεση του διατάγματος αναστέλλεται από σήμερα μέχρι 10.12.16 και στη συνέχεια από μήνα σε μήνα, νοουμένου ότι την 10η ημέρα έκαστου μήνα, αρχής γενομένης στις 10.12.16, με 21 μέρες χάρη, καταβάλλεται το ενδιάμεσο όφελος ως ανωτέρω, μέχρι 30.6.18 οπότε η αναστολή λήγει τελικώς και το διάταγμα ακυρώνεται. Παράλειψη καταβολής οιουδήποτε ενδιαμέσου οφέλους πέραν της περιόδου χάριτος, καθιστά το διάταγμα άμεσα εκτελεστό. Νοείται ότι εντός των 21 ημερών που είναι η περίοδος χάριτος θα πρέπει πραγματικά να καταβληθεί το ποσό, ήτοι να έχει ξεκαθαρίσει οποιαδήποτε επιταγή, ή άλλως πως.» Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Αιτητών 1, 2 και 3 στην κυρίως Αίτηση (στην παρούσα αναφερόμενοι ως «οι Αιτητές») καταχωρήθηκε την 3.11.2017 και αυτή βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.43Α θθ.1-3, Δ.48 θθ.1-12, στο άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου 1983, Ν.23/1983, στις αρχές της νομολογίας και στη σύμφυτη εξουσία, πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
2. «Η Αίτηση ημερ. 23/10/2017 πάσχει από ουσιαστική και/ή θεμελιώδη παρατυπία αφού δεν εδράζεται στην ορθή νομική βάση και/ή δεν αναφέρεται στα άρθρα του νόμου που διέπουν το δικαιοδοτικό και ουσιαστικό πλαίσιο από το οποίο πηγάζει η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
3. Οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν πληρούνται και/ή δε συνυπάρχουν και/ή δεν ικανοποιούνται.
4. Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και/ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας.
5. Το Διάταγμα ανάκτησης κατοχής ημερομηνίας 11/9/2017 είχε εκδοθεί ορθώς και δικαίως, χωρίς οποιαδήποτε ψευδή παράσταση και/ή απάτη και/ή ουσιώδη λάθος.
6. Δεν υφίσταται οποιαδήποτε από τις περιπτώσεις που καθορίζει το άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 (23/1983) για να δικαιολογείται η αναθεώρηση και/ή ακύρωση του Διατάγματος ανάκτησης κατοχής ημερομηνίας 11/9/
8. Η απόρριψη του αιτήματος αναστολής εκτέλεσης του Διατάγματος ανάκτησης κατοχής ημερομηνίας 11/9/2017 δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά στους Αιτητές και/ή οποιαδήποτε ζημιά που δεν θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και να αποζημιωθεί επαρκώς.
9. Το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει ξεκάθαρα προς όφελος της απόρριψης του αιτήματος αναστολής εκτέλεσης του Διατάγματος ανάκτησης κατοχής ημερομηνίας 11/9/2017 έτσι ώστε να τερματισθεί η συστηματική παραβίαση του Διατάγματος Έξωσης και/ή των δικαιωμάτων των Καθ' ων η Αίτηση και/ή έτσι ώστε να μπορεί να εκτελεστεί η δικαστική απόφαση.
10. Η Αίτηση είναι αντικανονική και αντιβαίνει προς τους Θεσμούς και/ή τη σχετική Νομολογία καθιστώντας όλη την διαδικασία άκυρη.» Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Oscar Isseyegh από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Αιτητής 1 στην κυρίως Αίτηση. Προβαίνει στη δήλωση του προς υποστήριξη της ένστασης στην Ενδιάμεση Αίτηση Αναστολής και εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 κατόπιν εξουσιοδότησης τους. Έχει δε προσωπική γνώση των όσων αναφέρει και αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησης του. Η υπό εξέταση αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη, αφού οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, δεν πληρούνται. Η αίτηση δεν αποκαλύπτει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Το επίδικο ένταλμα ανάκτησης κατοχής ημερομηνίας 11.9.2017, εκδόθηκε στη βάση των γεγονότων που είχαν τεθεί στη δική του ένορκο δήλωση ημερομηνίας 23.8.
11. Όπως ξεκάθαρα προκύπτει από τα όσα είχα αναφέρει, οι Καθ' ων η Αίτηση παράβηκαν κατ' επανάληψην τους σαφείς και απόλυτους όρους του Διατάγματος έξωσης ημερομηνίας 5.12.2016, με αποτέλεσμα το εν λόγω διάταγμα να είχε καταστεί άμεσα εκτελεστό προς όφελος των Αιτητών. Σύμφωνα με το Διάταγμα έξωσης, η εκτέλεση του θα αναστέλλετο από 10.12.2016 και στη συνέχεια από μήνα σε μήνα, νοουμένου ότι την 10η μέρα εκάστου μήνα με 21 μέρες χάρη, θα καταβάλλετο το ενδιάμεσό όφελος εκ €3.827,
12. Παράλειψη καταβολής οποιουδήποτε ενδιάμεσου οφέλους θα καθιστούσε το διάταγμα άμεσα εκτελεστό. Διευκρινίζεται επίσης ρητά και ξεκάθαρα, ότι οποιαδήποτε επιταγή θα πρέπει να ξεκαθαρίζει εντός της προαναφερόμενης περιόδου χάριτος. Κατά παράβασην των πιο πάνω, οι Καθ' ων η Αίτηση ουδέποτε κατέβαλαν, με την έννοια που προβλέπει το Διάταγμα έξωσης, το ποσό των €3.827,27 εντός της ταχθείσας προθεσμίας, αφού όλες οι επιταγές που κατέθεταν, με εξαίρεση την επιταγή για το μήνα Φεβρουάριο, ξεκαθάριζαν μέρες μετά την εκπνοή της περιόδου χάριτος. Μάλιστα, για τον μήνα Ιούλιο 2017, η ίδια η κατάθεση της επιταγής των Καθ' ων η Αίτηση έγινε μετά την εκπνοή της περιόδου χάριτος, δηλαδή την 1.8.
13. Ως εκ των πιο πάνω, το Διάταγμα έξωσης κατέστη άμεσα εκτελεστό προς όφελος των Αιτητών, οι οποίοι δικαίως και ορθώς εξασφάλισαν το Διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι, με την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, η ουσία των πιο πάνω ισχυρισμών του δεν αμφισβητείται. Καταρχάς, ο κ. Οδυσσέως δεν αμφισβητεί τις ημερομηνίες κατάθεσης των επιταγών όπως τις έχουν παραθέσει οι Αιτητές στη δική τους ένορκο δήλωση. Οι ημερομηνίες στις οποίες αναφέρεται στην παράγραφο 6 της ενόρκου δηλώσεως του ο κ. Οδυσσέως ως ημερομηνίες «εξαργύρωσης» των επιταγών, είναι αυθαίρετες ημερομηνίες οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να δικαιολογήσει τις εκτός της ταχθείσας προθεσμίας πληρωμές, προβαίνει σε μια σαφέστατα αυθαίρετη και λανθασμένη ερμηνεία μέρους του Διατάγματος ημερομηνίας 5.12.2016, ενώ παραλείπει επιμελώς να αναφερθεί στην κρίσιμη, καταληκτική διευκρίνηση της παραγράφου (γ) του Διατάγματος, που αφορά στην περίπτωση που η καταβολή του ενδιάμεσου οφέλους γίνεται με επιταγή. Το λεκτικό είναι σαφές και σύμφωνα με αυτό, η εξαργύρωση κάθε επιταγής θα έπρεπε να ολοκληρώνεται εντός της προθεσμίας των 21 ημερών χάριτος από τις 10 κάθε μήνα. Οι ορθές ημερομηνίες εξαργύρωσης των επιταγών είναι αυτές που ο κ. Isseyegh είχε αναφέρει στην ένορκο δήλωση του ημερομηνίας 23.8.2017 και όχι αυτές που αυθαίρετα αναφέρει ο κ. Οδυσσέως. Ακόμα και εάν το Δικαστήριο θεωρούσε ότι αυτή η ερμηνεία του κ. Οδυσσέως μπορούσε να αποκαλύψει κάποιο ζήτημα προς εκδίκαση, η παραδοχή του όσον αφορά την ημερομηνία κατάθεσης της επιταγής υπ' αρ. 27703124 την 1.8.2017, δεν αφήνει οποιαδήποτε ερωτηματικά ως προς το αβάσιμο της υπόθεσης των Καθ' ων η Αίτηση, ανεξαρτήτως των περιστάσεων. Από τη στιγμή που η εν λόγω επιταγή κατατέθηκε εκτός της ταχθείσας προθεσμίας, η αναστολή εκτέλεσης του Διατάγματος έξωσης δεν μπορούσε να ενεργοποιηθεί, καθιστώντας το έτσι άμεσα εκτελεστό. Ο ενόρκως δηλών λέγει ακόμα ότι η μέθοδος καταβολής των ενδιάμεσων οφελών με κατάθεση επιταγής, όπως και ο χρόνος κατάθεσης της κάθε επιταγής, ήταν επιλογή των Καθ' ων η Αίτηση. Ο κ. Isseyegh αρνείται τις δικαιολογίες που παρουσιάζει ο κ. Οδυσσέως γι' αυτή την καθυστέρηση και τις θεωρεί ψευδείς και ευφάνταστες. Εν πάση περιπτώσει, στηρίζονται σε εξ' ακοής μαρτυρία που θα πρέπει να αποκλειστεί, αφού ουδεμία εξήγηση δίδεται για τον λόγο που ο Τάσος Γεωργιάδης δεν μαρτυρεί, αλλά ανεξαρτήτως αυτού, δεν μπορούν να βοηθήσουν την υπόθεση των Αιτητών. Το Διάταγμα έξωσης προβλέπει ρητώς μία ημερομηνία μέχρι την οποία το σχετικό ποσό πρέπει να καταβληθεί (την 10η ημέρα κάθε μήνα), ενώ επίσης δίδει 21 μέρες χάρη στους Αιτητές σε περίπτωση οποιοσδήποτε τυχόν καθυστέρησης. Το αποτέλεσμα μη συμμόρφωσης με τα πιο πάνω, είναι η μη ενεργοποίηση της αναστολής εκτέλεσης του Διατάγματος έξωσης, κάτι που είναι απόλυτο και δεν επηρεάζεται από τους λόγους της μη συμμόρφωσης. Οι Αιτητές γνώριζαν ότι ο λογαριασμός των Καθ' ων η Αίτηση ήταν στο όνομα OSCAR ISSEYEGH AND DESPO ISSEYEGH και όχι OSCAR ISSEYEGH, κάτι που επιβεβαιώνεται από την αλληλογραφία μεταξύ των δικηγόρων των δύο πλευρών. Ο ενόρκως δηλών υποδεικνύει ότι είναι φανερό από την επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών ημερομηνίας 8.12.2016, ότι όλα τα στοιχεία του λογαριασμού τους, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος κατόχου λογαριασμού, είχαν κοινοποιηθεί δεόντως στους Καθ' ων η Αίτηση, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο κ. Οδυσσέως ψεύδεται και μάλιστα ενόρκως, όταν ισχυρίζεται ότι οι επιταγές εκδίδονταν στο όνομα OSCAR ISSEYEGH, «πάντα σύμφωνα με τις οδηγίες των Αιτητών». Το Διάταγμα ανάκτησης κατοχής ημερομηνίας 11.9.2017 εκδόθηκε δικαίως και ορθώς και χωρίς οποιαδήποτε απάτη, ψευδή παράσταση ή οποιοδήποτε ουσιώδες λάθος που να δικαιολογεί την έγκριση του αιτήματος παραμερισμού του. Ως εκ τούτου, δεν αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και συνεπώς, ούτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αίτησης παραμερισμού. Οι δε ισχυρισμοί του κ. Οδυσσέως περί εξόδων του στο υποστατικό είναι γενικοί και αόριστοι και, εν πάση περιπτώσει, άσχετοι με την παρούσα διαδικασία. Περαιτέρω, δεν έχει καταδειχθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση οποιοσδήποτε κίνδυνος ανεπανόρθωτης ζημιάς, αφού ακόμη και αν τελικά το αίτημα παραμερισμού ευδοκιμήσει, οι Καθ' ων η Αίτηση θα επιστρέφουν στο επίδικο ακίνητο και θα έχουν δικαίωμα αποζημιώσεων για τη ζημιά που ενδεχομένως να υποστούν κατά την ενδιάμεση περίοδο και η οποία θα είναι αποκλειστικά υλική: δηλαδή, τυχόν μειωμένες πωλήσεις των προϊόντων τους και τυχόν εργασίες σε άλλο υποστατικό, οι οποίες θα μπορούν να αποτιμηθούν σε χρήμα, καθιστώντας τη θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή. Νομική πτυχή: Κανονισμός 12(α): Στην απουσία ειδικής πρόνοιας στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο ή τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1983, στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δυνάμει των προνοιών του Κανονισμού 12(α): «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» Διαταγή 40 θεσμός 11: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο θεσμό 11 της Διαταγής 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν ισχυρίζεται ότι υπάρχουν οποιαδήποτε γεγονότα τα οποία έλαβαν χώραν πριν την έκδοση της Απόφασης της 5.12.2016, τα οποία δεν κατέστη δυνατόν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου στο δικόγραφο τους. Ο θεσμός 11 σχετίζεται με την αναστολή εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης ή Διατάγματος όπου έχει καταχωριστεί Έφεση, κάτι που δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ. 284, όπου στη σελίδα 288, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, λέγει: «Αφετέρου, η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40, κ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης, περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις της και τα οποία δεν αφορούν την παρούσα αίτηση. Όπως έχει επισημανθεί στην Stavrou & Another v. Christopoulos

(1985)1 Α.Α.Δ. 449, η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης.» Η πιο πάνω διάταξη δεν προσφέρει δικαιοδοτική βάση στο αίτημα των Καθ' ων η Αίτηση. Προσωρινά διατάγματα: Η υπό εξέταση αίτηση δεν βασίζεται, ως θα έπρεπε, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, μήτε στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σύμφωνα με τη Δ.48 θ.2

(1)και την Νομολογία (βλέπετε ενδεικτικά Μαχλουζαρίδη v. Ιωαννίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 965 και Bank for Foreign Trade of Russian Federation v. ICC Chemicals (UK) Ltd.,

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1728), είναι όρος απαράβατος του δικονομικού μέτρου η αναφορά στο άρθρο και τον θεσμό που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αιτήσεως. Η παράλειψη είναι καίρια και αποτελεί θανάσιμο πλήγμα για την υπό εξέταση αίτηση, εφόσον η αναστολή εκτέλεσης δύναται να είναι το αντικείμενο αίτησης για την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Εντάλματα εκτέλεσης: Εντάλματα εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων εκδίδονται από τα αρμόδια Πρωτοκολλητεία των διαφόρων Δικαστηρίων, ανάλογα με την περίπτωση (βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 420). Η μόνη περίπτωση μετά την έκδοση απόφασης κατά την οποία το Δικαστήριο ασχολείται με την εκτέλεση της απόφασης δια της έκδοσης εντάλματος, είναι στην περίπτωση που οι Κανονισμοί προνοούν την παροχή άδειας του Δικαστηρίου για την έκδοση του εντάλματος, όπως στην περίπτωση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής (βλέπετε Halsbury's ως ανωτέρω και Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Το Δικαστήριο δύναται να τροποποιήσει ένταλμα σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Βλέπετε Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 425: "If there is a defect or error in any writ, indorsement or return the court may allow it to be amended upon such terms as may be just. As a general rule an amendment should be allowed if it can be made without injustice. Leave will be given to amend the writ even after levy when it has been issued for too small or too large a sum, or when the date in the writ does not correspond with the date of the judgement. The indorsement will be amended when the wrong amount is inserted, or interest is omitted either on the judgement debt or costs." Από την στιγμή που η απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε ένα ένταλμα και επί της οποίας αυτό εδράζεται, είναι σε ισχύ, είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει δικαιοδοσία ακύρωσης του εντάλματος ή αναστολής εκτέλεσης αυτού. Επί τούτου, παραπέμπω στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 451, η οποία αφορά και την άσκηση της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου: "The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself." Ως βάση για την υπό εξέταση αίτηση, προβάλλεται η καταχώρηση της αίτησης δια κλήσεως ημερομηνίας 23.10.2017, με την οποία οι Καθ' ων η Αίτηση εξαιτούνται Διατάγματος ή απόφασης του Δικαστηρίου με την οποία παραμερίζεται και/ή διαφοροποιείται η Διαταγή ημερομηνίας 11.9.2017 που εκδόθηκε κατόπιν μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 23.8.2017, με την οποία εκδόθηκε το ένταλμα ανάκτησης κατοχής του επίδικου ακινήτου ως περιγράφεται στο ένταλμα αρ. 002263. Η αίτηση είναι ορισμένη την 20.11.207. Συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου (inherent jurisdiction): Για σκοπούς ολοκλήρωσης, στρέφομαι στη συμφυή εξουσία (inherent jurisdiction) του Δικαστηρίου, εφόσον γίνεται επίκληση της. Η ερμηνεία της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, απαντάται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 12 [1]. Υπάρχει πλούσια νομολογία στην Κύπρο επί του θέματος, όπως οι αυθεντίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Constantinides v. Vima et al

(1983)1 C.L.R. 348, Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας της Κένυας v. Bank Fur Arbeit Uno Wirtschaft AG

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 585, Κουλέρμος v. Κουμπαρίδου

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 493 και Βασιλείου v. Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 133. Παραθέτω απόσπασμα από την αυθεντία Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περέλλα (πιο πάνω), από τη σελίδα 222, που έχει χαρακτηρισθεί ως αποκαλυπτικό της φύσης και προσδιοριστικό των παραμέτρων της δικαιοδοσίας [2]. Υπάρχουν ειδικές πρόνοιες που διέπουν την εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης του και ως εκ τούτου η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου δεν αποτελεί αυτοδύναμη δικαιοδοτική βάση. Κρίνω ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα έκδοσης του προσωρινού διατάγματος με βάση τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Η δε Διαταγή 48 θεσμός 8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, μπορεί να αποτελέσει τη βάση της αίτησης δια κλήσεως για τον παραμερισμό της άδειας για την έκδοση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, αλλά όχι τη βάση για την υπό εξέταση αίτηση. Περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης: Σχετική είναι η Αγγλική αυθεντία Moore v. Registrar of Lambeth County Court

(1969)1 All E.R., σελ. 782, που αφορούσε την περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης μετά τη λήξη περιόδου αναστολής την οποία το Δικαστήριο είχε δώσει με την έκδοση της απόφασης. Η εν λόγω αυθεντία έχει υιοθετηθεί στην Κυπριακή νομολογία (βλέπετε σχετικά Δημητρίου

(1990)1 Α.Α.Δ. 256). Βλέπετε επίσης σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451 [3], απόσπασμα που σκιαγραφεί τα όρια της δικαιοδοσίας όλων των Δικαστηρίων στα πλαίσια της σύμφυτης εξουσίας τους, μετά την έκδοση απόφασης. Η αυθεντία Δημητρίου (πιο πάνω) αφορούσε την αναστολή εκτέλεσης απόφασης για περίοδο πέραν της περιόδου που προνοείται στη νομοθεσία. Η απόφαση του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Στ. Ναθαναήλ, στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση Αρ. 212/2014, ημερομηνίας 30.1.2015, είναι σαφής και ξεκάθαρη και περαιτέρω, κρίνεται ως δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο. Στη σελίδα 9 της απόφασης και με αναφορά στο άρθρο 11

(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, ο έντιμος Δικαστής λέγει: «Η πιο πάνω πρόνοια είναι κατά το Δικαστήριο σαφέστατη στο λεκτικό της. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εκδίδοντας απόφαση ή διάταγμα ανάκτησης κατοχής υποστατικού, τηρουμένου του όρου ότι ο ενοικιαστής θα πληρώσει παν οφειλόμενο ποσό, δύναται να αναστείλει την εκτέλεση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα έτος. Αυτή η πρόνοια παραπέμπει στην άπαξ ευχέρεια του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστείλει το διάταγμα κατοχής κατά ανώτατο όριο για ένα έτος, με μόνη άλλη πρόνοια την περίπτωση της διαφορετικής μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Αυτό το δικαίωμα ή ευχέρεια αναστολής παρέχεται στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων κατά την ώρα της έκδοσης της απόφασης. Δεν είναι επιτρεπτό να δοθεί, όπως έγινε στην υπό κρίση υπόθεση, περίοδο πρόσθετης αναστολής η οποία αρχικά καθορίστηκε να ήταν το αργότερο μέχρι 20.8.2014, δηλαδή, για περίοδο έξι μηνών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Μεταγενέστερα όμως δόθηκε πρόσθετος χρόνος με αφορμή την αίτηση που εισήγαγαν οι καθ' ων ως ενοικιαστές, με αποτέλεσμα ο χρόνος παράδοσης της κατοχής να έχει επιμηκυνθεί έτι περαιτέρω. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν έχει δικαίωμα, ως φαίνεται να προκύπτει από το σκεπτικό του, πρόσθετων και διαδοχικών παρατάσεων μέχρι τη συμπλήρωση ενός έτους. Η παράταση δίδεται κατά διακριτική ευχέρεια στη βάση των γεγονότων που συνθέτουν την όλη υπόθεση και όταν εκδίδεται η απόφαση. Αυτό είναι σαφές από το λεκτικό του άρθρου 11

(5), όπου αναφέρεται «το Δικαστήριο εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα.». [δική μου υπογράμμιση] Και στη σελίδα 11: «Δεν υπάρχει άλλη πρόνοια στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο που να επιτρέπει εκ των υστέρων στον υπό έξωση ενοικιαστή να υποβάλει αίτημα για παράταση του αρχικού χρόνου που δόθηκε με τη δικαστική απόφαση.» Κρίνω ότι καθίσταται ξεκάθαρο από την αυθεντία πως το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να αναλάβει δικαιοδοσία έξω και πέραν από αυτή που έχει σύμφωνα με το άρθρο 11

(5)(βλέπετε σελίδες 12 και 13 της Απόφασης στην υπόθεση Ποχτζελιάν). Κρίνεται ότι δεν υπάρχει η ευχέρεια παραχώρησης αναστολής εκτέλεσης σε στάδιο μετά την έκδοση της απόφασης. Το λεκτικό της αυθεντίας είναι ξεκάθαρο. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, η ένσταση επιτυγχάνει και η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσης αιτήσεως επιδικάζονται εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2, 3 και 4 στην κυρίως Αίτηση, αλληλεγγύως και κεχωρισμένως και υπέρ των Αιτητών στην κυρίως Αίτηση 1, 2 και 3, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης ημερομηνίας 5.12.2016. (Υπ.) ........... Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] "The overriding feature of the inherent jurisdiction of the court is that it is a part of procedural law, both civil and criminal, and not a part of substantive law; it is exercisable summary process, without a plenary trial; it may be invoked not only in relation to parties in pending proceedings, but in relation to any one, whether a party or not, and in relation to matters not raised in the litigation between the parties; it must be distinguished from the exercise of judicial discretion; and it may be exercised even in circumstances governed by rules of court. .. In summary, it may be said that the inherent jurisdiction of the court is a virile and viable doctrine, and has been defined as being the reserve or fund of powers, a residual source of powers, which the court may draw upon as necessary whenever it is just or equitable to do, in particular to ensure the observance of the due process of law, to prevent vexation or oppression, to do justice between the parties and to secure a fair trial between them." [2] «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» [3] "The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself." [δική μου υπογράμμιση] cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο