Γαβριέλας Κυριάκου Παπαδοπούλου ν. Κωνσταντίνου Χαραλάμπους κ.α., Αρ. Αίτησης: Ε.159/15, 28/4/2017

(1)(ee), Δ.17 Θ.10, στους Περί Ενοικιοστασίου Νόμο Ν.23/83 άρθρα 4, 6 (β)(δ) και 1, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς Καν 3 (στ), 4, 7 και 11, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, Άρθρα 31, 32, 42, 47 και 57, στο Σύνταγμα και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου" και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή 1, στην οποία αναφέρεται στους λόγους που προκάλεσαν την παράλειψη καταχώριση "Σημειώματος Εμφάνισης" και στην πολύ καλή υπεράσπιση που έχουν, κατ' ισχυρισμόν, οι Καθ' ων η αίτηση στην κυρίως Αίτηση. Η ένσταση: Η Καθ' ης η αίτηση με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης της, απορρίπτει τα όσα προβάλλουν οι Αιτητές στην παρούσα αίτηση και προβάλλει συνολικά πέντε λόγους ένστασης ως εξής: "

(1)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας για αναστολή εκτελέσεως της απόφασης ημερομηνίας 19.02.2016.

(2)Τα αναφερόμενα στην ένορκη δήλωση του Κωνσταντίνου Χαραλάμπους ημερομηνίας 09.08.2016 παραποιούν τα αληθή γεγονότα.

(3)Υπήρξε υπερβολική καθυστέρηση από την ημερομηνία 19.02.2016 έκδοσης της απόφασης και του διατάγματος μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης ήτοι στις 09.08.2016.

(4)Δεν αποκαλύπτεται στην ένορκη δήλωση εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση.

(5)Ο ενόρκως δηλών απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα, τα οποία στερούν το δικαίωμα στους Αιτητές να αποταθούν για αναστολή εκτέλεσης." Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση του Κυριάκου Παπαδόπουλου, πατέρα της Καθ' ης η αίτηση, στην οποία αρνείται τους ισχυρισμούς του Αιτητή 1 και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Διαδικασία: Κατά την αντεξέταση των δύο ενόρκως δηλούντων στις 2.12.2016, αυτοί αναφέρθηκαν σε ζητήματα που όπως διαφάνηκε αφορούν την αίτηση παραμερισμού και όχι το παρόν αίτημα για αναστολή εκτέλεσης και ως εκ τούτου ο σχολιασμός τους είναι περιττός. Αγορεύσεις: Στην αγόρευση του προς το Δικαστήριο, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητριών υποστήριξε την έγκριση της παρούσας αίτησης, ενώ ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση, στην δική του αγόρευση, ανάπτυξε τους λόγους ένστασης υποστηρίζοντας ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Στις αγορεύσεις των δύο πλευρών θα αναφερθώ περαιτέρω, όπου αυτό κριθεί αναγκαίο. Νομική πτυχή: Το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης απόφασης, διέπεται από τις διατάξεις που αναφέρονται στη νομική βάση της αίτησης και ειδικά στην Δ.40 Θ.7(

1. b)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, οι οποίες προνοούν τα εξής: «Δ. 40 Θ.7[1]: Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows: (
2. a)If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (
3. b)The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit." (Δική μου υπογράμμιση) "Άρθρο 47 Ν.40/1960: Η απόφασις οιουδήποτε δικαστηρίου, επιφυλασσομένης οιασδήποτε εν αυτή περιεχομένης αντιθέτου διαταγής και ασχέτως του γεγονότος ότι αύτη έχει ληφθή επί παραλείψει υποβολής εγγράφων προτάσεων ή εμφανίσεως οιουδήποτε διαδίκου, θα είναι δεσμευτική δι' όλους τους διαδίκους ευθύς ως αύτη εκδοθή, ασχέτως προς οιανδήποτε έφεσιν κατ' αυτής, αλλά το δικαστήριον υπό του οποίου εκδίδεται η τοιαύτη απόφασις, ή οιονδήποτε δικαστήριον έχον δικαιοδοσίαν να εκδικάση κατ' έφεσιν την τοιαύτην απόφασιν δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, εάν θεωρήση τούτο πρέπον, και ασχέτως προς το εάν εξεδόθη ή μη διάταγμα προς εκτέλεσιν αυτής, να διατάξη όπως ανασταλή η εκτέλεσις της τοιαύτης αποφάσεως, διά τοσούτον χρονικόν διάστημα και υπό τοιούτους όρους ή άλλως, ως ήθελε κρίνει ορθόν το τοιούτον δικαστήριον." (Δική μου υπογράμμιση). Δίδεται επομένως στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης, για τόσο χρονικό διάστημα και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο κρίνει ορθό να επιβάλει. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας αναλύονται από τη νομολογία. Στις αιτήσεις που εξετάζονται στη βάση της Δ.40 Θ.7, ισχύουν κατ' αναλογίαν οι αρχές που διέπουν την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης εκκρεμούσης έφεσης δηλ. στη βάση της Δ.35 Κ.18 (Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd

(1982)2 J.S.C. 325). Οι αρχές αυτές συνοψίσθηκαν στην Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1 Α.Α.Δ 1978, ως ακολούθως: « (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης». Επίσης, στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, αναφέρονται τα εξής: "Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.25 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεση, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου." Περαιτέρω, στην υπόθεση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «.Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε Ι. Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ΑΒP Holdings Ltd. & ΄Άλλος ν. Κιταλίδη & Άλλων ημερ. 20/4/94.» Προκύπτει επομένως από τα πιο πάνω, ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση τις πιο κάτω αρχές: (α) ότι ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της νίκης του, (β) ότι η αποτελεσματικότητα του ένδικου μέσου (της έφεσης), θα πρέπει να διασφαλίζεται, ώστε η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη μείνει χωρίς αντίκρισμα (Βλ. Mavrochanna and another v. Michael

(1984)1 C.L.R. 760, E.U.R.I.K and Others v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, BP Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 και Παπακοκκίνου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ 513). (γ) Η πιθανότητα επιτυχίας (της έφεσης) δεν είναι ο αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. (δ) Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης (βλ. Χ''Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 Α.Α.Δ. 172). Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το Δικαστήριο έχει περαιτέρω καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους ώστε να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Η επιλογή των όρων αυτών θα πρέπει να γίνει με γνώμονα την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων και οι όροι θα ισχύουν μέχρι την αποπεράτωση (σε περίπτωση έφεσης) της έφεσης. (βλ. Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1Γ Α.Α.Δ 1978). Νοείται ότι στην παρούσα περίπτωση οι όροι αυτοί θα ισχύουν μέχρι την αποπεράτωση της αίτησης παραμερισμού. Όσον αφορά τα γεγονότα της παρούσας αίτησης, βρίσκω ότι: Στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να προβλεφθεί με βεβαιότητα το αποτέλεσμα της αίτησης παραμερισμού της απόφασης, ενώ σε περίπτωση που παραμεριστεί τελικά η απόφαση, οι Αιτητές θα έχουν δικαίωμα να αξιώσουν[2] αποζημιώσεις για τις ζημιές που έχουν υποστεί συνεπεία της έκδοσης της απόφασης σε βάρος τους. Η ύπαρξη καλής ή μη υπεράσπισης από τις Αιτητές δεν θα απασχολήσει καθόλου το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης παραμερισμού, εφόσον το εν λόγω αίτημα δεν διέπεται από τη Δ.17 Θ.10 αλλά από τα άρθρα 6 και 15 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Η αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης, θα αποστερήσει μεν από τους Καθ' ων η Αίτηση τους καρπούς της επιτυχίας τους, ενώ δεν έχουν προβληθεί από τους Αιτητές ισχυρισμοί περί της ύπαρξης "εξαιρετικών περιστάσεων". Σημειώνω ότι οι Αιτητές έχουν επικεντρωθεί στο να καταδείξουν την βασιμότητα του αιτήματος τους για παραμερισμό της προσβαλλόμενης απόφασης, καθώς και της ύπαρξης από μέρους τους Υπεράσπισης στην Αίτηση έξωσης. Στην απουσία όμως "ειδικών περιστάσεων" δεν δικαιολογείται, σύμφωνα με τη νομολογία, η επικράτηση του δικαιώματος των Αιτητών σε βάρος του διάδικου που έχει εξασφαλίσει υπέρ του την έκδοση της τελικής απόφασης. Κατάληξη: Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η διακριτική μου ευχέρεια δεν θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ των Αιτητών. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η αίτηση (Αιτήτριας την κυρίως Αίτηση) όπως αυτά θα υπολογιστούν στο τέλος της διαδικασίας στην αίτηση παραμερισμού. (Υπ.) ................. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Anastoli ektelesis apofasis ekkremousis aitisis gia paramerismo [1] Η Διαταγή αυτή τυγχάνει αναλογικής εφαρμογής από το παρόν Δικαστήριο, δυνάμει των κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. [2] Δυνάμει του άρθρου 15 του Ν.23/83: "15. Εάν μετά την υπό του ιδιοκτήτου λήψιν αποφάσεως ή διατάγματος διά κατοχήν ή έξωσιν, δυνάμει του παρόντος Μέρους, το Δικαστήριον θεωρήση ότι η απόφασις ή το διάταγμα ελήφθη διά ψευδών παραστάσεων ή διά της αποκρύψεως ουσιαστικών γεγονότων, το Δικαστήριον δύναται να διατάξη τον ιδιοκτήτην να πληρώση εις τον προηγούμενον ενοικιαστήν τοιούτο ποσόν οίον φαίνεται ότι είναι επαρκές ως αποζημίωσις διά ζημίαν ή απώλειαν ην υπέστη ο ενοικιαστής συνεπεία της αποφάσεως ή του διατάγματος."