Αντώνη Αδάμου Γιακουμή ν. Μάριου Βακανά κ.α., Αίτηση αρ.: E65/2013, 12/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2017:11 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αίτηση αρ.: E65/2013 Μεταξύ: Αντώνη Αδάμου Γιακουμή, από τη Λεμεσό Αιτητή -και-
- Μάριου Βακανά, από Λεμεσό
- Ανδρέα Κουμπάρου, από Αυδήμου
- Πάρη Χαρτόσια, από Λεμεσό Αιτητής Αίτηση ημερομηνίας 22.11.2016 Ημερομηνία: 12 Ιουνίου 2017 Για τον Αιτητή/ Καθ' ου η αίτηση 1 στην κυρίως Αίτηση: ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως Για τον Καθ' ου η Αίτηση/ Αιτητή στην κυρίως Αίτηση: κος Σ. Πούγιουρος ΑΠΟΦΑΣΗ Η αναφορά στην κυρίως Αίτηση είναι αναγκαία για να γίνει κατανοητή και η παρούσα ενδιάμεση απόφαση. Στην κυρίως Αίτηση προβάλλεται η απαίτηση του Αιτητή (και Καθ' ου η αίτηση στην κυρίως Αίτηση, ο οποίος θα αναφέρεται στο εξής ως ο "Καθ' ου η αίτηση") για: i. Aνάκτηση της κατοχής των καταστημάτων τα οποία στο εξής θα αναφέρονται ως "το μίσθιο"), ii. Οφειλόμενα ενοίκια, ενδιάμεσα οφέλη, κοινόχρηστα και οφειλόμενα τέλη κοινής ωφέλειας, iii. Έξοδα, Φ.Π.Α. και νόμιμο τόκο. Το μίσθιο ανήκει, κατ' ισχυρισμό, στον Καθ' ου η αίτηση και ενοικιάστηκε από τον Αιτητή, με τους Καθ' ων η κυρίως Αίτηση 2 και 3 να έχουν εγγυηθεί την αποπληρωμή των πληρωτέων, δυνάμει της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης, ποσών. Με την παρούσα αίτηση, που καταχώρισε στις 22.11.2016, ο Αιτητής αξιώνει από το Δικαστήριο, την έκδοση διατάγματος με το οποίο να τροποποιείται η Απάντηση του, με την προσθήκη ισχυρισμών αναφορικά με · Την εξόφληση της αξίωσης του Καθ' ου η αίτηση, · Την ανταξίωση του Αιτητή για ποσό 30.000,00 που αφορά την αξία του εξοπλισμού που έχει αφεθεί στο επίδικο ακίνητο το οποίο έχει παραδοθεί στον Καθ' ου η αίτηση, · Την απόσυρση της παραδοχής της παραγράφου Γ.6 της Αίτησης (η παραδοχή αφορά την εγγύηση από μέρους των Καθ' ων η κυρίως Αίτηση 2 και 3 της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης). Η αίτηση βασίζεται "επί των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.12 θ4-5, Δ.25 θ1, Δ.48 Θ8 u, επί του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφαλαίου 149 και επί της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου" και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή, στην οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα πιο κάτω: Παρά την απαίτηση του να παρουσιαστούν στην Απάντηση, προς υπεράσπιση του, τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, αυτό δεν έχει γίνει (χωρίς τη δική του υπαιτιότητα). Η αιτούμενη τροποποίηση σκοπό έχει την υποβοήθηση της απονομής της δικαιοσύνης. Ένσταση Ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρισε στις 5.12.2016, ένσταση με την οποία προβάλλει οχτώ λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στα εξής: α) Η αίτηση αφορά την τροποποίηση δικογράφου που καταχωρήθηκε για όλους τους Καθ' ων η κυρίως Αίτηση. β) Με την αιτούμενη τροποποίηση αναιρείται η ρητή παραδοχή των Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 αναφορικά με την ύπαρξη γραπτής εγγύησης από μέρους τους. γ) Με την αιτούμενη τροποποίηση εισάγεται νέα βάση Υπεράσπισης. δ) Η αίτηση δεν συνοδεύεται από την συμφωνία, η οποία κατ' ισχυρισμό δημιούργησε την ανάγκη για την καταχώρηση Ανταπαίτησης. Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση, με την οποία απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Αιτητή και αναφέρεται στα γεγονότα των οποίων επιχειρείται η εισαγωγή στην Απάντηση του Αιτητή. Συγκεκριμένα, ο Καθ' ου η αίτηση αρνείται τους ισχυρισμούς περί παραστάσεων αναφορικά με την ύπαρξη αδειών για το επίδικο ακίνητο και ότι ο Αιτητής υπέστηκε οποιαδήποτε έξοδα ή ότι δικαιούται να ανταπαιτεί τέτοια έξοδα. Υποστηρίζει επίσης, ο Καθ' ου η αίτηση ότι στη βάση της παραδοχής που γίνεται στην Απάντηση, σε σχέση με την ευθύνη των εγγυητών, συνάφθηκε συμφωνία στις 25.9.2013 με την οποία εγκαταλείφθηκε μέρος της Απαίτησης για οφειλόμενα ενοίκια, υπό τον όρο της παράδοσης της κατοχής του επίδικου υποστατικού. Η αναίρεση της παραδοχής της ευθύνης των εγγυητών θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στον ίδιο. Διαδικασία: Εφόσον το ζήτημα είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τη θέση τους, παραπέμποντας το δικαστήριο στη σχετική νομολογία. Νομική Πτυχή: Το ζήτημα της τροποποίησης δικογράφων διέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι εφαρμόζονται αναλογικά από το παρόν Δικαστήριο δυνάμει των κανονισμών 2(β) και 12(α) των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του
- Η Δ.25, θθ.1 και 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: "
- The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties.
- The Court or a Judge may at any time, and on such terms as to costs or otherwise as the Court or Judge may thing just, amend any defect or error in any proceedings, and all necessary amendments shall be made for the purpose of determining the real question or issue raised by or depending on the proceedings." Η νομολογία έχει επανειλημμένα ασχοληθεί με αιτήματα για τροποποίηση δικογράφων. Η αντιμετώπιση ποικίλει, αναλόγως του σταδίου στο οποίο υποβάλλεται ένα τέτοιο αίτημα. Παραθέτω, πιο κάτω, αποσπάσματα από τη σχετική νομολογία. Στην υπόθεση Courtis a.o. v. Iasonides
(1970)1 C.L.R. 180, αναφέρθηκε (σελ. 182): "If in the course of the trial it appears that a party's pleading requires amendment, steps for that purpose must be taken as early as possible in order to give full opportunity to the parties affected by the amendment to meet the new situation; to run their case, so to speak, on the new rails." Στην υπόθεση Tsiappas v. The Republic
(1974)1 C.L.R. 167 στη σελ. 169 αναφέρονται τα εξής: «The guiding consideration for the trial Judge in making up his mind whether or not he should exercise his discretion one way or the other is the need to ensure that the triable issues be properly and sufficiently defined before he pronounces final judgment in the case and such leave to amend may be granted in a proper case even during the trial." Και πιο κάτω, στην ίδια σελίδα, αναφέρει: "..... no real injustice has been done thereby to the claimant once he has been awarded the appropriate costs." Στην υπόθεση Andreas Evripidou & Another v. Panayiota M. Kannaourou
(1985)2 C.L.R., p. 24, αναφέρονται: "It is well settled that as a rule of conduct, however negligent or careless may have been the first omission, and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side, and there is no injustice if the other side can be compensated by costs;" Στην καθοδηγητική απόφαση Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd κ.α.
(1989)1(E) C.L.R. 33, διατυπώθηκαν αναλυτικά από τον έντιμο Πική Δ. (όπως ήταν τότε) οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, (στη σελ. 36 της απόφασης): "
(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.
(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.
(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.
(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από τη προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch. D. 361, υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη." Στην απόφαση Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1(Α) Α.Α.Δ., 704, ο έντιμος Δικαστής Νικήτας αναφέρει στη σελ. 707: "Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια. Βλέπε Ευριπίδου, ανωτέρω και Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd. & Άλλου
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 33, Sait Electronic S.A. v. The ship "Dominique" & Others
(1992)1 A.A.Δ. 264 επισημαίνει τη σύμπτωση προσέγγισης που παρατηρείται στην αγγλική νομολογία, αναφορικά με την αναγκαιότητα για τη σύντομη ολοκλήρωση της δίκης. Περαιτέρω δε υιοθετεί το παρακάτω απόσπασμα από την απόφαση της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Λόρδων Ketteman v. Hansel Properties Ltd. [1988] 1 All E. R. 38: "Furthermore, to allow an amendment before a trial begins is quite different from allowing it at the end of the trial to give an apparently unsuccessful defendant an opportunity to renew the fight on an entirely different defence."" Ειδικά για το θέμα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης αναφέρομαι στην απόφαση SABA & CO (πιο κάτω) όπου λέχθηκε ότι: «Καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης δεν πρέπει να απορρίπτεται επειδή [.] η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή.» Τελευταία αναφορά κάνω στην απόφαση Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλα
(2002)1(A) C.L.R., 223, όπου στη σελ. 228 αναφέρονται τα εξής: "Είναι η θέση της νομολογίας πως, όπου υπάρχει καθυστέρηση, απαιτείται η παροχή κάποιας εξήγησης. Στην SABA & CO (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994)1 A.A.Δ. 426, κρίθηκε πως η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, λέχθηκε πως η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης. Η πιο πάνω αρχή όμως περιορίστηκε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ. Ν. Ανδρέα Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου τονίστηκε πως το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου που πρέπει να ασκείται έχοντας υπόψη το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Όσον αφορά το χρόνο στον οποίο υποβάλλεται αίτηση για τροποποίηση, σχετική είναι και η απόφαση στην Astor Manufacturing & Exporting Co. κ.ά. ν. A.G. Leventis κ.ά.
(1993)1 A.A.Δ. 726." Στη βάση της πιο πάνω αναφερόμενης νομολογίας, θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο, εκτός από το ζήτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης, τόσο η γνησιότητα των προθέσεων των Αιτητών όσο και η αναγκαιότητα και ο βαθμός της χρησιμότητας της τροποποίησης. Συνοψίζοντας την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία καταλήγω ότι κατά την εξέταση αιτημάτων τροποποίησης λαμβάνονται υπόψη οι εξής παράγοντες: · Η τροποποίηση δικογράφων είναι δυνατή σε κάθε περίπτωση όπου κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της διαφοράς των διαδίκων εκτός όπου αυτή θα επιφέρει ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο ή όπου υπάρχει εμφανής κακή πίστη από πλευράς Αιτητή. · Η έννοια της ανεπανόρθωτης ζημιάς δεν περιλαμβάνει τη ζημιά που μπορεί να αποκατασταθεί με την επιδίκαση εξόδων. · Η τροποποίηση δικογράφων μπορεί να επιτραπεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, λαμβανομένου υπόψη του παράγοντα της ζημιάς που θα προκληθεί στον αντίδικο καθώς και της καθυστέρησης που τυχόν παρατηρείται στην υποβολή του αιτήματος για τροποποίηση. · Κυρίαρχος παράγοντας κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. · Εφόσον με την τροποποίηση επιδιώκεται η ανάκληση παραδοχής, θα πρέπει να δίνονται επαρκής εξηγήσεις. Ανάκληση παραδοχής Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι με την αιτούμενη τροποποίηση ο Αιτητής επιχειρεί να ανακαλέσει την παραδοχή της παράγραφού Γ.6 της κυρίως Αίτησης[1]. Τα γεγονότα της παραγράφου Γ.6 της κυρίως Αίτησης γίνονται παραδεκτά δυνάμει της παραγράφου Β.2 της Απάντησης. Το ζήτημα της ανάκλησης ή απόσυρσης παραδοχής δυνάμει τροποποίησης δικογράφου εξετάζεται και από το σύγγραμμα Bullen & Leake & Jacobs, Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελ. 131, όπου διευκρινίζεται ότι όταν η αιτούμενη τροποποίηση επιδιώκει να ανακαλέσει μια παραδοχή, το Δικαστήριο θα επιτρέψει την τροποποίηση μόνο όπου η παραδοχή είχε γίνει εκ παραδρομής ή όταν νέα γεγονότα έχουν έρθει στην επιφάνεια που δικαιολογούν την ανάκληση της παραδοχής. Καλείται με αυτόν τον τρόπο το Δικαστήριο να διερευνήσει τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε αρχικά η παραδοχή. "Equally where an amendment seeks to withdraw an admission, the court will inquire into the circumstances in which the admission was made, and will grant such leave only where the admission was made inadvertently or new facts have come to light justifying its withdrawal." Τα ίδια αναφέρονται και στο Annual Practice 1958, στη σελ. 626, όπου εξηγείται ότι η τροποποίηση δικογράφου για ανάκληση παραδοχής που έγινε εκ λάθους είναι θεμιτή Χρήζει, επομένως, εξέτασης σε κάθε περίπτωση όπου ο διάδικος επιχειρεί την ανάκληση της παραδοχής του, η αιτιολογία που αυτός δίδει. Στην παρούσα περίπτωση καμία εξήγηση και καμία αιτιολογία προσφέρεται από τον Αιτητή αναφορικά με αυτό το ζήτημα, παρά το ότι η παραδοχή που θα ανακληθεί είναι ουσιαστική αφού αφορά την σύναψη της συμφωνίας εγγύησης. Στην απουσία εξηγήσεων αναφορικά με την ανάκληση της παραδοχής και εφόσον ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι στη βάση της παραδοχής αυτής έχει προβεί σε σύναψη συμφωνίας με την οποία εγκατάλειψε μέρος της απαίτησης του (προκειμένου να ανακτήσει την κατοχή του μίσθιου) και ότι η απόσυρση της παραδοχής θα του προκαλέσει ζημιά, βρίσκω ότι η αιτούμενη απόσυρση της παραδοχής δεν μπορεί να εγκριθεί. Ως προς τα υπόλοιπα αιτήματα, διαπιστώνω ότι:
- Στην παρούσα υπόθεση το αίτημα για τροποποίηση της Απάντησης, υποβλήθηκε με καθυστέρηση, παρόλα αυτά δεν βρίσκω να επηρεάζει την υπόθεση η καθυστέρηση εφόσον αυτή έχει δικαιολογηθεί, χωρίς να αντικρουστεί αυτή η δικαιολογία.
- Κανένας εκτροχιασμός της δίκης από την πορεία της θα παρατηρηθεί, εάν εγκριθεί η τροποποίηση, αφού τα γεγονότα που συνιστούν την ανταπαίτηση του Αιτητή έχουν ήδη δικογραφηθεί στην υφιστάμενη Απάντηση. Βρίσκω επομένως, ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης απαιτεί τον προσδιορισμό όλων των επίδικων θεμάτων και την διατύπωση των θέσεων των διαδίκων[2], αφού έτσι αποφεύγεται η ανάγκη καταχώρησης νέας Αίτησης αναφορικά με την Ανταπαίτηση Αιτητή. Διαπιστώνω περαιτέρω, ότι με την αιτούμενη τροποποίηση επιδιώκεται η επίλυση όλων των διαφορών των διαδίκων.
- Δεν διαπιστώνω κακοπιστία από πλευράς του Αιτητή, ούτε έχω πειστεί ότι ο Καθ' ου η αίτηση θα βρεθεί σε δυσμενέστερη θέση, ή ότι θα υποστεί ζημιά η οποία δεν είναι δυνατό να αποζημιωθεί με την επιδίκαση εξόδων υπέρ του. Σημειώνω ότι η προώθηση ανταπαίτησης από τον Αιτητή δεν συνεπάγεται αυτόματα και την πρόκληση "ανεπανόρθωτης ζημιάς" στον Καθ' ου η αίτηση, εφόσον ο Αιτητής θα έχει πάντα το βάρος απόδειξης της δικής του απαίτησης.
- Βρίσκω ότι η τροποποίηση είναι αναγκαία για τον προσδιορισμό της διαφοράς των διαδίκων. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Στη βάση των ανωτέρω, καταλήγω ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της μερικής έγκρισης της παρούσας αίτησης και εκδίδω διάταγμα για τροποποίηση της Απάντησης, ως οι παράγραφοι Α.1, 2 και 4 της παρούσας αίτησης. Ο Αιτητής να καταχωρήσει ξεχωριστή τροποποιημένη Απάντηση εντός δέκα ημερών από τη σύνταξη του παρόντος διατάγματος. Τα τέλη για την έκδοση του παρόντος διατάγματος να καταβληθούν εντός πέντε ημερών από σήμερα. Η Ανταπάντηση στην Απάντηση και Απάντηση στην Ανταπαίτηση να καταχωρηθεί εντός δεκαπέντε ημερών από την καταχώριση της τροποποιημένης Απάντησης και Ανταπαίτησης. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης για τροποποίηση καθώς και τα έξοδα που θα προκύψουν συνεπεία της τροποποίησης επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η αίτηση (Αιτητή στην κυρίως αίτηση), όπως θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Τροποποίηση πριν την ακρόαση - ανάκληση παραδοχής [1] " Γ.
- Δυνάμει γραπτής εγγύησης και συμφωνίας αποζημίωσης η οποία έγινε κατά ή περίπου στις 30.5.08 από τον καθ' ου η αίτηση 2 και 3 και/ή μεταξύ του αιτητή και των καθ' ων η αίτηση 2 και 3 οι καθ' ων η αίτηση 2 και 3 εγγυήθηκαν την πλήρη αποπληρωμή όλων των πληρωτέων από τον καθ' ου η αίτηση 1 ποσών δυνάμει συμβατικής και/ή θέσμιας ενοικίασης και/ή διαφορετικά για όλη την διάρκεια κατοχής των Καταστημάτων από τον καθ' ου η αίτηση 1 έστω και μετά την λήξη ή τερματισμό της ρηθείσας ενοικίασης." [2] Βλ. Icos Cif Ltd ν. Μartin Coward (πιο πάνω). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο