Χαραλάμπους ν. Αδάμου, Αίτηση Αρ.: Ε108/17, 27/8/2018

(1)ee και 9(h), Δ.64 στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό 1983 Κανονισμοί 2, 11, 12, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο Ν.23/84 άρθρα 6, 11, 13, 15 και 16 και στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 22, 29, 30, 31 και 32, στη συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου, στο Σύνταγμα και στο Δίκαιο της Επιείκειας, και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή ημερομηνίας 01/03/2018, στην οποία αναφέρει τα εξής: Το Δικαστήριο εξέδωσε την σε βάρος του, απόφαση στη βάση ψευδών παραστάσεων, αφού μέχρι τον Μάρτιο του 2017 τα ενοίκια καταβάλλονταν. Παρουσίασε αποδείξεις προς υποστήριξη της θέσης του αυτής, για το συνολικό ποσό των €3.060.- Η Καθ' ης η αίτηση εισέπραττε από το κράτος (από το Ε.Ε.Ε. του Αιτητή) ποσό €224.- μηνιαίως. Καμία ευθύνη υπέχει ο ίδιος για την κατάσταση που δημιουργήθηκε, ενώ ο δικηγόρος στον οποίο ανατέθηκε η εκπροσώπησή του στην κυρίως Αίτηση, αμέλησε να ενεργήσει δεόντως. Ως αποτέλεσμα, κινδυνεύει να μείνει χωρίς στέγη και είναι ορθό και δίκαιο να παραμεριστεί η εκδοθείσα απόφαση, ώστε να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ένσταση: Η Καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στις 26.03.2018, με την οποία απορρίπτει τα όσα προβάλλει ο Αιτητής στην παρούσα αίτηση και προβάλλει συνολικά δέκα λόγους ένστασης ως εξής: «Α. Το εκδοθέν Διάταγμα δεν μπορεί να παραμεριστεί καθ' ότι εκδόθηκε νομότυπα και δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος, οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί και η Νομολογία για παραμερισμό του. Β. Το υπό 1, αίτημα του Καθ' ου η Αίτηση είναι λανθασμένο καθ' ότι το Διάταγμα του οποίου ο Καθ' ου η Αίτηση εξαιτείται τον παραμερισμό, είναι ημερομηνίας 24/10/2017 και όχι ημερ. 08/11/2017, με αποτέλεσμα το Σεβαστό Δικαστήριο να αδυνατεί να εκδώσει οποιοδήποτε τέτοιο διάταγμα. Γ. Η παρούσα αίτηση είναι νόμω αβάσιμη καθώς τα γεγονότα που περιέχονται στην Ένορκη Δήλωση του Καθ' ου η αίτηση δεν ταυτίζονται με τα γεγονότα που περιέχονται στην υπό εκδίκαση Αίτηση. Δ. Δεν αποκαλύπτει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση δεδομένου του γεγονότος ότι τα Τεκμήρια 1 και 2 που επισύναψε ο Καθ' ου η Αίτηση δεν αποδεικνύουν ότι το συνολικό ποσό των ενοικίων από την ημερ. που ο Καθ' ου η Αίτηση άρχισε να ενοικιάζει το ακίνητο, ήτοι την 1η Ιουλίου 2014, μέχρι και την ημερομηνία καταχώρησης της παρούσας, ήτοι το Σεπτέμβριο του 2017 καταβλήθηκαν πλήρως. Ε. Δεν δίδονται επαρκείς εξηγήσεις για τους λόγους για τους οποίους ο Καθ' ου η Αίτηση δεν καταχώρησε εμπροθέσμως Σημείωμα Εμφάνισης, καίτοι η επίδοση της Αίτησης έγινε νομίμως και δεόντως ούτε για την καθυστέρηση καταχώρησης της παρούσας Αίτησης από την ημερομηνία επίδοσης του Διατάγματος. ΣΤ. Η αμέλεια δικηγόρου δεν δύναται σε καμία περίπτωση να καταστεί λόγος, για τον οποίο θα πρέπει να αναγεννηθεί μία αποπερατωθείσα διαδικασία. Ζ. Η συμπεριφορά του Καθ'ου ισοδυναμεί με περιφρόνηση του Δικαστηρίου και της Δικαιοσύνης καθώς και πλήρη αδιαφορία για την υπόθεση του. Η. Ο Καθ' ου η Αίτηση προσέρχεται ενώπιον του Δικαστηρίου κακή τη πίστη, αποκρύβει την αλήθεια ενώ προβάλλει ψευδείς, ανακριβείς και παραπλανητικούς ισχυρισμούς στην προσπάθεια του για να πείσει για δήθεν καλή υπεράσπιση στην Αίτηση Έξωσης της Αιτήτριας. Θ. Η Αίτηση του Καθ' ου η Αίτηση συνιστό κατάχρηση της διαδικασίας καθώς αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στην πρόκληση καθυστέρησης για την αποφυγή λήψης μέτρων εκτέλεσης εναντίον του από την Αιτήτρια, στον εκμηδενισμό είσπραξης των επιδικασθέντων ποσών και στον σφετερισμό της ιδιοκτησίας της Αιτήτριας. I. Ο Καθ' ου η Αίτηση κωλύεται από του να αξιώνει τα έξοδα της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, ημερομηνίας 01/03/2018.» Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση, στην οποία επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, απορρίπτει τις θέσεις του Αιτητή και υποστηρίζει ότι: Ο Αιτητής επιχειρεί να παραμερίσει διάταγμα άλλης ημερομηνίας (08.11.2018) από το επίδικο διάταγμα (το οποίο εκδόθηκε στις 24.10.2018). Δεν ταυτίζεται έτσι η ένορκη δήλωση του Αιτητή, με το περιεχόμενο της αίτησής του. Από τον Ιούνιο του 2017 κανένα ποσό της καταβάλλει η Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ όλα τα ποσά που έχουν καταβληθεί στην ίδια εμφαίνονται στις καταστάσεις τραπεζικού λογαριασμού που έχει καταθέσει. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα σε βάρος του. Διαδικασία Δεν αντεξετάστηκε οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και αφού αγόρευσαν οι δύο πλευρές, το Δικαστήριο επιφύλαξε την παρούσα απόφαση. Εφόσον το ζήτημα που εξετάζεται είναι αμιγώς νομικό και μοναδικό σκοπό έχει την διαπίστωση της συνδρομής των προϋποθέσεων έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Στις αγορεύσεις τους, οι δύο συνήγοροι υποστήριξαν τις θέσεις τους αντίστοιχα, παραπέμποντας στην μαρτυρία και στην νομολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί επιβάλλουν όπως στις ενδιάμεσες αιτήσεις παρατίθενται με ακρίβεια οι διατάξεις που αποτελούν το νομικό τους υπόβαθρο. Οι Κανονισμοί αυτοί εφαρμόζονται αναλογικά από το παρόν Δικαστήριο[2], εφόσον δεν υπάρχει στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο ή στους Κανονισμούς άλλη ρητή πρόνοια. Ανατρέχοντας στη Δ.48 Θ.2

(1)διαπιστώνουμε ότι σε αυτή προνοούνται τα ακόλουθα: "Save where other provision is made, every application to the Court shall be in writing stating the nature of the order or direction sought and referring to the specific section of the Law or to the specific Rules of Court upon which it is founded." Η συγκεκριμένη διάταξη έχει αποτελέσει αντικείμενο νομολογίας στην οποία έχει επεξηγηθεί ότι ο καθορισμός των σχετικών διατάξεων στις ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει να εφαρμόζεται αυστηρά, επειδή οι ενδιάμεσες διαδικασίες εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης. Για το λόγο αυτό, πρέπει τα πραγματικά και νομικά ζητήματα να καθορίζονται με ακρίβεια, ώστε να δίδεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα σύντομης εκδίκασης αυτών των διαβημάτων [βλ. Kouppa and another v. Vassiliades

(1981)1 J.S.C. 120]. Προκειμένου να διαπιστωθεί η ορθότητα ή μη της νομικής βάσης της παρούσας αίτησης, θα πρέπει να εξεταστούν μία προς μία οι διατάξεις που αποτελούν την νομική της βάση. Δ.17 θ.10 Ο θεσμός αυτός αφορά την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να παραμερίζει ή να τροποποιεί αποφάσεις που έχουν εκδοθεί λόγω παράλειψης του Εναγομένου να καταχωρήσει εμφάνιση, υπό δίκαιους όρους. Σημειώνω όμως ότι στο παρόν Δικαστήριο δεν τυγχάνει εφαρμογής η πρόνοια αυτή, εφόσον δεν προνοείται η καταχώρηση, σύμφωνα με τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς "σημειώματος εμφάνισης" . Στην προκειμένη περίπτωση, η εφαρμοζόμενη πρόνοια είναι μόνο το άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου Ν.23/83, καθότι αυτό υπαγορεύει ο περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικός Κανονισμός, στον Κανονισμό 12(α): «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» Επομένως, δεν σχετίζεται η Διαταγή αυτή με το αίτημα για παραμερισμό απόφασης που έχει εκδοθεί από το παρόν Δικαστήριο και το κατά πόσο ο Αιτητής έχει «καλή» ή «εκ πρώτης όψεως» υπεράσπιση στην κυρίως Αίτηση, δεν είναι επίδικο θέμα (βλ. Συμεού ν. Είκοσι και άλλοι

(2006)1 Α.Α.Δ). . Δ.26 θ.14 Ισχύουν και εδώ τα όσα πιο πάνω αναφέρω σε σχέση με τις πρόνοιες των κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. Η Διαταγή αυτή αφορά σε περιπτώσεις όπου έχει εκδοθεί απόφαση ερήμην του διάδικου, στη βάση των θεσμών της Πολιτικής δικονομίας και όχι δυνάμει των περί Ενοικιοστασίου Κανονισμών. Δ.33 θ.05 Η διαταγή αυτή είναι άσχετη με την παρούσα αίτηση, αφού αφορά την παράλειψη του διαδίκου να παρουσιαστεί στη δίκη. Δ.39 Η διαταγή αυτή είναι επίσης άσχετη διότι αφορά τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν τις ενδιάμεσες αιτήσεις. Δ.40, Δ.43Α Αυτές οι διαταγές αφορούν τα ζητήματα της εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων και καμία σχέση έχουν με το ζήτημα του παραμερισμού απόφασης. Δ.48 Δεν βοηθά την υπόθεση του Αιτητή η επίκληση της διαταγής αυτής. Αναφορικά με αυτή τη διάταξη υιοθετώ το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Evand Promotions Ltd κ.ά.

(1998)1B 736, το οποίο ομιλεί αφ' εαυτού: "Η απλή επίκληση της Δ.48 δεν παρέχει αφ' εαυτής δικαίωμα καταχώρισης οποιασδήποτε αίτησης. Η Δ.48 διαγράφει μόνο το δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υποβληθεί μία ενδιάμεση αίτηση εφ' όσον αυτή έχει ως νομικό υπόβαθρο ειδικό άρθρο του Νόμου ή ειδικό Θεσμό (specific section of the Law or specific Rule of Court). Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)1 Α.Α.Δ. 1965, με αναφορά στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Kouppa and another v. Vassiliades

(1981)1 J.S.C. 120, σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο ειδικό άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και ή τον ειδικό θεσμό ή τους θεσμούς που το στοιχειοθετούν, παρέχοντας την απαραίτητη δικαιοδοσία στο δικαστή, αποτελεί σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 Θ.1, όρο απαράβατο για την έγκυρη χρήση του δικονομικού αυτού μέτρου (βλ., επίσης, Ματθαίου κ.α. ν. Άνιφτου

(1992)1 Α.Α.Δ. 529)." Δ.64 Αυτή η διαταγή αφορά την παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και δεν τυγχάνει εφαρμογής από το παρόν Δικαστήριο[3]. Ν.14/60: αρ. 22, 29, 30, 31, 32 Με εξαίρεση το άρθρο 22 που αφορά τη διαδικασία ενώπιον των Επαρχιακών Δικαστηρίων και το άρθρο 32 το οποίο αφορά την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων (που δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση) τα υπόλοιπα άρθρα τυγχάνουν μεν εφαρμογής από το παρόν Δικαστήριο, αλλά διατυπώνουν μόνο τις γενικές αρχές αναφορικά με το εφαρμοζόμενο από τα Δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας δίκαιο, την πρακτική και της υποχρέωση τους για πλήρη διάγνωση των επίδικων θεμάτων. Άρθρα 6 και 15 του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/

1. Στη νομική βάση της παρούσας αίτησης, περιλαμβάνονται και τα άρθρα 6 και 15 του Ν.23/83 τα οποία αφορούν ειδικά το ζήτημα της αναθεώρησης, τροποποίησης, ακύρωσης απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου. Παρά το γεγονός ότι στην αγόρευση του Αιτητή καμία αναφορά γίνεται στα άρθρα αυτά της Νομοθεσίας, βρίσκω ότι ικανοποιείται η απαίτηση της Νομολογίας όσον αφορά την νομική βάση της παρούσας αίτησης. Το παρόν Δικαστήριο έχει εξουσία ακύρωσης, αναθεώρησης ή τροποποίησης διατάγματος ή απόφασης, δυνάμει των άρθρων 6 και 15 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου Ν.23/83(στο εξής αναφερόμενος ως «ο Νόμος»). Η επιλογή στην επίκληση των άρθρων αυτών, εξαρτάται από το κατά πόσο ο ενοικιαστής, που αξιώνει την ακύρωση του διατάγματος έξωσης, έχει επιστρέψει ή όχι την κατοχή του μισθίου στον ιδιοκτήτη του. Το άρθρο 6 του Νόμου, αφορά τις περιπτώσεις όπως η παρούσα (όπου το μίσθιο δεν έχει παραδοθεί στον ιδιοκτήτη) και προνοεί τα πιο κάτω: "
2. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τα ακόλουθους περιπτώσεις: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή απόφασης· (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επιτεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους· (γ) εις περίπτωσιν καθ' ην υπάρχει διαθέσιμος νέα μαρτυρία ουσιαστικής φύσεως ήτις δεν ηδύνατο να προσαχθή διά της ασκήσεως ευλόγου επιμελείας όταν το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη· (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του. (ε) σε περίπτωση κατά την οποία εκδόθηκε διάταγμα έξωσης βάσει του άρθρου 11

(1), (στ), (ζ), (η) και ο ιδιοκτήτης μέσα σε εύλογο χρόνο από την παράδοση της κατοχής δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης.» Αυτές οι πρόνοιες διαφέρουν από τις πρόνοιες της Δ.17, Θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στην προκειμένη περίπτωση η εφαρμοζόμενη πρόνοια είναι το άρθρο 6 του Νόμου. ΤΥΠΟΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Παρά τη διαπίστωσή μου ότι τα άρθρα 6 και 15 του Ν.23/83 αποτελούν την ορθή νομική βάση του παρόντος αιτήματος εντούτοις θα πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα του τύπου της παρούσας αίτησης. Οι αιτήσεις για αναθεώρηση, ακύρωση ή τροποποίηση διατάγματος ή απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων καταχωρούνται σύμφωνα με τον Τύπο 2 των περί Ενοικιοστασίου Κανονισμών και αποτελούν νέα αυτοτελή διαδικασία. Αυτό επιβάλλει ο κανονισμός 7 των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών: "7(α) Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου αρχίζει με την καταχώριση αιτήσεως σύμφωνα με τον Τύπο 1 ή 2 που καθορίζεται στο παράρτημα των Κανονισμών. (β) Ο Τύπος 1 ακολουθείται σε περιπτώσεις για τον καθορισμό ή αύξηση ενοικίου, την ανάκτηση κατοχής και εξώσεις. Ο Τύπος 2 σε περιπτώσεις που αφορούν την αναθεώρηση διαταγμάτων, αιτήσεις για αποζημιώσεις για ψευδείς παραστάσεις και απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων και σε κάθε άλλη περίπτωση που δεν προνοείται ρητά στους παρόντες Κανονισμούς. .................................. (ζ) Αίτηση που υποβάλλεται σύμφωνα με τον Τύπο 2 πρέπει να περιλαμβάνει λεπτομέρειες για τα θέματα που καθορίζονται πιο κάτω ανάλογα με τη φύση της αιτήσεως: (ι) Όταν η αίτηση αποσκοπεί στην αναθεώρηση Διατάγματος λεπτομέρειες του διατάγματος που εκδόθηκε και των γεγονότων που δικαιολογούν την αναθεώρησή του. (η) Αίτηση που υποβάλλεται κατά τον Τύπο 1 ή 2 υπογράφεται από τον αιτητή ή το δικηγόρο του και ορίζει ότι το πρόσωπο ή πρόσωπα προς τα οποία απευθύνεται έχουν δικαίωμα να αμφισβητήσουν την αίτηση στο σύνολο ή μέρος της με την καταχώριση απαντήσεως εντός 14 ημερών από την επίδοση της αιτήσεως. Η αίτηση καταχωρίζεται στη Γραμματεία του αρμόδιου Δικαστηρίου και ο αιτητής εφοδιάζει τη Γραμματεία με τον αναγκαίο αριθμό κατά την κρίση του Γραμματέα αντιγράφων ................................" Στην παρούσα υπόθεση συγκρίνοντας τον Τύπο 2 με την καταχωρηθείσα αίτηση, είναι φανερό ότι ο Αιτητής δεν ακολούθησε τα όσα προνοούν οι σχετικοί Κανονισμοί. Οι συνέπειες της παρατυπίας προβλέπονται στον Κανονισμό 12(β) (ως έχει αναριθμηθεί ο Κανονισμός 11(α) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού), ως εξής: «12 (β) Μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες των Κανονισμών δε συνεπάγεται την ακύρωση της διαδικασίας εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει τούτο.» Παρά το γεγονός ότι δεν τυγχάνει απευθείας εφαρμογής στις υποθέσεις ενοικιοστασίου η Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σημειώνω ότι οι πρόνοιες των δύο διατάξεων[4] είναι παρόμοιες και σκοπό έχουν να ανάγουν στο Δικαστήριο την απόρριψη ή διαγραφή (λόγω μη συμμόρφωσης με τους κανονισμούς), οποιουδήποτε μέτρου. Ως εκ τούτου, οι αρχές που διέπουν την εφαρμογή της Δ.64 τυγχάνουν αναλογικής εφαρμογής και στις περιπτώσεις του κανονισμού 12(β). Βασική αυθεντία στο ζήτημα της παράλειψης συμμόρφωσης με τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς αποτελεί η απόφαση Wunderlich v. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 στην οποία διευκρινίστηκε ότι: "[Σ]σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.64. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (Βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.

(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd

(1995)3 A.A.Δ. 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1996)3 A.A.Δ. 323). Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (Βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης "πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών"). . Στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει οι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι: Ο δυσμενής επηρεασμός της άλλης πλευράς (βλ. Metroinvest (πιο πάνω), Carmel Exporters (Sales) Ltd v. Sea-Land Services Inc. [1981] 1 W.L.R. 1068, 1079), η πρόκληση αδικίας στον διάδικο που ευθύνεται για την παρατυπία (βλ. Leal v. Dunlop Bio-Process Inter Ltd [1984] 1 W.L.R. 874, 881), και το μέγεθος της παρατυπίας." Στην μεταγενέστερη απόφαση στην Πολιτική Έφεση Αρ. 362/2009 ANS SECRETARIES LTD v. ORIANDA MANAGEMENT FZ LLC κ.α. , ημερομηνίας 3.7.2014, λέχθηκαν επίσης τα πιο κάτω: "Με τη νέα Διάταξη 64, όπως αυτή τροποποιήθηκε με το Διαδικαστικό Κανονισμό 2/95, η προσπάθεια του Δικαστηρίου θα πρέπει πάντοτε να κλίνει υπέρ της διάσωσης οποιουδήποτε δικονομικού μέτρου που παρεκκλίνει από τους Θεσμούς, ενώ προηγουμένως αυτό θα εθεωρείτο άκυρο. Ωστόσο, στη νομολογία τονίζεται ότι η Δ.64 δεν είναι πανάκεια και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να θεραπεύει θεμελιώδεις παραλείψεις και ελαττώματα ασύνδετα προς αυτούς (βλ. Karl Heinz Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου, ανωτέρω, Πετρίχου ν. Χατζηιωσήφ

(1998)1 ΑΑΔ 81 και Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, ανωτέρω και Κυριάκου κ.α. ν. Φραντζίδη

(1999)1 ΑΑΔ 2035). [.] Εάν όλες οι παρατυπίες θεραπεύονται αυτόματα, δεν θα υπάρχει πλέον κανένα κίνητρο για το διάδικο που διαπράττει την παρατυπία να αποτείνεται στο δικαστήριο για να την θεραπεύσει (βλ. Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, ανωτέρω). Αντίθετα, για να αποφύγει την πληρωμή τυχόν εξόδων, θα προτιμά να επαναπαύεται αναμένοντας τον αντίδικό του να κινηθεί και το δικαστήριο να ενεργήσει κατά τρόπο που να θεωρεί την παρατυπία ως θεραπευθείσα." Όμως, παρά την προβολή του ζητήματος της παρατυπίας στην ένσταση της Καθ' ης αίτηση, δεν έχει ζητηθεί από τον Αιτητή η απαλλαγή της αίτησης από την παρατυπία. Παρόλα αυτά, εξετάζοντας κατά πόσο η παρατυπία θα, μπορούσε να θεραπευθεί, διαπιστώνω ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε και προωθήθηκε ως ενδιάμεση αίτηση και αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει απλή παρατυπία. Σε αντίθεση με τις κυρίως Αιτήσεις του Τύπου 2 των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών (στις οποίες η διαδικασία διεξάγεται, μεταξύ άλλων, και με βάση τις Δ.30 και 33 των θεσμών Πολιτικής δικονομίας), οι ενδιάμεσες αιτήσεις εμπίπτουν στους περιορισμούς της Δ.48, με τις προφανείς επιπτώσεις στον χειρισμό της διαδικασίας καθώς και στην παρουσίαση της μαρτυρίας. Ο Αιτητής με την προώθηση της παρούσας ως ενδιάμεσης αίτησης, έχει προβεί σε λανθασμένη έναρξη της διαδικασίας. Λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος της παρατυπίας και το γεγονός ότι αυτή επηρεάζει δυσμενώς, τα δικαιώματα της Καθ' ης η αίτηση βρίσκω ότι η παρατυπία δεν δύναται να θεραπευθεί. Ως εκ τούτου οδηγεί αναπόφευκτα στην ακυρότητα της όλης διαδικασίας. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Στην βάση των πιο πάνω διαπιστώσεων μου, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Αίτηση παραμερισμού απόφασης, νομική βάση, τύπος [1] Αναφέρομαι στην κυρίως Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό. [2] Δυνάμει των Κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. [3] Βλ. σελ. 10-12, πιο κάτω. [4] Του Κανονισμού 12(β) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού και της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην οποία προνοούνται τα εξής: 1.

(1)H μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.

(2)Τηρουμένης της παραγράφου

(3), το Δικαστήριο δύναται, εφόσο διαπιστώσει τέτοια μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς, όπως προβλέπεται στην παράγραφο

(1), και υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως κρίνει δίκαιο, να παραμερίσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τη διαδικασία στην οποία επεσυνέβη η μη συμμόρφωση, οποιοδήποτε βήμα έγινε στη διαδικασία εκείνη, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή, ή ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι παρόντες Κανονισμοί, να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις, εάν χρειάζονται, και να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, εάν χρειάζεται, αναφορικά με τη διαδικασία γενικά, όπως κρίνει πρέπον.

(3)To Δικαστήριο δε θα παραμερίζει εξ ολοκλήρου οποιαδήποτε διαδικασία, ή το κλητήριο ένταλμα, ή άλλο εναρκτήριο μέσο με το οποίο έχει αρχίσει η διαδικασία, για το λόγο ότι έχει χρησιμοποιηθεί διαφορετικό εναρκτήριο μέσο για την έναρξη της διαδικασίας από εκείνο που απαιτεί οποιοσδήποτε από τους παρόντες Κανονισμούς. 2. Αίτηση για παραμερισμό οποιασδήποτε διαδικασίας, οποιουδήποτε βήματος που έγινε σε οποιαδήποτε διαδικασία, ή οποιουδήποτε εγγράφου, αποφάσεως ή διατάγματος σε αυτή, λόγω παρατυπίας, δε θα επιτρέπεται, εκτός εάν υποβάλλεται μέσα σε εύλογο χρόνο και προτού o διάδικος που υπέβαλε την αίτηση προβεί σε οποιοδήποτε νέο βήμα, αφότου η παρατυπία περιήλθε σε γνώση του. Οι προτεινόμενοι λόγοι για παραμερισμό δυνάμει του παρόντος Κανόνα, θα αναφέρονται στην αίτηση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο