PIZZA PLUS LIMITED ν. Πιτσιλλίδη κ.α., Αίτηση αρ.: Ε45/2018, 27/8/2018

(1)και 5, στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983, όπως τροποποιήθηκε, κανονισμοί 4, 5, 9 και 12(α)(β), στις αρχές της επιείκειας, στο κοινοδίκαιο, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καθώς επίσης και στη σύμφυτη εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου" και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της XXXXX Δημητρίου (Π.Δ.) Διευθύντριας της Αιτητών, ημερ. 22.5.2018, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι: Στα πλαίσια της κυρίως αίτησης οι Αιτητές έχουν εξασφαλίσει, στις 27.4.2018, προσωρινά διατάγματα και οι Καθ' ων η αίτηση έχουν καταχωρίσει ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως, με σκοπό την ακύρωση των προσωρινών διαταγμάτων. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του XXXXX Μονιάτη (Στ.Μ.) ημερ. 17.5.2018, όπου στην παράγραφο 27 (στο εξής αναφερόμενη ως η "παράγραφος 27"), ο τελευταίος αναφέρεται σε συνάντηση η οποία έλαβε χώρα στην παρουσία των συνηγόρων των Αιτητών και των Καθ' ων η αίτηση και στη συζήτηση που είχαν μεταξύ τους τα εμπλεκόμενα μέρη. Η συνάντηση αυτή είχε γίνει «άνευ βλάβης και χωρίς επηρεασμό των δικαιωμάτων των μερών». Αυτή είναι η μόνη συνάντηση που έγινε στην παρουσία των διαδίκων και των δικηγόρων τους και μάλιστα χρονικά τοποθετείται μετά την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων, δηλαδή μετά τις 27.4.

1. Στη διάρκεια της συνάντησης αυτής, είχε καταστεί σαφές ότι τα μέρη θα συζητούσαν ανοικτά και τίποτε από τα όσα θα λέγονταν, θα χρησιμοποιείτο στο Δικαστήριο, καθότι η συνάντηση γινόταν άνευ βλάβης. Όλοι οι παρόντες είχαν συμφωνήσει με τα πιο πάνω. Η ενόρκως δηλούσα είναι επίσης ενοχλημένη από το περιεχόμενο της παραγράφου 27, διότι τα γεγονότα που περιγράφονται σ' αυτήν καταλογίζουν στους Αιτητές παράνομη συμπεριφορά και οι αναφορές του Στ. Μ. είναι αβάσιμες, άσχετες και σκανδαλώδεις. Σύμφωνα με νομική συμβουλή που έχει λάβει, η ένορκη δήλωση του Στ. Μ. δεν συμμορφώνεται με τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι δικαιολογημένη. Ένσταση Η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησε στις 30.5.2018, ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως στο παρόν αίτημα προβάλλοντας, ως λόγους ένστασης, τα πιο κάτω: «
2. Δεν υπάρχει νομικό και/ή πραγματικό έρεισμα για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
3. Το περιεχόμενο της παραγράφου 27 της ένορκης δήλωσης του XXXXX Μονιάτη ημερομηνίας 17/5/2018 της οποίας η Αιτήτρια αιτείται τη διαγραφή δυνάμει της υπό εξέταση αίτησης δεν αφορά σε επικοινωνία αναφορικά με την οποία η Αιτήτρια απολαμβάνει οποιοδήποτε προνόμιο και/ή δεν αφορά σε γεγονότα τα οποία προέκυψαν για πρώτη φορά μεταγενέστερα της καταχώρησης της εναρκτήριας αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και της έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος ημερομηνίας 27/4/2018 και/ή το περιεχόμενο της εν λόγω παραγράφου δεν κρίνεται άσχετο και/ή σκανδαλώδες και/ή επιπόλαιο και/ή ενοχλητικό και/ή ουδεμία ζημιά προκαλεί στην Αιτήτρια ούτως ώστε να αιτιολογείται καθ' οιονδήποτε τρόπο και/ή να κρίνεται αναγκαία η διαγραφή της.
4. Η υπό εξέταση αίτηση είναι καταχρηστική και αποσκοπεί στην καθυστέρηση της εκκρεμούσας διαδικασίας εξέτασης της συνέχισης της ισχύος του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 27/4/
6. Δεν είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα υπό τις περιστάσεις.» Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ειδοποίηση ένστασης, ο ενόρκως δηλών XXXXX Μονιάτης (σύζυγος της Καθ' ης η αίτηση 4) επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και ισχυρίζεται περαιτέρω ότι: Η Π. Δ. προβάλλει τους ισχυρισμούς περί προστασίας προνομιούχας επικοινωνίας "κατά το δοκούν", καθότι η ίδια βασίστηκε σε άνευ βλάβης επικοινωνία με τους Καθ' ων η αίτηση, για να αιτηθεί μονομερώς την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος στις 27.4.
7. Αυτό φαίνεται σε αλληλογραφία που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση στου Στ. Μ. ημερ. 26.4.
8. Περαιτέρω οι διάφορες συζητήσεις μεταξύ των διαδίκων, με σκοπό την εξεύρεση προσωρινής λύσης για χρήση του τεμαχίου από την Αιτήτρια, αλλά και την ανάπτυξη του ακινήτου από τους ιδιοκτήτες τους, δεν έλαβαν χώρα μετά τις 27.4.2018, όπως ισχυρίζεται η Αιτήτρια. Το συγκεκριμένο ζήτημα που αφορούσε προτεινόμενο διαχωρισμό του τεμαχίου είχε συζητηθεί πολλές φορές μεταξύ των διαδίκων αλλά και μεταξύ των συνηγόρων των διαδίκων. Έλαβε μεν χώρα στις 9.5.2018, η συνάντηση στην οποία αναφέρεται η Π. Δ. (και στην οποία παρόντες ήταν οι συνήγοροι των Αιτητών και των Καθ' ων η αίτηση και ο ενόρκως δηλών, η Π. Δ. και ο σύζυγος της) αλλά αυτή δεν ήταν η μοναδική συζήτηση της πρότασης που έθεσαν οι Καθ' ων η αίτηση προς τους Αιτητές. Αδυνατεί λέει ο Στ. Μ. να αντιληφθεί το λόγο της «ενόχλησης της Π. Δ., καθότι η πρόταση προερχόταν από την πλευρά των Καθ' ων η αίτηση προς τους Αιτητές και επομένως αν όντως υπήρχε ζήτημα παραβίασης προνομίου, αυτό το προνόμιο απολάμβαναν οι Καθ' ων η αίτηση και όχι οι Αιτητές. Κανένα προνόμιο των τελευταίων παραβιάζεται και ούτε ζημιά μπορεί να τους επιφέρει αυτή η δήλωση. Αγορεύσεις: Εφόσον το ζήτημα είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις. Υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους οι δύο πλευρές παρουσίασαν τις αγορεύσεις τους επικαλούμενοι και τη σχετική με το ζήτημα νομολογία. Νομική Πτυχή: Το ζήτημα της διαγραφής ισχυρισμών από ένορκη δήλωση διέπεται από την Δ.39 Θ.18, η οποία τυγχάνει αναλογικής εφαρμογής από το παρόν Δικαστήριο, δυνάμει των κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών και στην οποία προνοούνται τα ακόλουθα : "The Court or a Judge may order to be struck out from any affidavit any matter which is scandalous and irrelevant." Με το ζήτημα αυτό ασχολείται η αυθεντία Soboh Petroleum (Cyprus) LTD ν. Hussein Ali Nasrat Abdallah

(2013)1 Α.Α.Δ. 1520, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: Η Δ.39 - θ. 18* και η Δ.19 - θ. 26** των Θεσμών, στις οποίες, μεταξύ άλλων, στηρίζεται η αίτηση, παρέχουν τη δυνατότητα να διαγραφεί - η μεν πρώτη από ένορκη δήλωση, η δε δεύτερη από δικόγραφο - οτιδήποτε είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες, ή το οποίο τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, ή να προκαλέσει αμηχανία, ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Η εξουσία διαγραφής που παρέχεται από τις πιο πάνω Διαταγές είναι διακριτικής μορφής και, ταυτόχρονα, πλατιά. Στη Vector Onega A.G. ν. Πλοίου M/V Girvas κ.ά. (Αρ. 1)

(2000)1 Α.Α.Δ. 16, αναφέρθηκε ότι:- (σελ. 23) «Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες υπαγορεύουν στένεμα της εξουσίας για να ασκηθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, όπως όταν επιζητείται διαγραφή υλικού από δικόγραφο λόγω δεδικασμένου, η εξουσία αυτή δε χάνει ολότελα το διακριτικό της χαρακτήρα.» Σύμφωνα δε με το Annual Practice, 1958, σελ. 477-479, η φράση: "Tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action" - («τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής») - έχει ερμηνευθεί φιλελεύθερα από τα δικαστήρια, έτσι ώστε απλή πολυλογία να μην προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δε διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις." Η Δ.39 Θ.18 είναι πανομοιότυπη με την Δ.38 Θ.11 των Αγγλικών θεσμών του 1960. Σχετική αναφορά γίνεται στην απόφαση Ship Maria v. Williams & Glyns Bank Ltd

(1984)1 C.L.R. 701, όπου λέχθηκαν τα κάτωθι από τον Σαββίδη, Δ.: "Under old rule 11 of Order 38 of the English Rules (those in force on 15th August 1960), the Court may order to be struck out of any affidavit any matter which is scandalous and irrelevant. [.] The English practice and the Rules of the Supreme Court applicable are, according to our law and jurisprudence, those in force on 15th August, 1960. In the notes under Order 38, rule 3, which deal with the contents of affidavits, in the Annual Practice 1960, p. 924 under the heading, "Scandal-Relevancy", we read: "An affidavit must be pertinent and material and. may be ordered to be taken off the file if scandalous and irrelevant matter is inserted (Osmaston v. Association of Land Financiers,

(1878)W.N. 101; Kernick v. Kernick, 12 W.R. 335; Goddard v. Parr, 3 W.R. 633; Cracknail v. Hanson, 11 Ch. D.p. 12), or the scandalous matter may be expunged (Warner v. Mosses,

(1881)W.M. 69; and see r.11). The Court will only strike out matter that is both scandalous and irrelevant, or is otherwise oppressive (per Buckley, L.J., Re Jessop

(1910)W.M. 128, a case in which the C.A. refused to strike out extracts from letters marked 'without prejudice')". In the example given in the notes in the Annual Practice 1960 under Order 19, rule 27 and Order 25, rule 4, as statements which are scandalous reference is made to Smith v. The British Insurance Co.

(1883)W.M. 232 which was an action on marine policies and a paragraph which purported to state what took place at an official inquiry held by the Wreck Commissioners was struck out as an attempt to discredit the plaintiff and to prejudice the fair trial of the action. Περαιτέρω καθοδήγηση ως προς την έννοια των όρων «άσχετο» και «σκανδαλώδες» μπορεί ν' αντληθεί επίσης από την Αγγλική νομολογία, η οποία υπαγορεύει ότι: · το κατά πόσο ένα θέμα θεωρείται σκανδαλώδες, κρίνεται από το αν είναι θέμα για το οποίο θα γινόταν αποδεκτή μαρτυρία για να καταδειχθεί η αλήθεια των ισχυρισμών που είναι σκανδαλώδεις, σε σχέση με την αιτούμενη θεραπεία. (βλ. Christie v. Christie

(1873)L.R. 8 Ch. 499, 503). · το γεγονός και μόνο ότι ισχυρισμοί αναφέρονται σε ένα σκανδαλώδες γεγονός δεν τους μετατρέπει σε σκανδαλώδεις εάν είναι σχετικοί με τα επίδικα θέματα (βλ. Millington v. Loring

(1880)6 Q.B.D. 196). Στην παρούσα περίπτωση αποτελεί κοινά αποδεκτό γεγονός ότι η συνάντηση, στην οποία αναφέρεται η παράγραφος 27, έγινε σε στα πλαίσια προσπάθειας εξεύρεσης συμβιβασμού, όπου οι παρευρισκόμενοι συμφώνησαν ότι αυτή θα λάβει χώρα "άνευ βλάβης". Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσον το περιεχόμενο μιας τέτοιας συνάντησης είναι δυνατόν αποκαλυφθεί στο Δικαστήριο, από τους Καθ' ων η αίτηση χωρίς την συγκατάθεση των Αιτητών. Απάντηση δίδεται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws (4th edn) paras 212 - 213, το οποίο πραγματεύεται το ζήτημα των "χωρίς επηρεασμό δικαιωμάτων" συνομιλιών ("without prejudice" communications). "

1. Communications "without prejudice". Letters written and oral communications made during a dispute between the parties, which are written or made for the purpose of settling the dispute, and which are expressed or otherwise proved to have been made "without prejudice", cannot generally be admitted in evidence. The rule does not apply to communications which have a purpose other than settlement of the dispute; thus, it does not apply in respect of a document which, from its character, may prejudice the person to whom it is addressed. [.]
2. Limits of the rule. The contents of a communication made "without prejudice" are admissible when there has been a binding agreement between the parties arising out of it, or for the purpose of deciding whether such an agreement has been reached, and the fact that such communications have been made (though not their contents) is admissible to show that negotiations have taken place, but there are not otherwise admissible. Thus they cannot be used as admissions, or as acknowledgments to prevent a debt from becoming statute-barred, or, normally, for the purpose of deciding the question of costs, or to show malice, although it has been held that they may be admitted to prove matters not connected with the merits of the dispute." Είναι φανερό από το πιο πάνω απόσπασμα ότι σε καμιά από τις εξαιρέσεις του προνομίου εμπίπτει η παρούσα περίπτωση. Σημειώνεται δε, ότι ο σκοπός της συνομιλίας και όχι ο χρόνος στον οποίο αυτή έλαβε χώρα, είναι το σημαντικό στοιχείο. Εξετάζοντας με ιδιαίτερη προσοχή το περιεχόμενο της παραγράφου 27, διακρίνω ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό ως μαρτυρία, αφού στο βαθμό που αποδίδει στους Αιτητές παράνομη συμπεριφορά είναι σκανδαλώδες και άσχετο, ενώ στο βαθμό που αναφέρεται σε προνομιούχα συνομιλία είναι επίσης ανεπίτρεπτη η παρουσίαση του. Βρίσκω στην βάση όλων των πιο πάνω, ότι η διακριτική μου ευχέρεια δεν μπορεί παρά να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης της παρούσας αίτησης. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάζεται η διαγραφή της παραγράφου
3. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Διαγραφή μέρους ένορκης δήλωσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο