ΠΑΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ ΛΤΔ ν. ΡΕΑΣ ΚΟΝΤΕΑΤΟΥ κ.α., Αίτηση Αρ.: Κ13/

ΠΑΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ ΛΤΔ ν. ΡΕΑΣ ΚΟΝΤΕΑΤΟΥ κ.α., Αίτηση Αρ.: Κ13/14, 31/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου και Σπ. Σπυριδάκι και Κ. Φραγκούδη, Παρέδρων Αίτηση Αρ.: Κ13/14 Μεταξύ: ΠΑΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ ΛΤΔ εκ Λευκωσίας Αιτητών και

ΡΕΑΣ ΚΟΝΤΕΑΤΟΥ, [ ] 108, [ ], Τ.Θ. [ ], Λευκωσία,[ ]
ΜAPIΑΝΝΑΣ ΚΟΝΤΕΑΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ, [ ] 108, [ ], Τ.Θ. [ ], Λευκωσία, [ ] Καθ' ων η Αίτηση --------------------------------------------------------------------------- 31.1.2018 Για τους Αιτητές: κα. Β. Κασαπιάν για κ.κ. Χρίστος Πατσαλίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Χ. Βελάρης και κ. Σ. Κυριάκου για κ.κ. Βελάρης & Βελάρης Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 28.2.2014 και μ' αυτήν οι Αιτητές εξαιτούνται ως ακολούθως: «
Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Καθ' ων η Αίτηση όπως επιστρέψουν και/ή όπως παραδώσουν στους Αιτητές τα αντικείμενα και τον εξοπλισμό ιδιοκτησίας των Αιτητών που βρίσκονται στο υποστατικό επί της οδού Πρεβέζης 10 στη Λευκωσία ως περιγράφονται στην παράγραφο Γ.7 της Αίτησης και/ή όπως οι Καθ' ων η Αίτηση επιτρέψουν στους Αιτητές τη μετακίνηση και/ή αφαίρεση των αντικειμένων και του εξοπλισμού ιδιοκτησίας των Αιτητών από το υποστατικό επί της οδού Πρεβέζης 10 στη Λευκωσία ως περιγράφονται στην παράγραφο Γ.7 της Αίτησης.
Εναλλακτικά και/ή διαζευκτικά Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Καθ' ων η Αίτηση κοινώς και/ή κεχωρισμένως όπως καταβάλλουν στους Αιτητές την χρηματική αξία των αντικειμένων και του εξοπλισμού ιδιοκτησίας των Αιτητών που βρίσκονται στο υποστατικό επί της οδού Πρεβέζης 10 στη Λευκωσία ως περιγράφονται στην παράγραφο Γ.7 της Αίτησης, ήτοι ποσό €40,992.65 με νόμιμο τόκο από τις 6.9.2013 μέχρις εξοφλήσεως.
Έξοδα πλέον Φ.Π.Α. πλέον έξοδα επίδοσης.» Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι ήταν οι ενοικιαστές του υποστατικού από 20.4.2005 μέχρι 31.7.2013 και/ή οι απερχόμενοι ενοικιαστές. Οι Καθ' ων η Αίτηση ενοικίασαν το υποστατικό που αναφέρεται στην παράγραφο Β της Αίτησης (εν τοις εφεξής καλούμενο «το επίδικο υποστατικό») δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 19.1.2005, στην εταιρεία Narani Ltd. Η εταιρεία Narani Ltd. διεξήγε επιχείρηση εστιατορίου στο υποστατικό και κατά ή περί το 2007, πωλήθηκε στους υφιστάμενους ιδιοκτήτες της και μετονομάστηκε σε «Παής Παραδοσιακές Γεύσεις Λτδ». Η περίοδος ενοικίασης σύμφωνα με το ενοικιαστήριο έγγραφο, προβλεπόταν από 20.4.2005 μέχρι 19.4.
Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παραδεκτοί. Οι Αιτητές ενοικίασαν το υποστατικό προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν ως εστιατόριο και δαπάνησαν μεγάλα ποσά προβαίνοντας σε μετατροπές και/ή ανακαίνιση και/ή διακόσμηση του υποστατικού και/ή σε αγορά καινούριου εξοπλισμού εστιατορίου και/ή σε αγορά από τον προηγούμενο ενοικιαστή του υποστατικού του υπάρχοντος εξοπλισμού εστιατορίου και/ή μέρους αυτού. Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παραδεκτοί. Οι Αιτητές δικογραφούν περαιτέρω ότι, ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, τελέσθησαν συγκεκριμένες ανακαινίσεις και εργασίες, οι οποίες γίνονται παραδεκτές. Κατά ή περί την 5.4.2013, οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν την Αίτηση αρ. Ε73/2013 ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας. Οι Αιτητές δέχθηκαν Διάταγμα έξωσης την 18.7.2013 και διατάχθηκαν όπως καταβάλουν το ποσό των €19.780 το οποίο αντιπροσώπευε οφειλόμενα, δεδουλευμένα ενοίκια του επίδικου υποστατικού, ποσό που θα τελούσε υπό αναστολή εκτελέσεως εάν οι Αιτητές πλήρωναν το ποσό των €15.000 μέχρι την 18.11.2013, οπόταν ολόκληρο το ποσό των €19.780 θα θεωρούνταν εξοφληθέν. Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παραδεκτοί. Κατά ή περί τις αρχές Αυγούστου 2013, οι Αιτητές παρέδωσαν τα κλειδιά και την κατοχή του υποστατικού στις Καθ' ων η Αίτηση και τις ενημέρωσαν και/ή συμφώνησαν μαζί τους, όπως τα αντικείμενα και/ή εξοπλισμός ιδιοκτησίας των Αιτητών, παραμείνει εντός του επίδικου υποστατικού κατά το μήνα Αύγουστο 2013, λόγω της δυσκολίας εξεύρεσης συνεργείου κατά τις θερινές διακοπές και/ή λόγω της πιθανής πώλησης του εν λόγω εξοπλισμού και αντικειμένων στον επόμενο και/ή σε ενδιαφερόμενο και/ή υποψήφιο ενοικιαστή του υποστατικού. Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παραδεκτοί, αλλά δεν είναι παραδεκτόν ότι ήταν προϊόν συμφωνίας. Κατά ή περί τις αρχές Σεπτεμβρίου 2013, οι Αιτητές και/ή οι δικηγόροι των Αιτητών, προφορικώς και/ή γραπτώς, ενημέρωσαν τις Καθ' ων η Αίτηση για την πρόθεση τους να εισέλθουν στο υποστατικό και να αφαιρέσουν και/ή μετακινήσουν τα αντικείμενα και/ή τον εξοπλισμό ιδιοκτησίας τους. Οι Καθ' ων η Αίτηση παρακώλυσαν και/ή εμπόδισαν και/ή απαγόρευσαν τη μετακίνηση μέρους των αντικειμένων και μέρος του εξοπλισμού και/ή ανέβαλλαν αδικαιολόγητα τις συμφωνηθείσες, προφορικώς και/ή γραπτώς, ημερομηνίες εισόδου στο υποστατικό για την αφαίρεση του εξοπλισμού και/ή χρησιμοποιώντας διάφορα τεχνάσματα και την πρόφαση περί συμψηφισμού της αξίας μέρους των αντικειμένων και του εξοπλισμού, με μέρος των οφειλόμενων από τους Αιτητές ενοικίων, έπεισαν τους Αιτητές να μη μετακινήσουν μέρος των αντικειμένων και του εξοπλισμού από το επίδικο υποστατικό και/ή θεώρησαν αδικαιολόγητα τα αντικείμενα και τον εξοπλισμό και/ή μέρος τους, ως δήθεν εγκαταλειφθέντα και/ή δήθεν παραρτήματα του υποστατικού. Οι Καθ' ων η Αίτηση, κατά ή περί τις αρχές Σεπτεμβρίου 2013, νοίκιασαν εκ νέου το επίδικο υποστατικό προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως εστιατόριο και, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Αιτητών, παραχώρησαν στον νέο ενοικιαστή μέρος των αντικειμένων και του εξοπλισμού εστιατορίου ιδιοκτησίας των Αιτητών. Οι Αιτητές παραθέτουν λεπτομέρειες των αντικειμένων και εξοπλισμού που κατακρατήθηκαν. Για την αγορά και τοποθέτηση των εν λόγω αντικειμένων και εξοπλισμού, οι Αιτητές δαπάνησαν περί τις €61.631,00 και η αξία τους κατά ή περί το Σεπτέμβριο 2013, ανερχόταν, υπολογιζόμενης της φυσικής φθοράς, σε €40.992,
Οι Αιτητές προσωπικά και/ή δια δικηγόρου, επανειλημμένα ζήτησαν από τις Καθ' ων η Αίτηση όπως επιστρέψουν και/ή όπως επιτρέψουν την των ως άνω αντικειμένων και εξοπλισμού, έλαβαν όμως αρνητική απάντηση από τις Καθ' ων η Αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση, κατά ή περί την 6.9.2013, έδωσαν γραπτή διαβεβαίωση δια μέσου των δικηγόρων τους ότι θα επιστρέψουν τα αναφερθέντα αντικείμενα και εξοπλισμό και/ή μέρος αυτών, διαβεβαίωση την οποία στη συνέχεια δεν τήρησαν. Κατά παράβαση των όρων της συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 19.1.2005, οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται και/ή αμελούν μέχρι σήμερα να επιστρέψουν τα αντικείμενα και εξοπλισμό ιδιοκτησίας των Αιτητών. Απάντηση: Απάντηση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση καταχωρίστηκε την 4.4.2014 και μ' αυτή εγείρουν προδικαστική ένσταση, στην παράγραφο 1, η οποία απορρίφθηκε με Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου (βλέπετε πιο κάτω). Οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται και δεν παραδέχονται ότι οι Αιτητές δικαιούνται στις αιτούμενες θεραπείες. Οι Καθ' ων η Αίτηση προβαίνουν σε παραδοχές τις οποίες σημειώνουμε πιο πάνω. Παραδέχονται, μεταξύ άλλων, την παράγραφο Γ3 της κυρίως Αίτησης και προσθέτουν ότι ήταν ρητός όρος της σύμβασης ενοικίασης πως τυχόν τροποποιήσεις ή επισκευές ή προσθήκες για τη μετατροπή του ενοικιαζόμενου χώρου σε εστιατόριο - μπαρ, θα αναλάμβανε ο ενοικιαστής. Παραδέχονται την παράγραφο Γ5 της Αίτησης, πλην του γεγονότος ότι τα αναφερόμενα γεγονότα δεν ήταν προϊόν συμφωνίας παρά μόνο μια διευκόλυνση των Καθ' ων η Αίτηση προς τους Αιτητές. Περαιτέρω, οι Καθ' ων οι Αίτηση ισχυρίζονται ότι η οποιαδήποτε πιθανότητα πώλησης του εν λόγω εξοπλισμού είχε ναυαγήσει από τα μέσα Αυγούστου, θέση που ανάφεραν οι δικηγόροι των Αιτητών σε επιστολή τους ημερομηνίας 5.9.
Είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση, ότι οι Αιτητές ήταν υποχρεωμένοι από την εκ συμφώνου απόφαση ημερομηνίας 18.7.2013, να παραδώσουν κενή και ελευθέρα την κατοχή του εν λόγω υποστατικού το αργότερο μέχρι την 31.8.2013, πράγμα το οποίο δεν έπραξαν. Οι Καθ' ων η Αίτηση συμφωνούν ότι στις αρχές Σεπτεμβρίου, οι Αιτητές ενημέρωσαν ότι θα εισέρχονταν στο επίδικο υποστατικό με σκοπό να αφαιρέσουν τον εξοπλισμό. Εξ' ου και οι Αιτητές μετακίνησαν ορισμένο από τον εξοπλισμό τους, ως διαφαίνεται και από την επιστολή τους ημερομηνίας 27.9.
Οι Καθ' ων οι Αίτηση αναφέρουν ότι ουδέποτε έκαναν αναφορά περί συμψηφισμού της αξίας των αντικειμένων με μέρος των οφειλομένων ενοικίων καθ' ότι, ο σκοπός της Αίτησης Ε73/13, όσο και το κίνητρο των Καθ' ων η Αίτηση, ήταν σε κάθε ουσιώδη χρόνο να πάρουν τα οφειλόμενα ενοίκια υπό τη μορφή χρημάτων και όχι υπό τη μορφή αντικειμένων, άχρηστων προς αυτές. Συγκεκριμένα, η πρώτη φορά κατά την οποία τέθηκε αυτό το ζήτημα, ήταν από τους δικηγόρους των Αιτητών με επιστολή ημερομηνίας 4.9.
Είναι περαιτέρω η θέση των Καθ' ων η Αίτηση, ότι τα αντικείμενα τα οποία δεν έχουν αφαιρεθεί ή/και μετακινηθεί από τους Αιτητές, θεωρούνται ως προσαρτήματα (fixtures and fittings), κατ' επέκτασην δεν δύναται να αφαιρεθούν από την οικοδομή αφού θεωρούνται ως μέρος αυτής, άρα οι Αιτητές δεν δύναται να αποζημιωθούν επ' αυτών. Οι Καθ' ων η Αίτηση παραδέχονται τις λεπτομέρειες των αντικειμένων που παρέμειναν στο επίδικο υποστατικό, όμως δεν συμφωνούν ότι τα εν λόγω αντικείμενα αποτελούσαν ιδιοκτησία των Αιτητών, αλλά, ως προσαρτήματα επί του ακινήτου των Καθ' ων η Αίτηση, αυτά πλέον θεωρούνταν ως ιδιοκτησία των Καθ' ων η Αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν παραδέχονται την αξία των αντικειμένων. Οι Καθ' ων η Αίτηση συμφωνούν ότι με επιστολή τους ημερομηνίας 6.9.2013, έδωσαν τη συγκατάθεση τους στην επιστροφή ορισμένων αντικειμένων στους Αιτητές. Διαφωνούν όμως ότι τα αντικείμενα για τα οποία δόθηκε η συγκατάθεση των Καθ' ων η Αίτηση είναι αυτά τα οποία περιγράφονται στην παράγραφο Γ7 της Αίτησης. Η οποιαδήποτε συγκατάθεση δόθηκε, ήταν για τα αντικείμενα τα οποία εν τέλει αφαιρέθηκαν από το υποστατικό. Επιπλέον, οι Καθ' ων η Αίτηση αναφέρουν ότι στην επιστολή ημερομηνίας 6.9.2013, τόνιζαν στους Αιτητές ότι δεν συγκατατίθονταν στη μετακίνηση συγκεκριμένων αντικείμενων, τα οποία στην πλειοψηφία τους είναι αυτά στα οποία γίνεται αναφορά στην παράγραφο Γ7 της Αίτησης. Είναι ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση ότι δεν αποτελεί όρο της συμφωνίας ενοικίου πως ήταν υποχρεωμένοι να επιστρέψουν οποιαδήποτε αντικείμενα στους Αιτητές. Επιπλέον, αναφέρουν πως ήταν ρητός όρος της σύμβασης ενοικίου ότι ο ενοικιαστής υποχρεούται, κατά τη λήξη ή τον τερματισμό της ενοικίασης, να παραδώσει ειρηνικά ελεύθερη κατοχή του υποστατικού στον ιδιοκτήτη ή σε οποιοδήποτε εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο του και ο ενοικιαστής είναι υπόχρεος εάν το επιθυμεί ο ιδιοκτήτης να αφαιρέσει τα σχετικά με την κουζίνα του εστιατορίου έργα. Ακόμα και να μην θεωρούνται ως προσαρτήματα τα εν λόγω αντικείμενα που αναφέρονται στην παράγραφο Γ της Αίτησης, η σύμβαση ενοικίου δεν δίδει δικαίωμα στον ενοικιαστή να προβεί σε αφαίρεση οποιωνδήποτε αντικειμένων ή/και εγκαταστάσεων που άπτονται και γίνονται μέρος της οικοδομής, άρα ο ενοικιαστής δεν δύναται να αποζημιωθεί επ' αυτών. Ιστορικό: Την 31.3.2015, κατατέθηκαν εκ συμφώνου ως Τεκμήρια 1, 2 και 3 αντίστοιχα, το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 19.1.2005, μεταξύ των Καθ' ων η Αίτηση και της εταιρείας Narani Ltd., δηλαδή των Αιτητών, η επιστολή ημερομηνίας 23.1.2013 από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση προς τους Αιτητές και η συνταγμένη απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου στην υπόθεση Ε73/
Δηλώθηκε επίσης ότι, συνήφθη το Τεκμήριο 1 το οποίο τερματίστηκε με το Τεκμήριο 2 και εκδόθηκε Διάταγμα έξωσης ως το Τεκμήριο
Περαιτέρω, το Δικαστήριο άκουσε αγορεύσεις και επιφύλαξε την Ενδιάμεση Απόφαση του, η οποία εκδόθηκε την 15.5.2015 και αφορούσε την εκδίκαση προδικαστικά της ένστασης στην παράγραφο 1 της Απάντησης (βλέπετε σχετικά πιο πάνω). Το Δικαστήριο απέρριψε την προδικαστική ένσταση και ηύρε ότι (σελίδα 8): «Στην προκείμενη περίπτωση, είναι κοινό έδαφος ότι οι Αιτητές ήταν θέσμιοι ενοικιαστές του επίδικου υποστατικού, του οποίου ιδιοκτήτριες είναι οι Καθ' ων η Αίτηση και το οποίο εμπίπτει στο Ενοικιοστάσιο (controlled premises) . Οι Αιτητές παρέδωσαν την κατοχή του επίδικου και οι Καθ' ων η Αίτηση την επανέκτησαν, δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, το οποίο είχε εκδοθεί εκ συμφώνου. Οι Αιτητές τοποθέτησαν εξοπλισμό στο επίδικο κατά το χρόνο που είχαν την κατοχή του ως ενοικιαστές. Μέρος του εξοπλισμού αυτού παρέμεινε στο επίδικο υποστατικό μετά την παράδοση της κατοχής από τους Αιτητές στους Καθ' ων η Αίτηση. Για να αποφασιστεί κατά πόσον οι Αιτητές δύνανται να αξιώνουν επιστροφή του εξοπλισμού αυτού ή της αξίας του, θα πρέπει να εξεταστεί, μεταξύ άλλων, το ενοικιαστήριο έγγραφο το οποίο είχαν συνομολογήσει τα μέρη και οι όροι αυτού, οι οποίοι διέπαν τη μεταξύ των σχέση κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη λήξη ή τον τερματισμό αυτού, δυνάμει του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Θα πρέπει επίσης να εξεταστεί και να ληφθεί υπόψην το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.7.
Το βασικό αίτημα των Αιτητών αφορά και απορρέει από τη σχέση μεταξύ των διαδίκων ως ενοικιαστών και ιδιοκτητών, καθ' όν χρόνον η σχέση αυτή υφίστατο και ήταν θέσμια και αφορά εξοπλισμό εντός του επίδικου υποστατικού. Ενδεικτικό είναι ότι για να αποφασίσει το Δικαστήριο την προδικαστική ένταση τέθηκε ενώπιον μας αυτό τούτο το ενοικιαστήριο έγγραφο, η επιστολή τερματισμού του και το διάταγμα έξωσης. Είναι η κρίση μου ότι οι εγειρόμενες αξιώσεις οι οποίες σχετίζονται ή αναφύονται από την ενοικίαση του επίδικου υποστατικού από τους θέσμιους ενοικιαστές, υπάγονται στη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστήριο. Είναι η κρίση μου ότι αποκλειστικήν αρμοδιότητα να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση έχει το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων.» Την 1.3.2016, δηλώθηκαν επίσης εκ συμφώνου ως παραδεκτά γεγονότα τα ακόλουθα (Έγγραφον Α): «
Το υποστατικό επί της οδού Πρεβέζης 10, 1065, Λευκωσία (στο εξής το υποστατικό) είναι ιδιοκτησίας των Ρέα Κοντεάτου και Μαριάννα Κοντεάτου.
Το υποστατικό ενοικιάστηκε στην Narani Ltd δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 19.1.2005 για την περίοδο από 20.4.2005 μέχρι 19.4.
Το ενοικιαστήριο έγγραφο αποτελεί το Τεκμήριο
Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν την αίτηση τους Ε73/2013 ημερομηνίας 5.4.2013 ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως Λευκωσίας δια της οποίας αξίωναν την έξωση των Αιτητών από το υποστατικό επί της οδού Πρεβέζης 10 στη Λευκωσία, καθυστερημένα ενοίκια ύψους €17.264 καθώς και ενδιάμεσα οφέλη ύψους €3.292 μέχρι παράδοσης ελεύθερης της κατοχής του υποστατικού.
Στις 18.7.2013 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση δια της οποίας οι Αιτητές διατάχθηκαν όπως παραδώσουν κενή και ελεύθερη την κατοχή του υποστατικού στους Καθ' ων η Αίτηση μέχρι τις 31.8.2013 κι όπως οι Αιτητές, ο Πανίκκος Παής και Σταύρος Παής μαζί και/ή κεχωρισμένα καταβάλουν το ποσό των €19.780 εντόκως προς 5.5% ετησίως από 18.7.2013 μέχρι εξοφλήσεως για οφειλόμενα ενοίκια, ποσό που θα τελούσε υπό αναστολή εκτέλεσης αν οι Αιτητές πλήρωναν το ποσό των €15.000 μέχρι την 19.11.2013, οπόταν ολόκληρο το ποσό των €19.780 θα θεωρούνταν εξοφληθέν. Επίσης οι Αιτητές διατάχθηκαν να καταβάλουν και ενδιάμεσα οφέλη ύψους 2.800 μηνιαίως από 1.8.2013 και κάθε πρώτη ημέρα κάθε μήνα μέχρι την παράδοση ελεύθερης της κατοχής του υποστατικού. Η απόφαση αποτελεί το Τεκμήριο
Οι Αιτητές παράδωσαν κατά την 1/8/13 ελεύθερη του υποστατικού στους Καθ' ων η Αίτηση και κατέβαλαν στις 15.11.2013 το ποσό των €15.000 στους Καθ' ων η Αίτηση προς πλήρη συμμόρφωση στο Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.7.2013.»
Ότι είχαν αποσταλεί και παραληφθεί οι επιστολές Τεκμήρια 4 έως
Την ίδια μέρα κατατέθηκαν επίσης εκ συμφώνου οι προαναφερθείσες επιστολές ως Τεκμήρια 4-
Στις 14.10.2016 κατατέθηκε εκ συμφώνου ως Τεκμήριο 45, μια βεβαίωση από το διευθυντή πωλήσεων της εταιρείας Anco Catering Equipment Ltd. Μαρτυρία και αξιολόγηση: Αιτητών: Πρώτος μάρτυρας για τους Αιτητές κατέθεσε ο κ. Πανίκκος Παής. Ο κ. Παής κατέθεσε Γραπτή Δήλωση, το Τεκμήριο Β ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, σύμφωνα με τον περί Αποδείξεως Νόμο, Κεφ. 9, ως αυτός τροποποιήθηκε από τον Ν. 32

(1)/

Είναι Διευθυντής και ιδιοκτήτης, μαζί με τον αδελφό του Σταύρο Παή, της Αιτήτριας εταιρείας, είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στη δήλωση του και γνωρίζει προσωπικά όλα τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται. Η εταιρεία Narani Ltd. νοίκιασε από τους Καθ' ων η Αίτηση τα υποστατικά στην οδό Πρεβέζης 10, στη Λευκωσία, δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 19.1.2005 και διεξήγε εντός των υποστατικών επιχείρηση ταβέρνας / εστιατορίου. Η ως άνω εταιρεία εξαγοράστηκε από το μάρτυρα και τον αδερφό του κατά ή περί τις αρχές του 2008 και στη συνέχεια, μετονομάστηκε σε «Παής Παραδοσιακές Γεύσεις Λτδ». Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι, όταν η Narani Ltd. νοίκιασε το επίδικο υποστατικό για να το μετατρέψει σε εστιατόριο, αυτό ήταν διαμορφωμένο ως κατάστημα ρούχων και δεν υπήρχε μέσα τοποθετημένο από τους παλαιότερους ενοικιαστές ή από τους Καθ' ων η Αίτηση, τίποτε απολύτως από τον εξοπλισμό, την αξία του οποίου διεκδικούν οι Αιτητές με την κυρίως Αίτηση. Ο κ. Παής και ο αδελφός του συμφώνησαν με τους πρώην μετόχους της εταιρείας Narani Ltd., η οποίοι εκπροσωπούνταν από το μέτοχο Avedis Bahjejian, που ήταν ο υπεύθυνος του εστιατορίου, όπως εξαγοράσουν την εταιρεία και κατέβαλαν το ποσό των €273.377 για τις μετοχές της. Στον καθορισμό της τιμής της μετοχής, λήφθηκε υπόψην ο αέρας, η φήμη, η πελατεία του εστιατορίου και ο υπάρχον εξοπλισμός, ιδιοκτησία της εταιρείας. Πέραν τούτου, οι Αιτητές δαπάνησαν κατά το έτος 2008, δεκάδες χιλιάδες ευρώ προβαίνοντας σε μετατροπές, ανακαίνιση, νέα διακόσμηση και αγορά επιπλέον σύγχρονου εξοπλισμού εστιατορίου. Από το 2008 μέχρι περίπου τα τέλη του 2012, οι Αιτητές υπήρξαν υποδειγματικοί ενοικιαστές και πολύ τυπικοί στην πληρωμή των ενοικίων. Περίπου στα τέλη του 2008 ή αρχές του 2009, οι Καθ' ων η Αίτηση νοίκιασαν και το δεύτερο όροφο του κτηρίου όπου βρίσκεται το επίδικο και επέτρεψαν να λειτουργήσει εκεί ταβέρνα / εστιατόριο, κάτι που δημιούργησε πολύ μεγάλο ανταγωνισμό στην επιχείρηση των Αιτητών. Παρά τα μεγάλα ποσά που δαπανήθηκαν σε όλες τις προαναφερόμενες ανακαινίσεις για τη βελτίωση της αισθητικής και λειτουργικότητας του υποστατικού και τον εκσυγχρονισμό του εστιατορίου των Αιτητών, το εστιατόριο, λόγω κυρίως της οικονομικής κρίσης αλλά και λόγω του ανταγωνισμού που δημιουργήθηκε, από τις αρχές του 2012 παρουσίασε σημαντική μείωση κερδών. Ο κ. Παής κατέθεσε ότι, αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Αιτητές να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν πραγματική αδυναμία να αποπληρώνουν το ενοίκιο και ειδικά, να το αποπληρώνουν έγκαιρα. Γίνονταν μεταξύ των μερών διάφορες ενέργειες για τη μείωση του ενοικίου και ενώ επικρατούσε αυτή η κατάσταση, οι αδελφοί Παή διέκοψαν τη λειτουργία του εστιατορίου το Μάρτιο
Την 5.4.2013, οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν την Αίτηση Έξωσης με αριθμό Ε73/2013, ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, δια της οποίας αξίωναν την έξωση των Αιτητών από το επίδικο υποστατικό, καθυστερημένα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη μέχρι παράδοσης ελεύθερης της κατοχής του υποστατικού. Στις 18.7.2013, οι Αιτητές συμφώνησαν να εκδοθεί απόφαση δια της οποίας διατάχθηκαν όπως παραδώσουν την κατοχή του υποστατικού στις Καθ' ων η Αίτηση μέχρι τις 31.8.2013 και όπως, μαζί ή ξεχωριστά με τον Μ.Α.1 και τον αδελφό του, καταβάλουν το ποσό των €19.780 με τόκο, ποσό που θα τελούσε υπό αναστολή εκτέλεσης και αν πλήρωναν το ποσό των €15.000 μέχρι την 18.11.2013, θα θεωρούνταν εξοφληθέν. Επίσης, οι Αιτητές διατάχθηκαν να καταβάλουν και ενδιάμεσα οφέλη ύψους €2.800 μηνιαίως από 1.8.2013 και κάθε πρώτη ημέρα κάθε μήνα μέχρι την παράδοση της κατοχής του υποστατικού. Ο κ. Παής κατέθεσε ότι, περί τα τέλη Ιουλίου 2013, βρισκόταν ήδη, ως εκπρόσωπος των Αιτητών, σε διαπραγματεύσεις με κάποιους Αντρέα Κωνσταντινίδη και Νικόλα Λάμπρου, οι οποίοι ενδιαφέρονταν να ενοικιάσουν το επίδικο και να αγοράσουν τον εξοπλισμό εστιατορίου που διέθεταν οι Αιτητές, για το ποσό των €80.000 περίπου. Την 1.8.2013 οι ως άνω ενδιαφερόμενοι επισκέφτηκαν το επίδικο και αφού ο κ. Πανίκκος Παής επικοινώνησε τόσο με τους ίδιους όσο και με τις Καθ' ων η Αίτηση, έλαβε την προφορική διαβεβαίωση ότι οι ενδιαφερόμενοι θα ενοικιάσουν το υποστατικό και θα αγοράσουν τον εξοπλισμό. Μ' αυτά τα δεδομένα την ίδια ημέρα κιόλας, παρέδωσε εκ μέρους των Αιτητών ελεύθερη την κατοχή του υποστατικού στις Καθ' ων η Αίτηση. Δεν μετακίνησε τον εξοπλισμό και τα αντικείμενα ιδιοκτησίας των Αιτητών, επειδή θα τον αγόραζαν οι πιο πάνω ενδιαφερόμενοι ενοικιαστές. Κατά την παράδοση του υποστατικού, ο κ. Παής ετοίμασε ένα έγγραφο, στο οποίο έγραψε ότι παρέδωσε το υποστατικό εξαιρουμένου του εξοπλισμού και υπέγραψαν τόσο ο ίδιος όσο και η Καθ' ης η Αίτηση 2, υποδηλώνοντας ότι συμφωνούν με το περιεχόμενο του. Κατά ή περί την 2.8.2013, ο Μ.Α.1 πληροφορήθηκε από τον Αντρέα Κωνσταντινίδη ότι η συμφωνία με τις Καθ' ων η Αίτηση ναυάγησε λόγω διαφωνίας, εξ' όσων θυμάται, στη διάρκεια της ενοικίασης. Αφού ναυάγησε αυτή η συμφωνία, ο Μ.Α.1 μίλησε τηλεφωνικώς με την Καθ' ης η Αίτηση 2, η οποία τον διαβεβαίωσε ότι θα τον βοηθούσε να πωλήσει τον εξοπλισμό των Αιτητών, ανοίγοντας και δείχνοντας το υποστατικό σε νέους, πιθανούς ενδιαφερομένους ενοικιαστές. Κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου 2013, ο μάρτυρας μίλησε πάνω από μία φορά με την Καθ' ης η Αίτηση 2, επειδή εκείνος βρήκε εν τω μεταξύ κ' άλλο ενδιαφερόμενο, κάποιον Νίκο Βοσκαρίδη. Αυτός ενδιαφερόταν να αγοράσει και σχεδόν όλον τον εξοπλισμό, αλλά τελικά δεν ενοικίασε το επίδικο ούτε αγόρασε τον εξοπλισμό, γιατί δεν συμφώνησε με τις Καθ' ων η Αίτηση ως προς το ύψους του ενοικίου. Ο κ. Παής δέχθηκε ακόμη μερικά τηλεφωνήματα τον Αύγουστο 2013, καθότι είχε θέσει αγγελία στην εφημερίδα για πώληση επιχείρησης και εξοπλισμού, αλλά τελικά, δεν κατέληξε σε συμφωνία με τους ενδιαφερομένους. Γύρω στις 23.8.2013, μίλησε με την Καθ' ης η Αίτηση 2 και της είπε ότι, αφού φαίνεται να υπάρχει ενδιαφέρον από ενοικιαστές, να περιμένουν μήπως βρεθεί κάποιος, αντί να βάλει τα πράγματα των Αιτητών σε αποθήκη και εκείνη συμφώνησε. Λίγες μέρες μετά, στις 29.8.2013, εστάλη επιστολή από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση στους δικηγόρους των Αιτητών, με την οποία έταξαν στους Αιτητές προθεσμία 7 ημερών για να μετακινήσουν τον εξοπλισμό τους, αλλιώς θα θεωρούσαν τα αντικείμενα εγκαταλειφθέντα. Στις 2.9.2013, οι δικηγόροι των Αιτητών κατ' εντολήν των, έστειλαν επιστολή στους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση, ζητώντας παράταση της προθεσμίας για μετακίνηση του εξοπλισμού μέχρι την 16.9.2013, λόγω του γεγονότος ότι υπήρχε ακόμη ενδιαφέρον τρίτων προσώπων για αγορά του εξοπλισμού και ενοικίαση του υποστατικού ως εστιατορίου. Την ίδια μέρα, οι δικηγόροι των Αιτητών έλαβαν απάντηση από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση, ότι το αίτημα για παράταση χρόνου απορρίπτεται, καθότι το υποστατικό επρόκειτο να παραχωρηθεί εντός μιας εβδομάδας σε νέους ενοικιαστές. Ο Μ.Α.1 σύντομα έμαθε ότι ο νέος ενοικιαστής για τον οποίον έκαναν λόγο, ήταν ο Χάρης Κυπριανού, ο οποίος ήδη δυο μήνες πριν, κατά τον Ιούνιο 2013 και πριν παραδοθεί το επίδικο, πήγε στο εστιατόριο του μάρτυρα και του αδελφού του και του ανέφερε ότι ενδιαφερόταν να αγοράσει τον εξοπλισμό των Αιτητών ή κάποιο μέρος του. Εν τω μεταξύ, ο κ. Παής θυμάται πολύ καθαρά ότι και η ίδια η Καθ' ης η Αίτηση 2 είχε αναφερθεί στον εξοπλισμό και είπε να της πει μια τιμή πώλησης για τις κασετίνες κλιματισμού της σάλας, το εμπορικό ψυγείο και κάποια άλλα πράγματα. Αυτό έγινε προτού μπει ο Χάρης Κυπριανού ως ενοικιαστής στο επίδικο, αλλά ήταν εκείνες τις ημέρες που διαπραγματεύονταν οι Καθ' ων η Αίτηση μαζί του. Τελικά, στις 3.9.2013 συναντήθηκαν ο Μ.Α.1, ο αδελφός του, η Καθ' ης η Αίτηση 2 και ο σύζυγος της Καθ' ης η Αίτηση 1, με σκοπό να συνεννοηθούν για τη μετακίνηση των αντικειμένων. Στο επίδικο υποστατικό ήταν παρών και ο Χάρης Κυπριανού και ξεκίνησαν μια συζήτηση με τη συμμετοχή του κ. Κοντεάτη, για το ποια αντικείμενα και εξοπλισμό ενδιέφεραν τον κ. Κυπριανού και πιθανόν να τα αγόραζε. Ζητήθηκε από τον κ. Πανίκκο Παή να δώσει εκ μέρους των Αιτητών μία τιμή για διάφορα αντικείμενα ιδιοκτησίας των Αιτητών, όπως και έπραξε και ο κ. Κυπριανού είπε ότι θα το σκεφτόταν, άλλα τελικά ουδέποτε τα αγόρασε. Στην ίδια συνάντηση, ο κ. Κοντεάτης πρόβαλε για πρώτη φορά τη θέση ότι οι Αιτητές δεν δικαιούνταν να πάρουν κάποιο εξοπλισμό. Ο μάρτυρας κατέθεσε ακόμα ότι, ενώ συνέβαιναν αυτά, στις 4.9.2013, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση έστειλαν επιστολή στους δικηγόρους των Αιτητών, αναφέροντας ότι οι Αιτητές ήταν υποχρεωμένοι δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου να παραδώσουν κενή και ελεύθερη την κατοχή του υποστατικού μέχρι την 31.8.2013 και ότι λόγω του γεγονότος ότι οι Αιτητές δεν είχαν εκκενώσει το επίδικο, κινδύνευαν με παρακοή διατάγματος και να θεωρηθούν τα αντικείμενα τους εγκαταλειφθέντα. Επίσης, ζητούσαν όπως οι Αιτητές καταβάλλουν ποσό €2.800 μηνιαίως μέχρι την εκκένωση του υποστατικού. Η επιστολή απαντήθηκε την 5.9.
Στις 4.9.2013 εστάλη επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών προς τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση, με την οποία οι Αιτητές πρότειναν να παραλάβουν τον εξοπλισμό τους στις 6.9.
Επίσης, για να υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα, απαρίθμησαν σε λίστα τα αντικείμενα και τον εξοπλισμό ιδιοκτησίας τους που βρισκόταν εντός του υποστατικού. Τέλος, ενόψει των προηγούμενων συζητήσεων, έγινε και μια πρόταση στις Καθ' ων η Αίτηση να αγοράσουν όποια θέλουν από αυτά. Στις 6.9.2013, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση έστειλαν επιστολή στους δικηγόρους των Αιτητών, ζητώντας όπως η προγραμματισμένη για τις 6.9.2013 παραλαβή του εξοπλισμού, μετατεθεί στις 9.9.
Την ίδια ημέρα, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση έστειλαν και δεύτερη επιστολή, απαριθμώντας σε λίστα τα αντικείμενα και εξοπλισμό που βρίσκονταν εντός του επίδικου και διαχωρίζοντας τα σε δύο κατηγορίες, σ' αυτά στη μετακίνηση των οποίων συμφωνούσαν και σ' αυτά που θεωρούσαν κατά τη γνώμη τους, ότι έπρεπε να παραμείνουν στο υποστατικό και δεν έπρεπε να αφαιρεθούν. Επίσης, μετέθεσαν για δεύτερη φορά την προγραμματισμένη συνάντηση για αφαίρεση του εξοπλισμού, στις 10.9.
Την 9.9.2013, οι δικηγόροι των Αιτητών απάντησαν στους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση, ότι οι Αιτητές θα βρίσκονταν την 10.9.2013 και ώρα 9.00 π.μ. στο υποστατικό για να παραλάβουν τον εξοπλισμό. Παρά τις αλλεπάλληλες επιστολές για εξεύρεση ημέρας και ώρας συνάντησης στο υποστατικό, την 10.9.2013 οι Καθ' ων η Αίτηση δεν προσήλθαν στο υποστατικό για να ανοίξουν τη πόρτα, ώστε να απομακρυνθεί ο εξοπλισμός ούτε ειδοποίησαν το μάρτυρα για αλλαγή ημερομηνίας. Ο κ. Παής ήταν εκεί και εφόσον είχε εργοδοτήσει συνεργείο εκείνη την ημέρα για την αφαίρεση του εξοπλισμού, φρόντισε τουλάχιστον να απομακρύνει ό,τι βρισκόταν έξω από το επίδικο υποστατικό. Εντός των επομένων ημερών, ο Μ.Α.1 συνεννοήθηκε προφορικά με τους Καθ' ων η Αίτηση δια μέσου δικηγόρων για να εισέλθουν οι Αιτητές στο επίδικο, αλλά ενώ πήγε με τον αδελφό του, τον ηλεκτρολόγο και τον μεταφορέα που είχαν προσλάβει, οι Καθ' ων η Αίτηση πάλι δεν εμφανίστηκαν. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι, τελικά, η Καθ' ης η Αίτηση 2 μαζί με τον πατέρα της, τους άνοιξαν την πόρτα του επίδικου στις 27.9.2013 για δύο μόνο ώρες, για να πάρουν τα αντικείμενα και τον εξοπλισμό ιδιοκτησίας των Αιτητών. Από πλευράς των Αιτητών, ήταν εκεί ο μάρτυρας και ο αδελφός του, ο μεταφορέας και ο ηλεκτρολόγος που είχαν προσλάβει για την ασφαλή αποσύνδεση και μετακίνηση του εξοπλισμού που ήταν συνδεδεμένος με ρεύμα. Επίσης, στο υποστατικό ήρθε εκείνη την ημέρα και ο Χάρης Κυπριανού. Μόλις εισήλθαν, ο Μ.Α.1 διαπίστωσε με έκπληξη ότι από τα τραπέζια των Αιτητών υπήρχαν μόνο οι σκελετοί ενώ τα καπάκια έλειπαν. Ο Χάρης Κυπριανού του ανέφερε ότι τα καπάκια τα είχε στείλει για μπογιάτισμα. Ο κ. Παής θύμωσε και είπε στις Καθ' ων η Αίτηση με ποιο δικαίωμα να στείλουν ή να επιτρέψουν να σταλούν, ξένα τραπέζια για μπογιάτισμα και αρνήθηκε να παραλάβει τους σκελετούς και τις καρέκλες, γιατί θα του ήταν άχρηστα. Επίσης, διάφορα φωτιστικά των Αιτητών βρέθηκαν αποσυνδεδεμένα και πεταμένα σε μια γωνία στο πάτωμα και είχαν ζημιές. Εκείνη την ημέρα, τελικά παρέλαβε εκ μέρους των Αιτητών κάποια πράγματα, ενώ άλλα δεν του επέτρεψε η Καθ' ης η Αίτηση 2 να τα παραλάβει. Ο πατέρας από την άλλη, έλεγε για κάποια αντικείμενα «άστα και θα τα βρούμε». Ο μάρτυρας υπογράμμισε ότι, εκείνη την ημέρα, η Καθ' ης η Αίτηση 2 και ο πατέρας της, ο καθένας με τον τρόπο του, αρνήθηκαν να του παραδώσουν ακόμη και εξοπλισμό που στην επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 6.9.2013, συμφωνούσαν να παραληφθεί από τους Αιτητές και συγκεκριμένα, τον αποσμητήρα (hood) με το μοτέρ, τις δύο ανοξείδωτες λάντζες (stainless steel), τις βάσεις των τηλεοράσεων και τους πάγκους, εκ των οποίων μόνο ο ένας, ο πάγκος του μπαρ με το γρανίτη και τα ράφια του, κόστισε στους Αιτητές περίπου €4.
Είναι η πεποίθηση του ότι οι Καθ' ων η Αίτηση, για σκοπούς εύκολης ενοικίασης του υποστατικού, ήθελαν να κρατήσουν τον εξοπλισμό και ειδικά τα κλιματιστικά. Όλη αυτή η καθυστέρηση που υπήρξε το Σεπτέμβριο 2013, οφειλόταν στο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση βρίσκονταν σε διαπραγμάτευση και συζητήσεις με τον Χάρη Κυπριανού, για το αν θα παραλάβει το υποστατικό με ή χωρίς εξοπλισμό ή με μέρος του εξοπλισμού. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν άφησαν ξανά τους Αιτητές να μπουν στο επίδικο υποστατικό. Τις καρέκλες και τους σκελετούς τους παράτησαν λίγες ημέρες αργότερα οι Καθ' ων η Αίτηση έξω από το υποστατικό, χωρίς τα καπάκια. Ο κ. Παής τηλεφώνησε στον κ. Κυπριανού, ο οποίος του είπε να πληρώσει για το μπογιάτισμα των καπακιών και να του επιστραφούν. Ο κ. Παής τηλεφώνησε αμέσως στην Καθ' ης η Αίτηση 2 και τελικά, μετά από λίγες μέρες, ο κ. Κυπριανού παράτησε τα καπάκια έξω από το εστιατόριο του μάρτυρα. Επίσης, εκεί ο κ. Παής βρήκε παρατημένους και φωτοσωλήνες που βρίσκονταν πίσω από τις γυψοσανίδες του υποστατικού και δημιουργούσαν κρυφό φωτισμό. Συνεχίστηκε η ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των δικηγόρων, ενώ στις 15.11.2013 και αφού οι Αιτητές αντιλήφθηκαν ότι δεν υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης όσον αφορά στο συμψηφισμό του κατακρατηθέντος εξοπλισμού με το εξ' αποφάσεως χρέος ή μέρους του, προέβησαν στην καταβολή του ποσού των €15.000, προς πλήρη εξόφληση και διευθέτηση αυτού του χρέους. Στις 18.11.2013, οι δικηγόροι των Αιτητών συνέταξαν προειδοποιητικές επιστολές προς τις Καθ' ων η Αίτηση, καλώντας τις για τελευταία φορά να επιστρέψουν τον εξοπλισμό και τα αντικείμενα που κατακρατούσαν μέσα στο υποστατικό ή να επιτρέψουν στους Αιτητές να τα απομακρύνουν, σε διαφορετική περίπτωση τους καλούσαν να καταβάλουν ως αποζημίωση την αξία τους, που κατά τον επίδικο χρόνο υπολογίστηκε στις €40.992,65 περίπου. Τέλος, πρότειναν όπως εισέλθει κοινής αποδοχής εκτιμητής στο υποστατικό, ώστε να καταγράψει τα αντικείμενα και τον εξοπλισμό, καθώς και την κατάσταση του, καθότι ο Μ.Α.1 είχε παρατηρήσει ότι κάποια αντικείμενα έλειπαν από τις θέσεις τους. Οι επιστολές επιδόθηκαν στις 11.12.
Ο μάρτυρας σημείωσε ότι, το εμπορικό ψυγείο - δωμάτιο κάποια στιγμή αποσυνδέθηκε και αφέθηκε έξω από το υποστατικό και του τηλεφώνησαν να πάει να το πάρει. Οι Αιτητές υπολόγισαν τη χρηματική αξία των αντικειμένων, που είχαν τοποθετηθεί καινούργια, κατά τον Σεπτέμβριο 2013, με μια απομείωση της τάξης του 25% στην τιμή αγοράς του εξοπλισμού από ανοξείδωτο ατσάλι και 50% στην τιμή αγοράς για όλα τα υπόλοιπα αντικείμενα και εξοπλισμό που περιγράφεται πιο πάνω. Συνολικά, το ποσό που διεκδικούν σήμερα οι Αιτητές και αντανακλά τη χρηματική αξία κατά τον επίδικο χρόνο, του εξοπλισμού και των αντικειμένων που δεν επιστράφηκαν στους Αιτητές ή δεν τους επιτράπηκε να τα μετακινήσουν, είναι €28.963,37 και οι Αιτητές περιορίζουν το ποσό της Απαίτησης στην παράγραφο Β.2 της Αίτηση τους σ' αυτό, με νόμιμο τόκο από 6.9.2013 μέχρι σήμερα. Αναφορικά με τον εξοπλισμό κουζίνας, ο μάρτυρας επεξήγησε ότι δεν υπήρχε στο εστιατόριο προηγουμένως και ήταν από την εταιρεία Anco. Αφορούσε επενδύσεις από stainless steel στο χώρο της κουζίνας, δύο μεγάλα hood τα οποία αφαιρούν τον καπνό στο χώρο ψησίματος, τα φουγάρα τα οποία καταλήγουν στην οροφή του κτιρίου και ένας εξαεριστήρας μοτέρ, που βρίσκεται στην οροφή του κτιρίου, ο οποίος βοηθά στην απορρόφηση του καπνού. Υπήρχαν επίσης αρκετοί πάγκοι ελευθέρας σταθεροποίησης (free standing) και κινητά ράφια που μπορούσαν να εφοδιάζονται με πιάτα και ποτήρια. Ο εξαερισμός οροφής, στο σύντομο χρονικό διάστημα που ήταν στο επίδικο οι Αιτητές, καταστράφηκε και αναγκάστηκαν να τον αντικαταστήσουν. Αυτός δεν υπάρχει στο συνολικό ποσό που ζητούν. Τοποθετήθηκε καινούργιος από την εταιρεία Sakkis. Σχετικά με τα κάγκελα περιμετρικά πρόσοψης, επειδή όταν παράλαβαν το χώρο του εστιατορίου, η πρόσοψη δεν βρισκόταν στην καλύτερη κατάσταση, οι Αιτητές την οριοθέτησαν, τοποθετώντας κάγκελα βιδωμένα πέριξ της πρόσοψης. Η δε κονσόλα του συστήματος συναγερμού βρισκόταν μπαίνοντας στην κύρια είσοδο του εστιατορίου, στο δεξί τοίχο. Ήταν κεντρική κονσόλα που έλεγχε όλο το σύστημα συναγερμού. Ήταν τοποθετημένη και βιδωμένη στον τοίχο. Ο μικρός ανοξείδωτος νιπτήρας στον οποία αναφέρθηκε πιο πάνω ο μάρτυρας, βρισκόταν στην περιοχή που γινόταν το ψήσιμο των φαγητών και βασικά εξυπηρετούσε το ψήστη, υποχρέωση που υπάρχει από το Υγειονομείο. Ήταν βιδωμένος πάνω στον τοίχο και αγοράστηκε από την εταιρεία Sakkis. Με αναφορά στα ντεπόζιτα νερού, ο κ. Παής κατέθεσε ότι είναι δύο ντεπόζιτα του ενός τόνου, τα οποία τοποθετήθηκαν στο πίσω μέρος του εστιατορίου, πάνω σε μεταλλική βάση και παραπλεύρως, τοποθετήθηκε το πιεστικό επειδή το ντεπόζιτο νερού στην οροφή του κτιρίου, δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Ο τύπος κλιματισμού που είχαν τοποθετήσει οι Αιτητές στο χώρο της σάλας, βασικά αποτελείτο από 3 μηχανές τύπου «κασετίνα», που βιδώθηκαν στην οροφή. Οι κομπρεσσόροι βρίσκονταν εξωτερικά, περιμετρικά του εστιατορίου, στο πάτωμα. Όταν μπήκαν στο εστιατόριο με την εξαγορά της Narani Ltd., υπήρχαν 4 κλιματιστικά στο χώρο της σάλας του εστιατορίου. Τα δύο αυτά ήταν τελείως άχρηστα και τα πέταξαν και τα άλλα δύο τα μετέφεραν στο χώρο της κουζίνας και εκεί παραμένουν μέχρι σήμερα. Αυτά δεν τα διεκδικεί, όπως είπε στην αντεξέταση του. Ο κ. Παής ρωτήθηκε για τις ηχοαπορροφητικές κρεμαστές μεμβράνες και εξήγησε ότι, όταν ανακαίνισαν το χώρο της σάλας, είχαν τοποθετήσει πάρα πολλές γυψοσανίδες, με αποτέλεσμα να έχουν πρόβλημα ηχητικής εντός του εστιατορίου. Έτσι, κατέφυγαν σε διάφορες λύσεις για καλύτερη ηχομόνωση. Το ποσό των €500 αφορά μόνο τις μεμβράνες. Ο πάγκος από γρανίτη ήταν 2.5 μέτρα μήκος και ήταν κολλημένος με σιλικόνη σε τσιμεντένιο τοίχο, μπροστά από το μπαρ του εστιατορίου. Πίσω από τον πάγκο, υπήρχαν ντουλάπια, συρτάρια και ράφια, βιδωμένα στους τοίχους. Αυτά φαίνονται με την περιγραφή «κουζίνα», στο τιμολόγιο του ξυλουργού Αραπίδη. Η αλλαξιέρα βρέφους βρισκόταν στο χώρο που ήταν η τουαλέτα των αναπήρων και ήταν βιδωμένη στον τοίχο. Αγοράστηκε από την εταιρεία Klinette. Αναφορικά με τη μεταλλική κατασκευή αποθήκευσης γκαζιού, ο κ. Παής κατέθεσε ότι, δια νόμου πρέπει να κατασκευαστεί μεταλλικό κουβούκλιο, στο οποίο τοποθετείται η μεγάλη φιάλη γκαζιού που τροφοδοτεί την κουζίνα του εστιατορίου. Το κουβούκλιο κάθεται στο έδαφος με 4 βάσεις. Αγοράστηκε από την εταιρεία Δημήτρης Κίτσης, η οποία έχει κλείσει και ο Μ.Α.1 πήρε μια κοστολόγηση για το ενδεικτικό κόστος της κατασκευής, από άλλη εταιρεία κατασκευής μεταλλικών αντικειμένων, την εταιρεία Καλλής. Τα γυάλινα πλαίσια από ζελατίνη είχαν βιδωθεί στα κάγκελα, στην πρόσοψη του εστιατορίου. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, τα αφαιρούσαν και φυλάγονταν σε αποθήκη. Οι ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις στις οποίες αναφέρθηκε ο μάρτυρας, ήταν καλώδια για επαγγελματική μουσική, καλωδίωση ζωντανής μουσικής, καλωδίωση μεγαφώνων σ' όλο το χώρο και διάφορα βύσματα βιδωμένα πάνω στους τοίχους που είχαν σχέση με τη ζωντανή μουσική που είχε το εστιατόριο. Αυτά μπορούσαν να αφαιρεθούν. Σε όλο το χώρο υπήρχαν ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, το κόστος για την αφαίρεση των οποίων ήταν περισσότερο, γι' αυτό οι Αιτητές δεν διεκδικούν οτιδήποτε. Τα φωτιστικά ήταν 2, 3 ειδών, κρεμαστά βιδωτά, spot lights, LED, σήμανση εξόδου κινδύνου. Τα περισσότερα από αυτά καταστράφηκαν γιατί δεν κατάφερε να τα αποσυνδέσει με δικό του ηλεκτρολόγο και του τα έδωσαν σε κατοπινό στάδιο. Επειδή το κτίριο ήταν παλιό, η κατάσταση των τοίχων του εστιατορίου δεν ήταν και η καλύτερη και αναγκάστηκαν να τοποθετήσουν γυψοσανίδες σχεδόν στο 90% του χώρου, όπως και διάφορα διακοσμητικά με γυψοσανίδα, με κρυφό φωτισμό. Οι περισσότερες γυψοσανίδες ήταν στο χώρο της σάλας, στα ταβάνια και τους τοίχους και υπήρχαν και μερικές στο χώρο της κουζίνας. Η συνολική τιμολόγηση γι' αυτές ήταν περί τις €10.000 από την εταιρεία Κώστα, αλλά το ποσό των €6.000 που αναφέρεται αντιπροσωπεύει το ολικό των γυψοσανίδων που μπορούσαν να αφαιρεθούν και να τοποθετηθούν σε άλλο χώρο. Όσον αφορά τις αλουμινένιες κατασκευές στην πρόσοψη του εστιατορίου, είχε αφαιρεθεί το γυαλί βιτρίνας που υπήρχε προηγουμένως και είχαν τοποθετηθεί αλουμινένιες, συρτές πόρτες, με γυαλί για καλύτερη αισθητική του χώρου. Αυτές μπορούσαν να αφαιρεθούν και να τοποθετηθεί ξανά από τους Αιτητές η γυάλινη περίφραξη που υπήρχε. Κατά την αντεξέταση του, ο μάρτυρας κατέθεσε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ήταν ενήμερες για τις προθέσεις του να πουλήσει τον εξοπλισμό του εστιατορίου. Σε συνεννόηση με την κα. Κοντεάτου, άφησαν τον εξοπλισμό στο επίδικο για να ενοικιαστεί ως εστιατόριο. Ο κ. Παής δέχθηκε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν του είχαν παραστήσει ότι υπέγραψαν συμφωνία με άλλο πρόσωπο και ότι την 1η Αυγούστου θα παρέδιδε εκείνος κατοχή και θα έμπαινε στο επίδικο ο κ. Κωνσταντινίδης. Δέχθηκε επίσης ότι, πέραν των ανθρώπων που εύρισκε ο ίδιος για να ενοικιάσουν το επίδικο, είχαν δικαίωμα και οι ιδιοκτήτριες να βρουν ενοικιαστή, ο οποίος μπορεί να ήθελε ή να μην ήθελε, τα πράγματα των Αιτητών. Τέθηκε στο μάρτυρα εάν, από τη στιγμή που επέλεξε να φύγει από το επίδικο χωρίς να πάρει τα πράγματα του, είχε υποχρέωση η κα. Κοντεάτου να προσλάβει φύλακα να τα προσέχει και απάντησε ότι δεν ζήτησε κάτι τέτοιο, ένιωθε μέχρι εκείνη τη στιγμή εμπιστοσύνη ότι τα πράγματα του θα ήταν ασφαλή στο υποστατικό μέχρι να βρεθεί κάποια άλλη λύση. Αναφορικά με την παραμονή του στο επίδικο για δύο ώρες την 27η Σεπτεμβρίου, δέχθηκε ότι είχε να πάει σε μία κηδεία εκείνη την ημέρα, αλλά ανάφερε ότι ήταν παρών και υποψήφιος ενοικιαστής, προσπάθησαν να πάρουν τα πράγματα από το χώρο, κάποια τους υπέδειξαν να τα αφήσουν και θα τα βρουν μετά, άλλα να τα αφήσουν και θα τα κανονίσουν μετά. Επικρατούσε μια μεγάλη αναστάτωση στο χώρο και για πρώτη φορά τους είπαν ότι κάποια πράγμα δεν μπορούσαν να τα πάρουν. Έτσι, φόρτωσαν ότι μπορούσαν και έφυγαν. Ο μάρτυρας υπέγραψε το Τεκμήριο 22 με την Καθ' ης η Αίτηση 2, στις 1.8.2013, έχοντας την πληροφόρηση ότι έκλεισε συμφωνία με υποψήφιους ενοικιαστές, πληροφόρηση που είχε πάρει από τους Κωνσταντινίδη και Λάμπρου, όχι από την Καθ' ης η Αίτηση
Μία, δύο μέρες μετά, ο κ. Κωνσταντινίδης του είπε ότι ναυάγησε η συμφωνία. Ο μάρτυρας δέχθηκε ότι είχαν ανυψώσει την μπροστινή βεράντα του επίδικου κατά 40 εκ. ώστε να έχει δημιουργηθεί υψομετρική διαφορά με το πεζοδρόμιο και το δρόμο. Τα κάγκελα τοποθετήθηκαν κυρίως για την ασφάλεια των θαμώνων. Στο Τεκμήριο 11, υπάρχει διαχωρισμός των αντικειμένων σε δύο κατηγορίες: αυτά που οι Καθ' ων η Αίτηση διεκδικούν την ιδιοκτησία τους και αυτά που αναγνωρίζουν ότι είναι των Αιτητών. Αυτά που συμφωνούν τα μέρη ότι ανήκουν στους Αιτητές, δεν γνωρίζει ο μάρτυρας εάν τα πήραν οι Καθ' ων η Αίτηση. Δεν διαπραγματεύτηκε για τα πράγματα αυτά με τον κ. Χ. Κυπριανού, παρά μόνο για ορισμένα, προφορικά και ενώπιον των Καθ' ων η Αίτηση. Ο κ. Παής δέχθηκε ότι, στις 27 Σεπτεμβρίου η κα. Κοντεάτου και ο πατέρας της, τους άνοιξαν και σε σύντομο χρόνο, αποχώρησαν για να πάρουν οι Αιτητές αυτά που ήθελαν να πάρουν. Στη συνέχεια, αρνήθηκε ότι έφυγαν και κατάθεσε ότι ήταν εκεί κατά τη διάρκεια των δύο ωρών, που οι Αιτητές μετέφεραν πράγματα. Ο κ. Παής ανέφερε ότι, συναντήθηκε ξανά στο υποστατικό ο ίδιος, ο αδελφός του, ο κ. Κοντεάτης και ο κ. Χάρης Κυπριανού, πριν την 27η Σεπτεμβρίου και συζήτησαν το θέμα των αντικειμένων στο υποστατικό. Ο κ. Κυπριανού τον ρώτησε τότε πόσα θέλει για 3, 4 πράγματα. Το ίδιο είχε ρωτήσει και η κα. Κοντεάτου, δηλαδή για τον κλιματισμό, το ψυγείο - δωμάτιο και 1, 2 άλλα πράγματα. Μακρά μαρτυρία, κατά την οποία ο κ. Παής παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του, δεν ανασκεύασε, δεν κόμπιασε, απάντησε άμεσα και με ειλικρίνεια και υποστήριξε με επάρκεια τις θέσεις των Αιτητών. Κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Δεύτερος μάρτυρας για τους Αιτητές κατέθεσε ο κ. Γιάννος Σπανός. Ο κ. Σπανός δεν ρωτήθηκε για τα προσόντα του και δεν θεωρούμε ότι κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας. Είπε ότι είναι διευθυντής πωλήσεων συσκευών κλιματισμού στην εταιρεία Fysair, αντιπρόσωπος των κλιματιστικών Haier στην Κύπρο. Τα κλιματιστικά που βρίσκονταν στο επίδικο υποστατικό είναι μάρκας Haier και οι Αιτητές τα προμηθεύτηκαν από την εταιρεία στην οποία εργάζεται, μέσω μεταπωλητή. Το πρόσωπο που εξέδωσε το τιμολόγιο Τεκμήριο 30, κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, ήταν συνεργάτης της Fysair. Ο μάρτυρας επισκέφθηκε το επίδικο παλιά ως πελάτης και είδε τα κλιματιστικά. Είναι split unit, διαιρούμενου τύπου, εσωτερικής μονάδας και εξωτερικής μονάδας. Τα split unit έχουν διάφορες παραλλαγές: είναι τύπου οροφής ή πατώματος, ή τοίχου. Ο κομπρεσόρος είναι συμβατός με οποιαδήποτε εσωτερική μονάδα. Ήταν τρία κλιματιστικά μεγάλης ισχύος, τα οποία τοποθετήθηκαν για να εξυπηρετήσουν το κατάστημα όπως θα δούλευε. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι, όλα τα κλιματιστικά διμερούς τύπου είναι τα ίδια, δηλαδή είναι η εσωτερική και η εξωτερική μονάδα, γίνεται η τροφοδότηση με ρεύμα και υπάρχουν ψυκτικές σωλήνες και ηλεκτρολογικά που ενώνουν την εσωτερική με την εξωτερική μονάδα. Θα προηγηθεί η εγκατάσταση των φουγάρων μέσα από το ψευδοτάβανο και θα τοποθετηθούν γρίλιες παροχής του αέρα και επιστροφής του αέρα. Ο κομπρεσόρος δεν είναι συνδεδεμένος με το έδαφος. Για να γίνει η αφαίρεση αυτού του συστήματος κλιματισμού, τίθενται θέματα ασφάλειας. Κόβεται το ρεύμα με συγκεκριμένο τρόπο, μαζεύεται το αέριο στην εξωτερική μονάδα και χρησιμοποιείται μηχανή ανάκτησης αερίου, αφαιρείται το ρεύμα από το κλιματιστικό, κάτι που είναι εύκολο. Η εσωτερική μονάδα έχει τέσσερις βίδες που αφαιρούνται εύκολα. Η αφαίρεση των κλιματιστικών είναι θέμα ρουτίνας. Η αξία του κομπρεσόρου είναι περίπου το 70% της αξίας του κλιματιστικού. Ένα σύστημα ως αυτά που είναι στο επίδικο, σήμερα πωλείται €3.
Είναι πιο ακριβή η εγκατάσταση του επειδή έχει γρίλιες και φουγάρα. Κοστίζει πολλά να τοποθετήσεις φουγάρα που μεταφέρουν τον αέρα, τα οποία πρέπει να είναι και μονωμένα. Το επίδικο πρέπει να είχε και σύστημα εξαερισμού για να δουλέψει. Η εταιρεία Fysair δεν προμηθεύει συστήματα εξαερισμού, ο κ. Σπανός όμως γνωρίζει, όπως είπε, περίπου τα κόστα και στέλνουν πελάτες σε εταιρείες που προμηθεύουν συστήματα εξαερισμού. Οι εξαεριστήρες είναι πολλών ειδών. Λαμβάνονται πάντα υπόψην οι ανάγκες του χώρου, τι χρήση θα έχει ο χώρος και από πόσα άτομα θα χρησιμοποιείται, άρα πόσες εναλλαγές του αέρα χρειάζονται. Δεν γνωρίζει πόσο μεγάλος είναι ο εξαεριστήρας στο επίδικο αλλά είπε ότι σίγουρα έχει μπει με φουγάρο και τα φουγάρα από μόνα τους έχουν μια αξία. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι το σύστημα εξαερισμού ξεβιδώνεται και αφαιρείται εύκολα. Δεν υπάρχει αέριο για να αφαιρεθεί, είναι πιο εύκολη συσκευή. Από το Τεκμήριο 30, υπολογίζει ότι τουλάχιστον οι €12.000 αφορούν τα κλιματιστικά, μαζί με τις γρίλιες και τα φουγάρα, την εγκατάσταση, τη διασωλήνωση. Από την αξία τους χάνουν τα κλιματιστικά, όχι τα υπόλοιπα όπως οι γρίλιες και τα φουγάρα, περίπου 30% καθαρή αξία κλιματιστικού. Τέτοιου είδους κλιματιστικά, ως αυτά που είναι στο επίδικο, είναι πολύ αξιόπιστα. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Ο κ. Βελάρης δήλωσε ότι αποδέχεται το σκέλος της μαρτυρίας του ως προς τα θέματα που κατέθεσε, για την αλήθεια τους, επιφυλάχθηκε να αγορεύσει ως προς την αποδεκτικότητα των συμπερασμάτων του. Με αυτά υπόψην, ο κ. Σπανός, αν και ολίγον φλύαρος ως μάρτυρας, κατέθεσε για περιορισμένο σκοπό, με την έννοια ότι κατέθεσε για να εξηγήσει στο Δικαστήριο αναφορικά με τα μηχανήματα που ονομάζονται συσκευές κλιματισμού. Η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Τρίτος μάρτυρας για τους Αιτητές κατέθεσε ο κ. Μάριος Καστανιάς, λογιστής στο επάγγελμα. Ο κ. Καστανιάς κατέθεσε Γραπτή Δήλωση, το Τεκμήριο Γ, ως η κυρίως εξέταση του. Είναι ο Οικονομικός Διευθυντής της εταιρείας Christos Patsalides Corporate Management Ltd. και έχει εικοσαετή εμπειρία και εξειδίκευση σε λογιστικά και φορολογικά ζητήματα. Η πραγματογνωμοσύνη του δεν αμφισβητήθηκε. Δεχόμαστε τον Μ.Α.3 ως εμπειρογνώμονα - λογιστή. Εξήγησε ότι, μείωση αξίας λόγω φθοράς ή αλλιώς απόσβεση, ονομάζεται η μείωση της αξίας ενός πάγιου περιουσιακού στοιχείου από τη φθορά που αυτό υπέστη, είτε λόγω της παρόδου του χρόνου, είτε λόγω της χρήσεως του, είτε λόγω τεχνολογικής απαξίωσης. Σύμφωνα με τον περί Φορολογίας Εισοδήματος Νόμο, Ν.118(Ι)/2002 και συγκεκριμένα το άρθρο 10

(2), κατά τον προσδιορισμό του φορολογητέου εισοδήματος προσώπου το οποίο ασκεί επιχείρηση, χορηγείται έκπτωση εύλογου ποσού για τη μείωση της αξίας και φθορά την οποία υφίστανται τα στοιχεία του πάγιου ενεργητικού λόγω της χρήσης τους στην επιχείρηση κατά τη διάρκεια του φορολογικού έτους. Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 10

(1), ως στοιχεία πάγιου ενεργητικού περιγράφονται, μεταξύ άλλων και οι εγκαταστάσεις ή τα μηχανήματα τα οποία ανήκουν σε πρόσωπο που ασκεί επιχείρηση και τα οποία χρησιμοποιούνται από το πρόσωπο αυτό στα πλαίσια της επιχείρησης. Η Κ.Δ.Π. 340/89, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και συγκεκριμένα το άρθρο 8, με τίτλο «Έκπτωση για ετήσια φθορά», καθορίζει τα ποσοστά έκπτωσης από ετήσια φθορά που παραχωρείται, μεταξύ άλλων και σε διάφορες κατηγορίες μηχανημάτων και εγκαταστάσεων. Τα περιουσιακά στοιχεία που είναι επίδικα στην παρούσα υπόθεση και συγκεκριμένα: τα περιμετρικά κάγκελα, το σύστημα συναγερμού, ο ανοξείδωτος νιπτήρας, ο αποσμητήρας, το thermitron, το πιεστικό σύστημα, οι ηχοαπορροφητικές μεμβράνες, ο πάγκος, η επιτοίχια αλλαξιέρα βρέφους, οι βάσεις τηλεοράσεων, οι μεταλλικές κατασκευές, οι ξυλουργικές κατασκευές, τα κινητά πλαίσια περίφραξης από ζελατίνη, οι ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις και τα φωτιστικά, εμπίπτουν, με βάση τη συνήθη λογιστική πρακτική που ακολουθείται στην Κύπρο, στην κατηγορία μηχανημάτων και εγκαταστάσεων με συντελεστή ετήσιας φθοράς 10% ετησίως. Ο κ. Καστανιάς κατέθεσε ότι, με βάση την εξειδίκευση και την εμπειρία του, αλλά και σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές που χαράσσονται από τους μεγάλους λογιστικούς οίκους στην Κύπρο, μπορεί μετά βεβαιότητας να πει ότι, αναφορικά με τα παραπάνω περιουσιακά στοιχεία της Αιτήτριας, ο υπολογισμός της έκπτωσης για ετήσια φθορά με συντελεστή 10%, θα γινόταν αποδεκτός από το Τμήμα Φορολογίας. Πιστεύει πως, νοουμένου ότι δεν υφίστανται ειδικοί παράγοντες που επηρεάζουν το ποσοστό απόσβεσης, η λογιστική απόσβεση των ως άνω περιουσιακών στοιχείων υπολογίζεται σε 10% ετησίως στο αρχικό κόστος αγοράς. Με τη μέθοδο της σταθερής αποσβέσεως, η οποία κατά κανόνα ακολουθείται στην Κύπρο, ο συντελεστής αποσβέσεως είναι σταθερός κάθε χρόνο και ο υπολογισμός με βάση το συντελεστή γίνεται πάντοτε από την αρχική αξία του περιουσιακού στοιχείου. Ακολούθως, προκειμένου να υπολογιστούν τα χρόνια χρήσης των μηχανημάτων ή εγκαταστάσεων και να εξευρεθεί ο συνολικός συντελεστής απόσβεσης, προσμετράται ως ολόκληρο έτος το έτος αγοράς του μηχανήματος αλλά δεν υπολογίζεται το έτος κατά το οποίο το μηχάνημα ή η εγκατάσταση πωλήθηκε ή αποξενώθηκε. Δεδομένου του γεγονότος ότι τα εν λόγω μηχανήματα και οι εγκαταστάσεις αγοράστηκαν από την Αιτήτρια κατά το έτος 2008 και προκειμένου να υπολογιστεί η τρέχουσα αξία τους κατά το 2013, το έτος κατά το οποίο η Αιτήτρια παρέδωσε το υποστατικό και απώλεσε την κατοχή τους, η απόσβεση θα πρέπει να υπολογιστεί σε πέντε χρόνια χρήσης, συνεπώς θα πρέπει να υπολογιστεί συνολική απόσβεση 50% πάνω στο αρχικό κόστος αγοράς τους. Τα περιουσιακά στοιχεία που αναφέρει ο μάρτυρας, δεν τα έχει επιθεωρήσει και συνεπώς, η μαρτυρία του περιορίζεται στο να καταδείξει, με βάση τις λογιστικές του γνώσεις, πώς υπολογίζεται η απόσβεση τους με βάση τους αποδεκτούς από το Τμήμα Φορολογίας συντελεστές. Επίσης, γνωρίζει ότι ο πιο πάνω τρόπος υπολογισμού της απόσβεσης, γίνεται ευρέως αποδεκτός και εφαρμόζεται στις εμπορικές συναλλαγές για τον καθορισμό της αξίας ενός μεταχειρισμένου περιουσιακού στοιχείου που έχει υποστεί την αναμενόμενη λογική φθορά λόγω χρήσης και παλαιότητας. Ο μάρτυρας έλαβε ως δεδομένο από την Αιτήτρια ότι έγινε σωστή και συνετή χρήση των περιουσιακών στοιχείων από την ίδια και δεν έχει προσμετρήσει, ούτε έχει υπόψην του κανένα ειδικό παράγοντα που ενδεχομένως, θα δικαιολογούσε μικρότερο ή μεγαλύτερο συντελεστή απόσβεσης. Αυτά που κατέθεσε είναι η εξήγηση του τι συμβαίνει λογιστικά. Όλοι οι εμπειρογνώμονες μάρτυρες αξιολογούνται λαμβάνοντας υπόψη τη σχετική επί των εμπειρογνωμόνων - μαρτύρων νομολογία, με κύριες τις αυθεντίες Πιττάλης κ.ά. v. Ianira Enter. Ltd. κ.ά.

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 814, Cybarco Ltd. v. Kovascik

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2013 και R.K.B. Leathergoods Ltd. v. Αγγελίδη

(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1071. Όπως τέθηκε και από τον έντιμο Δικαστή κ. Μ. Φωτίου στην αυθεντία Muskita Aluminium Industries Ltd. κ.ά. v. Alsako Aluminium Ltd. κ.ά.,

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1481, στη σελίδα 1495: «Είναι σαφώς νομολογημένο ότι η μαρτυρία εμπειρογνωμόνων δεν δεσμεύει το δικαστήριο αλλά απλώς το βοηθά, αφού λάβει υπόψη και την υπόλοιπη μαρτυρία, να καταλήξει στα δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα (βλ. μεταξύ άλλων Cross on Evidence 5η έκδοση, σελ. 446, Phipson on Evidence 11η έκδοση σελ. 510, παραγρ.1286, Kouppis v. Republic

(1977)2 C.L.R. 361, Anastassiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Khadar v. Republic

(1977)2 C.L.R. 132 και Vasilico Cement Works Ltd. v. Stavrou

(1976)1 C.L.R. 389). Το Δικαστήριο δικαιούται να διαφοροποιήσει τη θέση του και να μη δεχθεί τη μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα, νοουμένου ότι υπάρχουν οι συνθήκες εκείνες που να δικαιολογούν τέτοια κατάληξη (βλ. R. v. Matheson

(1958)2 All E.R. 87)». Ο Μ.Α.3 έκαμε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο ως μάρτυρας, ήταν επεξηγηματικός και σαφής, δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά και κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας. Η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Καθ' ων η Αίτηση: Μοναδική μάρτυρας για τις Καθ' ων η Αίτηση κατέθεσε η Καθ' ης η Αίτηση 2, κα. Μαριάννα Δημητριάδου. Η κα. Δημητριάδου κατέθεσε Γραπτή Δήλωση, το Τεκμήριο Δ, ως η κυρίως εξέταση της. Είναι εξ ημίσειας ιδιοκτήτρια μαζί με τη μητέρα της, Ρέα Κοντεάτου, του υποστατικού που βρίσκεται επί της οδού Πρεβέζης 10, στη Λευκωσία. Το εν λόγω υποστατικό ενοικιάστηκε από τις Καθ' ων η Αίτηση στην εταιρεία Narani Ltd., δυνάμει ενοικιαστήριου εγγράφου ημερομηνίας 19.1.2005, η οποία χρησιμοποιούσε το υποστατικό ως εστιατόριο. Κατά το 2008, η ως άνω εταιρεία μετονομάστηκε σε «Παής Παραδοσιακές Γεύσεις» και συνέχισε να λειτουργεί εντός του υποστατικού εστιατόριο υπό νέα διεύθυνση. Η δε ενοικίαση εξακολουθούσε να διέπεται από το ως άνω ενοικιαστήριο έγγραφο. Κατά το 2012, οι ενοικιαστές του υποστατικού παρέλειπαν συστηματικά να καταβάλουν το ενοίκιο τους, το οποίο ανερχόταν στις €3.292, πληρωτέο κάθε 20η μέρα του μηνός, με περίοδο χάριτος 10 ημερών. Το αποτέλεσμα της ασυνέπειας αυτής των Αιτητών, ήταν ο μονομερής τερματισμός της ενοικίασης από τις ιδιοκτήτριες με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 8.1.

Παρά τον ως άνω νόμιμο τερματισμό, οι Αιτητές παρέμειναν εντός του υποστατικού, εξακολουθώντας να μην καταβάλλουν τα οφειλόμενα ενοίκια. Ως εκ τούτου, καταχωρήθηκε από τις Καθ' ων η Αίτηση η Αίτηση Έξωσης με αριθμό Ε73/2013, στην οποία εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στις 18.7.2013, σύμφωνα με την οποία οι Αιτητές έπρεπε να παραδώσουν την ελεύθερη κατοχή του υποστατικού, το αργότερο μέχρι την 31.8.
Οι Αιτητές παρέδωσαν τελικά την κατοχή του υποστατικού την 1.8.
Παρά το ως άνω διάταγμα για παράδοση του υποστατικού, οι Αιτητές με δική τους απόφαση, παρέλειψαν να απομακρύνουν οποιαδήποτε αντικείμενα επιθυμούσαν από το υποστατικό, ενώ είχαν όλο το χρόνο από την έκδοση απόφασης μέχρι την παράδοση της κατοχής, για να το πράξουν και φυσικά, νοουμένου ότι θα επανέφεραν το υποστατικό στην πρότερη του κατάσταση, καθότι οποιεσδήποτε μετατροπές επί του υποστατικού, βάραιναν εξ ολοκλήρου τον ενοικιαστή. Η Μ.Κ.1 κατέθεσε ότι, γνωρίζει θετικά, πως κατά την περίοδο που μεσολάβησε από την καταχώρηση της Αίτησης Έξωσης μέχρι και λίγο μετά την έκδοση της εκ συμφώνου απόφασης, οι Αιτητές προσπαθούσαν να εξεύρουν άλλο ενοικιαστή για να ενοικιάσει το υποστατικό ή για να του πωλήσουν τον εξοπλισμό του εστιατορίου. Αυτό όμως έγινε με την πλήρη πρωτοβουλία των Αιτητών, χωρίς οποιαδήποτε παρότρυνση ή διαβεβαίωση από τις ιδιοκτήτριες. Περί τα μέσα Αυγούστου και βλέποντας ότι ο χρόνος περνούσε και ότι με τους διάφορους υποψήφιους ενοικιαστές που τους παρουσίαζαν οι Αιτητές ή που τις προσέγγισαν κατ' ίδιαν, δεν κατέληγαν σε ουσιαστική συμφωνία ενοικίασης, η κα. Δημητριάδου κάλεσε επανειλημμένα τον Αιτητή (αντιλαμβάνομαι εννοεί τον διευθυντή των Αιτητών, Μ.Α.1), τόσο προφορικά όσο και με επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 29.8.2013, όπως μετακινήσει όλα τα αντικείμενα που άφησε μέσα στο υποστατικό και ειδικότερα, τον εξοπλισμό κουζίνας, ούτως ώστε αυτό το κεφάλαιο να κλείσει οριστικά και να αναζητηθεί πλέον από τις ιδιοκτήτριες ένας νέος ενοικιαστής, χωρίς οποιεσδήποτε εκκρεμότητες με τον Αιτητή. Ο Αιτητής όμως εκ νέου παρέλειψε να μετακινήσει πάραυτα από το υποστατικό οποιαδήποτε αντικείμενα ή εξοπλισμό θεωρούσε ότι έπρεπε να αφαιρέσει και να απομακρύνει. Κατά την ίδια περίοδο, προς το τέλος Αυγούστου 2013, επικοινώνησε με τη μάρτυρα τηλεφωνικώς κάποιος Χάρης Κυπριανού, ο οποίος της δήλωσε ότι ενδιαφερόταν να ενοικιάσει το υποστατικό από το μήνα Σεπτέμβριο
Ήταν η πρώτη φορά που ο εν λόγω Χάρης Κυπριανού επικοινώνησε προσωπικά μαζί της, αναφορικά με ενδεχόμενη ενοικίαση και συνεπώς, η κα. Δημητριάδου αγνοεί οποιαδήποτε τυχόν προγενέστερη συνάντηση ή επικοινωνία μεταξύ του και του Αιτητή, εξ' ου και η επιστολή ημερομηνίας 29.8.
Ενώ οι ιδιοκτήτριες ήταν πολύ κοντά σε συμφωνία με τον νέο ενοικιαστή, προσπαθούσαν παράλληλα σε προσωπικές επικοινωνίες με τους Αιτητές, καθώς και με ανταλλαγή επιστολών διαμέσου των δικηγόρων τους, να εξεύρουν κοινή ημερομηνία κατά την οποία οι Αιτητές θα μετακινούσαν τα αντικείμενα τα οποία επιθυμούσαν. Σε μία απ' αυτές τις επιστολές, ήτοι το Τεκμήριο 7 και ενώ ο Χάρης Κυπριανού ήταν πλέον ο σίγουρος ενοικιαστής του υποστατικού, οι Αιτητές, εκ των υστέρων και ένα και πλέον μήνα μετά την εκ συμφώνου απόφαση για παράδοση της κατοχής, εξειδίκευσαν ποια αντικείμενα επιθυμούσαν να αφαιρέσουν από το υποστατικό. Σε απαντητική επιστολή δια μέσου των δικηγόρων τους (Τεκμήριο 11), οι ιδιοκτήτριες δεν αρνήθηκαν τη μετακίνηση οποιωνδήποτε άλλων αντικειμένων από τους Αιτητές, πλην όσων αντικειμένων θεωρούσαν ότι δεν μπορούσαν πλέον να μετακινηθούν, είτε επειδή θα δημιουργούσαν ζημιές στο υποστατικό, είτε επειδή ήταν πλέον προσαρτημένα στο υποστατικό και η μετακίνηση τους θα δημιουργούσε περαιτέρω προβλήματα στο ίδιο το υποστατικό. Τελικά, διευθετήθηκε συνάντηση μεταξύ των Αιτητών και της ιδίας, στις 27.9.2013, με σκοπό οι Αιτητές να μετακινήσουν τελεσίδικα τα αντικείμενα και τον εξοπλισμό τους από το εν λόγω υποστατικό. Σ' αυτή τη συνάντηση παρόντες ήταν επίσης ο κ. Χάρης Κυπριανού, ως ο νέος ενοικιαστής του υποστατικού καθώς και πατέρας της μάρτυρος, κ. Χρίστος Κοντεάτης. Στη συνάντηση, οι Αιτητές τους δήλωσαν ότι είχαν μόνο 2 ώρες στην διάθεση τους καθότι θα έπρεπε να παραστούν σε κηδεία στενού τους προσώπου. Κατά τη συνάντηση, υπήρξε μια συζήτηση μεταξύ του Πανικού Παή και του Χάρη Κυπριανού, αναφορικά με ποια αντικείμενα ενδεχομένως να ενδιαφερόταν ο Χάρης Κυπριανού να αποκτήσει από τους Αιτητές. Μετά την πάροδο μισής ώρας, η κα. Δημητριάδου και ο πατέρας της αποχώρησαν, αφού η περαιτέρω παρουσία τους ήταν αχρείαστη και φεύγοντας, η Μ.Κ.1 τόνισε ρητά στον κ. Πανίκκο Παή ότι η ίδια δεν θα φέρει ευθύνη για τις οποιεσδήποτε συναλλαγές μεταξύ του και του Χάρη Κυπριανού σε σχέση με τα διάφορα αντικείμενα. Πιθανόν οι δύο τους να ήρθαν σε κάποια συνεννόηση, την οποία η ίδια αγνοεί, καθότι ενδεικτικό είναι, πως η κα. Δημητριάδου μεσολάβησε αργότερα στο Χάρη Κυπριανού, κατά παράκληση του Πανίκκου Παή, ούτως ώστε ο πρώτος να επιστρέψει στον κ. Παή τα καπάκια κάποιων τραπέζιών, πράγμα που έγινε. Ήταν η θέση της μάρτυρος ότι, ο Αιτητής είχε τουλάχιστον ένα μήνα στη διάθεση του για να μετακινήσει οποιαδήποτε αντικείμενα επιθυμούσε και να επαναφέρει το υποστατικό στην πρότερη του κατάσταση. Μετά την εκ νέου ενοικίαση του υποστατικού, οι ιδιοκτήτριες αρνηθήκαν στον Αιτητή τη μετακίνηση συγκεκριμένων αντικειμένων, για συγκεκριμένους λόγους: · Την αφαίρεση των κάγκελων περιμετρικά της πρόσοψης, επειδή οι Αιτητές υπερύψωσαν το πάτωμα κατά 40 περίπου εκατοστά και τα κάγκελα έγιναν απαραίτητα για λόγους προστασίας. · Το σύστημα κλιματισμού και εξαερισμού, που έχει ενσωματωθεί πλέον στο ακίνητο, ενώ τυχόν αφαίρεση του θα άφηνε κενά και τρύπες στην οροφή και στους τοίχους του υποστατικού. · Τις ήχο-απορροφητικές μεμβράνες και επενδύσεις επί τοίχων, επειδή είχαν ενσωματωθεί στους τοίχους του υποστατικού και η αφαίρεση τους θα προϋπόθετε περαιτέρω εργασίες για την αποκατάσταση των τοίχων. · Το θέρμιτρον, που είναι καρφωμένο στον τοίχο και ενωμένο με σωλήνες νερού και καλώδια ρεύματος. · Τα Split - Units εντός της κουζίνας, που έχουν ενσωματωθεί με το υποστατικό. · Τα ντεπόζιτα νερού, αφού οι Αιτητές αντικατέστησαν την υφιστάμενη παροχή νερού με νέα ντεπόζιτα, τα οποία τοποθέτησαν στο ισόγειο αντί στην οροφή του κτηρίου και ως εκ τούτου, τα εν λόγω ντεπόζιτα καθώς και το πιεστικό σύστημα, είχαν γίνει απαραίτητα για την παροχή νερού στο υποστατικό. · Τον πάγκο από γρανίτη, που είναι μόνιμα πλέον προσκολλημένος στο δάπεδο του υποστατικού και δεν δύναται να αφαιρεθεί, χωρίς περαιτέρω εργασίες για αποκατάσταση του δαπέδου. Οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο ή εξοπλισμός, πλην τα πιο πάνω, ήταν πάντοτε στη διάθεση του Αιτητή να τα μετακινήσει και οι ιδιοκτήτριες δεν φέρουν καμία ευθύνη από την παράλειψη των Αιτητών να μετακινήσουν όλα τα αντικείμενα στον ικανοποιητικό χρόνο που είχαν στη διάθεση τους, ειδικότερα εφόσον εκείνες τους οχλούσαν επανειλημμένα ως προς τούτο. Επιπλέον, οι ιδιοκτήτριες ουδεμία ευθύνη φέρουν για οποιεσδήποτε συνεννοήσεις ή διευθετήσεις έγιναν μεταξύ των Αιτητών και του επόμενου ενοικιαστή, ήτοι του Χάρη Κυπριανού. Κατά την αντεξέταση της και ερωτηθείσα κατά πόσον τον Ιούλιο 2013 ήταν σε διαπραγματεύσεις με κάποιους κυρίους Κωνσταντινίδη και Λάμπρου για ενοικίαση του υποστατικού, η μάρτυρας απάντησε ότι δεν θυμόταν ακριβώς την ημερομηνία, δεν ήταν η ίδια σε διαπραγματεύσεις αλλά ο Αιτητής, εννοώντας και πάλι, εξ' όσων αντιληφθήκαμε, τον διευθυντή των Αιτητών, κ. Πανίκκο Παή. Τους είχε συστήσει ο ίδιος στη μάρτυρα ως υποψήφιους ενοικιαστές και συναντήθηκαν 1, 2 φορές. Συζητούσαν για να μπουν στο υποστατικό, αλλά δεν της είχαν αρέσει και δεν τους δέχθηκε. Δεν είχαν συμφωνήσει ούτε στο ενοίκιο ούτε στους όρους. Δεν γνωρίζει εάν οι Αιτητές θα πουλούσαν τον εξοπλισμό τους στους προαναφερθέντες υποψήφιους ενοικιαστές. Το κλειδί του επίδικου υποστατικού παραδόθηκε την 1.8.2013 αλλά οι ενοικιαστές δεν της είπαν γιατί το παρέδιδαν νωρίτερα από την καθορισμένη από το Διάταγμα ημερομηνία. Της το έδωσαν και άφησαν τα πράγματα μέσα. Δεν είχε διαβεβαιώσει τον κ. Παή ότι θα έδιδε το υποστατικό για ενοικίαση στους Κωνσταντινίδη και Λάμπρου. Η κα. Δημητριάδου κατέθεσε ότι, όταν θα της παρέδιδε τα κλειδιά ο ενοικιαστής, θα έπαιρνε ότι ήθελε και εάν εκείνη είχε πρόβλημα, δηλαδή εάν έπαιρνε κάτι που δεν δικαιούνταν, θα τον έτρεχε να τα φέρει πίσω. Εκείνη του είπε να κλείσει το κατάστημα και να πάρει τα πράγματα του. Εκείνος είχε το κλειδί, έφυγε και δεν πήρε τα πράγματα του. Όταν έγινε η έξωση, δεν είχε καθοριστεί πως θα έφευγε, είχε γίνει έξωση να φύγει με τα πράγματα του. Η μάρτυρας δεν θυμόταν εάν συζήτησαν για τα πράγματα τον Αύγουστο
Υπήρχε μια λίστα που είχε κάνει ο δικηγόρος της, μεταγενέστερα, με τα πράγματα που θεωρούσαν ενσωματωμένα στο επίδικο. Φεύγοντας ο ενοικιαστής δεν είχε πάρει τίποτε, γι' αυτό έγινε η λίστα, για να ξέρει μετά τι θα πάρει. Η ίδια προφορικά, του έλεγε να πάει να σηκώσει τα πράγματα του και υπάρχει και η επιστολή 29 Αυγούστου που του ζητά να σηκώσει τα πράγματα του, διότι η έξωση ήταν 30 Αυγούστου. Φωτιστικά μπορούσε να είχε πάρει ο ενοικιαστής, φτάνει να έκλεινε τις τρύπες. Η μάρτυρας δεν είχε πρόβλημα να επαναφέρει ο ενοικιαστής το υποστατικό της στην προηγούμενη του κατάσταση. Δεν θυμόταν εάν έγινε συνάντηση για την παραλαβή των αντικειμένων στις 3.9.2017, αλλά θυμόταν ότι μία φορά είχε γίνει παρεξήγηση διότι έπρεπε να πάει να ανοίξει το υποστατικό και δεν πήγε. Τον Σεπτέμβριο 2013 είχε ήδη ενοικιάσει το υποστατικό σε άλλο πρόσωπο, τον Χ. Κυπριανού, ο οποίος εισήλθε στο επίδικο ενώ ήταν μέσα τα αντικείμενα και ο εξοπλισμός. Είχε πει στον κ. Παή από τις 29 Αυγούστου, ότι θα το ενοικιάσει και αν ήθελε, να βγάλει τα πράγματα του. Η κα. Δημητριάδου είχε αντιληφθεί ότι ο κ. Παής ήταν σε συνεννόηση με τον κ. Κυπριανού για τα πράγματα του και γι' αυτό δεν βιαζόταν να τα πάρει. Η επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 6.9.2013, αφορούσε το διαχωρισμό των αντικειμένων μεταξύ αυτών που ήταν προσαρτημένα και αυτών που δεν ήταν. Δεν γνωρίζει εάν αυτά που δεν ήταν προσαρτήματα, παραλήφθηκαν τελικά από τους Αιτητές. Στις 27.9.2013, ήταν παρούσα στη συνάντηση στο επίδικο, μαζί με τον πατέρα της, αλλά έμεινε μόνο μισή ώρα και έφυγε. Ερωτώμενη σχετικά, η κα. Δημητριάδου αποκρίθηκε ότι δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν παραλήφθηκαν τα αντικείμενα που αναφέρονται στη λίστα των δικηγόρων της ως επιτρεπόμενα. Ο πατέρας της είχε αποχωρήσει μαζί της και είχαν μείνει στο επίδικο ο Μ.Α.1, ο αδελφός του και ο κ. Χ. Κυπριανού και κανόνιζαν συναλλαγές μεταξύ τους. Φεύγοντας, τους είπε ότι δεν φέρει ευθύνη αν μείνουν πράγματα μέσα και δεν πληρωθούν. Η δική της συνεννόηση με τον κ. Κυπριανού κατά την παράδοση της κατοχής του επίδικου, ήταν ότι τα πράγματα ήταν του κ. Παή, εκτός από εκείνα που είναι αριθμημένα στη δήλωση της και ότι τα υπόλοιπα θα έπρεπε να πάει να τα παραλάβει ο κ. Παής. Η ίδια μπορεί να του είχε πει ότι τα κάγκελα περιμετρικά θα είναι μέσα, το ίδιο και το σύστημα κλιματισμού και εξαερισμού. Η μάρτυρας επανέλαβε ότι οι Αιτητές είχαν άφθονο χρόνο πριν παραδώσουν το επίδικο, να το επαναφέρουν στην πρότερα κατάσταση. Στις 27.9.2013 ήταν πλέον αργά για να μετακινήσουν οι Αιτητές ορισμένα πράγματα, αυτά που καταγράφονται στη λίστα των δικηγόρων της ως μη επιτρεπόμενα. Δεν γνωρίζει όμως σε τι διευθέτηση κατέληξαν με τον νέο ενοικιαστή. Μετά τις 27.9.2013, η ίδια δεν είχε το κλειδί του υποστατικού, ήταν ήδη ενοικιασμένο. Διευκρίνισε ότι είχε ενοικιαστεί από αρχές Σεπτεμβρίου, αλλά ο ενοικιαστής δέχθηκε να γίνει η συνάντηση στις 27 του μήνα. Αργότερα όμως, άρχισε τη λειτουργία του εστιατορίου του και δεν θα μπορούσαν να είχαν γίνει διαβήματα, όπως η επίσκεψη από εκτιμητή μετά το τέλος Σεπτεμβρίου. Η μάρτυρας κατέθεσε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Δεν αναφέρθηκε σε οποιοδήποτε ουσιαστικό γεγονός το οποίο αμφισβητήθηκε ή επί του οποίου έδωσε αντιφατικές απαντήσεις. Εκείνο που αμφισβητήθηκε και ελέγχεται, είναι η νομική, πλέον, θέση αναφορικά με την υπόσταση και το καθεστώς των αντικειμένων και του εξοπλισμού που παρέμεινε στο επίδικο και το δικαίωμα των Αιτητών σ' αυτά. Πραγματικά γεγονότα: Από το σύνολο του ενώπιον μας μαρτυρικού υλικού, κρίνουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι τα ακόλουθα: Η Αιτήτρια εταιρεία ήταν ενοικιάστρια ενός υποστατικού επί της οδού Πρεβέζης 10, στη Λευκωσία, δηλαδή εντός ελεγχόμενης περιοχής εν τη εννοία του άρθρου 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και υπό το φως της Κ.Δ.Π. 519/2007, για την περίοδο από 20.4.2005 μέχρι 31.7.
Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 είναι οι ιδιοκτήτριες του επίδικου υποστατικού, το οποίο συμπληρώθηκε πριν την 31.12.
Οι Καθ' ων η Αίτηση ενοικίασαν το επίδικο υποστατικό στην Αιτήτρια εταιρεία, η οποία είχε τότε την εταιρική επωνυμία Narani Ltd., δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 19.1.2005 (Τεκμήριο 1). Η εταιρεία Narani Ltd. διεξήγε επιχείρηση εστιατορίου στο υποστατικό και εξαγοράστηκε από τους Πανίκκο και Σταύρο Παή, κατά ή περί τις αρχές του 2008 και στη συνέχεια, μετονομάστηκε σε «Παής Παραδοσιακές Γεύσεις Λτδ» (Τεκμήριο 20). Η περίοδος ενοικίασης σύμφωνα με το ενοικιαστήριο έγγραφο, προβλεπόταν από 20.4.2005 μέχρι 19.4.
Οι Αιτητές είχαν καταστεί θέσμιοι ενοικιαστές. Οι Αιτητές είχαν ενοικιάσει το επίδικο υποστατικό για να το χρησιμοποιήσουν ως εστιατόριο και δαπάνησαν μεγάλα ποσά προβαίνοντας σε μετατροπές και/ή ανακαίνιση και/ή διακόσμηση του υποστατικού και/ή σε αγορά καινούριου εξοπλισμού εστιατορίου και/ή σε αγορά από τον προηγούμενο ενοικιαστή του υποστατικού του υπάρχοντος εξοπλισμού εστιατορίου και/ή μέρους αυτού. Είναι παραδεκτόν ότι, ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, τελέσθησαν τα ακόλουθα, κατά και/ή μετά την ανάληψη της κατοχής του υποστατικού: πλήρης και/ή μερική εσωτερική και εξωτερική ανακαίνιση της κουζίνας, αγορά νέου και/ή μεταχειρισμένου και/ή του υπάρχοντος εντός του υποστατικού εξοπλισμού κουζίνας, πλήρης και/ή μερική ανακαίνιση και/ή διακόσμηση και/ή εξοπλισμός της σάλας, ανακαίνιση και/ή διακόσμηση της πρόσοψης και των εξωτερικών χώρων του υποστατικού, τοποθέτηση εξωτερικής γυάλινης κινητής περίφραξης, ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, επένδυση χώρου με ηχοαπορροφητικές μεμβράνες, πλήρης ανακαίνιση τουαλετών, εγκατάσταση συναγερμού και καμερών ασφαλείας, εγκατάσταση συστήματος κλιματισμού-εξαερισμού, εγκατάσταση πιεστικού συστήματος, τοποθέτηση συστήματος μουσικής, ηλεκτρικών τεντών, φωτιστικών, τοποθέτηση πάγκων γρανίτη και ξυλουργικές κατασκευές. Ως γενικός κανόνας, οι όροι του τελευταίου ενοικιαστηρίου εγγράφου εξακολουθούν να ισχύουν στη θέσμια ενοικίαση, παρόλο που αυτό έληξε ή τερματίστηκε, δυνάμει του άρθρου 27

(1)[1] του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τη ρήτρα 3, κάθε βλάβη ή φθορά του κτήματος οποιασδήποτε φύσης, εκτός φυσικής φθοράς ή βλάβης, επιβαρύνει τον ενοικιαστή ο οποίος υποχρεούται σε επιδιόρθωση αυτών. Η ρήτρα 5 προνοούσε ότι: «Οποιεσδήποτε τροποποιήσεις ή επισκευές ή προσθήκες για την μετατροπή του κτήματος σε εστιατόριο μπάρ αναλαμβάνει ο ενοικιαστής» και η ρήτρα 16: «Ο ενοικιαστής υποχρεούται κατά τη λήξη ή τον τερματισμό της ενοικίασης να παραδώσει ειρηνικά κατοχή του υποστατικού στον ιδιοκτήτη ή σ' οποιοδήποτε εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο του και ο ενοικιαστής είναι υπόχρεος εάν το επιθυμεί ο ιδιοκτήτης να αφαιρέσει τα σχετικά με την κουζίνα του εστιατορίου έργα.» Οι Καθ' ων η Αίτηση, κατά ή περί την 5.4.2013, καταχώρησαν την Αίτηση έξωσης με αριθμό Ε73/2013 ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, δια της οποίας αξίωναν την έξωση των Αιτητών από το υποστατικό επί της οδού Πρεβέζης 10 στη Λευκωσία, καθυστερημένα ενοίκια ύψους €17.264 καθώς και ενδιάμεσα οφέλη ύψους €3.292 μέχρι παράδοσης ελεύθερης της κατοχής του υποστατικού. Στις 18.7.2013 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση δια της οποίας οι Αιτητές διατάχθηκαν όπως παραδώσουν κενή και ελεύθερη την κατοχή του υποστατικού στους Καθ' ων η Αίτηση μέχρι την 31.8.2013 και όπως οι Αιτητές, οι Πανίκκος Παής και Σταύρος Παής μαζί και/ή κεχωρισμένα καταβάλουν το ποσό των €19.780 εντόκως προς 5.5% ετησίως από 18.7.2013 μέχρις εξοφλήσεως, για οφειλόμενα ενοίκια, ποσό που θα τελούσε υπό αναστολή εκτέλεσης αν οι Αιτητές πλήρωναν το ποσό των €15.000 μέχρι την 19.11.2013, οπόταν ολόκληρο το ποσό των €19.780 θα θεωρούνταν εξοφληθέν. Επίσης, οι Αιτητές διατάχθηκαν να καταβάλουν και ενδιάμεσα οφέλη ύψους €2.800 μηνιαίως από 1.8.2013 και κάθε πρώτη ημέρα κάθε μήνα, μέχρι την παράδοση ελεύθερης της κατοχής του υποστατικού (Τεκμήριο 3). Την 1.8.2013, οι Αιτητές παρέδωσαν κενή και ελεύθερη την κατοχή του επίδικου υποστατικού στις Καθ' ων η Αίτηση. Ο εξοπλισμός που είχαν τοποθετήσει οι Αιτητές στο επίδικο, παρέμεινε εντός του υποστατικού. Ο διευθυντής των Αιτητών και Μ.Α.1 και η Καθ' ης η Αίτηση 2, υπέγραψαν χειρόγραφη σημείωση ότι παραδίδεται η κατοχή του υποστατικού - εστιατορίου, εκτός του εξοπλισμού αυτού (Τεκμήριο 22). Την 1.8.2013, ενδιαφερόμενοι ενοικιαστές επισκέφθηκαν το επίδικο και ενημέρωσαν τον Μ.Α.1 ότι θα ενοικίαζαν το υποστατικό και θα αγόραζαν τον εξοπλισμό. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 ήταν ενήμερες. Την επομένη, 2.8.2013, ο Μ.Α.1 πληροφορήθηκε από τους ενδιαφερόμενους, ότι η συμφωνία με τις Καθ' ων η Αίτηση ναυάγησε λόγω διαφωνίας. Οι Αιτητές δεν είχαν πλέον κλειδί του επίδικου υποστατικού. Τουλάχιστον μέχρι τα μέσα Αυγούστου 2013, υπήρχε ενδιαφέρον από υποψήφιους ενοικιαστές για την ενοικίαση του επίδικου και την αγορά του εξοπλισμού. Οι Αιτητές ενημέρωσαν στις αρχές Σεπτεμβρίου ότι θα εισέρχονταν στο επίδικο υποστατικό, με σκοπό να αφαιρέσουν τον εξοπλισμό. Το επίδικο είχε ενοικιαστεί σε τρίτο πρόσωπο, κάποιο Χάρη Κυπριανού, από τις αρχές Σεπτεμβρίου

Το ίδιο πρόσωπο είχε προηγούμενα προσεγγίσει τους Αιτητές για να αγοράσει κάποιο μέρος του εξοπλισμού, αλλά δεν κατέληξαν σε συμφωνία και δεν αγόρασε οτιδήποτε. Όταν ο κ. Κυπριανού έλαβε κατοχή του επίδικου, ο εξοπλισμός των Αιτητών ήταν εντός αυτού. Στις 15.11.2013, οι Αιτητές κατέβαλαν στις Καθ' ων η Αίτηση, το ποσό των €15.000, προς πλήρη συμμόρφωση με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.7.
Μεταξύ 29.8.2013 και 23.12.2013, αντηλλάγησαν επιστολές μεταξύ των δικηγόρων των μερών (Τεκμήρια 4 έως 19). Με επιστολή ημερομηνίας 29.8.2013 (Τεκμήριο 4), οι Καθ' ων η Αίτηση υπεδείκνυαν ότι οι Αιτητές εγκατέλειψαν διάφορα αντικείμενα εντός του επίδικου και ειδικότερα στην κουζίνα και με αναφορά στη ρήτρα 16 του ενοικιαστηρίου εγγράφου (πιο πάνω), τους κάλεσαν να τα αφαιρέσουν εντός 7 ημερών, άλλως θα θεωρούνταν εγκαταλειφθέντα. Οι Καθ' η Αίτηση απάντησαν την 2.9.2013, ζητώντας παράταση μέχρι 16.9.2013 για να αφαιρέσουν τα αντικείμενα και/ή εξοπλισμό τους από το επίδικο και δηλώνοντας ότι δεν είχαν μέχρι τότε προβεί σε αφαίρεση του, έχοντας υπόψην το έντονο ενδιαφέρων τρίτων προσώπων για ενοικίαση του υποστατικού ως εστιατόριο (Τεκμήριο 5). Το αίτημα τους απερρίφθη από τις Καθ' ων η Αίτηση με την επιστολή Τεκμήριο 6, της ιδίας ημερομηνίας, εφόσον το επίδικο θα παραχωρείτο σε νέους ενοικιαστές εντός της εβδομάδος. Υπεδείχθη πως οτιδήποτε ανήκει στους Αιτητές θα ήταν καλύτερα να αφαιρεθεί άμεσα. Με επιστολή ημερομηνίας 4.9.2013 (Τεκμήριο 7), οι Αιτητές ειδοποίησαν ότι, την 6.9.2013 θα προσέρχονταν με συνεργείο για την αφαίρεση αντικειμένων και εξοπλισμού που κατέγραφαν στην επιστολή. Περαιτέρω, ανέλαβαν όπως η αφαίρεση και μετακίνηση του εξοπλισμού πραγματοποιηθεί χωρίς την πρόκληση οποιωνδήποτε ζημιών στο επίδικο και όπως σε περίπτωση πρόκληση ζημιών, αποκαταστήσουν αυτές με δικά τους έξοδα. Εάν οι Καθ' ων η Αίτηση επιθυμούσαν να μείνουν στο υποστατικό κάποια αντικείμενα των Αιτητών, θα μπορούσε να ζητηθεί η παραχώρηση τους έναντι τιμήματος. Την ίδια μέρα, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση απέστειλαν επιστολή (Τεκμήριο 8), όχι σε απάντηση του Τεκμηρίου 7, με την οποία έδωσαν συνέχεια στην επιστολή τους Τεκμήριο 6 και αναφέρονταν στην εκ συμφώνου απόφαση (Τεκμήριο 3) και ότι οι Αιτητές δεν είχαν παραδώσει κενή και ελεύθερη κατοχή του επίδικου μέχρι την 31.8.
Έτσι, βρίσκονταν σε παρακοή του Διατάγματος και οποιοδήποτε αντικείμενο αφέθηκε σ' αυτό, θεωρείται από 1.9.2013 ως εγκαταλειφθέν. Περαιτέρω, κλήθηκαν οι Αιτητές να καταβάλουν ενοίκια ως τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο, άλλως θα ήταν και πάλιν σε παρακοή του Διατάγματος. Αυτή η επιστολή περιέχει αντιφατικές θέσεις. Εάν θεωρούσαν οι Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές τους όφειλαν χρήματα, ως ενδιάμεσα οφέλη, για τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο 2013, αυτό σημαίνει ότι δεν παρέδωσαν κενή και ελεύθερη κατοχή του επίδικου, ήταν ακόμα σε κατοχή και συνεπώς, αφενός μεν το περιεχόμενο του επίδικου εξακολουθούσε να είναι στην κυριότητα τους και αφετέρου, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν μπορούσαν να παραδώσουν κατοχή σε άλλο, τρίτο πρόσωπο. Από την άλλη, εάν οι Καθ' ων η Αίτηση θεωρούσαν τον εξοπλισμό και αντικείμενα εντός του επίδικου, ως εγκαταλειφθέντα, σημαίνει ότι εγκαταλείφθηκαν αφού παραδόθηκε η κατοχή του επίδικου. Δεν μπορεί να ίσχουαν και τα δύο. Με επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών ημερομηνίας 5.9.2013 (Τεκμήριο 9), απαντήθηκαν οι θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση, επαναλήφθηκαν οι θέσεις των Αιτητών, έγινε αναφορά σε συνάντηση στις 3.9.2013 στο επίδικο, όπου προβλήθηκε για πρώτη φορά η θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές δεν είχαν δικαίωμα να αφαιρέσουν κάποια πράγματα και επιβεβαιώθηκε από πλευράς των Αιτητών, ότι την επόμενη μέρα, 6.9.2013, θα προσέρχονταν στο επίδικο για μετακίνηση του εξοπλισμού τους. Δεν κατέστη δυνατόν να γίνει η αφαίρεση του εξοπλισμού στις 6.9.2013, αλλά όχι εξ' υπαιτιότητας των Αιτητών. Με επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 6.9.2013, ζητήθηκε η μετάθεση της ημερομηνίας στις 9.9.2013 (Τεκμήριο 10). Την ίδια μέρα, με δεύτερη επιστολή (Τεκμήριο 11), οι Καθ' ων η Αίτηση απάντησαν στην επιστολή των Αιτητών Τεκμήριο 9, δηλώνοντας ότι συμφωνούν να μετακινηθούν συγκεκριμένα αντικείμενα που κατονομάζονται και ότι δεν συμφωνούν να αφαιρεθούν άλλα αντικείμενα, που επίσης κατονομάζονται και τα οποία περιλαμβάνονταν στη λίστα των Αιτητών, στο Τεκμήριο 7, με αρ. 2, 10, 14, μέρος του 16, 20-22 και
Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν συμφωνούσαν να αφαιρεθούν οποιαδήποτε σύρματα ή καλώδια ή σωληνώσεις και ζητούσαν όπως οποιεσδήποτε ζημιές δημιουργηθούν κατά την αφαίρεση του εξοπλισμού, επιδιορθωθούν άμεσα. Τέλος, οι Καθ' ων η Αίτηση ζήτησαν όπως η αφαίρεση γίνει την 10.9.
Οι Αιτητές, με επιστολή ημερομηνίας 9.9.2013 (Τεκμήριο 12), αναφέρθηκαν στο Τεκμήριο 11 και ενημέρωσαν ότι την επαύριο θα προσέρχονταν στο επίδικο για μετακίνηση του εξοπλισμού. Οι Αιτητές επιφύλαξαν τα δικαιώματα τους αναφορικά με τα αντικείμενα για τα οποία οι Καθ' ων η Αίτηση θα αρνούνταν να τα αφαιρέσουν. Την 10.9.2013 οι Καθ' ων η Αίτηση δεν προσήλθαν στο επίδικο για να ανοίξουν στους Αιτητές. Οι Αιτητές δεν είχαν κλειδί του επίδικου υποστατικού. Ακολούθησε επιστολή εκ μέρους των Αιτητών, ημερομηνίας 11.9.2013 (Τεκμήριο 13), στην οποία σημειώνεται ότι οι Αιτητές είχαν προσέλθει στο επίδικο την προηγούμενη μέρα, με συνεργείο, και αφαίρεσαν κάποια αντικείμενα που ήταν έξω από το υποστατικό, ήτοι: τα φωτιστικά πρόσοψης, τη κάμερα ασφαλείας πρόσοψης, την μπροστινή πινακίδα, τις εξωτερικές θερμάστρες, 4 εξωτερικές παροχές ρεύματος, μία μεταλλική κατασκευή φύλαξης αντικειμένων και τη μικρή εξωτερική ψηστιέρα. Τα αντικείμενα αυτά δεν περιλαμβάνονταν στην απαγορευτική λίστα του Τεκμηρίου
Περαιτέρω, οι Αιτητές ειδοποιούσαν ότι εντός των ημέρων θα αφαιρούσαν την πλαϊνή πινακίδα και τις μπροστινές τέντες. Ζητούσαν τη διευθέτηση ξανά μέρας και ώρας για να μετακινηθούν τα αντικείμενα εντός του επίδικου και ειδοποίησαν ότι θα στείλουν και άλλη λίστα αντικειμένων που επιθυμούσαν να μετακινήσουν και δεν περιλήφθηκαν στην αρχική. Εν τέλει, στις 27.9.2013 συναντήθηκαν στο επίδικο τα αδέλφια Παής, η Καθ' ης η Αίτηση 2 και ο πατέρας της και ο νέος ενοικιαστής του επίδικου. Δόθηκε χρόνος στους Αιτητές να αφαιρέσουν κάποια πράγματα, δηλαδή όλα εκτός από αυτά που περιλαμβάνονταν στην απαγορευτική λίστα του Τεκμηρίου 11, η Καθ' ης η Αίτηση 2 και ο πατέρας της αποχώρησαν μετά από λίγο, αλλά και τα αδέλφια Παής παρέμειναν μόνο για δύο ώρες στο επίδικο, λόγω δικού τους κωλύματος. Αφαιρέθηκε μέρος του εξοπλισμού και μέρος παρέμεινε στο επίδικο υποστατικό, στο οποίο λειτούργησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, άλλη επιχείρηση εστιατορίου. Με την επιστολή Τεκμήριο 14, ημερομηνίας 27.9.2013, οι Αιτητές επιφύλαξαν τα δικαιώματα τους. Στη συνέχεια, οι Αιτητές απέστειλαν την επιστολή ημερομηνίας 4.10.2013 (Τεκμήριο 15), στην οποία παρέθεσαν τα αντικείμενα και εξοπλισμό που παρέμειναν στο επίδικο και θεώρησαν ότι κατακρατούνταν από τις Καθ' ων η Αίτηση, εκ των οποίων τα υπ' αρ. 3, 7, 9, 10, μέρος των αρ. 11 και 12, 14 και 18, περιλαμβάνονται στην απαγορευτική λίστα του Τεκμηρίου
Οι Αιτητές ζήτησαν να τα αφαιρέσουν χωρίς πρόκληση βλάβης στο υποστατικό, ή να λάβουν εύλογο τίμημα γι' αυτά που θα παρέμεναν. Στις 18.11.2013, οι Αιτητές απέστειλαν δεύτερη επιστολή (Τεκμήρια 16 και 17), με το αίτημα τους να παραδοθεί ο εξοπλισμός που κατακρατούσαν οι Καθ' ων η Αίτηση, περιλαμβάνουσα άλλη λίστα, ίδια με τη λίστα στο Τεκμήριο 15, με πέντε προσθήκες, τις υπ' αρ. 14-16 και 22, ήτοι: εξοπλισμό αλλάγματος βρεφών, μεταλλική κατασκευή γκαζιού, δύο βάσεις τηλεοράσεων, spot lights και διακόπτες και emergency lights. Τίποτε απ' αυτά δεν περιλαμβάνεται στην απαγορευτική λίστα των Καθ' ων η Αίτηση, στο Τεκμήριο
Η επιστολή επιδόθηκε την 11.12.2013, στην Καθ' ης η Αίτηση 1 προσωπικά και για την Καθ' ης η Αίτηση
Οι Αιτητές κάλεσαν τις Καθ' ων η Αίτηση όπως εντός 15 ημερών από τη λήψη της επιστολής, παραδώσουν τον αναφερόμενο εξοπλισμό ή όπως τους αποζημιώσουν με ποσό €40.992,
Εισηγήθηκαν επίσης να εισέλθει εκτιμητής στο επίδικο, προκειμένου να καταγράψει τον εξοπλισμό. Η λίστα στο Τεκμήριο 16, συμπίπτει με τις Λεπτομέρειες που παρατίθενται στην κυρίως Αίτηση, με εξαίρεση τις τουαλέτες και το εμπορικό ψυγείο - δωμάτιο. Κάποια από τα αντικείμενα αυτά εμπίπτουν στην απαγορευτική λίστα του Τεκμηρίου
Το ποσό που ζητείται στην επιστολή είναι το ίδιο με το ποσό που ζητείται με την κυρίως Αίτηση, το οποίο διαφοροποιήθηκε κατά την κατάθεση του Μ.Α.
Οι Καθ' ων η Αίτηση απάντησαν με επιστολή του δικηγόρου τους ημερομηνίας 11.12.2013 (Τεκμήριο 18), στην οποία αναφέρθηκε ότι οι δύο γούρνες stainless steel και το εμπορικό ψυγείο - δωμάτιο είχαν μετακινηθεί και παραληφθεί από τους Αιτητές. Τα υπόλοιπα αντικείμενα είναι προσαρτήματα (fixtures and fittings) και συνεπώς, μέρος του οικοδομήματος. Με παραπομπή στη ρήτρα 5 του ενοικιαστηρίου εγγράφου (βλέπετε πιο πάνω), οι Καθ' ων η Αίτηση απέρριψαν την οποιαδήποτε δική τους υποχρέωση για αποζημίωση των Αιτητών. Την επιστροφή των δύο γουρνών απορρίπτουν οι Αιτητές με την απαντητική επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 23.12.2013 (Τεκμήριο 19) και επαναλαμβάνουν τις θέσεις τους. Ανακεφαλαιώνοντας, αναφορικά με την απαίτηση όπως διαμορφώνεται στο δικόγραφο των Αιτητών, τα αντικείμενα και/ή εξοπλισμός στην παράγραφο Γ7 της κυρίως Αίτησης, όντως ήταν εντός του υποστατικού την 1.8.2013 όταν παραδόθηκε η κατοχή στις Καθ' ων η Αίτηση και τον Σεπτέμβριο 2013, όταν παραδόθηκε από τις τελευταίες η κατοχή σε τρίτο πρόσωπο ως νέος ενοικιαστής και όντως αυτά είχαν τοποθετηθεί στο επίδικο από τους Αιτητές και όταν τοποθετήθηκαν, ήταν καινούργια. Παραμένει να εξεταστεί, αφενός κατά πόσον αυτά θα μπορούσαν να είχαν μετακινηθεί ή αφαιρεθεί ή ήταν αναπόσπαστο μέρος του επίδικου και αφετέρου, η αξία τους ως ζημία των Αιτητών. Νομική πτυχή: Κινητά, έπιπλα, προσαρτήματα - Chattels, furniture, fixtures and fittings: Νομοθεσία: Ο περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος, Κεφ. 224, ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, στο άρθρο 2, στον ορισμό της ακίνητης ιδιοκτησίας, προνοεί: « 'ακίνητη ιδιοκτησία' περιλαμβάνει - (α) γη (β) οικοδομές και άλλα κατασκευάσματα, οικοδομήματα ή προσαρτήματα που είναι στερεά συνδεδεμένα με οποιαδήποτε γη ή με οποιαδήποτε οικοδομή ή άλλο κατασκεύασμα ή οικοδόμημα ..» Νομολογία: Στην αυθεντία Παπακόκκινου κ.ά. v. Δήμου Πάφου,

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2398, στη σελίδα 2413, ο έντιμος Δικαστής κ. Τ. Ηλιάδης, είπε: «Επιπρόσθετα δεν μπορούν να παραγνωρισθούν οι πρόνοιες του άρθρου 2 του Κεφ. 224 που προνοούν ότι οι λέξεις «ακίνητη ιδιοκτησία» περιλαμβάνει «οικοδομάς και έτερα κατασκευάσματα, οικοδομήματα ή προσαρτήματα στερρώς συνδεδεμένα μεθ' οιασδήποτε γαίας ή μεθ' οιασδήποτε οικοδομής ή ετέρου κατασκευάσματος ή οικοδομήματος». Το Κεφ. 224 δεν καθορίζει τι είναι «προσάρτημα στερρώς συνδεδεμένο μεθ' οιασδήποτε γαίας» (fixture), αλλά μπορεί να λεχθεί ότι είναι ένα κατασκεύασμα, οικοδόμημα ή οικοδομή που έχει τοποθετηθεί, αναγερθεί ή εφαρμοσθεί πάνω σε γη ή σε οικοδόμημα έτσι που να αποτελεί μέρος της γης ή του οικοδομήματος. Τα δύο βασικά στοιχεία που απαντούν στο ερώτημα αν ένα τέτοιο κατασκεύασμα, οικοδόμημα ή οικοδομή αποτελεί προσάρτημα είναι (α) Η έκταση της προσάρτησης και (β) ο σκοπός της προσάρτησης. (Ίδε Cheshire's "Modern Law of Property", 12th Edition, p. 138). Σύμφωνα με τον Woodfall το προσάρτημα αναφέρεται σε αντικείμενα που έχουν προσαρτηθεί σε γη (ίδε Woodfall "Landlord and Tenant", 27th Edition, p. 695) και σύμφωνα με τον Megarry «συμπεριλαμβάνει οτιδήποτε έχει προσαρτηθεί (attached) σε γη έτσι ώστε να αποτελεί μέρος της γης (ίδε Megarry and Wade "The Law of Real Property", p. 643).» Chattels: Προσωπικά κινητά αντικείμενα (chattels personal) είναι τα αντικείμενα που δυνατόν να μεταφερθούν. Βλέπετε το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 35, παράγραφος 1204, κάτω από την επικεφαλίδα Chattels Personal: "Chattels personal are, strictly speaking, things movable, but in modern times the expression is used to denote any kind of property other than real property and chattels real." Στην παράγραφο 1205 του ιδίου συγγράμματος, εξηγείται ότι: "Corporeal and incorporeal chattels. Property in chattels personal may be in possession or in action. It is in possession where the possessor has not only the right to enjoy, but the actual enjoyment of, the chattels, the chattels being in that case sometimes called 'corporeal chattels'. Where only a bare right to enjoy exists, the property is said to be 'in action', and the chattels are called 'incorporeal'. Personal property may also be partly in possession and partly in action, for example bills of exchange and promissory notes. The debt secured by them is a chose in action, but the actual document is a chose in possession. Choses or things in possession include all things which are at once tangible, movable and visible, and of which possession can be taken, for example animals, household articles, money, jewels, corn, garments, and everything else that can properly be put in motion and transferred from place to place." Δηλαδή, υφίσταται δικαίωμα της ιδιοκτησίας σε κινητά αντικείμενα. Στρέφομαι λοιπόν σ' αυτό το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Η φύση της ιδιοκτησίας εξηγείται στην παράγραφο 1227 [2] του συγγράμματος. Συνίσταται σε διάφορα δικαιώματα στην περιουσία, όπως το δικαίωμα αποκλειστικής απόλαυσης, καταστροφής, μετατροπής και αποξένωσης. Η διαφορά μεταξύ της φυσικής και της νομικής κατοχής, εξηγείται στην παράγραφο 1211 του ιδίου συγγράμματος [3]. Έτσι, κάποιος δυνατόν να παραμένει σε νομική κατοχή ενός πράγματος ή κινητής περιουσίας, χωρίς να έχει τη φυσική κατοχή. Η φύση της νομικής κατοχής επεξηγείται στην παράγραφο 1212: "Nature of legal possession. The normal case of legal possession is where the true owner has de fact possession and intends to exclude unauthorised interference. In this instance de facto and legal possession are associated in the same person. A bailee also has de facto and legal possession during the bailment. Legal possession of an article may remain in the owner even where he has lost or abandoned physical possession of it or otherwise ceased to exercise effective control over it, as, for example, where he has lost a jewel in his house, left his implements of husbandry in a field with the intention of returning, or even, perhaps, where he has abandoned the article altogether, provided that no one else has taken de facto possession. The owner has legal possession of an article temporarily in the custody of his employee, except where the employee receives and article form a third person to hold for his employer, in which case the employee holds as bailee and has legal possession, In the same way the owner retains the legal possession where the article is in the custody of a guest or licensee. A thief may, however, have legal possession of stolen goods, the true owner having merely the right to possession, on the principle that possession in fact with the manifest intention to exercise sole dominion imports possession in law." Ο ιδιοκτήτης του πράγματος δυνατόν να παραμένει κατά νόμον ιδιοκτήτης, παρόλο που δεν έχει τη φυσική κατοχή του και διατηρεί το δικαίωμα του στην κατοχή, ακόμα και χωρίς τη φυσική κατοχή. Είναι δυνατόν επίσης, ο ιδιοκτήτης του πράγματος να χάσει προσωρινά το δικαίωμα κατοχής, παρόλο που διατηρεί την νομική κατοχή, εάν π.χ. παραδώσει την κατοχή προσωρινά σε άλλο πρόσωπο, όπως σε ένα θεματοφύλακα (bailee). Βλέπετε σχετικά την παράγραφο 1213 [4] καθώς και την παράγραφο 1225 [5] του Τόμου 35, όπου επαναλαμβάνεται ότι, ακόμα και σε περίπτωση ηθελημένης απώλειας της φυσικής κατοχής, ο ιδιοκτήτης δεν απολύει κατ' ανάγκην την νομική κατοχή. Η εθελοντική παράδοση του αντικειμένου σε τρίτο πρόσωπο, δυνατόν να ισοδυναμεί με τη μεταβίβαση της κυριότητας, αλλά όχι κατ' ανάγκην (παράγραφος 1253 [6]). Όπου υπάρχει ασάφεια αναφορικά με τη φυσική κατοχή, η νομική κατοχή ακολουθεί το δικαίωμα στην κατοχή (βλέπετε παράγραφο 1216 [7]). Σε κάθε περίπτωση, η κατοχή εξαρτάται από τη φυσική δυνατότητα του κατέχοντος να διαχειρίζεται το αντικείμενο κατ' αποκλειστικότητα. Όπου δύο πρόσωπα διεκδικούν φυσική κατοχή, υπερισχύει ο τίτλος ιδιοκτησίας αυτού που αποδεικνύει το δικαίωμα του στην κατοχή (παράγραφος 1221). Ο ιδιοκτήτης του πράγματος, όπου δεν έχει απωλέσει τον τίτλο ιδιοκτησίας σ' αυτό, παραμένει ο νόμιμος ιδιοκτήτης (παράγραφος 1223): "No title against owner. Title to property, being title created merely by the act of reducing a thing into possession, necessarily implies a reduction into possession effected by a lawful act. Such an act, if it constitutes a trespass, cannot create a title to property as against the previous possessor. If the owner of chattels cannot be shown to have parted with his title to them, he must continue to be the owner and to have a title to the chattels superior to any that might be claimed by anyone else, including the finder or the person on whose property the chattels were found." [δική μου υπογράμμιση] Σε περίπτωση που ο ιδιοκτήτης του πράγματος απωλέσει την κατοχή του, επειδή παραμένει ο νόμιμος ιδιοκτήτης, δικαιούται, όπου είναι εφικτό, να αιτηθεί απόφασης ή διατάγματος για την παράδοση του αντικειμένου ή για την καταβολή της εκτιμημένης αξίας του (παράγραφος 1233 [8]). Fixtures: Ιδιαίτερα επεξηγηματικές είναι οι παράγραφοι 172 και 173, στις σελίδες 191 και 192 του Τόμου 27

(1)του συγγράμματος Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση: "172. Classification of objects brought onto the land. An object brought onto the land may be:

(1)a chattel;

(2)a fixture; or

(3)part and parcel of the land itself. Unlike objects falling within head

(1)above, objects falling within head

(2)or head

(3)above are treated as, and become, part of the land. Fixtures (that is, former chattels that had become part of the land) were usually distinguished from chattels (that is, property that remained chattels and had not become part of the land); but because of the confusion sometimes surrounding the terminology, the House of Lords has now stated a preference for the threefold classification set out in heads

(1)to

(3)above rather than the traditional twofold distinction between chattels and fixtures

(3). The consequence of this new threefold classification is that 'fixture' now has a more limited technical meaning." Στην υποσημείωση 3 της παραγράφου, αναφέρονται τα εξής: "Elitestone Ltd. v. Morris [1997] 2 All ER 513, [1997] 1 WLR 687, HL, per curiam. Lord Lloyd of Berwick gave (at 517-518 and 691) two reasons for the 'better' threefold classification. First, the legal meaning of 'fixtures' does not bear the same meaning as it does in everyday life where one thinks of the term 'fixture' as being something affixed to a building. While a fixture may be understood as something affixed to the freehold as accessory to the house (Boswell v. Crucible Steel Co [1925] I KB 119 at 123, CA, per Atkin LJ (plate glass windows forming part of the wall could not be landlord's fixtures as they were made part of the house when it was constructed)), a house itself has been described as a fixture once built into the land (Billing v. Pill [1954] 1 QB 70 at 75, [1953] 2 All ER 1061 at 1063, DC, per Lord Goddard CJ). Second, and perhaps more significantly, the traditional distinction has led to the category of 'tenant's fixtures' (a terms used to cover both trade fixtures and ornamental fixtures: see paras 179-180 post) which are fixtures in the full sense of the word in its traditional meaning, since they form part of the realty, but which may nevertheless be removed by a tenant in the course of or at the end of his tenancy. Such fixtures can be confused with chattels that never become fixtures at all." [δική μου υπογράμμιση] "173. Ownership of fixtures. In accordance with the general rule of law that anything fixed to the freehold becomes part of the freehold, chattels affixed to premises at the date of a lease by a landlord, or some prior owner or tenant, pass under the demise unless expressly or impliedly excluded. Chattels so affixed, and chattels affixed subsequent to the commencement of the lease, must be delivered up to the landlord on the determination of the tenancy, unless the tenant is entitled to remove them by virtue of some special rule of law, statute or agreement, in accordance with the rule of law that whatever has once become part of the inheritance cannot be severed by a limited owner, whether he is owner for life or for years, without the commission of waste. Two questions usually arise for consideration with regard to chattels attached to land or other premises:

(1)whether the attachment is such that they are to be regarded as forming part of the premises, whether permanently or as fixtures; and

(2)if they are fixtures, whether they can be removed by some person other than the owner of the freehold by virtue of some special rule of law, statute or agreement. For the purposes of distinction, items which the tenant may not remove (and which have become part of the land) are usually referred to as 'landlord's fixtures'. This term includes fixtures attached to the premises at the date of the demise, those fixed by the landlord during the term, and also those fixed by the tenant which he is not entitled to remove. Those removable by the tenant are usually referred to as 'tenant's fixtures' and, while attached to the premises, form party of the realty. If the fixtures are not removed by the tenant, they pass to the landlord, and a subsequent tenant takes no interest in them other than as part of the premises demised to him. In practice, the theoretical distinction between items which are removable by the tenant because they have never become fixtures (and remain chattels belonging to the tenant) and items which have become fixtures but so removable as 'tenant's fixtures' has often become blurred." [δική μου υπογράμμιση] Διαπιστώνεται ότι υπάρχουν αντικείμενα τα οποία ήταν αρχικά κινητά και τα οποία καθίστανται προσαρτήματα και δεν δύνανται να αφαιρεθούν και άλλα, τα οποία επίσης ήταν αρχικά κινητά, στη συνέχεια κατέστησαν προσαρτήματα αλλά που ο ενοικιαστής δικαιούται να αφαιρέσει. Αποκτά λοιπόν ιδιαίτερη σημασία η κατάταξη ενός αντικειμένου σε μία από τις προαναφερθείσες κατηγορίες. Το τεστ που εφαρμόζεται, περιγράφεται στην παράγραφο 174 [9] του ιδίου συγγράμματος. Λαμβάνεται υπόψην ο τρόπος και η έκταση της σύνδεσης ή προσάρτησης του αντικειμένου στην ακίνητη ιδιοκτησία και ιδιαίτερα, εάν υπάρχει η δυνατότητα αφαίρεσης του χωρίς να προκληθεί ζημία στο αντικείμενο ή το υποστατικό και επίσης, ο σκοπός της προσάρτησης, δηλαδή εάν ήταν για τη μόνιμη και σημαντική βελτίωση του υποστατικού ή απλά για προσωρινή χρήση ή για την πλέον ολοκληρωμένη απόλαυση και χρήση του αντικειμένου ως κινητό αντικείμενο. Όπου ένα πράγμα είναι προσαρτημένο στη γη ή στο υποστατικό, μόνο με το βάρος του, ως γενικός κανόνας θεωρείται ως κινητό αντικείμενο και όχι μέρος της γης, εκτός εάν υπάρχουν ενδείξεις περί του αντιθέτου. Το βάρος απόδειξης ότι υπήρχε τέτοια πρόθεση, φέρει το πρόσωπο που υποστηρίζει ότι το αντικείμενο έχει καταστεί προσάρτημα. Στην περίπτωση που υπάρχει κάποια σύνδεση με το υποστατικό, θεωρείται προσάρτημα, εκτός εάν οι περιστάσεις υποδηλούν ότι η πρόθεση ήταν να παραμείνει κινητό και το βάρος απόδειξης φέρει το πρόσωπο που υποστηρίζει ότι το αντικείμενο εξακολουθεί να είναι κινητό. Στα πιο πάνω εφαρμόζονται εξαιρέσεις, αλλά ο γενικός κανόνας είναι ως αναφέρεται. Σχετική είναι και η παράγραφος 175 του συγγράμματος Halsbury's, όπου υπογραμμίζεται η σημασία της πρόθεσης των μερών και, μεταξύ άλλων, καταγράφονται τα ακόλουθα: "Mode of annexation. ... If the article cannot be removed without great damage to the land or building, there is a strong presumption that it was intended to form party of the realty. This applies also where the article, even though removable by digging, has become in fact a part of the land, such as an advertisement hoarding fixed to the soil in a substantial manner. The attachment is often such that, although the article is firmly affixed, it can be removed without general damage to the land or building, and therefore may not be a fixture, as, for example, where a greenhouse is fastened by mortar on walls built to support it, or a gas-engine is fastened by bolts and screws to iron plates embedded in concrete, or a boiler is fixed in brickwork or is bolted to a wooden framework embedded in mortar laid on brickwork, or looms in a cotton mill are fastened by nails through the loom feet to wooden plugs, or to beams, in the floor, or machinery fastened to buildings by bolts and nuts, or a threshing machine is fixed by bolts and screws to posts let into the ground, or machinery is fastened by bolts and nuts to concrete beds and worked by power transmitted from an engine by shafts, wheels, and gearing. Whether or not an article has become a fixture or part of the land is ultimately a question of intention, and therefore in one case turn-up seats screwed to the floor of a hall used as a cinema were held to be part of the land because they were intended to be used as part of the permanent equipment of the building, whereas in another case similar seats were held not to be fixtures as they were there for a temporary purpose only." [δική μου υπογράμμιση] Πέραν από την πρόθεση που είναι σημαντική για σκοπούς της διαφοροποίησης μεταξύ προσαρτημάτων και κινητών αντικειμένων, λαμβάνεται υπόψην και ο σκοπός της προσάρτησης του πράγματος στη γη ή το ακίνητο. Βλέπετε σχετικά την παράγραφο 176 του συγγράμματος Halsbury's [10]. Όπου αντικείμενο προορίζεται να παραμείνει στο υποστατικό για την περίοδο της ενοικίασης, για το σκοπό της πιο αποτελεσματικής χρήσης του υποστατικού, αυτό θεωρείται προσάρτημα, παρόλο που ο άμεσος λόγος της προσάρτησης του είναι η σταθεροποίηση του και η ευκολότερη χρήση του. Έτσι, αντικείμενα που στερεώνονται στο υποστατικό με τον τρόπο που περιγράφεται και που δυνατόν να αφαιρεθούν χωρίς ουσιαστική ζημιά στα ίδια ή στο υποστατικό, εάν είναι απαραίτητα για τη χρήση του υποστατικού, θα θεωρηθούν ως προσαρτήματα. Ο γενικός κανόνας, όπως ήδη αναφέραμε, είναι ότι, αντικείμενα που θεωρούνται κινητά, εάν στερεωθούν στη γη ή στο ακίνητο, μετατρέπονται σε προσαρτήματα. Αυτός ο κανόνας, δεν εφαρμόζεται με την ίδια αυστηρότητα στη σχέση μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή, αναφορικά με αντικείμενα που εγκαταστάθηκαν από τον ενοικιαστή και κατέστησαν προσαρτήματα, για το σκοπό της επιχείρησης του ή ως διακοσμητικά στοιχεία και τα οποία αναγνωρίζονται ως 'tenant's fixtures': "The general rule that chattels, once annexed to the land, become part of the property demised and therefore cannot properly be removed by the tenant has been relaxed to some extent as between landlord and tenant. Where an article has been attached to the demised premises by the tenant so as to become a fixture, if it has been affixed for the purposes of trade or ornament, the tenant is entitled, in the absence of agreement to the contrary, to sever the article from the premises and to remove it." (παράγραφος 178 - δική μου υπογράμμιση). Ο σκοπός της προσάρτησης λαμβάνεται υπόψην τόσον για να αποφασιστεί κατά πόσον ένα αντικείμενο είναι προσάρτημα ή κινητό, όσο και για να αποφασιστεί κατά πόσον συνιστά 'tenant's fixture'. Όμως, πρέπει να επιδεικνύεται προσοχή, εφόσον το ερώτημα εάν ένα αντικείμενο έχει καταστεί μέρος της γης ή του οικοδομήματος, είναι ξεχωριστό από το ερώτημα κατά πόσον ο ενοικιαστής έχει το δικαίωμα να το αφαιρέσει (βλέπετε Elitestone Ltd. v. Morris [1997) 1 All ER 513 στη σελίδα 522). Σχετική είναι και η παράγραφος 179 του Τόμου 27

(1)του συγγράμματος Halsbury's). Σχετικά με τα διακοσμητικά στοιχεία (ornamental fixtures [11]), αυτά είναι αφαιρετέα από τον ενοικιαστή, νοουμένου ότι δύνανται να αποσπαστούν από τη γη ή το ακίνητο χωρίς ανεπανόρθωτη ζημιά και εφόσον δεν υπάρχει πρόνοια περί του αντιθέτου στο ενοικιαστήριο έγγραφο. Παραδείγματα τέτοιων διακοσμητικών στοιχείων δίδονται στις υποσημειώσεις της παραγράφου 180. Όπου ένα αντικείμενο δυνατόν να αφαιρεθεί χωρίς να προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στο ενοικιαζόμενο ακίνητο, ούτε ο τρόπος, ούτε ο βαθμός προσάρτησης, ούτε ακόμα το ύψος της ζημιάς που θα προκαλείτο είτε στο αντικείμενο είτε στο ενοικιαζόμενο ακίνητο από την αφαίρεση, επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο το δικαίωμα του ενοικιαστή να το αφαιρέσει, εκτός στο βαθμό που υποδηλούν την πρόθεση με την οποία ο ενοικιαστής στερέωσε το αντικείμενο στο ενοικιαζόμενο υποστατικό. Η γενική πρακτική είναι ότι ο ενοικιαστής ευθύνεται για την αποκατάσταση της ζημιάς που προκαλείται από την αφαίρεση, αλλά, όπου η αφαίρεση προκαλεί ζημιά στην τοιχοποιία, δεν είναι απαραίτητο όπως η αποκατάσταση γίνει σε βαθμό τέλειο ωσάν το αντικείμενο να είχε παραμείνει, αλλά είναι αρκετό να γίνει σε βαθμό που θα είναι πλέον χρήσιμο για τον ιδιοκτήτη ή τον επόμενο ενοικιαστή (Foley v. Addenbrooke

(1844)13 M & W 174 στη σελίδα 196). Αφού έχει ξεκαθαρίσει το είδος του πράγματος, η πρόθεση του ενοικιαστή όταν το εγκατέστησε, η μέθοδος και ο βαθμός εγκατάστασης ή προσάρτησης, η δυνατότητα αφαίρεσης του και η ζημιά που δυνατόν να προκληθεί, γεννάται το ερώτημα: πότε μπορεί και πρέπει ο ενοικιαστής να αφαιρέσει τα αντικείμενα του, είτε chattels είτε tenant's fixtures; Βλέπετε σχετικά την παράγραφο 182 του συγγράμματος Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 27

(1): "Time for removal. Where fixtures are removable by a tenant, the general rule is that he is entitled to exercise this right only during the term and, if he omits to do so, the fixtures become the reversioner's absolute property. If, however, the tenant remains in possession after the term in such circumstances that he is entitled still to consider himself as tenant, his right to remove fixtures continues as long as this state of things last 3. Thus, where the tenant takes a new lease from his landlord thereby effecting a surrender by operation of law of his existing tenancy, the tenant's right to remove tenant's fixtures nevertheless continues. If he is a tenant holding on an uncertain tenancy, his right to remove fixtures continues for such a time as is reasonable to enable him to remove the fixtures after the determination of his tenancy. The general rule applies in whatever manner the term comes to an end, whether by effluxion of time or by surrender or forfeiture, but in a case of surrender or forfeiture a third person, such as a mortgagee of the fixtures from the tenant, is entitled to a reasonable time within which to remove them. A tenant who is entitled to remove fixtures under the stipulations of the lease may remove them within a reasonable time after the determination of the term but he has an obligation to make good damage caused by their installation and removal." Στην υποσημείωση 3, αναφέρεται υποβοηθητικά, ότι: "There is authority that the tenant's right to remove fixtures continues so long as he retains possession: Penton v. Robart

(1801)2 East 88 at 90-91 (tenant held entitled to remove fixtures after the expiration of the term and judgment for possession had been obtained as they were removed when the tenant 'was in fact still in possession of the premises'). Penton v. Robart supra has, however, been doubted and distinguished (see Weeton v. Woodcock supra; Leader v. Homewood supra; and Barff v. Probyn

(1895)64 LJQB 557) and expressly dissented from (see Deeble v. McMullen

(1857)8 Ir CLR 355); but it was referred to with approval in New Zealand Government Property Corpn v. HM and S Ltd supra. It seems that a tenant at sufferance may be entitled to remove fixtures: Barff v. Probyn supra. Where possession proceedings are compromised between the parties, the effect of which is to postpone the date on which the tenant is to deliver up possession of the premises, the question whether the tenant is entitled to remove fixtures in the interim depends upon the construction of the compromise agreement: see Fitzherbert v. Shaw

(1789)1 Hy Bl 258, followed in Heap v. Barton

(1852)12 CB 274." [δική μου υπογράμμιση] Λαμβάνεται πάντοτε υπόψην ότι το δικαίωμα του ενοικιαστή, όπως περιγράφεται πιο πάνω, να αφαιρέσει εμπορικά και άλλα προσαρτήματα, από το υποστατικό, υπόκειται στους όρους του συμβολαίου μεταξύ του ενοικιαστή και του ιδιοκτήτη (βλέπετε παράγραφος 185 [12] ). Με τη διαφοροποίηση μεταξύ επίπλων και προσαρτημάτων, ασχολείται και το σύγγραμμα Megarry's The Rent Acts, 10η έκδοση, Τόμος 1, στις σελίδες 143 και 144[13], με αναφορά στις Αγγλικές νομοθεσίες Furnished Houses (Rent Control) Act 1946 και Rent and Mortgage Interest Restrictions Act 1939. Το σύγγραμμα πραγματεύεται την περίπτωση ενοικίασης επιπλωμένης οικίας, υπό το φως των δύο προαναφερθέντων νομοθεσιών και τα όσα καταγράφονται πρέπει να διαβάζονται μ' αυτό το πρίσμα. Περαιτέρω, γίνεται αναφορά στην υποτίμηση της αξίας των επίπλων, στη σελίδα 150 και στην ημερομηνία που λαμβάνεται υπόψην για να υπολογιστεί η αξία τους για σκοπούς όμως προσδιορισμού του συνολικού ποσού ενοικίου για επιπλωμένη οικία, που είναι η αρχή της ενοικίασης (στην ίδια σελίδα). Αποζημιώσεις: Το βάρος απόδειξης ειδικών αποζημιώσεων ανήκει στον αξιούντα, δηλαδή τους Αιτητές. Οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται λεπτομερώς στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και συγκεκριμένα στοιχεία (βλέπετε σχετικά Σπύρου v. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 298, Ηρακλέους v. Πίτρου

(1994)1 Α.Α.Δ. 239, Αλεξάνδρου v. Ιωάννου

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1157, Χριστοδούλου v. Αγαθοκλέους

(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 396, Μαίττα v. Γεωργίου κ.ά.

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 1, Παναγιώτου v. Φραγκέσκου κ.ά.

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 687, Λοϊζου v. Μουρτζή

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 883, Ζήνων Μερκής Λτδ v. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1923, Πίριλλος v. Κονναρή

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1153 και Μεταξάκης v. Δήμου Λευκωσίας

(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 467). Το άρθρο 27 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83, ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, που αφορά τους όρους της θέσμιας ενοικίασης, προνοεί τα ακόλουθα, στα εδάφια

(2)και

(3): «

(2)Αν δεν υπάρχει ενοικιαστήριο συμβόλαιο ή αν το συμβόλαιο δεν αναφέρει το αντίθετο, ο ιδιοκτήτης υποχρεούται να επιδιορθώσει ελαττώματα που δεν είναι εμφανή (latent defects), το υδατοστεγές της οροφής, την ηλεκτρική, υδραυλική και αποχετευτική εγκατάσταση και από τις φυσικές φθορές όσες δημιουργούν κίνδυνο για τη ζωή του ενοίκου ή περιοίκου.» «

(3)Με την επιφύλαξη των διατάξεων των προηγούμενων εδαφίων του παρόντος άρθρου, ο ενοικιαστής υποχρεούται να προστατεύει το ακίνητο από ζημιές που μπορούν να προκληθούν από τον ίδιο, από τους ενοίκους, από αντιπροσώπους ή προσκεκλημένους του και υποχρεούται να τις επιδιορθώνει χωρίς καθυστέρηση. Ο ενοικιαστής υποχρεούται να επιτρέπει στον ιδιοκτήτη να επιθεωρεί το ενοικιαζόμενο ακίνητο σε λογικά χρονικά διαστήματα και ύστερα από προειδοποίηση.» Οι υποχρεώσεις των μερών κατά τη διάρκεια της θέσμιας ενοικίασης, οριοθετούν και την ευθύνη ενός εκάστου εξ' αυτών για την κατάσταση του μισθίου κατά την παράδοση του και τη λήξη της ενοικιαστικής σχέσης. Ο ιδιοκτήτης είναι υπεύθυνος για όλες τις φυσικές φθορές, άμα τη λήξει της ενοικίασης, ενώ κατά τη διάρκεια της έχει ευθύνη για όσες δημιουργούν κίνδυνο για τη ζωή του ενοίκου, όπως προνοείται στο εδάφιο

(2)πιο πάνω. Αναφορικά με τις πρόνοιες του ενοικιαστηρίου εγγράφου, σχετικές είναι οι ρήτρες 3, 5 και 16 (πιο πάνω). Οι Αιτητές ως ενοικιαστές, ήταν υπεύθυνοι για οποιεσδήποτε τροποποιήσεις ή επισκευές ή προσθήκες για τη μετατροπή του επίδικου σε εστιατόριο - μπαρ και υποχρεούνταν κατά τη λήξη ή τον τερματισμό της ενοικίασης, να παραδώσουν ειρηνικά κατοχή του υποστατικού στις Καθ' ων η Αίτηση ή σ' οποιοδήποτε εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο τους και υποχρεούνταν, εάν το επιθυμούσαν οι Καθ' ων η Αίτηση, να αφαιρέσουν τα σχετικά με την κουζίνα του εστιατορίου έργα. Οι Αιτητές είχαν παραδώσει την κατοχή του επίδικου αλλά επιφύλαξαν το δικαίωμα τους αναφορικά με τον εξοπλισμό εντός αυτού. Η παράδοση έγινε πριν την ημερομηνία που έταξε το Δικαστήριο για το σκοπό αυτό. Συνεπώς, οι Αιτητές απώλεσαν τη φυσική κατοχή του μίσθιου την 1.8.2013, αλλά κρίνεται ότι διατήρησαν την νομική κατοχή μέχρι τουλάχιστον την 31.8.

Ακόμα και η μαρτυρία της Μ.Κ.1 συνάδει με την τοποθέτηση αυτή. Αφ' ης στιγμής παρέδωσαν την κατοχή νομιζόμενοι ότι θα αναλάμβαναν νέοι ενοικιαστές άμεσα, οι οποίοι θα αγόραζαν τον εξοπλισμό των Αιτητών ή μέρος αυτού, και αφ' ης στιγμής επιφύλαξαν τα δικαιώματα τους αναφορικά με τον εξοπλισμό, παραδίδοντας κατοχή του επίδικου αλλά όχι του εξοπλισμού, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είχαν χάσει το δικαίωμα ιδιοκτησίας στον εξοπλισμό μέχρι τουλάχιστον την 31.8.
Από την αλληλογραφία, καθίσταται σαφές ότι και οι Καθ' ων η Αίτηση θεωρούσαν μέχρι τότε, ότι οι Αιτητές είναι οι ιδιοκτήτες του εξοπλισμού. Στη συνέχεια, οι Αιτητές προσπάθησαν να διευθετήσουν συνάντηση στο επίδικο για να αποκτήσουν πρόσβαση και να πάρουν τα πράγματα τους, συνάντηση που τελικά διευθετήθηκε μόλις την 27.9.2013, όταν η κατοχή του επίδικου είχε ήδη περάσει σε τρίτο πρόσωπο και όταν τρίτο πρόσωπο είχε ήδη μεταχειριστεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την περιουσία τους ή μέρος αυτής. Μέρος του εξοπλισμού των Αιτητών παρέμεινε στο επίδικο. Από τα αντικείμενα αυτά, κρίνεται ότι κανένα δεν ήταν προσάρτημα ώστε να μην μπορεί να αφαιρεθεί καθόλου και να είναι μέρος του ακινήτου. Κάποια που δυνατόν να θεωρούνταν ως προσαρτήματα, κρίνεται ότι παρέμειναν ιδιοκτησία των Αιτητών, ως tenant's fixtures και οι Αιτητές είχαν το δικαίωμα να τα αφαιρέσουν, με την υποχρέωση να επιδιορθώσουν οποιαδήποτε ζημιά τυχόν προκαλείτο στο επίδικο από την αφαίρεση τους, υποχρέωση που έχει γενικότερα ο ενοικιαστής. Ακολουθώντας το Ανώτατο Δικαστήριο στη Zeytountsian v. Attorney - General

(1975)7 J.S.C. 914), αναφερόμαστε στο πιο κάτω απόσπασμα από την Αγγλική αυθεντία Regis Property Co. Ltd. v. Dudley

(1959)A.C. 370, στη σελίδα 407, του Λόρδου Denning: «.. there is no term of the tenancy - express or implied - which requires the tenant to do any repairs at all. He is not therefore, under the terms of the tenancy, responsible for any repairs - not even for 'some' of them. But, nevertheless he is, by the common law, under an obligation not to commit waste, that is to say voluntary waste; and he is also under an obligation to use the premises in a tenant-like manner.» Κρίνουμε ότι, τα αντικείμενα ή εξοπλισμός που περιγράφονται στην κυρίως Αίτηση, στην παράγραφο Γ7, ήταν ιδιοκτησία των Αιτητών και παρέμειναν ιδιοκτησία των Αιτητών μετά την 31.8.2013, οι οποίοι είχαν δικαίωμα αφαίρεσης τους από το επίδικο υποστατικό. Δεν κατέστη δυνατόν να αφαιρεθούν, όχι εξ' υπαιτιότητας των Αιτητών και αυτοί δικαιούνται αποζημίωσης από τις Καθ' ων η Αίτηση. Η μαρτυρία των Μ.Α.1 και Μ.Α.3 γίνεται αποδεκτή ως προς την αξία των αντικειμένων ή εξοπλισμού τον Σεπτέμβριο 2013, λαμβάνοντας υπόψην την υποτίμηση από την αγοραία αξία, λόγω χρήσης και φθοράς. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω και με τη σύμφωνο γνώμη των Παρέδρων, εκδίδεται απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 αλληλεγγύως και κεχωρισμένως, για το ποσό των €28.963,37 πλέον νόμιμο τόκο, ως η χρηματική αξία των αντικειμένων και του εξοπλισμού ιδιοκτησία των Αιτητών το Σεπτέμβριο 2013, το οποία βρίσκονταν στο υποστατικό επί της οδού Πρεβέζης 10, στη Λευκωσία, ως αυτά περιγράφονται στη παράγραφο Γ7 της κυρίως Αίτησης. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, αλληλεγγύως και κεχωρισμένως, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €10.000 - €50.000. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «27

(1)Ενοικιαστής όστις, δυνάμει των διατάξεων του παρόνοτος Νόμου, διατηρεί κατοχήν οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατοχήν, τηρεί πάντας τους όρους και προϋποθέσεις του τελευταίου ενοικιαστηρίου συμβολαίου, έστω και αν έχει λήξει η ισχύς του και δικαιούται εις τα εξ αυτών απορρέοντα οφέλη, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου, δικαιούται να παραιτηθή της κατοχής της κατοικίας ή του καταστήματος μόνον κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης ειδοποιήσεως οία θα απητείτο δυνάμει του ενοικιαστηρίου συμβολαίου και σε περίπτωση και σε περίπτωση που δεν απαιτείται τέτοια ειδοποίηση, μόνο κατόπιν γραπτής προειδοποίησης, έναν τουλάχιστο μήνα προηγουμένως: Νοείται ότι εις την περίπτωιν καθ' ην υπενοικιαστής καθίσταται θέσμιος ενοικιατής ο τοιούτος θέσμιος ενοικιαστής κατέχει την κατοικίαν ή το κατάστημα τηρουμένων επιπροσθέτως οιωνδήποτε υφισταμένων περιοριστικών συμφωνιών περιεχομένων εις τους μεταξύ του ιδιοκτήτου και του ενοικιαστού όρους και προϋποθέσεις ενοικιάσεως.» [2] "

Meaning of 'ownership'. Ownership consists of innumerable rights over property, for example the rights of exclusive enjoyment, of destruction, alteration and alienation, and of maintaining and recovering possession of the property from all other persons. Those rights are conceived not as separately existing, but as merged in one general right of ownership." [3] "
Physical and legal possession distinguished. 'Possession' is a word of ambiguous meaning, and its legal senses do not coincide with the popular sense. Its meaning depends upon the context which it is used. In English law it may be treated not merely as physical condition protected by ownership, but as a right in itself. The word 'possession' may mean effective, physical or manual control, or occupation, evidenced by some outward act, sometimes called de facto possession or detention as distinct from a legal right to possession. This is a question of fact rather than of law. 'Possession' may mean legal possession: that possession which is recognised and protected as such by law. The elements normally characteristic of legal possession are an intention of possessing together with that amount of occupation or control of the entire subject matter of which it is practically capable and which is sufficient for practical purposes to exclude stranger from interfering. Thus, legal possession may exist without de facto possession, and de facto possession is not always regarded as possession in law. A person who, although having no de facto possession, is deemed to have possession in law is sometimes said to have constructive possession." [4] "
Right to possession. The word 'possession' is sometimes used inaccurately as synonymous with the right to possession. This right to possess is a normal incident of ownership, but an owner's right to possess may be temporarily suspended, as, for example, where he has bailed the goods to a bailee for a term, and, conversely, the right to possess may exist temporarily in one who is not the owner, for example a bailee. Moreover, a right to possess may be subject to the superior right of one who has a better title. For example, a finder's right to possess does not avail against that of the true owner." [5] "
Voluntary loss of possession. Physical or de facto possession may be lost by discontinuance of physical control in various ways, but the loss of physical control does not necessarily involve loss of legal possession, and a person entitled to immediate possession who has temporarily parted with de facto possession has the rights and remedies of a de facto possessor. Loss of possession may also be occasioned by destruction or extinction of the chattel in fact or in law. Loss of possession obviously results from a transfer or delivery of the chattel to another. Abandonment of goods takes place when possession of them is quitted voluntarily without any intention of transferring them to another. A buried coffin is not regarded as abandoned, but remains in the possession of the deceased person's representatives or in that of the person who buried the deceased. Similarly, the internment of animals does not imply abandonment. The possession of a person who has wilfully abandoned a thing does not necessarily render him liable for any damage subsequently caused by the thing abandoned." [δική μου υπογράμμιση] [6] "
Effect of delivery. Delivery is the voluntary transfer of the possession of goods to another. Where a movable object is delivered to a person with intent to transfer ownership, for example in the case of gifts or sales, the property in the goods is transferred. A change of possession does not, however, necessarily involve a change of ownership. As the article may be transferred for a limited purpose only, as in the case of bailments. Furthermore, delivery of a chattel by an employer into the custody of his employee does not, unless it be shown that this was the intention, give the employee even possession in law; but, where delivery is made by a third person to an employee on behalf of his employer, the employee acquires possession in law as a bailee." [7] "
Possession by owner. An owner of goods enjoying the full rights of ownership has de facto possession, or use and enjoyment. Conversely, possession is prima facie evidence of title. The right to have legal and de fact possession is a normal but not necessary incident of ownership. Such a right may exist, with or apart from, de facto or legal possession, and in different person at the same time in virtue of different proprietary rights. Thus, when an owner has been wrongfully dispossessed of his goods, by theft, or has lost them, he retains the right to possess them; but, where he has bailed them for a term or by way of pledge, this right is temporarily suspended. Similarly, an executor immediately on the testator's death and before probate has constructive possession of the testator's goods. Where de facto possession is undetermined, as, for example, where it is equally consistent with the facts that possession may be in one person or another, legal possession attaches to the right to possess." [8] "
Change of possession. Loss of possession of chattels may result in loss of ownership, owning to the practical difficulty of following up the ownership of movables. If proceedings can effectively be brought, a judgment or order for the delivery of goods or payment of their assessed value may be enforced by process of execution. Ownership also follows possession, if acquired in good faith and for value, in the case of current coin and negotiable instruments. However, in the case of stolen goods, unless sold in market overt or, in some cases, dealt with outside the jurisdiction, the ownership remains in the true owner, and, where the goods have been sold in market overt to a purchaser in good faith, the property may be restored to the true owner if and when the thief is prosecuted to conviction." [9] "
Test to determine what are fixtures. Whether an object that has been brought onto the land has been affixed to the premises so as to become a fixture (or a permanent part of the land) is a question of fact which principally depends first on the mode and extent of the annexation, and especially on whether the object can easily be removed without injury to itself or to the premises and secondly on the purpose of the annexation, that is to say, whether it was for the permanent and substantial improvement of the premises or merely for a temporary purpose or for the more complete enjoyment and use of the object as a chattel. The mode of annexation is, therefore, only one of the circumstances to be considered, and may not be the most importation consideration. An object which is attached to the premises only by its own weight will not general be regarded as a fixture (or part and parcel of the land), unless circumstances show that it was intended to become part of the premises, and the onus of proving that there was such an intention rests on the party asserting that the object has become a fixture or part of the land. If, however, an object is to some extent attached to the premises, it will be considered to be a fixture or part of the land unless the circumstances show that it was intended all along to remain a chattel, and in such a case the onus is on the party asserting that it is still a chattel." [δική μου υπογράμμιση] [10] "
Purpose of annexation. Although the immediate reason for fastening an article, such as a loom, may be only to steady it and make it more convenient for use, the article will be deemed to be a fixture if it is intended that it is to remain on the premises for the remainder of the term as a means of more effectually enjoying the use of the premises. If there is such an intention, the article will be treated as permanently attached to the premises even though it is capable of being moved from one part of the premises and fastened in another. Hence articles and machinery necessary for the use of land as agricultural land, or premises as a factory, and attached to it in the manner already described, may be fixtures notwithstanding that they could be removed without substantial damage to the land or premises." [11] "
Ornamental fixtures. Objects which have been fixed to the freehold by way of ornament or for domestic convenience and utility have from the earliest times been removable by the tenant provided that the lease does not provide to the contrary and that they are capable of being severed without irreparable injury to the land. Articles which form an essential part of a house at the time of its construction may not be removed, and it is doubtful whether such articles may properly be called fixtures of any description. Skylights are not fixtures but form part of the roof. The removal of certain fixtures may require listed building consent." [12] "
Contract to leave fixtures. The tenant's right to remove trade or other fixtures is subject to the terms of the contract between the landlord and himself, and will be lost if he has covenanted to yield up the demised premises with the fixtures in such language as to make it imperative to construe 'fixtures' as including fixtures removable by a tenant.... For the lease to take away a tenant's ordinary legal right to remove 'tenant's fixtures', the intention to this effect must, however, be clearly expressed so that it is not sufficient to deprive the tenant of this right that the tenant had installed the relevant item pursuant to a contractual obligation to do so." [13] "(b) Fixtures. ....Further, nothing is 'furniture' if on detachment it would become 'so altered as to lose the utility it preciously possessed,' e.g., a table fixed to the wall and depending for support on a wall bracket. Articles attached to the fabric of the dwelling-house which would otherwise be furniture must be regarded as part of the premises (and so not furniture) 'if they cannot be detached without appreciable damage to or alteration of the fabric or themselves. (c) Articles excluded. 'Furniture' thus does not include the following: wainscoting; modern fitted baths (as opposed to the old-fashioned bath-tub); electric immersion water heaters and electric panel fires; most built-in wardro

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.