ΠΑΥΛΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α., Αίτηση Αρ. Κ6/2017, 28/11/2017

(16)της κυρίως Αίτησης και ο ίδιος ο Αιτητής προβάλλει παρόμοιο ισχυρισμό, τον οποίον, όπως αναφέρει, τον προβάλλει «επιπρόσθετα και άνευ βλάβης» όσων προηγουμένως επικαλείται. ΙΙΙ. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Από την άλλη, οι Καθ' ων η Αίτηση (στο εξής: Καθ' ων) διαφωνώντας με τους προαναφερόμενους ισχυρισμούς της άλλης πλευράς, καταχώρησαν ένσταση στις 10/10/

1. Θέτουν 15 λόγους ένστασης τους οποίους υποστηρίζουν με μακροσκελή ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2, Κυριάκου Ιωαννίδη. Μεταξύ άλλων, ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι η αιτούσα εταιρεία δεν είναι διάδικος, δεν τους γνωρίζει, και ότι η ενοικίαση αφορούσε τους κ.κ. Παύλο Χαραλάμπους και Γιώργο Παπαντωνίου και κανένα άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο (παρ. 5 της ένορκης του δήλωσης). Τονίζει κατ' επανάληψη ότι η αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία δεν είναι κάτοχος του επίδικου υποστατικού, καθότι η κατοχή έχει ήδη ανακτηθεί από τις 21/09/2017 (παρ. 4 εδ. β) Παραδέχεται ότι κάποιες πληρωμές των ενοικίων γίνονταν με επιταγές της αιτούσας την παρέμβαση εταιρείας, πλην όμως, ουδέποτε αναγνώρισαν οι ιδιοκτήτες εκείνη την εταιρεία ως τον νόμιμο ενοικιαστή του επίδικου υποστατικού ( παρ. 7 της ένορκης του δήλωσης). Ειδικά, απαντώντας στο ζήτημα των ποινικών υποθέσεων, αναφέρει ότι αυτές ήταν συνολικά τέσσερεις και επισυνάπτει ως Τεκμήριο Β δέσμη 19 επιταγών της αιτούσας την παρέμβαση εταιρείας, όλες με την ένδειξη «Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΠΑΓΟΠΟΙΗΘΗΚΕ - ΚΑΠ». Όσον αφορά το Τεκμήριο Ε στην ένορκη δήλωση του κ. Αδάμαντου (έρευνα στον έφορο εταιρειών για την αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία) σημειώνει ότι ο κ. Χριστόφορος Δημητρίου ως ο δικηγόρος των ενοικιαστών στην προηγηθείσα αίτηση έξωσης αρ. Ε6/2016 και παράλληλα μέτοχος στην αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία, είναι εμπλεκόμενο πρόσωπο και θα έπρεπε να γνωρίζει όλα αυτά τα γεγονότα. Ο ίδιος ισχυρισμός γίνεται και όσον αφορά τους ίδιους τους ενοικιαστές ( παρ. 9 της ένορκης του δήλωσης). Περαιτέρω, γίνεται αναφορά στον όρο 9 του επίδικου ενοικιαστηρίου εγγράφου με βάση τον οποίο δεν επιτρέπεται η παραχώρηση της κατοχής σε οποιονδήποτε τρίτο ( παρ. 10 εδ.2 της ένορκης του δήλωσης). Σε πιο αναλυτικό σχολιασμό των εκατέρωθεν θέσεων, εφόσον κρίνω σκόπιμο, θα προβώ στη συνέχεια. Προέχει, για σκοπούς πληρέστερης κατανόησης, η παράθεση ενός σύντομου ιστορικού. IV. ΙΣΤΟΡΙΚΟ Για να γίνουν κατανοητά τα περιβάλλοντα γεγονότα των διαφορών των διαδίκων στον τρίτο αναγνώστη τούτης της απόφασης, αναπόδραστα θα πρέπει να γίνει μια αναδρομή στο ιστορικό της Αίτησης Ε6/2017, η οποία, αν και δεν συνεκδικάζεται με την παρούσα, αποτέλεσε το εφαλτήριο τόσο για την Κ6/2017 (κυρίως αίτηση παραμερισμού) όσο και για την επίδικη αίτηση παρέμβασης, ως επίσης, και για διάφορες άλλες ενδιάμεσες διαδικασίες οι οποίες βρίσκονται ακόμα σε εκκρεμοδικία. Στις 04/05/2017, στα πλαίσια της Αίτησης Ε6/2017, εκδόθηκε διάταγμα ανάκτησης κατοχής και πληρωμής οφειλόμενων ενοικίων, υπέρ των Καθ' ων στην παρούσα Αίτηση και εναντίον του Αιτητή και του δεύτερου ενοικιαστή, κάποιου Γιώργου Παπαντωνίου. Ο Αιτητής και ο έτερος ενοικιαστής, αμφότεροι, στα πλαίσια της Ε6/2017 είχαν καταχωρήσει μέσω των δικηγόρων τους, στη Γραμματεία του Δικαστηρίου επιστολή με την οποία εξέφραζαν την πρόθεση τους να εμφανιστούν στη διαδικασία, πλην όμως, δεν καταχωρήσαν την προβλεπόμενη Απάντηση εντός της ανατρεπτικής προθεσμίας των 14 ημερών, που καθορίζεται στον κανονισμό 8 των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. Οι Καθ' ων, εκμεταλλευόμενοι τούτη την παράλειψη, με μονομερή αίτηση για απόφαση, εξασφάλισαν απόφαση εναντίον των ενοικιαστών, δηλαδή του Αιτητή στην παρούσα και του δεύτερου ενοικιαστή, του προαναφερόμενου Γιώργου Παπαντωνίου. Στις 28/06/2017, ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης Παραμερισμού. Μαζί καταχωρήθηκε αίτηση για αναστολή της απόφασης στην Ε6/17, η οποία όμως αποσύρθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο, καθότι, η προσπάθεια να εκδοθεί μονομερώς δεν υπήρξε επιτυχής. Στις 21/09/2017, εκτελέστηκε Ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής του επίδικου υποστατικού, το οποίο είχε εκδοθεί ως συνεπακόλουθο αποτέλεσμα της δικαστικής απόφασης που είχε εξασφαλιστεί στις 04/05/
2. Προηγουμένως, την ίδια ημέρα, δηλαδή στις 21/09/2017, καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση της εταιρείας MBORAS & SOUSTER CATERING LIMITED. Παράλληλα, την ίδια ημέρα, η υπό αναφορά εταιρεία που επιδιώκει την παράμβασή της στην παρούσα διαδικασία, επιχείρησε ανεπιτυχώς να εξασφαλίσει μονομερώς, προσωρινό διάταγμα στα πλαίσια της Ε6/2017 με σκοπό να μην εκτελεστεί το Ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής. Το ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής εκτελέστηκε κανονικά και από τις 21/09/2017 οι Καθ' ων (ιδιοκτήτες) έχουν επανακτήσει την κατοχή του επίδικου υποστατικού. V. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι αγορεύσεις έλαβαν χώρα την 17/10/2017, οπότε το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφασή του. Είχα σχετικά την ευκαιρία να αναγνώσω τα γραπτά κείμενα που προσκομίστηκαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων, ως επίσης έχω ακούσει με προσοχή τους ευπαίδευτους συνηγόρους κατά τις επιπρόσθετες προφορικές τους αγορεύσεις. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα, δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. VI. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Ούτε στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1983, ούτε στον σχετικό διαδικαστικό κανονισμό υπάρχουν ειδικές διατάξεις που να ρυθμίζουν ειδικά το υπό εξέταση ζήτημα. Ως εκ τούτου, εφαρμόζονται οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας με βάση τον κ. 12(α) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του
3. A. Το Δικαίωμα Παρέμβασης Η Δ.26 θ. 15, στην οποία στηρίζεται η παρούσα Αίτηση, διαλαμβάνει τα ακόλουθα: « If a person who is not a party to the record seeks to set aside a judgment which the defendant in the action has allowed to go by default and by which such person is injuriously affected, he may by summons taken out in his own name, and served on both the plaintiff and the defendant, apply for leave to have the judgment set aside and to be allowed to defend the action on such terms as to costs or otherwise as the Court may consider right. » Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 616 με αναφορά στην αντίστοιχή αγγλική Διαταγή Ο. 27 r. 15, υπό τον τίτλο «Application by Person not a Party», αναφέρονται τα ακόλουθα: « There are only two modes by which a stranger to an action injuriously affected by a judgment can set that judgement aside. He may in the first place obtain a defendant' s leave to use the defendant' s name and thereupon in the defendant's name apply to have the judgement set aside. Or he may, if he is not entitled to use the defendant's name, take out a summons in his own name, to be served on both plaintiff and defendant, asking to have judgment set aside and for leave to intervene. » Περαιτέρω, στη σελίδα 324 του ίδιου συγγράμματος. και με αναφορά στην αγγλική Διαταγή 16 r. 1, που αφορά τους διαδίκους γενικά, υπό τον τίτλο «Intervention by persons not parties», αναφέρονται τα ακόλουθα: « Generally in common law and Chancery matters a plaintiff who conceives that he has a cause of action against a defendant is entitled to pursue his remedy against that defendant alone. He cannot be compelled to proceed against other persons whom he has no desire to sue [...] Generally speaking, intervention can only be insisted upon in three classes of case, namely: (A) In a representative action where the intervener is one of a class whom plaintiff claims to represent. [...] (B) Where the proprietary rights of the intervener are directly affected by the proceedings. [...] (C) In actions claiming the specific performance of contracts where third persons have an interest in the question of the manner in which the contract should be performed. [...] » B. Η δυνατότητα διαφοροποίησης των διαδίκων Σχετική με το υπό εξέταση θέμα είναι η Διαταγή 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία αφορά τους διαδίκους (Parties) σε μια δικαστική διαδικασία. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στους θεσμούς 2[2] και 10[3] της εν λόγω Διαταγής. Με βάση τη σχετική με τη Διαταγή 9 Νομολογία, κυρίαρχο στοιχείο αξιολόγησης στα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για να αποφασισθεί το θέμα διαφοροποίησης των υφιστάμενων διαδίκων, είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης, το οποίο επιτυγχάνεται με τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Στην έννοια του συμφέροντος της Δικαιοσύνης εντάσσεται η επιθυμία ότι όλες οι διαφορές των διαδίκων που αναφέρονται στα επίδικα θέματα να επιλύονται διεξοδικά στην ίδια διαδικασία.[4] Tο Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική εξουσία να κάμει οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων.[5] Το βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά συμφέροντα[6] του προστιθέμενου νέου διαδίκου. Η προσθήκη διαδίκου αποτελεί καθήκον και υποχρέωση του ίδιου του Δικαστηρίου.[7] Μετά όμως την ολοκλήρωση της υπόθεσης, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό.[8] VII. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Εφαρμόζοντας το προπαρατεθέν νομικό πλαίσιο στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, είναι το συμπέρασμά μου ότι η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει, τόσο για δικονομικούς όσο και για ουσιαστικούς λόγους, τους οποίους αναλύω πιο κάτω. Α. Εσφαλμένος τίτλος Αίτησης και ασαφές αιτητικό. Κατ' αρχάς σημειώνω ότι η επίδικη αίτηση έχει εσφαλμένο τίτλο, διαφορετικό από τον τίτλο της παρούσας Αίτησης. Τούτη δε η αντικανονικότητα, σε συνάρτηση με το αιτητικό «Α» της επίδικης αίτησης, απολήγει στο να ζητείται διάταγμα το οποίο δεν συνάδει με τα όσα επί της ουσίας υποστηρίζει η αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία. Έτσι όπως είναι διατυπωμένη η Αίτηση, και ειδικά το αιτητικό «Α», δεν μπορεί να επιτύχει. Β. Ανεπαρκής νομική βάση της επίδικης Αίτησης.

(1)Η Αίτηση δεν στηρίζεται, ως έπρεπε, στο άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου Με την κυρίως αίτηση επιδιώκεται η ακύρωση και/ή παραμερισμός τελικής απόφασης που εκδόθηκε στα πλαίσια της πρωτογενούς αίτησης αρ. Ε6/2017. Ομοίως, με την παρούσα επίδικη αίτηση, ως προσδιορίζεται στο υπό «Β» αιτητικό της, η παρέμβαση στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα αποσκοπεί. Συνεπώς, ουσιαστικό νομιμοποιητικό έρεισμα για τον παραμερισμό μιας τελικής απόφασης του Δικαστηρίου τούτης της δικαιοδοσίας παρέχεται από το άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, στο οποίο όμως δεν γίνεται ειδική αναφορά στην υπό εξέταση αίτηση.

(2)Δεν αξιώνεται με την επίδικη αίτηση η προσθήκη αναγκαίου διαδίκου, κατ΄ επίκληση της Δ.9 θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Περιπλέον, η παρούσα αίτηση για να έχει πιθανότητες επιτυχίας θα έπρεπε να υποβληθεί κατ' επίκληση της Δ.9 θ. 10, χωρίς τούτο να έχει γίνει. Και εξηγώ. Η αιτούσα εταιρεία, ουσιαστικά επιδιώκει την «πρόσθετη παρέμβασή» της στη διαδικασία,[9] ήτοι να καταστεί διάδικος στην εκκρεμούσα Αίτηση Παραμερισμού της απόφασης που είχε εκδοθεί στην Ε6/2017, συμμαχώντας με τον Αιτητή στην παρούσα κυρίως Αίτηση με κοινή επιδίωξή τους την ικανοποίηση του από κοινού επικαλούμενου δικαιώματός τους, που δεν είναι τίποτε άλλο από την ακύρωση της εκδοθείσας απόφασης στην Ε6/

1. Εντούτοις, η παρούσα αίτηση δεν έχει ως δικονομικό υπόβαθρο τη Διαταγή
2. Η παράλειψη αναφοράς συγκεκριμένου άρθρου της νομοθεσίας σε αίτηση συνιστά παράλειψη στήριξης της αίτησης και όχι θεραπεύσιμη παρατυπία που μπορεί να θεραπευθεί είτε με βάση τον Κανονισμό 12(β) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού, είτε, με βάση τη Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (Δείτε σχετικά, Bank For Foreign Trade of Russian Federation «VNESHTORGBANK», ν. ICC CHEMICALS (UK) LTD

(1999)1Γ Α.Α.Δ 172.) Όπως επίσης αναφέρθηκε στη 1. ΒΕΡΕΓΓΑΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΠΑΚΟΚΚΙΝΟΥ κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ (ΑΡ. 1)

(2012)1Α Α.Α.Δ 643: « Επομένως, η παρούσα αίτηση δεν συνάδει με την πάγια θεμελιωμένη αρχή της νομολογίας μας, ότι στο σώμα μιας αίτησης και ειδικά μιας ενδιάμεσης αίτησης, θα πρέπει να αναγράφονται ρητά και συγκεκριμένα οι νομικές και δικονομικές διατάξεις στις οποίες αυτή βασίζεται. » Επίσης, σύμφωνα με τη νομολογία, αν η διάταξη στην οποία στηρίζεται μια αίτηση είναι εντελώς άσχετη, τότε η νομική της βάση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη (δείτε σχετικά Γιαννάκης Φλουρέντζου κ.α. ν. Cashgrove Betting Ltd κ.α

(2007)1Α Α.Α.Δ 393).

(3)Η Δ.48 θ. 8

(4)δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι, ο κ. Χριστοφίδης, κατά την προφορική του αγόρευση, υποστήριξε ότι η δικονομική βάση του αιτήματος αναφορικά με την επίδικη αίτηση στηρίζεται στην Δ.48. θ. 8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι αναλογικά εφαρμόζονται δυνάμει του Κανονισμού 12 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ενοικιοστασίου. Θα πρέπει όμως να σημειώσω ότι τούτη η εισήγηση δεν με βρίσκει σύμφωνο. Πρώτον, επειδή η εισήγηση δεν επιβεβαιώνεται από τα όσα αναγράφονται στην ίδια την αίτηση. Η γενική αναφορά στο ότι η αίτηση στηρίζεται στην «Δ.48 θ.θ. 1-4, 8 και 9» δεν είναι αντίστοιχα επακριβής, ως ήταν ο ίδιος κ. Χριστοφίδης κατά την ακρόαση. Δεύτερον και ουσιαστικότερο, η Δ.48 πραγματεύεται ζητήματα που υπόβαθρο έχουν ενδιάμεσες αιτήσεις (applications). Εξού, η 48. θ. 8

(4)ευρίσκεται κάτω από το υποκεφάλαιο των αιτήσεων που μπορούν να γίνουν μονομερώς (ex parte) και, γενικά ομιλούντες, τίθεται ως το αντισταθμιστικό μέτρο των τρίτων προσώπων που δύναται να επηρεαστούν από μια τέτοια μονομερή αίτηση που αποβαίνει εις βάρος τους, όπως για παράδειγμα ένα προσωρινό διάταγμα, ή ένα ένταλμα ανάκτησης κατοχής το οποίο με βάση τη Δ.43Α εκδόθηκε μονομερώς. Με βάση δε τη HELI AIR (EGYPT) J.S:C. v. REINHARD DRESCHER AND ANOTHER

(1988)1 C.L.R. 234, στην οποία και ο ίδιος ο κ. Χριστοφίδης παραπέμπει στην αγόρευσή του, το εύρος της Δ.48. θ. 8

(4), δεν είναι απροσδιόριστο. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι σχετικό: « We agree with the learned trial Judge that paragraph 4 of rule 8 of Order 48 does not in general give the right to a third person to apply by summons for the discharge or variation of an interim order issued in proceedings in which such a person is not a party. We do not accept the argument that a reference to "any person" covers a person in the circumstances of this case where no application to be joined as a party was made and where the very ownership and right of possession of the subject property were in issue and were sought to be determined by the Court in the course of determining an application for the discharge or variation of an interim order. » Η παρούσα υπόθεση δεν έχει υπόβαθρο ενδιάμεση διαδικασία ώστε να τυγχάνει εφαρμογής η Δ.48 αλλά, ως αποσκοπούσα την ακύρωση τελικής δικαστικής απόφασης, η δικονομική της βάση συναρτάται κατά κύριο λόγο με το άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και, στην έκταση που αφορά την παρέμβαση τρίτου, από τη Δ.26 θ. 15 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Γ. Δεν δικαιολογήθηκε το καλόπιστο της αίτησης σε συνάρτηση με την καθυστέρηση στην υποβολή του Αιτήματος. Πέραν των προαναφερόμενων, δεν έχω πεισθεί ότι η παρέμβαση της Αιτούσας στη διαδικασία θα ήταν προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, και ότι, η συμμετοχή της είναι αναγκαία προς την επίλυση του ουσιαστικού ζητήματος που πραγματεύεται η κυρίως Αίτηση Παραμερισμού. Αντίθετα, μια τέτοια εξέλιξη θα περιπλέξει χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα την όλη διαδικασία. Υπενθυμίζω ότι, με βάση τη Δ.9 θ.2 το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί ότι η εκκίνηση μιας δικαστικής διαδικασίας χωρίς να συμπεριληφθούν οι ορθοί ενάγοντες (ή αιτητές) ήταν αποτέλεσμα καλόπιστου λάθους («bona fide mistake»). Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς της πλευράς της αιτούσας εταιρείας, συμπεραίνω ότι η όλη καθυστέρηση που μεσολάβησε στην υποβολή του αιτήματος για παρέμβαση καταρρίπτει το καλόπιστο του αιτήματος. Ιδιαίτερα παραπέμπω στην παρ. 17 της ένορκης δήλωσης του ενόρκως δηλούντα για την αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία, όπου δηλώνεται ότι, η ίδια έλαβε γνώση για πρώτη φορά για τις διαδικασίες που οδήγησαν στην έκδοση της απόφαση που επιδιώκεται η ακύρωση, στις 31/07/2017 και ενώ ήταν εις γνώση της το εκδοθέν ένταλμα ανάκτησης κατοχής που επισυνάπτει ως «ΤΕΚΜΗΡΙΟ Θ» στο οποίο αναφέρεται ρητά ότι «η εκτέλεση θα γίνη οποιανδήποτε ημέραν μετά την 17/08/2017». Όμως, η επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε μόλις τις 21/09/2017. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε λογική εξήγηση για τούτη την καθυστέρηση, ενώ επίκειτο από μέρα σε μέρα και από στιγμή σε στιγμή τη εκτέλεση του αναφερόμενου εντάλματος Ανάκτησης Κατοχής. Οι όποιες διαπραγματεύσεις γίνονταν δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση. Παρεμβάλλω ότι, ο ίδιος ο Αιτητής στην κυρίως Αίτηση διατείνεται στη παράγραφο 13 της κυρίως Αίτησης Παραμερισμού ότι η πλευρά των ιδιοκτητών είχε με δόλιο τρόπο εξασφαλίσει απόφαση εις βάρος των ενοικιαστών. Το δε «ΤΕΚΜΗΡΙΟ Ε», (έγγραφα του εφόρου Εταιρειών της MBORAS & SOUSTER CATERING LIMITED) παρουσιάζουν τον Αιτητή ως διευθυντή και μέτοχο της εν λόγω εταιρείας. Και ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο και όχι απλή συνωνυμία επιβεβαιώνεται από το «ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β», της Αίτησης, (ποινικό έντυπο) το οποίο καθορίζει, όπως και το «ΤΕΚΜΗΡΙΟ Ε», ως τη διεύθυνση κατοικίας του Αιτητή, την οδό «Αγίου Σάββα 1, Καμάρες, 6040 Λάρνακα». Συνεπώς, και παρόλο που ως γνωστό μια εταιρεία είναι ανεξάρτητη οντότητα και έχει εντελώς ανεξάρτητη νομική προσωπικότητα[10] από τα φυσικά πρόσωπα που την αποτελούν, δεν μπορεί να παραγνωριστεί ως πραγματικότητα ότι, ενεργό ρόλο στην αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία παρουσιάζεται να έχει το φυσικό πρόσωπο το οποίο είναι και ο Αιτητής στην κυρίως Αίτηση. Παρόλα αυτά, η Αιτούσα εταιρεία δεν παρέχει οποιεσδήποτε εξηγήσεις επί τούτης της εμφανούς ταύτισης των διαδίκων, σε συνάρτηση και με την διαπιστούμενη καθυστέρηση. Καταλήγω ότι, δεν έχω πεισθεί ότι η Αιτούσα έλαβε γνώση μόλις στις 31/07/2017, και όχι νωρίτερα. Είναι επίσης διαπίστωσή μου ότι, οι ισχυριζόμενες διαπραγματεύσεις (με τα πρόσωπα τα οποία δόλια εξασφάλισαν απόφαση εναντίον του Αιτητή, ως ο ίδιος υποστηρίζει στην κυρίως Αίτηση) δεν αποτελούσαν κώλυμα για την Αιτούσα και ούτε μπορούν να δικαιολογήσουν την καθυστέρησή της για να προσφύγει στο Δικαστήριο. Δ. Δεν τεκμηριώθηκε η αναγκαιότητα της παρέμβασης Ούτε τεκμηριώθηκε η αναγκαιότητα της παρέμβασης. Επί τούτου του θέματος, ο κ. Χριστοφίδης στην αγόρευσή του, με παρέπεμψε στην ΠΑΓΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΛΤΔ ν. ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΗΝΑ

(2003)1Γ Α.Α.Δ 1818. Εντούτοις, η παρούσα υπόθεση είναι εντελώς διαφορετική. Τούτο διότι:

(1)Δεν υπάρχει επηρεασμός νόμιμων δικαιωμάτων της αιτούσας την παρέμβαση εταιρείας. Κατ' αρχάς σημειώνω ότι η είσπραξη των ενοικίων από τρίτο πρόσωπο, δεν δημιουργεί χωρίς άλλο, νέα ενοικίαση ή υπενοικίαση,[11] μεταξύ των ιδιοκτητών και εκείνου του τρίτου προσώπου. Εν προκειμένω, δεν έχει αποδειχθεί ότι η αιτούσα την παρέμβαση έχει «νόμιμα δικαιώματα επί του επίδικου υποστατικού τα οποία θα επηρεαστούν» («injuriously affected»).[12] Ο ίδιος ο όρος αρ. 9 του ενοικιαστηρίου συμβολαίου που επισυνάπτει ως «ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α» στην Αίτησή της έχει το ακόλουθο, σαφέστατο και ξεκάθαρο περιεχόμενο: « Διαρκούντος του χρόνου της ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΣ, η από μέρους των ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΩΝ υπενοικίαση ή/και πώλησης, παραχώρηση της χρήσης, χορήγηση άδειας της χρήσης ή κατοχής της ΕΠΙΧΕΙΡΙΣΗΣ εν όλω ή εν μέρει ή/και εμπορική της εύνοια (Goodwill) σε τρίτα πρόσωπα απαγορεύεται ρητά. » Μη πειστική κρίνεται συναφώς η θέση του ενόρκως δηλούντα στην παρ. 6 της ένορκης του δήλωσης, περί ύπαρξης μεταγενέστερης προφορικής τροποποίησης του επίδικου ενοικιαστηρίου εγγράφου τον Σεπτέμβριο του

1. Αυτή η διαπίστωση προκύπτει αξιολογώντας τα επισυναπτόμενα στην αίτηση τεκμήρια, τα οποία ουδόλως καταδεικνύουν ότι η πλευρά των ιδιοκτητών συναίνεσε ή έστω σιωπηρώς αποδέχθηκε όπως αντικατασταθούν στη συμφωνία ενοικίασης οι αρχικοί ενοικιαστές από την αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία. Ειδικότερα σημειώνω ότι, οι σχετικές αποδείξεις για πληρωμές ενοικίων δεν απευθύνονται προς την αιτούσα εταιρεία, παρά μόνο προς τον δικηγόρο κ. Χριστόφορο Δημητρίου και τον ενοικιαστή κ. Παύλο Χαραλάμπους. Προσθέτω ότι, δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε το οποίο να ανατρέπει το δόγμα της συμβατικής σχέσης (privity of contract). Με δεδομένη την ύπαρξη του επίδικου προαναφερθέντος ενοικιαστηρίου εγγράφου μεταξύ άλλων προσώπων, η αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία τεκμαίρεται ότι δεν έχει οποιαδήποτε δικαιώματα έναντι των Καθ' ων / Ιδιοκτήτων, και εκτός, εάν αποδείξει το αντίθετο «δεν υφίσταται καμία απολύτως συμβατική σχέση», όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε και στην απόφαση αναφορικά με την αίτηση της εταιρείας C & C PAPACOSTAS LTD, Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:D32, Αίτηση αρ. 14/2017, ημερομηνίας 02/02/
2. Άξια αναφοράς είναι η πολύ πρόσφατη απόφαση στη
3. ΜΙΧΑΗΛ Α. ΤΑΛΙΑΣ κ.α ν.
4. LEFKARITIS OILS LIMITED, Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:B395, Αίτηση Αρ. 22/2017, ημερ. 08/11/2017, στην οποία απορρίφθηκε αίτημα για άδεια καταχώρησης έφεσης προσώπων οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν κατά την πρωτόδικη διαδικασία αλλά ισχυρίστηκαν ότι ήταν οι πραγματικοί κάτοχοι του υποστατικού. Ζήτησαν όπως, 2 και πλέον χρόνια μετά την καταχώρηση της έφεσης των εναγόμενων, επιτραπεί και σε αυτούς η συμμετοχή τους στη διαδικασία με τη καταχώρηση έφεσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την αίτηση ανέφερε συναφώς τα πιο κάτω: « Επί της ίδιας όμως βάσης και κατ΄επέκταση των νομολογηθέντων στην υπόθεση Riza, δεν παύει να αφορά μια συμφωνία στην οποία οι αιτητές δεν ήταν μέρος, τη συμφωνία μεταξύ εναγομένων ως ενοικιαστών και εναγόντων ως ιδιοκτητών. Η επίκληση δικαιωμάτων από τη συμφωνία εκείνη, από πλευράς ουσιαστικού δικαίου και συνεπακόλουθα από πλευράς δικονομικού δικαίου το εγχείρημα παρέμβασης σε απόφαση που αφορά τη συμφωνία εκείνη, θα προσέκρουε στην αρχή ότι από μια σύμβαση δημιουργούνται δικαιώματα και υποχρεώσεις μόνο μεταξύ των συμβαλλομένων (privity of contact). » Με βάση τα πιο πάνω και έχοντας υπόψιν το γενικότερο βάρος απόδειξης που η πλευρά της αιτούσας εταιρείας πρέπει να αποσείσει προς απόδειξη των ισχυρισμών της, τους οποίους η πλευρά των Καθ' ων αμφισβητεί εντόνως, τα όσα διατείνεται η αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία δεν είναι αρκετά για να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που της αναλογεί. Ακόμα ένας παράγοντας που δεν βοηθά την αιτούσα εταιρεία, είναι ότι, οι Καθ' ων (ιδιοκτήτες) δεν διεκδικούν οποιοδήποτε ποσό από την αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία, ενώ και η κατοχή έχει ήδη επιστραφεί σε αυτούς.

(2)Η αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία δεν προσφέρθηκε να αναλάβει η ίδια οποιανδήποτε ευθύνη Στην προαναφερθείσα ΠΑΓΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΛΤΔ ν. ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΗΝΑ, το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθετώντας την αγγλική νομολογία, συμφώνησε με το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο, δεν είχε επιτρέψει την παρέμβαση τρίτης ασφαλιστικής εταιρείας, καθότι εκείνη η εταιρεία δεν προσφέρθηκε να αναλάβει οποιανδήποτε ευθύνη ικανοποίησης της απόφασης που θα εκδοθεί εναντίον των εναγόμενων. Ομοίως, στην παρούσα υπόθεση, η αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία, δεν έχει προσφερθεί να αναλάβει η ίδια οποιανδήποτε ευθύνη έναντι της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης, σε περίπτωση που αυτή δεν παραμεριστεί. Συνεπώς, υφίσταται ακόμα ένας λόγος που δεν συνηγορεί προς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ε. Δεν τεκμηριώθηκε το ενδεδειγμένο της παρέμβασης Τέλος, σε αυτό το στάδιο, δεν κρίνεται ορθός ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται η παρέμβαση δια της προσθήκης της αιτούσας εταιρείας στην εκκρεμούσα διαδικασία της αίτησης παραμερισμού, αφού, με βάση τη Πελεκάνος ν. Πελεκάνου (ανωτέρω) δεν είναι δυνατή η προσθήκη διαδίκου μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης. Η υπόθεση έχει «ολοκληρωθεί» η υπό την έννοια ότι έχει εκδοθεί τελική δικαστική απόφαση και τώρα βρισκόμαστε στο στάδιο παραμερισμού της. Εφόσον εκεί κρίθηκε ότι μετά ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας δεν μπορούσε να προστεθεί διάδικος, κατά μείζονα λόγο, δεν χωρεί προσθήκη διαδίκου στο μεταγενέστερο στάδιο παραμερισμού της εκδοθείσας απόφασης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η παρούσα Αίτηση, θα πρέπει να απορριφθεί. Ως εκ τούτου, η Ένσταση επιτυγχάνει, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον της αιτούσας την παρέμβαση εταιρείας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης ημερ. 04/05/2017 στην Ε6/2017, ήτοι €10.000 - €50.000. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Όπως θα διαφανεί στη συνέχεια, τούτο το αιτητικό είναι εσφαλμένο, αφού ενώ η αιτούσα την παρέμβαση εταιρεία επιδιώκει την υπεράσπιση των συμφερόντων του ενοικιαστή, αναφέρεται στους Καθ' ων 1 και 2 που είναι οι ιδιοκτήτες. [2] Δ. 9, Θεσμός 2: «Where an action has been commenced in the name of the wrong person as plaintiff, or where it is doubtful whether it has been commenced in the name of the right plaintiff, the Court or a Judge may, if satisfied that it has been so commenced through a bona fide mistake, and that it is necessary for the determination of the real matter in dispute so to do, order that any other person consenting thereto be substituted or added as plaintiff upon such terms as may be just.» [3] Δ. 9, Θεσμός 10: «No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice.» [4] Kallice Holding Ltd -v- MTR Metals (Overseas) Ltd

(1996)1A Α.Α.Δ.162 [5] Mepa Underwriting Management Ltd κ.α. ν Αγροτική Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων

(1997)1 ΑΑΔ 772 [6] Perihan Mustafa Korkut v Αποστόλου Γεωργίου,

(2007)1 ΑΑΔ 1213 [7] Α. Κ. Αλεξάνδρου ν. A. Keith Edward,

(2013)1Γ Α.Α.Δ 2387 [8] Πελεκάνος ν. Πελεκάνου

(2006)1 (Α) Α.Α.Δ. 390 [9] Δείτε σύγγραμμα Κυπριακή Πολιτική Δικονομία του Ν. Δ. Κουλούρη, κεφ. «9. Πλήθυνσή αριθμού διαδίκων (Ομοδικούντες και Παρεμβαίνοντες διάδικοι) - Β. Παρέμβαση, σελ. 138, 139» [10]Μεταξύ άλλων: Salomon v. Salomon & Co Ltd

(1897)AC 22 [11] MAXIMOS COURT LTD v. 1. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΙΕΡΗ κ.α.

(2001)1Β ΑΑΔ 875. [12] Δ.26 θ. 15 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο