TSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α. ν. Ανδρέα Μιχαηλίδη, Αίτηση Αρ.: Ε 237/13, 18/12/2017

(1), 6, 6(β), 6(γ) και 6(δ), 15 και 16 στους περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός Διαδικαστικός Κανονισμός) αριθμός 1 του 1983, άρθρα 1, 2, 3(ε) (στ), 4(α), 7(γ) (ζ)(i) (ii) (iii), 9, 11(α), 12(β) (γ), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 θθ.2, 3, 7(β) και 11, Δ.48 θθ.1-2, 8

(1)(II),

(4)και Δ.64 θθ.1

(2), στον περί Πολιτικής Δικονομίας Τροποποιητικό Κανονισμό του 2014, Αριθμός 4095 ημερομηνίας 26.9.2014, Δ.30 θθ.1(α) (β), 2(α), 3(α), 4, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν. 14/1960, άρθρα 31, 32, 41 και 47 και στη διακριτική και σύμφυτης εξουσία του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Γεωργίου Παπαθεοδώρου, δικηγόρου των Αιτητών. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος όπως προβεί στη δήλωση του, γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται και για τα γεγονότα για τα οποία δεν έχει προσωπική γνώση, αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησής του. Την 1.2.2017 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση. Με την παράγραφο (γ) της απόφασης, οι Αιτητές διετάχθησαν όπως καταβάλουν υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση το ποσό των €18.000.- ως αποζημιώσεις δυνάμει των άρθρων 12 και 13 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Το ποσό αυτό θα πληρωνόταν ταυτόχρονα με την παράδοση της κατοχής του επίδικου ακινήτου στους Αιτητές και νοουμένου ότι η παράδοση της κατοχής θα ελάμβανε χώρα την ή μέχρι την 31.7.

1. Το ποσό αυτό δεν θα έφερε τόκο. Ο όρος/προϋπόθεση ότι το ποσό των €18.000.- θα καταβαλλόταν στον Καθ' ου η Αίτηση νοουμένου ότι το ακίνητο θα παραδιδόταν μέχρι την 31.7.2017, ήταν αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης και ήταν απόλυτα ουσιώδης όρος για την έκδοση της απόφασης. Μάλιστα, το Δικαστήριο στο στάδιο της συγγραφής της απόφασης, απευθυνόμενο στον δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση, του επεσήμανε ότι αν δεν παραδώσει ο πελάτης του το κατάστημα εμπρόθεσμα, δεν θα δικαιούται να εισπράξει τίποτε. Αυτό αποτυπώθηκε και παρουσιάζεται με σαφήνεια στην απόφαση του Δικαστηρίου. Η παράδοση της κατοχής του ακινήτου έγινε την 7.8.2017, κατά ρητή παράβαση του ρητού όρου/προϋπόθεσης η οποία ετέθη με την απόφαση ότι αυτό θα παραδιδόταν την ή μέχρι την 31.7.
2. Οι Αιτητές, την 9.8.2017, με επιστολή του ιδίου προς την Γραμματέα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, πληροφορούσαν ότι η κατοχή του επίδικου ακινήτου παραδόθηκε εκπρόθεσμα την 7.8.2017, με αποτέλεσμα ο Καθ' ου στην Αίτηση να μη δικαιούται στην είσπραξη του ποσού των €18.000.- και ζητούσαν όπως μη εκδοθεί ένταλμα κατάσχεσης της κινητής περιουσίας τους. Τα κλειδιά του επίδικου ακινήτου παραδόθηκαν στο γραφείο του κ. Παπαθεοδώρου την 7.8.2017 η ώρα 10:45 περίπου και συγκεκριμένα, δόθηκαν στην ασκούμενη δικηγόρο κα. Μύρια Προκοπή από τη δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση κα. Μορφίνη Κυπριανίδου, η οποία ζήτησε από την κα. Προκοπή και της υπέγραψε ένα έγγραφο ότι παρέλαβε τα κλειδιά του ακινήτου, χωρίς να της δώσει αντίγραφο. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι, ο Καθ' ου η Αίτηση Ανδρέας Μιχαηλίδης, με αίτηση του προς το Δικαστήριο ημερομηνίας 22.8.2017, συνοδευόμενη από ένορκο δήλωση του της ιδίας ημερομηνίας, ζήτησε και πέτυχε από το Δικαστήριο την έκδοση εντάλματος εκτέλεσης εναντίον των Αιτητών. Στην ένορκη δήλωση, παράγραφος 2, ο κ. Μιχαηλίδης αναφέρθηκε στην απόφαση ημερομηνίας 1.2.2017 και είπε ότι παρέδωσε την κατοχή του επίδικου ακινήτου στους Αιτητές και ζητούσε την έκδοση εντάλματος από το Δικαστήριο για την είσπραξη του ποσού των €18.000.- αλλά απέκρυψε και παρέλειψε να αναφέρει ότι η κατοχή του ακινήτου παραδόθηκε εκπρόθεσμα την 7.8.
3. Το Δικαστήριο αγνόησε και δεν εξέτασε αυτό τον παράγοντα, όπως όφειλε να πράξει. Ακολούθως το Δικαστήριο, χωρίς να εξετάσει κατά πόσον τηρήθηκε ο όρος/προϋπόθεση της Απόφασης σχετικά με την ημερομηνία παράδοσης του ακινήτου και παραγνωρίζοντας τη σχετική επιστολή του κ. Παπαθεοδώρου εκ μέρους των Αιτητών ημερομηνίας 9.8.2017, η οποία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου όπως είχε πληροφορήσει τον κ. Παπαθεοδώρου η Γραμματέας του Δικαστηρίου, την 23.8.2017 επέτρεψε την έκδοση του εντάλματος εκτέλεσης με αριθμό 1137/17, το οποίο εκδόθηκε την 12.9.2017 και γνωστοποιήθηκε στους Αιτητές την 13.9.
4. Αυτά τα στοιχεία τα έδωσε στον ενόρκως δηλούντα ο αρμόδιος Δικαστικός Επιδότης Κυριάκος Θωμά την 14.9.2017, που είναι το πρόσωπο το οποίο έδωσε στους Αιτητές την ειδοποίηση/γνωστοποίηση χωρίς ημερομηνία, η οποία τους πληροφορεί ότι είχε εκδοθεί εναντίον τους το Ένταλμα. Το Δικαστήριο, με την άδεια την οποία έδωσε να εκδοθεί το ως άνω ένταλμα κινητών εναντίον των Αιτητών, παρέλειψε ή και αγνόησε τις επιτακτικές πρόνοιες της Δ.40 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία ορίζει ότι στην υπό εξέταση υπόθεση ο εξ' αποφάσεως δανειστής/Καθ' ου η Αίτηση Ανδρέας Μιχαηλίδης, για να αξιώσει την πληρωμή σ' αυτόν του επιδικασθέντος ποσού, όφειλε πρώτα όπως συμμορφωθεί με τον όρο/προϋπόθεση της απόφασης ημερομηνίας 1.2.2017 και όπως παραδώσει το ακίνητο στους Αιτητές μέχρι την 31.7.2017 και μετά να ζητήσει την πληρωμή σ' αυτόν του ποσού. Νοουμένου ότι ο Καθ' ου προέβαινε στις πιο πάνω ενέργειες και δεν ικανοποιείτο η απαίτησή του της πληρωμής προς αυτόν από τους Αιτητές του ποσού των €18.000.-, τότε και μόνο αυτός θα μπορούσε να αποταθεί στο Δικαστήριο για την έκδοση εντάλματος εκτέλεσης εναντίον των Αιτητών. Σε τέτοια περίπτωση, θα έπρεπε οι Αιτητές να κληθούν να λάβουν μέρος και να ακουστούν επί του ζητήματος σύμφωνα με τη Δ.40 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι πιο πάνω αναφερόμενες παραλήψεις του Δικαστηρίου και η απόφαση ή παράληψή του να μην επικεντρωθεί ή να δώσει οποιαδήποτε σημασία και τελικά να μην εφαρμόσει τη ρητή προϋπόθεση της Απόφασης ότι για να πληρωθεί το ποσό των €18.000.- από τους Αιτητές ήταν απαραίτητη προϋπόθεση η παράδοση του επίδικου ακινήτου να γινόταν μέχρι την 31.7.2017, ο οποίος όρος ή προϋπόθεση ήταν ουσιώδης και προαπαιτούμενο για την έκδοση του εντάλματος εκτέλεσης, αποτελεί νομικό σφάλμα, υπέρβαση ή και παράβαση δικαιοδοσίας και ειδικότερα της Δ.40 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, της οποίας δεν ακολουθήθηκαν οι επιτακτικές πρόνοιες. Το γεγονός ότι στην υπόθεση αυτή δεν τηρήθηκαν όπως θα έπρεπε από το Δικαστήριο οι επιτακτικές πρόνοιες της Δ.40 θ.3, έχει επισημανθεί και αναγνωρίσθηκε και με τη σχετική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 6.10.2017, στην Πολιτική Αίτηση Αρ.142/17 Αναφορικά με την Αίτηση των Αιτητών για άδεια καταχώρησης Αιτήσεως για την έκδοση εντάλματος της φύσης CERTIORARI αναφορικά με την υπόθεση αυτή. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «ο Καθ' ου η Αίτηση») καταχωρήθηκε την 17.11.2017 και αυτή βασίζεται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν.23/83άρθρα 4

(1), 6, 6(β), (γ) και (δ), 15 και 16, στον περί Πολιτική Δικονομίας (Τροποποιητικό Διαδικαστικό Κανονισμό) αριθμός 1 του 1983, άρθρα 1, 2, 3(ε) (στ), 4(α), 7(γ) (ζ)(

1. i)(
2. ii)(iii), 9, 11(α), 12(β) (γ), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 θθ.1, 2 και 3, θθ.7(β) και 11, Δ.48 θθ.1-2, 8

(1)(II), 8

(4)και Δ.64 θθ.1

(2), στον περί Πολιτικής Δικονομίας Τροποποιητικό Κανονισμό του 2014, Αριθμός 4095, ημερομηνίας 26.9.2014, Δ.30 θθ1.(α) (β), 2(α), 3(α), 4, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/1960, άρθρα 31, 32, 41 και 47, ως και επί της διακριτικής και σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «

1. Ο Καθ' ου η αίτηση εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι η αίτηση συνοδεύεται αποκλειστικά από Ένορκη Δήλωση δικηγόρου, ο οποίος χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση, πράγμα ασυμβίβαστο.
2. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για ακύρωση του εντάλματος με αριθμό 1137/
4. Οι αιτητές δεν συμμορφώθηκαν με το διάταγμα μέχρι σήμερα.
5. Οι αιτητές δεν επέδοσαν το διάταγμα ημ.01/02/2017 στον Καθ' ου η αίτηση για να είναι εκτελεστό το διάταγμα.
6. Οι αιτητές δεν επέδοσαν το διάταγμα ημ.01/02/2017 στον Καθ' ου η αίτηση για να δεσμευτεί στην παράδοση του ακινήτου μέχρι 31/07/
8. Ο Καθ' ου η αίτηση δεν επέδειξε οποιαδήποτε ασυνείδητη ή επονείδιστη συμπεριφορά.
9. Το ποσόν των €18.000 αφορά αποζημιώσεις που επιδικάστηκαν υπέρ του Καθ' ου η αίτηση σύμφωνα με τον Νόμο και σε καμμία περίπτωση δεν του δίδονται χαριστικά υπό την προϋπόθεση να παραδόσει το ακίνητο στους αιτητές.
10. Ο Καθ' ου η αίτηση δεν είχε καμμία δέσμευση για παράδοση του ακινήτου μέχρι τις 31/07/
12. Λόγοι επιείκειας επιβάλλουν όπως η αίτηση των αιτητών απορριφθεί και να δοθεί το ποσόν του διατάγματος στον Καθ' ου η αίτηση.
13. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος που να ορίζει ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν δικαιούται στην είσπραξη του ποσού των €18.000, για τον λόγο ότι δεν παρέδωσε το ακίνητο στις 31/07/
15. Ο Καθ' ου η αίτηση έκανε προσπάθειες για παράδοση της κατοχής του ακινήτου αμέσως από τις 01/08/
17. Οι αιτητές δεν έχουν υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη συνεπεία της μικρής καθυστέρησης στην παράδοση της κατοχής του ακινήτου.» Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Ανδρέα Μιχαηλίδη. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα και για όσα δεν έχει προσωπική γνώση, αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησης του. Ο κ. Μιχαηλίδης αρνείται τα όσα αναφέρει ο κ. Παπαθεοδώρου στην ένορκο δήλωση του ημερομηνίας 10.10.2017, εκτός όσων παραδέχεται στη δήλωση του. Όσα δε αναφέρει ο κ. Παπαθεοδώρου στις παραγράφους 9, 10 και 11, απορρίπτονται επειδή δεν είναι μαρτυρία αλλά νομική κρίση. Ο κ. Μιχαηλίδης λέγει ότι την 1.2.2017, εκδόθηκε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο έπρεπε να παραδώσει την κατοχή των καταστημάτων που ενοικίαζε από τους Αιτητές, ήτοι τα καταστήματα 7Γ και 7Δ στην οδό Βασιλέως Παύλου, στη Λευκωσία και οι Αιτητές να του καταβάλουν ως αποζημίωση το ποσόν των €18.
18. Σύμφωνα με το διάταγμα, η παράδοση της κατοχής έπρεπε να γίνει μέχρι την 31.7.
19. Κατά την έκδοση του διατάγματος, δεν ήταν παρών ο ίδιος και δεν του επιδόθηκε το διάταγμα μέχρι τις 31.7.
20. Το περιεχόμενο του διατάγματος το πληροφορήθηκε τηλεφωνικά από το δικηγόρο μου, κ. Μιχάλη Ραφαήλ. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι, αμέσως μετά την έκδοση του διατάγματος, ο προέβη σε ενέργειες και ενοικίασε από την 16.3.2017, άλλο χώρο για να στεγάσει την επιχείρηση του, άρχισε να διαμορφώνει το καινούριο κατάστημα και να μεταφέρει τα εμπορεύματα του. Άδειασε το κατάστημα από τον Απρίλιο 2017 και ειδοποίησε τον δικηγόρο του κ. Μιχάλη Ραφαήλ, να προβεί σε διευθετήσεις για την παράδοση του. Τέλος Ιουλίου, επικοινώνησε ξανά με το γραφείο του δικηγόρου του για να προβεί σε διευθετήσεις για παράδοση της κατοχής του ακινήτου, αφού δεν είχε ειδοποιηθεί για οτιδήποτε. Τον πληροφόρησαν ότι ο δικηγόρος απουσίαζε στο εξωτερικό. Την 1.82017, ο κ. Μιχαηλίδης ανέθεσε στους νέους δικηγόρους του να αναλάβουν την παράδοση της κατοχής του ακινήτου και να εισπράξουν το ποσόν των €18.
21. Όπως του είπε η δικηγόρος κα. Μ. Κυπριανίδου, μίλησε με τον κ. Παναγιώτη Τσέντα, διευθυντή της Αιτήτριας 1, στις 1.8.2017 και της είπε ότι θα ειδοποιήσει το λογιστήριο του για να εκδώσει την επιταγή και να παραδοθεί το ακίνητο. Μετά από 2 ημέρες, η κα. Κυπριανίδου είπε στον Καθ' ου η Αίτηση ότι ο κ. Τσέντας δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει το ποσόν των €18.000, γιατί το ακίνητο δεν παραδόθηκε στις 31.7.2017 σύμφωνα με το διάταγμα και του έγινε πρόταση να του καταβάλουν μόνο το ποσόν των €10.000, την οποία δεν αποδέχθηκε. Παρέδωσε τα κλειδιά του ακινήτου στους νέους δικηγόρους του και αυτοί τα παρέδωσαν στο γραφείο του κ. Παπαθεοδώρου στις 7.8.
22. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι, στις 22.8.2017, καταχωρήθηκε το ένταλμα κινητών με αριθμό 1137/17, εναντίον των Αιτητών, για να εισπράξει το ποσόν των €18.000 που του όφειλαν, σύμφωνα με το διάταγμα ημερομηνίας 1.2.
23. Ο ίδιος ανταποκρίθηκε άμεσα στην παράδοση του ακινήτου, ήτοι την επόμενη ημέρα που όριζε το διάταγμα δηλαδή την 1.8.2017, μέσω των δικηγόρων του. Υπήρχε μία καθυστέρηση ολίγων ημερών στην παράδοση της κατοχής και αυτό οφείλεται στους Αιτητές. Ο ίδιος δεν επέδειξε ασέβεια, ούτε οποιαδήποτε προκλητική, ασυνείδητη ή επονείδιστη συμπεριφορά. Αν δεν παρέδιδε την κατοχή του ακινήτου, οι Αιτητές δεν θα μπορούσαν να προβούν σε διαδικασία ανάκτησης κατοχής, γιατί ουδέποτε του επέδωσαν το διάταγμα. Οι Αιτητές δεν μπορούν να επικαλούνται ως λόγο την καθυστέρηση μίας ημέρας στην παράδοση της κατοχής, αφού εκείνο από την 1.8.2017 έκανε διαβήματα για την παράδοση. Ο κ. Μιχαηλίδης λέγει ότι δεν δεσμεύτηκε να υπακούσει το διάταγμα ημερομηνίας 1.2.
24. Θα δεσμευόταν μόνο εάν του γινόταν επίδοση του διατάγματος. Αφού το διάταγμα ουδέποτε του επιδόθηκε, δεν είχε καμία δέσμευση να παραδώσει το ακίνητο μέχρι 31.7.
25. Το διάταγμα ημερομηνίας 1.2.2017 είναι αμφοτεροβαρές, τόσο για τους Αιτητές να καταβάλουν το ποσόν των €18.000 όσο και για τον Καθ' ου η Αίτηση να παραδώσει την κατοχή του ακινήτου. Ο ίδιος συμμορφώθηκε και ανταποκρίθηκε στην παράδοση, με καθυστέρηση μίας ημέρας, παρ' όλο που δεν του επιδόθηκε το διάταγμα. Οι Αιτητές όμως προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες για να μην καταβάλουν το ποσόν των €18.
26. Το ποσόν του επιδικάστηκε ως αποζημίωση σύμφωνα με τον Νόμο και σε καμία περίπτωση δεν του δίδεται χαριστικά υπό την προϋπόθεση να παραδώσω την κατοχή του ακινήτου. Περαιτέρω, οι Αιτητές δεν έχουν υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη, συνεπεία της μικρής καθυστέρησης στην παράδοση της κατοχής του ακινήτου. Εν' όψει όλων των πιο πάνω, το διάταγμα ημερομηνίας 1.8.2017, δεν δημιούργησε οποιαδήποτε υποχρέωση στον Καθ' ου η Αίτηση για συμμόρφωση μέχρι τις 31.7.2017, αφού ουδέποτε του επιδόθηκε. Η υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, με έξοδα. Ιστορικό: 1) Κυρίως Αίτηση: Με την κυρίως Αίτηση, οι Αιτητές ζητούσαν την έξωση του Καθ' ου η Αίτηση για να προβούν στην κατεδάφιση του ακινήτου, μέρος του οποίου αποτελεί το επίδικο υποστατικό και την οικοδόμηση νέου κτιρίου. 2) Απόφαση και Διάταγμα: Την 1.2.2017, στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, εκδόθηκε εκ συμφώνου η πιο κάτω απόφαση: «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ: (α) Όπως ο Καθ' ου η Αίτηση ή και οποιονδήποτε άλλο νομικό ή φυσικό πρόσωπο έχει την κατοχή του επίδικου ακινήτου, εκκενώσει και παραδώσει στους Αιτητές, κενή και ελευθέρα την κατοχή των ακινήτων που βρίσκονται στην Ενορία Τρυπιώτης, Δήμος Λευκωσίας, επί του ακινήτου με αρ. εγγραφής 25/4551 Φ/Σχ. 21/460503 Τεμάχιο 715, Τμήμα 25 στην οδό Βασιλέως Παύλου Αρ. 7Γ και 7Δ (πρώην) αριθμοί 23 και 25 αντίστοιχα, στη Λευκωσία, με αναστολή εκτέλεσης μέχρι 31.7.2017 περιλαμβανομένης. (β) Όπως οι Αιτητές 1, 2, 3, 4 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, καταβάλουν περί του Καθ' ου η Αίτηση το ποσό των €2.000 έναντι δικηγορικών εξόδων, εντόκως προς 3,5% ετησίως από σήμερα, 1.2.2017, μέχρις εξοφλήσεως, πλέον Φ.ΠΑ. Εάν το ποσό εξοφληθεί εντός ενός μηνός από σήμερα δεν θα καταβληθεί τόκος. (γ) Όπως οι Αιτητές αλληλέγγυα και κεχωρισμένα καταβάλουν υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση το ποσό των €18.000, το οποίο αντιπροσωπεύει αποζημιώσεις δυνάμει των άρθρων 12 και 13 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Το ποσό θα πληρωθεί ταυτόχρονα με την παράδοση της κατοχής και, νοουμένου ότι αυτή θα λάβει χώραν την ή μέχρι την 31.7.
27. Το ποσό αυτό δε φέρει τόκο. (δ) Δίδεται άδεια, όπως η Ανταπαίτηση αποσυρθεί και δια του παρόντος απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. (ε) Η δήλωση ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν θα καταβάλει οποιοδήποτε ποσό ως ενοίκιο ή ενδιάμεσο όφελος για την περιοδο 1.3.2017 μέχρι 31.7.2017 σημειώνεται. Η ημερ. 28.4.2017 ακυρώνεται.» Η δε οπισθογράφηση του διατάγματος, έχει ως εξής: «Εάν σεις, ο ως άνω αναφερόμενος Καθ' ου η Αίτηση Ανδρέας Μιχαηλίδης, αμελήσετε να υπακούσετε εις το παρόν διάταγμα εξώσεως, το αργότερο μέχρι 31.7.2017 περιλαμβανομένης, σεις μεν υπόκεισθε σε σύλληψη, η δε περιουσία σας σε κατάσχεση.» 3) Μετά την απόφαση: Το Δικαστήριο δεν επιλήφθηκε οποιουδήποτε διαβήματος μετά την έκδοση της απόφασης και μέχρι την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης. Για το λόγο αυτό δεν είναι ευκόλως αντιληπτά τα όσα αναφέρονται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, ότι το Δικαστήριο έπραξε ή επέτρεψε, εφόσον το Δικαστήριο δεν έλαβε οποιοδήποτε διάβημα, δεν έδωσε οποιαδήποτε οδηγία και ο φάκελος δεν τέθηκε ενώπιον του. Στο φάκελο της υπόθεσης υπάρχει καταχωρημένη μία επιστολή του κ. Γεωργίου Παπαθεοδώρου, δικηγόρου, ημερομηνίας 9.8.2017, προς τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και μία ένορκος δήλωση της κας. Μορφινής Κυπριανίδου, δικηγόρου, ημερομηνίας 5.9.
28. Οι Αιτητές καταχώρισαν και μονομερή αίτηση την 10.10.2017, στην οποία εκδόθηκε μονομερώς προσωρινό διάταγμα την 11.10.2017 με το οποίο ανεστάλη το ένταλμα κατάσχεσης και εκποίησης της κινητής περιουσίας των Αιτητών, με αρ. 1137/17 Α/Α Μητρώου επιδότη 118/17, το οποίο εκδόθηκε μετά από αίτηση του Καθ' ου η Αίτηση την 12.9.2017, ως επίσης και η λήψη οποιωνδήποτε άλλων μέτρων εκτέλεσης της απόφασης της εκδοθείσας την 1.2.2017, μέχρι την εκδίκαση και τελεία αποπεράτωση της αίτησης δια κλήσεως. Την 31.10.2017, το Διάταγμα εκ συμφώνου οριστικοποιήθηκε και κατέστη απόλυτο και το Δικαστήριο προχώρησε στην εκδίκαση της υπό εξέταση αίτησης. Το Δικαστήριο άκουσε τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων την 30.11.2017, οπότε επιφύλαξε την απόφαση του. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και επειδή η υπό εξέταση αποτελεί αίτηση μετά την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Ερώτημα: Από τα πιο πάνω, καθίσταται σαφές πως είναι γεγονός ότι η απόφαση του Δικαστηρίου προνοούσε για αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης μέχρι 31.7.2017, περιλαμβανομένης. Είναι γεγονός ότι δεν έγινε παράδοση μέχρι τότε, για τον οποιοδήποτε λόγο. Η θέση των ιδιοκτητών είναι ότι, εφόσον δεν έγινε παράδοση μέχρι τη λήξη της αναστολής, δεν έχουν υποχρέωση να καταβάλουν την αποζημίωση και ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει δικαίωμα να διεκδικεί την καταβολή της, δια της έκδοσης εντάλματος κινητών. Η θέση του Καθ' ου η Αίτηση είναι ότι η υποχρέωση καταβολής της παρέμενε και παραμένει. Νομική πτυχή: Ένορκος δήλωση υπό δικηγόρου: Η ένορκος δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση έγινε από το δικηγόρο των Αιτητών. Σχετικές είναι αυθεντίες In Re I.A. an Advocate

(1987)1 C.L.R. 319, In re Efthymiou,

(1987)1 C.L.R. 329, Τζεννάρο Περρέλα (Αρ.1),

(1995)1 Α.Α.Δ. 356 και Νικολάου v. Total Properties Ltd κ.ά.,

(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1358. Στην Τζεννάρο Περέλλα, στη σελίδα 359, ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου είπε ότι: «Η θέση του δικηγόρου ως λειτουργού της δικαιοσύνης οριοθετεί και το πλαίσιο άσκησης του δικηγορικού λειτουργήματος.» Στην προκείμενη περίπτωση το σημείο που εγείρεται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, δεν είναι καθαρά νομικό και οι λόγοι για τους οποίους υποβάλλεται το αίτημα δεν είναι καθαρά νομικοί, αλλά σχετίζονται και βασίζονται σε γεγονότα. Ιδωμένη υπ' αυτό το πρίσμα, κρίνω ότι η ένορκος δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη και ότι υπό τις περιστάσεις, δεν προκύπτει εμφανής λόγος και δεν δόθηκε εξήγηση γιατί προβαίνει στην ένορκο δήλωση δικηγόρος και όχι ένας από τους Αιτητές. Ερμηνεία απόφασης: Είναι η κρίση μου ότι η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1.2.2017 είναι ξεκάθαρη. Στο βαθμό που καλούμαι να την ερμηνεύσω προς το σκοπό εξέτασης του ενώπιον μου αιτήματος και αποδίδοντας στις λέξεις τη φυσική, γραμματική τους ερμηνεία και καμία άλλη (βλέπετε σχετικά σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 22, σελίδα 781, παράγραφος 1660: «When a judgment is clear as to its terms, not even the pleadings nor the history of the action may be utilised to construe the judgment contrary to its clear meaning» με παραπομπή στην Αγγλική αυθεντία Gordon v. Gonda

(1955)2 All E.R. 762), καθίσταται σαφές και ξεκάθαρο, ότι: · Το Δικαστήριο διέταξε όπως η παράδοση κενής και ελευθέρας κατοχής του επίδικου αφενός μεν γίνει, αφετέρου όπως επιτευχθεί την ή μέχρι την 31.7.

1. · Το Δικαστήριο, σε άλλη παράγραφο, διέταξε την απόδοση αποζημιώσεων στον Καθ' ου η Αίτηση, ταυτόχρονα με την παράδοση ελεύθερης κατοχής. · Το Δικαστήριο είπε ότι η καταβολή του ποσού των αποζημιώσεων τελεί υπό την αίρεση της παράδοσης της κατοχής την ή μέχρι την 31.7.2017 (βλέπετε σχετικά Δ.40 θθ.2 και 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). · Το Δικαστήριο σύνδεσε την απόφαση για το ποσό των αποζημιώσεων με την παράδοση της κατοχής μέχρι την 31.7.
2. · Το Δικαστήριο δεν διέταξε ή προνόησε την κατάργηση της απόφασης για το ποσό των αποζημιώσεων, εάν η παράδοση της κατοχής δεν γινόταν από τον Καθ' ου η Αίτηση, μέχρι την 31.7.
3. · Ταυτόχρονα, εφόσον το Διάταγμα ανάκτησης κατοχής είχε αναστολή εκτέλεσης μέχρι 31.7.2017, η υποχρέωση παράδοσης της κατοχής άρχιζε κατ' ακρίβειαν την επόμενη μέρα της λήξης της αναστολής και όχι την ίδια μέρα, δηλαδή την 1.8.
4. · Το Δικαστήριο δεν διέταξε την καταβολή ενδιαμέσων οφελών μετά τον Ιούλιο
5. · Το παρόν Δικαστήριο δε μπορεί να ενεργήσει ως Εφετείο του εαυτού του, στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης ή άλλως πως, και να ακυρώσει ή διαφοροποιήσει εκτελεστή απόφαση Δικαστηρίου. · Η συνταγμένη απόφαση οπισθογραφείται, εφόσον περιλαμβάνει Διάταγμα, δηλαδή το Διάταγμα ανάκτησης κατοχής. · Οπισθογραφημένα Διατάγματα πρέπει να επιδίδονται προσωπικά στο πρόσωπο το οποίο διατάζεται να συμμορφωθεί με το Διάταγμα, πριν την ημερομηνία κατά την οποία πρέπει να συμμορφωθεί, σύμφωνα με τη Διαταγή 42 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. · Οπισθογραφημένα Διατάγματα που δεν έχουν επιδοθεί έγκαιρα και προσωπικά, δεν είναι δεκτικά εκτέλεσης (βλέπετε σχετικά την απόφαση του έντιμου Δικαστή κ. Σ. Νικήτα στην αυθεντία Μακρίδης

(1991)1 Α.Α.Δ. 401, στις σελίδες 407 και 408). Το κατά πόσον η απόφαση όπως εκδόθηκε, αντικατοπτρίζει επαρκώς τα όσα τα μέρη είχαν υπόψη τους και/ή είχαν συμφωνήσει πριν την έκδοση της εκ συμφώνου, αφορά άλλο διάβημα και άλλη διαδικασία και όχι την υπό εξέταση αίτηση. Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Διαταγή 40: Οι Αιτητές βασίζουν την υπό εξέταση αίτηση, μεταξύ άλλων, στη Δ.40 θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί ως ακολούθως: «Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι η Order 42, rule 17, η οποία είναι πανομοιότυπη με το θεσμό 7 παράγραφος (a). Η παλαιά Αγγλική πρόνοια Order 42 rule 19

(1), είναι ουσιαστικά η αντίστοιχη της παραγράφου (b) του θεσμού 7 της Διαταγής 40 και ομιλεί για την αναστολή εκτέλεσης. Δεν έχουν ακριβώς το ίδιο λεκτικό. Το rule 19 προνοεί ως ακολούθως: «

(1)Where a judgment is given or an order made for the payment of money by any person and the Court or a Judge is satisfied on application made at the time of the judgment or order or at any time thereafter by the judgment debtor or other party liable to execution that there are special circumstances which render it inexpedient to enforce the judgment or order or that the judgment debtor is unable from any cause to pay the money, then notwithstanding anything in Rule 17, 17A or 18 of this Order, the court or Judge may by order stay execution of the judgment or order by writ of fieri facias either absolutely or for such period and subject to such conditions as the Court or Judge thinks fit.» [δική μου υπογράμμιση] Στο Annual Practice 1958, στη σελίδα 1016, κάτω από την επικεφαλίδα 'The Court or Judge may by order stay execution', αναφέρονται τα ακόλουθα: «The only grounds on which under the above Rule the Court can stay execution on a judgment or order for payment of money are either that there are special circumstances which render it inexpedient to enforce the judgment or order or that the judgment debtor is unable from any cause to pay the money». [δική μου υπογράμμιση] Είναι η κρίση μου ότι παρά την απουσία παρόμοιου περιορισμού στην παράγραφο (b) του θεσμού 7 της Διαταγής 40, είναι περιορισμένες οι περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο δύναται να αναστείλει εκτέλεση απόφασης. Η αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια επιβεβαιώνει το πνεύμα των Θεσμών αναφορικά μ' αυτό το θέμα, όπως φαίνεται και από την νομολογία που ερμήνευσε άλλες κανονιστικές και νομοθετικές διατάξεις αναφορικά με την αναστολή εκτέλεσης. Βλέπετε σχετικά Thorn Domestic Appliances v. Alpan (Takis Bros) Ltd.,

(1983)2 J.S.C. 544, όπου στη σελίδα 553, ο έντιμος Δικαστής κ. Ι. Πογιατζής, είπε: «Even before, however, express reference to "special circumstances" was first made in R.S.C. Order 47, r.1

(1)(a), though the matter was one in the absolute discretion of the Court, an order for stay of execution was not made in the absence of special circumstances shown.» Ακριβώς στην εν λόγω υπόθεση, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κάτω από τη Δ.35 θ. 18, κατ' αναλογίαν διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κάτω από την Δ.40 θ.7(b), εφόσον και στις δύο περιπτώσεις, το αντικείμενο είναι η αναστολή εκτέλεσης απόφασης και εφόσον, για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης του αιτήματος αναστολής, πρέπει να καταδειχθούν ειδικές περιστάσεις (σελίδα 553). Είναι η κρίση μου ότι δεν έχουν καταδειχθεί ειδικές περιστάσεις στην ενώπιον μου υπόθεση που να συνηγορούν υπέρ της αναστολής ή της ακύρωσης ουσιαστικά, της καταβολής στον Καθ' ου η Αίτηση της επιδικασθείσας υπέρ του αποζημίωσης. Πέραν της ερμηνείας της απόφασης στην οποία κατέληξα (πιο πάνω) και ιδίως της απουσίας επίδοσης του Διατάγματος έξωσης, η εξήγηση που έδωσε ο Καθ' ου η Αίτηση αναφορικά με την παράδοση της κατοχής μετά την 1.8.2017, παρέμεινε αναντίλεκτη. Περαιτέρω, είναι η κρίση μου ότι η πιο πάνω διάταξη δεν δύναται να αποτελέσει βάση για τις θέσεις των Αιτητών, όπως αυτές φαίνονται στην υπό εξέταση αίτηση, αφού η αναστολή εκτέλεσης που προνοείται αφορά το χρόνο έκδοσης της απόφασης ή του διατάγματος. Διαταγή 40 θεσμός 11 και άρθρο 47 του Ν.14/60: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επίσης στον θεσμό 11 της Διαταγής 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Οι Αιτητές δεν ισχυρίζονται ότι υπάρχουν οποιαδήποτε γεγονότα τα οποία έλαβαν χώραν πριν την έκδοση της απόφασης της 1.2.2017, τα οποία δεν κατέστη δυνατόν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου στο δικόγραφο τους. Ο θεσμός 11 σχετίζεται με την αναστολή εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης ή Διατάγματος όπου έχει καταχωριστεί Έφεση, κάτι που δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ. 284, όπου στη σελίδα 288, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, λέγει: «Αφετέρου, η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40, κ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης, περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις της και τα οποία δεν αφορούν την παρούσα αίτηση. Όπως έχει επισημανθεί στην Stavrou & Another v. Christopoulos

(1985)1 Α.Α.Δ. 449, η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης.» Ακόμα, η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Σχετική είναι η αυθεντία Stavrou v. Christopoulos

(1985)1 C.L.R. 449, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε έφεση εναντίον απόφασης πρωτόδικου Δικαστηρίου σε αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης το οποίο εκδόθηκε εκ συμφώνου. Η αίτηση βασιζόταν, όπως και η παρούσα, στην Δ.40 θ.11 και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Στη σελίδα 451 ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, είπε: «O.40 r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgement or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Courts of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in this proceedings the finality of a judgement." Συνεπώς, ούτε η Δ.40 θ.11, ούτε το άρθρο 47 βοηθούν τους Αιτητές στην υπό εξέταση αίτηση. Δεν θα υπεισέλθω σε εξέταση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και της σχετικής νομολογίας, εφόσον ουσιαστικά δεν ζητείται προσωρινό διάταγμα με την υπό εξέταση αίτηση. Περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης: Σχετική είναι η Αγγλική αυθεντία Moore v. Registrar of Lambeth County Court

(1969)1 All E.R., σελ. 782, που αφορούσε την περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης μετά τη λήξη περιόδου αναστολής την οποία το Δικαστήριο είχε δώσει με την έκδοση της απόφασης. Η εν λόγω αυθεντία έχει υιοθετηθεί στην Κυπριακή νομολογία (βλέπετε σχετικά Δημητρίου

(1990)1 Α.Α.Δ. 256). Βλέπετε επίσης σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451 [2], απόσπασμα που σκιαγραφεί τα όρια της δικαιοδοσίας όλων των Δικαστηρίων στα πλαίσια της σύμφυτης εξουσίας τους, μετά την έκδοση απόφασης. Η αυθεντία Δημητρίου (πιο πάνω) αφορούσε την αναστολή εκτέλεσης απόφασης για περίοδο πέραν της περιόδου που προνοείται στη νομοθεσία. Η απόφαση του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Στ. Ναθαναήλ, στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση Αρ. 212/2014, ημερομηνίας 30.1.2015, είναι σαφής και ξεκάθαρη και περαιτέρω, κρίνεται ως δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο. Στη σελίδα 9 της απόφασης και με αναφορά στο άρθρο 11

(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, ο έντιμος Δικαστής λέγει: «Η πιο πάνω πρόνοια είναι κατά το Δικαστήριο σαφέστατη στο λεκτικό της. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εκδίδοντας απόφαση ή διάταγμα ανάκτησης κατοχής υποστατικού, τηρουμένου του όρου ότι ο ενοικιαστής θα πληρώσει παν οφειλόμενο ποσό, δύναται να αναστείλει την εκτέλεση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα έτος. Αυτή η πρόνοια παραπέμπει στην άπαξ ευχέρεια του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστείλει το διάταγμα κατοχής κατά ανώτατο όριο για ένα έτος, με μόνη άλλη πρόνοια την περίπτωση της διαφορετικής μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Αυτό το δικαίωμα ή ευχέρεια αναστολής παρέχεται στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων κατά την ώρα της έκδοσης της απόφασης. Δεν είναι επιτρεπτό να δοθεί, όπως έγινε στην υπό κρίση υπόθεση, περίοδο πρόσθετης αναστολής η οποία αρχικά καθορίστηκε να ήταν το αργότερο μέχρι 20.8.2014, δηλαδή, για περίοδο έξι μηνών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Μεταγενέστερα όμως δόθηκε πρόσθετος χρόνος με αφορμή την αίτηση που εισήγαγαν οι καθ' ων ως ενοικιαστές, με αποτέλεσμα ο χρόνος παράδοσης της κατοχής να έχει επιμηκυνθεί έτι περαιτέρω. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν έχει δικαίωμα, ως φαίνεται να προκύπτει από το σκεπτικό του, πρόσθετων και διαδοχικών παρατάσεων μέχρι τη συμπλήρωση ενός έτους. Η παράταση δίδεται κατά διακριτική ευχέρεια στη βάση των γεγονότων που συνθέτουν την όλη υπόθεση και όταν εκδίδεται η απόφαση. Αυτό είναι σαφές από το λεκτικό του άρθρου 11

(5), όπου αναφέρεται «το Δικαστήριο εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα.». [δική μου υπογράμμιση] Και στη σελίδα 11: «Δεν υπάρχει άλλη πρόνοια στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο που να επιτρέπει εκ των υστέρων στον υπό έξωση ενοικιαστή να υποβάλει αίτημα για παράταση του αρχικού χρόνου που δόθηκε με τη δικαστική απόφαση.» Κρίνω ότι καθίσταται ξεκάθαρο από την αυθεντία πως το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να αναλάβει δικαιοδοσία έξω και πέραν από αυτή που έχει σύμφωνα με το άρθρο 11

(5)(βλέπετε σελίδες 12 και 13 της Απόφασης στην υπόθεση Ποχτζελιάν). Κρίνεται ότι, με το ίδιο σκεπτικό, δεν υπάρχει η ευχέρεια παραχώρησης αναστολής εκτέλεσης σε στάδιο μετά την έκδοση της απόφασης για οποιοδήποτε μέρος της απόφασης και όχι μόνο για το Διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Το λεκτικό της αυθεντίας είναι ξεκάθαρο. Εντάλματα εκτέλεσης: Εντάλματα εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων εκδίδονται από τα αρμόδια Πρωτοκολλητεία των διαφόρων Δικαστηρίων, ανάλογα με την περίπτωση (βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 420). Η μόνη περίπτωση μετά την έκδοση απόφασης κατά την οποία το Δικαστήριο ασχολείται με την εκτέλεση της απόφασης δια της έκδοσης εντάλματος, είναι στην περίπτωση που οι Κανονισμοί προνοούν την παροχή άδειας του Δικαστηρίου για την έκδοση του εντάλματος, όπως στην περίπτωση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής (βλέπετε Halsbury's ως ανωτέρω και Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Το Δικαστήριο δύναται να τροποποιήσει ένταλμα σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Βλέπετε Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 425: "If there is a defect or error in any writ, indorsement or return the court may allow it to be amended upon such terms as may be just. As a general rule an amendment should be allowed if it can be made without injustice. Leave will be given to amend the writ even after levy when it has been issued for too small or too large a sum, or when the date in the writ does not correspond with the date of the judgement. The indorsement will be amended when the wrong amount is inserted, or interest is omitted either on the judgement debt or costs." Από την στιγμή που η απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε ένα ένταλμα και επί της οποίας αυτό εδράζεται, είναι σε ισχύ, είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει δικαιοδοσία ακύρωσης του εντάλματος. Επί τούτου, παραπέμπω στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 451 (πιο πάν), η οποία αφορά και την άσκηση της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Για όλους του πιο πάνω λόγους δεν έχω ικανοποιηθεί για το βάσιμο του αιτήματος των Αιτητών. Κατάληξη: Οι Αιτητές εξασφάλισαν ένα Διάταγμα ανάκτησης κατοχής, το οποίο είναι οπισθογραφημένο και το οποίο περιλάμβανε ημερομηνία συμμόρφωσης. Δεν επέδωσαν το Διάταγμα. Το Διάταγμα δεν είναι δεκτικό εκτέλεσης. Δεν παραδόθηκε η κατοχή αμέσως μετά την παρέλευση της ταχθείσας περιόδου αναστολής εκτέλεσης του Διατάγματος. Δόθηκε κάποια εξήγηση γι' αυτό η οποία δεν αντικρούστηκε με μαρτυρία. Η κατοχή παραδόθηκε λίγες μέρες μετά τη λήξη της περιόδου αναστολής εκτέλεσης. Το αίτημα των Αιτητών δεν έχει ισχυρή δικονομική βάση, ώστε να δικαιολογείται η άσκηση της οποιασδήποτε διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να το εγκρίνει. Επιπλέον, το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης μετά την έκδοση της. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, οι λόγοι ένστασης επιτυγχάνουν και η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα €10.000 - €20.000, που είναι η κλίμακα της απόφασης, λαμβάνοντας υπόψην το χρηματικό ποσό για το οποίο εκδόθηκε. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] "The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself." [δική μου υπογράμμιση] cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο