Αντώνη Αδάμου Γιακουμή ν. Μάριου Βακανά κ.α., Αίτηση αρ.: E65/2013, 12/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2017:10 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αίτηση αρ.: E65/2013 Μεταξύ: Αντώνη Αδάμου Γιακουμή, από τη Λεμεσό Αιτητή -και-
- Μάριου Βακανά, από Λεμεσό
- Ανδρέα Κουμπάρου, από Αυδήμου
- Πάρη Χαρτόσια, από Λεμεσό Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 21.11.2016 Ημερομηνία: 12 Ιουνίου 2017 Για τους Αιτητές/ Καθ' ων η κυρίως Αίτηση 2 και 3: κα Κ. Πιερούδη Για τον Καθ' ου η Αίτηση/ Αιτητή στην κυρίως Αίτηση: κος Σ. Πούγιουρος ΑΠΟΦΑΣΗ Η αναφορά στην κυρίως Αίτηση είναι αναγκαία για να γίνει κατανοητή και η παρούσα ενδιάμεση απόφαση. Στην κυρίως Αίτηση προβάλλεται η απαίτηση του Αιτητή (και Καθ' ου η αίτηση στην κυρίως Αίτηση, ο οποίος θα αναφέρεται στο εξής ως ο "Καθ' ου η αίτηση") για: i. Aνάκτηση της κατοχής των επίδικων καταστημάτων τα οποία στο εξής θα αναφέρονται ως "το μίσθιο"), ii. Οφειλόμενα ενοίκια, ενδιάμεσα οφέλη, κοινόχρηστα και οφειλόμενα τέλη κοινής ωφέλειας, iii. Έξοδα, Φ.Π.Α. και νόμιμο τόκο. Το μίσθιο ανήκει, κατ' ισχυρισμό, στον Καθ' ου η αίτηση και ενοικιάστηκε από τον Καθ' ου η κυρίως Αίτηση 1, με τους Αιτητές να έχουν εγγυηθεί την αποπληρωμή των πληρωτέων, δυνάμει της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης, ποσών. Με την παρούσα αίτηση, που καταχώρισαν στις 21.11.2016, οι Αιτητές αξιώνουν από το Δικαστήριο, την έκδοση διατάγματος με το οποίο να τροποποιείται η Απάντηση τους, με την προσθήκη ισχυρισμών περί: (α) της μη αναφοράς του ονόματος του "πρωτοφειλέτη" στην εγγύηση και (β) της ακυρότητας της συμφωνίας εγγύησης, λόγω: Αντινομικών και παράνομων όρων που έχουν εισαχθεί στην σύμβαση εγγύησης, Παράβασης της εγγύησης από μέρους του Καθ' ου η αίτηση, Σύναψης της συμφωνίας εγγύησης υπό καθεστώς ψυχικής πίεσης, απάτης και ψευδών παραστάσεων σε βάρος των Αιτητών. Η αίτηση βασίζεται "επί των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.12 θ4-5, Δ.25 θ1, Δ.48 Θ8 u, επί του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφαλαίου 149 και επί της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου" και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή Ανδρέα Κουμπάρου, στην οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα πιο κάτω: Είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση. Η τροποποίηση σκοπό έχει να φωτίσει τα πραγματικά γεγονότα ώστε το Δικαστήριο να απονείμει πραγματική δικαιοσύνη, καθότι χωρίς την τροποποίηση δεν μπορεί να διαφανεί ο ρόλος του Καθ' ου η αίτηση σχετικά με τις υποχρεώσεις των Αιτητών. Δεν προκαλεί ζημιά η αιτούμενη τροποποίηση στην άλλη πλευρά, η οποία θα έχει την ευκαιρία να τοποθετηθεί, ενώπιον του Δικαστηρίου, στα όσα θα αναφέρονται στο τροποποιημένο δικόγραφο. Η αίτηση γίνεται καλόπιστα, ενώ η παράλειψη αναφοράς των γεγονότων στο αρχικό δικόγραφο δεν οφείλεται στους Αιτητές οι οποίοι ζητούσαν εξ' αρχής την παρουσίαση των γεγονότων στο Δικαστήριο. Ένσταση Ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρισε στις 5.12.2016, ένσταση με την οποία προβάλλει δώδεκα λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στα εξής: α) Η αίτηση αφορά την τροποποίηση δικογράφου που καταχωρήθηκε για όλους τους Καθ' ων η αίτηση στην κυρίως Αίτηση. β) Η αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά, αφού είναι πανομοιότυπη με προηγούμενη αίτηση ημερομηνίας 8.3.
- γ) Με την αιτούμενη τροποποίηση αναιρείται η ρητή παραδοχή των Αιτητών αναφορικά με την ύπαρξη γραπτής εγγύησης από μέρους τους. δ) Με την αιτούμενη τροποποίηση εισάγεται νέα βάση Υπεράσπισης. ε) Η αίτηση καταχωρήθηκε με αδικαιολόγητα μεγάλη καθυστέρηση, είναι ασαφής και η αιτούμενη τροποποίηση δεν δικαιολογείται. στ) Η επιχειρούμενη προσθήκη Ανταπαίτησης είναι περιττή και αβάσιμη. ζ) Η τροποποίηση είναι καταχρηστική και θα προκαλέσει καθυστέρηση, καταχώρηση περιττών δικογράφων (Υπεράσπιση σε Ανταπαίτηση), ενώ οι Αιτητές δεν αιτούνται την καταχώρηση από μέρους τους ξεχωριστής Απάντησης. Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση, στην οποία ο ενόρκως δηλών απορρίπτει τους ισχυρισμούς των Αιτητών και αναφέρεται στα γεγονότα των οποίων επιχειρείται η εισαγωγή στην Απάντηση. Συγκεκριμένα, ο Καθ' ου η αίτηση αρνείται τους ισχυρισμούς περί άσκησης ψυχικής πίεσης και ακυρότητας της συμφωνίας εγγύησης. Υποστηρίζει ο Καθ' ου η αίτηση ότι στη βάση της παραδοχής που γίνεται στην Απάντηση, σε σχέση με την ευθύνη των Αιτητών ως εγγυητών, συντάχθηκε συμφωνία (από τον συνήγορο τότε των Αιτητών 2 και 3) στις 25.9.2013 με την οποία εγκαταλείπεται μέρος της Απαίτησης για οφειλόμενα ενοίκια, υπό τον όρο της παράδοσης της κατοχής του επίδικου υποστατικού. Η αναίρεση της παραδοχής της ευθύνης των εγγυητών θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στον ίδιο. Διαδικασία: Εφόσον το ζήτημα είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τη θέση τους και παραπέμποντας το Δικαστήριο στη σχετική νομολογία. Νομική Πτυχή: Το ζήτημα της τροποποίησης δικογράφων διέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι εφαρμόζονται αναλογικά από το παρόν Δικαστήριο δυνάμει των κανονισμών 2(β) και 12(α) των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του
- Η Δ.25, θθ.1 και 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: "
- The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties.
- The Court or a Judge may at any time, and on such terms as to costs or otherwise as the Court or Judge may thing just, amend any defect or error in any proceedings, and all necessary amendments shall be made for the purpose of determining the real question or issue raised by or depending on the proceedings." Η νομολογία έχει επανειλημμένα ασχοληθεί με αιτήματα για τροποποίηση δικογράφων. Η αντιμετώπιση ποικίλει, αναλόγως του σταδίου στο οποίο υποβάλλεται ένα τέτοιο αίτημα. Παραθέτω, πιο κάτω, αποσπάσματα από τη σχετική νομολογία. Στην υπόθεση Courtis a.o. v. Iasonides
(1970)1 C.L.R. 180, αναφέρθηκε (σελ. 182): "If in the course of the trial it appears that a party's pleading requires amendment, steps for that purpose must be taken as early as possible in order to give full opportunity to the parties affected by the amendment to meet the new situation; to run their case, so to speak, on the new rails." Στην υπόθεση Tsiappas v. The Republic
(1974)1 C.L.R. 167 στη σελ. 169 αναφέρονται τα εξής: «The guiding consideration for the trial Judge in making up his mind whether or not he should exercise his discretion one way or the other is the need to ensure that the triable issues be properly and sufficiently defined before he pronounces final judgment in the case and such leave to amend may be granted in a proper case even during the trial." Και πιο κάτω, στην ίδια σελίδα, αναφέρει: "..... no real injustice has been done thereby to the claimant once he has been awarded the appropriate costs." Στην υπόθεση Andreas Evripidou & Another v. Panayiota M. Kannaourou
(1985)2 C.L.R., p. 24, αναφέρονται: "It is well settled that as a rule of conduct, however negligent or careless may have been the first omission, and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side, and there is no injustice if the other side can be compensated by costs;" Στην καθοδηγητική απόφαση Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd κ.α.
(1989)1(E) C.L.R. 33, διατυπώθηκαν αναλυτικά από τον έντιμο Πική Δ. (όπως ήταν τότε) οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, (στη σελ. 36 της απόφασης): "
(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.
(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.
(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.
(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από τη προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch.D. 361, υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη." Στην απόφαση Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1(Α) Α.Α.Δ., 704, ο έντιμος Δικαστής Νικήτας αναφέρει στη σελ. 707: "Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια. Βλέπε Ευριπίδου, ανωτέρω και Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd. & Άλλου
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 33, Sait Electronic S.A.v. The ship "Dominique" &Others
(1992)1 A.A.Δ. 264 επισημαίνει τη σύμπτωση προσέγγισης που παρατηρείται στην αγγλική νομολογία, αναφορικά με την αναγκαιότητα για τη σύντομη ολοκλήρωση της δίκης. Περαιτέρω δε υιοθετεί το παρακάτω απόσπασμα από την απόφαση της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Λόρδων Ketteman v. Hansel Properties Ltd. [1988] 1 All E. R. 38: "Furthermore, to allow an amendment before a trial begins is quite different from allowing it at the end of the trial to give an apparently unsuccessful defendant an opportunity to renew the fight on an entirely different defence."" Ειδικά για το θέμα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης αναφέρομαι στην απόφαση SABA&CO(πιο κάτω) όπου λέχθηκε ότι: «Καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης δεν πρέπει να απορρίπτεται επειδή [.] η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή.» Τελευταία αναφορά κάνω στην απόφαση Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλα
(2002)1(A) C.L.R., 223, όπου στη σελ. 228 αναφέρονται τα εξής: "Είναι η θέση της νομολογίας πως, όπου υπάρχει καθυστέρηση, απαιτείται η παροχή κάποιας εξήγησης. Στην SABA & CO (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994)1 A.A.Δ. 426, κρίθηκε πως η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, λέχθηκε πως η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης. Η πιο πάνω αρχή όμως περιορίστηκε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ. Ν. Ανδρέα Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου τονίστηκε πως το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου που πρέπει να ασκείται έχοντας υπόψη το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Όσον αφορά το χρόνο στον οποίο υποβάλλεται αίτηση για τροποποίηση, σχετική είναι και η απόφαση στην Astor Manufacturing & Exporting Co. κ.ά. ν. A.G. Leventis κ.ά.
(1993)1 A.A.Δ. 726." Στη βάση της πιο πάνω αναφερόμενης νομολογίας, θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο, εκτός από το ζήτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης, τόσο η γνησιότητα των προθέσεων των Αιτητών όσο και η αναγκαιότητα και ο βαθμός της χρησιμότητας της τροποποίησης. Συνοψίζοντας την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία καταλήγω ότι κατά την εξέταση αιτημάτων τροποποίησης λαμβάνονται υπόψη οι εξής παράγοντες: · Η τροποποίηση δικογράφων είναι δυνατή σε κάθε περίπτωση όπου κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της διαφοράς των διαδίκων εκτός όπου αυτή θα επιφέρει ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο ή όπου υπάρχει εμφανής κακή πίστη από πλευράς Αιτητή. · Η έννοια της ανεπανόρθωτης ζημιάς δεν περιλαμβάνει τη ζημιά που μπορεί να αποκατασταθεί με την επιδίκαση εξόδων. · Η τροποποίηση δικογράφων μπορεί να επιτραπεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, λαμβανομένου υπόψη του παράγοντα της ζημιάς που θα προκληθεί στον αντίδικο καθώς και της καθυστέρησης που τυχόν παρατηρείται στην υποβολή του αιτήματος για τροποποίηση. · Κυρίαρχος παράγοντας κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Ανάκληση παραδοχής Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι με την αιτούμενη τροποποίηση οι Αιτητές επιχειρούν να ανακαλέσουν την παραδοχή της παράγραφού Γ.6 της κυρίως Αίτησης[1]. Τα γεγονότα της παραγράφου Γ.6 της κυρίως Αίτησης γίνονται παραδεκτά δυνάμει της παραγράφου Β.2 της Απάντησης. Το ζήτημα της ανάκλησης ή απόσυρσης παραδοχής δυνάμει τροποποίησης δικογράφου εξετάζεται και από το σύγγραμμα Bullen & Leake & Jacobs Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελ. 131, όπου διευκρινίζεται ότι όταν η αιτούμενη τροποποίηση επιδιώκει να ανακαλέσει μια παραδοχή, το Δικαστήριο θα επιτρέψει την τροποποίηση μόνο όπου η παραδοχή είχε γίνει εκ παραδρομής ή όταν νέα γεγονότα έχουν έρθει στην επιφάνεια που δικαιολογούν την ανάκληση της παραδοχής. Καλείται με αυτόν τον τρόπο το Δικαστήριο να διερευνήσει τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε αρχικά η παραδοχή. "Equally where an amendment seeks to withdraw an admission, the court will inquire into the circumstances in which the admission was made, and will grant such leave only where the admission was made inadvertently or new facts have come to light justifying its withdrawal." Τα ίδια αναφέρονται και στο Annual Practice 1958, στη σελ. 626, όπου εξηγείται ότι η τροποποίηση δικογράφου για ανάκληση παραδοχής που έγινε εκ λάθους είναι θεμιτή. Χρήζει, επομένως, εξέτασης σε κάθε περίπτωση όπου οι διάδικοι επιχειρούν την ανάκληση της παραδοχής τους, η αιτιολογία που δίδεται. Στην παρούσα περίπτωση καμία εξήγηση και καμία αιτιολογία προσφέρεται από τους Αιτητές αναφορικά με αυτό το ζήτημα, παρά το ότι η παραδοχή που θα ανακληθεί είναι ουσιαστική αφού αφορά την σύναψη από μέρους τους της συμφωνίας εγγύησης. Η αναφορά στο ότι οι Αιτητές "ζητούσαν εξ' αρχής την παρουσίαση των γεγονότων στο Δικαστήριο" και ότι "η παράλειψη αναφοράς των γεγονότων στο αρχικό δικόγραφο δεν οφείλεται στους Αιτητές" δεν ικανοποιούν την υποχρέωση των Αιτητών να παρέχουν στο Δικαστήριο επαρκείς εξηγήσεις αναφορικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες είχε αρχικά γίνει η παραδοχή. Στην απουσία εξηγήσεων αναφορικά με την ανάκληση της παραδοχής και εφόσον ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι στη βάση της παραδοχής αυτής έχει προβεί σε σύναψη νέας συμφωνίας, με την οποία εγκατάλειψε μέρος της απαίτησης του (προκειμένου να ανακτήσει την κατοχή του μίσθιου) και ότι η απόσυρση της παραδοχής θα του προκαλέσει ζημιά, βρίσκω ότι η αιτούμενη απόσυρση της παραδοχής δεν θα πρέπει να εγκριθεί. Συνακόλουθα, εφόσον το αίτημα για τροποποίηση αφορά μόνο το ζήτημα της εγκυρότητας της συμφωνίας εγγύησης και την ανάκληση της προαναφερόμενης παραδοχής από μέρους των Αιτητών, η ενασχόληση με το κατά πόσο συντρέχουν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις που η νομολογία επιβάλλει για την έγκριση αιτήματος τροποποίησης δικογράφου, είναι περιττή. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Στη βάση των ανωτέρω, καταλήγω ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της απόρριψης της παρούσας αίτησης. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών (Καθ' ων η κυρίως Αίτηση 2 και 3) και υπέρ του Καθ' ου η αίτηση (Αιτητή στην κυρίως Αίτηση), όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Τροποποίηση - ανάκληση παραδοχής [1] " Γ.6. Δυνάμει γραπτής εγγύησης και συμφωνίας αποζημίωσης η οποία έγινε κατά ή περίπου στις 30.5.08 από τον καθ' ου η αίτηση 2 και 3 και/ή μεταξύ του αιτητή και των καθ' ων η αίτηση 2 και 3 οι καθ' ων η αίτηση 2 και 3 εγγυήθηκαν την πλήρη αποπληρωμή όλων των πληρωτέων από τον καθ' ου η αίτηση 1 ποσών δυνάμει συμβατικής και/ή θέσμιας ενοικίασης και/ή διαφορετικά για όλη την διάρκεια κατοχής των Καταστημάτων από τον καθ' ου η αίτηση 1 έστω και μετά την λήξη ή τερματισμό της ρηθείσας ενοικίασης." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο