Πέτρου ν. Στυλιανού, Αίτηση αρ.: Ε13/2015, 9/11/2018

(1)(ζ) του Ν. 23/1983, με σκοπό την χρήση του από τον υιό της Αιτήτριας (Χ. Α. Π., που στο εξής θα αναφέρεται ως ο "Χ."). Απάντηση: Με την Απάντηση της, η Καθ' ης η Αίτηση αρνείται το περιεχόμενο της Αίτησης και ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι: (α) Τυχούσα έξωση της θα προκαλέσει στην ίδια μεγαλύτερη ταλαιπωρία και ουσιαστική ζημιά, αφού ασκεί στο μίσθιο εδώ και δώδεκα χρόνια την επιχείρηση τη και η πελατεία της προέρχεται από την γύρω περιοχή. (β) Υπήρξε αδύνατη η εξεύρεση άλλου κατάλληλου, για την ίδια, υποστατικού προς ενοικίαση. (γ) είναι μητέρα δύο παιδιών τα οποία είναι φοιτητές και εξαρτώμενοι από την ίδια και τυχούσα απώλεια της εργασίας της θα καταστήσει αδύνατη την κάλυψη των αναγκών της οικογένειας της. Αξιώνει δε η Καθ' ης η Αίτηση, σε περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος έξωσης: (

1. i)Αποζημίωση δυνάμει του άρθρου 12 του Ν.23/1983. (
2. ii)Απώλεια εμπορικής εύνοιας (iii) Έξοδα μετακίνησης και επαναλειτουργίας της επιχείρησης της. Ακροαματική διαδικασία: Η παρούσα Αίτηση εμπίπτει στην κατηγορία υποθέσεων "ταχείας εκδίκασης" και έτσι δόθηκαν οδηγίες για την κατάθεση γραπτής μαρτυρίας για την υπόθεση της κάθε πλευράς. Κατατέθηκε αρχικά η μαρτυρία της Αιτήτριας και στην συνέχεια αυτή της Καθ' ης η αίτηση. Αφού εγκρίθηκε το αίτημα για αντεξέταση των μαρτύρων της Καθ' ης η αίτηση, οι δύο μάρτυρες παρουσιάστηκαν και αντεξετάστηκαν στις 16.1.2018 και 31.1.2018, αντίστοιχα. Μαρτυρία Μαρτυρία για την Αιτήτρια Ο Χ. Α. Π. υπήρξε μάρτυρας της Αιτήτριας (Μ.Α.1) και στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι είναι εγκεκριμένος εκτιμητής ακινήτων, εγγεγραμμένος στο Ε.Τ.Ε.Κ. και μέλος του R.I.C.S. Ετοίμασε, με οδηγίες της Αιτήτριας και παρουσίασε, έρευνα η οποία διεξάχθηκε με σκοπό την καταγραφή και εξακρίβωση καταστημάτων στην «μικρή περιοχή και γύρω από το επίδικο κατάστημα» που είναι κενά, καθώς και το ύψος των ενοικίων που απαιτούν οι ιδιοκτήτες τους. Τα στοιχεία που έχει λάβει υπόψη του αποτελούνται από τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά των καταστημάτων, τη θέση τους, το ύψος του ενοικίου και άλλα που φαίνονται στην έρευνα που παρουσίασε. Καμία αναπροσαρμογή έχει γίνει στα ενοίκια. Το τελικό του συμπέρασμα είναι ότι στην προαναφερόμενη περιοχή δεν υπάρχουν καταστήματα προς ενοικίαση με ενοικιαστική αξία μικρότερη από αυτή του επίδικου καταστήματος και έτσι θεωρεί ότι το αιτούμενο διάταγμα έξωσης είναι λογικό και δίκαιο να εκδοθεί. Τονίζει δε ο μάρτυρας ότι έχει ενεργήσει χωρίς συναισθηματισμούς, ως επαγγελματίας και με αντικειμενικότητα, με σκοπό να βοηθήσει το Δικαστήριο. Ο δεύτερος μάρτυρας για την Αιτήτρια (Μ.Α.2) είναι ο σύζυγος της, Α. Π., ο οποίος στη δική του Ένορκη Δήλωση αναφέρει τα εξής: Η Αιτήτρια είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του μισθίου, ως εμφαίνεται από τον τίτλο ιδιοκτησίας. Η επίδικη ενοικίαση έγινε την 1.10.2002 μεταξύ της τότε επικαρπώτριας του μισθίου και της Καθ' ης η αίτηση, με αρχικό ενοίκιο €205,03 (ΛΚ 120), ενώ το τελευταίο ενοίκιο ανέρχεται σε €276. Το δικαίωμα επικαρπίας έχει ακυρωθεί κατά τον Οκτώβριο του 2014 και έκτοτε η Αιτήτρια είναι η απόλυτη ιδιοκτήτρια του μισθίου. Η Καθ' ης η αίτηση κατέχει και χρησιμοποιεί το μίσθιο ως κομμωτήριο και κλήθηκε όπως παραδώσει την κατοχή του στην Αιτήτρια, με επιστολή του συνηγόρου της ημερ. 20.11.2014, καθότι αυτό είναι αναγκαίο για να χρησιμοποιηθεί ως επαγγελματική στέγη από τον Χ.. Δεν έχουν εξευρεθεί ανάλογα καταστήματα προς ενοικίαση στην περιοχή με το ίδιο ή λογικό ενοίκιο. Παρά τη διάρκεια της έρευνας τους που ξεκίνησε από τον Νοέμβριο του 2014 (μέχρι τον Μάϊο του 2017). Το κατάστημα απαιτείται καθότι ο Χ. είναι άνεργος και επιθυμεί να το χρησιμοποιήσει για να αποκτήσει τη δική του εργασία (εκτιμητικό γραφείο) και επίσης να εκμεταλλευτεί συγκεκριμένη κρατική χορηγία, η οποία θα καλύψει μέρος των εξόδων μετατροπών και εξοπλισμού του γραφείου. Στην περίπτωση ανάκτησης του καταστήματος, αυτά τα έξοδα θα πραγματοποιηθούν στο μίσθιο και θα παραμείνουν εκεί μόνιμα. Σε σχέση με το δικόγραφο της Καθ' ης η αίτηση, ο μάρτυρας αρνείται τους ισχυρισμούς της[1] και καλεί το Δικαστήριο να εγκρίνει ως δίκαιη και λογική την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Αξιολόγηση μαρτύρων Αιτήτριας Από τα όσα οι μάρτυρες της Αιτήτριας ανέφεραν, δεν αμφισβητούνται η σύναψη της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης, το ύψος του μηνιαίου ενοικίου, η εργασία που διεξάγεται σε αυτό, το επάγγελμα του Χ. και η επίδοση της ειδοποίησης ημερομηνίας 20.11.2014. Αυτά θα αποτελέσουν επομένως και ευρήματα του Δικαστηρίου. Αποδέχομαι επίσης την έκθεση που περιλαμβάνει το αποτέλεσμα της έρευνας του Χ.. Αποδέχομαι στην βάση αυτής, ότι η Αιτήτρια, αφού έθεσε συγκεκριμένα κριτήρια (περιορισμό της έρευνας στην μικρή περιοχή και γύρω από το επίδικο κατάστημα - αναζήτηση καταστημάτων με ενοικιαστική αξία μικρότερη από αυτήν του μισθίου), δεν έχει εντοπίσει κατάστημα προς ενοικίαση από τον Χ.. Διαπιστώνω όμως, ότι οι ισχυρισμοί περί της ανεργίας του Χ. δεν έχουν τεκμηριωθεί (αφού καμία αναφορά γίνεται από τον ίδιο τον μάρτυρα στην επαγγελματική του κατάσταση). Θα ανέμενε κάποιος ότι ο Χ., ως ο άμεσα ενδιαφερόμενος θα έκανε εκτενή αναφορά σε αυτό το ζήτημα. Πέραν τούτου, η επαγγελματική σχέση του Χ. με το εκτιμητικό γραφείο (στο οποίο η Αιτήτρια ανέθεσε την διενέργεια έρευνας), δεν έχει εξηγηθεί καθόλου. Και προκύπτει λογικά το εξής ερώτημα: πως συνάδει ο ισχυρισμός του συζύγου της Αιτήτριας περί ανεργίας του Χ., με το γεγονός ότι ο ίδιος ο Χ. όχι μόνο δεν πρόβαλε τέτοιο ισχυρισμό, αλλά έχει προβεί σε έρευνα υπό την επαγγελματική του ιδιότητα και μάλιστα όχι προσωπικά, αλλά μέσω του εκτιμητικού γραφείου CAP TARGET CHARTERED VALUATION SURVEYORS. Για τους πιο πάνω λόγους δεν αποδέχομαι, ως ατεκμηρίωτο, τον ισχυρισμό περί της ανεργίας του Χ.. Μαρτυρία για την Καθ' ης η αίτηση: Ο σύζυγος της Καθ' ης η αίτηση Γ. Σ. κατέθεσε ένορκη δήλωση ως μάρτυρας 1 για την Καθ' ης η αίτηση (Μ.Κ.1). Σε αυτήν αναφέρει ότι ο ίδιος είναι τραπεζικός υπάλληλος και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα καθότι καθημερινά τα απογεύματα αλλά και τα Σάββατα βοηθά τη σύζυγο του στην εργασία της, στο μίσθιο. Συγκεκριμένα, ασχολείται με τα τηλεφωνήματα για διευθέτηση ραντεβού, τις εισπράξεις, την έκδοση αποδείξεων και την τήρηση των λογαριασμών. Η σύναψη της επίδικης συμφωνίας έλαβε χώρα την 1.10.2002 και είχε διάρκεια δύο χρόνια και πρόνοια για ανανέωση για άλλα δύο χρόνια. Το δικαίωμα ανανέωσης εξασκήθηκε και η μίσθωση συνέχισε έκτοτε να ανανεώνεται, χωρίς νέο συμβόλαιο. Η Καθ' ης η αίτηση έχει καταστεί εν τω μεταξύ θέσμια ενοικιάστρια και λειτουργεί στο μίσθιο για πέρα από 15 χρόνια επιχείρηση κομμωτηρίου. Έχει προβεί η Καθ' ης η αίτηση σε έξοδα επιδιόρθωσης και διαμόρφωσης του μισθίου σε κομμωτήριο, τα οποία ανήλθαν σε περίπου ΛΚ15.000, ενώ κατά το έτος 2009 έγινε ανακαίνιση του χώρου με κόστος περίπου €4.000. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα προκαλέσει απώλεια αυτής της επένδυσης. Γνωρίζει την πελατεία της Καθ' ης η αίτηση, την οποία αποτελούν κυρίως κάτοικοι της περιοχής του μισθίου και μάλιστα κυρίες μεγάλης ηλικίας, οι οποίες το επισκέπτονται χωρίς να χρειάζονται μεταφορικό μέσο. Τυχούσα έξωση θα μειώσει δραματικά την πελατεία του κομμωτηρίου και θα προκαλέσει τεράστιες οικονομικές δυσκολίες και ταλαιπωρία στην οικογένεια του. Ανατέθηκε σε Λογιστή, ο υπολογισμός της εμπορικής εύνοιας της επιχείρησης της Καθ' ης και των απωλειών σε περίπτωση μετακίνησης της. Σύμφωνα με αυτόν, αναμένεται σε τέτοια περίπτωση η πελατεία του κομμωτηρίου να μειωθεί κατά 60%. Αναμένεται ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν θα έχει καθόλου εισοδήματα για κάποιο διάστημα, μετά την μετακίνηση του κομμωτηρίου, ενώ θα παρουσιάζει σημαντική μείωση εισοδημάτων για τα επόμενα έτη. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση (Τεκμήριο 3), η επανάκτηση της επιθυμητής πελατείας θα χρειαστεί από 2 μέχρι 4 χρόνια. Παραπέμπει επίσης στην ανάλυση των εισοδημάτων της επιχείρησης για τα έτη 2011 μέχρι 2015. Το μίσθιο βρίσκεται πολύ κοντά στην κατοικία τους και γειτονεύει με αυτήν με αποτέλεσμα η Καθ' ης η αίτηση να μεταβαίνει καθημερινά εκεί με τα πόδια. Αναφέρθηκε επίσης στα παιδιά τους τα οποία είναι φοιτητές με ηλικίες 23 και 25 ετών, και εξαρτώνται οικονομικά από τους γονείς τους. Η Καθ' ης η αίτηση έχει αναθέσει στο εκτιμητικό γραφείο Ιωάννης Μιχαλάκη & Συνεργάτες τη διενέργεια έρευνας αναφορικά με την ύπαρξη καταστημάτων στη Λεμεσό ανάλογων με το μίσθιο και με λογικό ενοίκιο. Διαφαίνεται έτσι ότι υπάρχει στη Λεμεσό πληθώρα τέτοιων καταστημάτων. Σε περίπτωση που διαταχθεί η έξωση της Καθ' ης η αίτηση, η ταλαιπωρία, ζημιά και απώλεια που αυτή θα υποστεί θα είναι έκδηλα και υπερβολικά δυσανάλογη από αυτήν που θα υποστεί ο γιος της Αιτήτριας στην αντίθετη περίπτωση. Εάν παρόλα αυτά το Δικαστήριο προβεί στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, καλείται να επιδικάσει εναντίον της Αιτήτριας τις δέουσες αποζημιώσεις πλέον την απώλεια της εμπορικής εύνοιας της επιχείρησης της. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.1 διευκρίνισε ότι τα έξοδα στα οποία αναφέρθηκε αφορούσαν αρχικά τη διαμόρφωση του μισθίου σε κομμωτήριο (διότι προηγουμένως ήταν ραφτάδικο) και ακολούθως την συντήρηση (κυρίως) του μισθίου λόγω της υγρασίας που επικρατεί σ' αυτό ένεκα των λουτήρων. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Κ.1 Έχει καταδειχθεί από την αντεξέταση του μάρτυρα, η προσωπική γνώση των γεγονότων στα οποία αναφέρθηκε και δεν διακρίνω υπερβολή στην μαρτυρία του. Εξαίρεση στα πιο πάνω αποτελούν τα ζητήματα στα οποία ο μάρτυρας αναφέρθηκε χωρίς όμως τεκμηρίωση, όπως: 1. το κόστος διαμόρφωσης και ανακαίνισης του μισθίου. Αυτά έχουν παραμείνει στο επίπεδο της απλής αναφοράς. 2. η έκθεση του λογιστή την οποία παρουσίασε και η οποία περιέχει πληροφορίες αναφορικά με το μικτό και καθαρό εισόδημα της επιχείρησης της Καθ' ης η αίτηση. Ενώ γίνεται αναφορά στα δεδομένα "που έχουν καταγραφεί στο τμήμα του Εφόρου Φορολογίας", δεν παρουσιάστηκαν αυτά τα δεδομένα στο Δικαστήριο. Ο σχετικός πίνακας φέρει μόνο την σφραγίδα του λογιστικού γραφείου. Η απουσία των φορολογικών δηλώσεων (και κατά συνέπεια των δεδομένων στα οποία βασίστηκε η λογιστική έκθεση), καθιστά το πόρισμα του λογιστή αναφορικά με την κερδοφορία της επιχείρησης ακροσφαλές. Δεν αποδέχομαι, για αυτό το λόγο, τις αναφορές στην κερδοφορία της επιχείρησης της Καθ' ης η αίτηση. Δεν αποδέχομαι επίσης το συμπέρασμα του μάρτυρα αναφορικά με την στάθμιση της ταλαιπωρίας των δύο πλευρών (το οποίο αποτελεί ανεπίτρεπτη μαρτυρία γνώμης). Με εξαίρεση τις πιο πάνω παρατηρήσεις μου, αποδέχομαι την υπόλοιπη μαρτυρία του Μ.Κ.1. Ο Ι. Μ., μάρτυρας 2 για την Καθ' ης η αίτηση (Μ.Κ.2), είναι εκτιμητής ακινήτων, μέλος του Ε.Τ.Ε.Κ. και του R.I.C.S. και ασκεί το επάγγελμα αυτό στην Κύπρο από το έτος 2005. Ανατέθηκε στην εταιρεία του[2], από το συνήγορο της Καθ' ης η αίτηση η ετοιμασία αιτιολογημένης Έκθεσης Εκτίμησης αναφορικά με τη διαθεσιμότητα καταστημάτων στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Λεμεσού. Επισκέφθηκε αρχικά το μίσθιο και ακολούθως ετοίμασε την έκθεση που παρουσίασε ως τεκμήριο. Έχει προβεί σε αναπροσαρμογή των εμβαδών των συγκριτικών καταστημάτων και ακολούθως έχει καθορίσει την ανά τετραγωνικό μέτρο αξία τους, καθώς και του μισθίου. Τα συμπεράσματα του είναι ότι τόσο σε μικρή όσο και σε μεγάλη ακτίνα από το μίσθιο υπάρχουν καταστήματα προς ενοικίαση. Επίσης, με δεδομένο ότι η ανάκτηση της κατοχής του μισθίου έχει ως σκοπό τη χρήση του ως γραφείο, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και ως συγκριτικά και διαμερίσματα (αφού ένα γραφείο δεν χρειάζεται να βρίσκεται απαραίτητα στο ισόγειο). Γνωρίζει από την πείρα του ότι υπάρχει πληθώρα διαθέσιμων προς ενοικίαση γραφείων. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι τα ενοίκια των συγκριτικών ενοικιάσεων θα πρέπει να εξεταστούν στην ανά τετραγωνικό μέτρο αξία τους, ενώ η απόσταση του κάθε ενός από το μίσθιο καταγράφεται επίσης στην έκθεση (σε νοητή ευθεία). Η εμπορικότητα της κάθε οδού αντικατοπτρίζεται συνήθως στις τιμές των ενοικίων της οδού. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση των συγκριτικών με αρ. 6, 7, 9, 10 οι τιμές είναι σχεδόν οι ίδιες με το μίσθιο και μάλιστα είναι καταλληλότερα για χρήση ως εκτιμητικό γραφείο. Σε κάθε περιοχή υπάρχουν διαθέσιμα και με λογικό ενοίκιο υποστατικά. Ως εκτιμητής ακινήτων, γνωρίζει ότι υπάρχουν πολύ καταλληλότερα από το μίσθιο (για τέτοια εργασία) υποστατικά στη Λεμεσό. Δεν έχει περιορίσει την έρευνα του στην "μικρή περιοχή" του μισθίου, διότι η Αίτηση δεν αφορά καθορισμό ενοικίου. Διευκρίνισε ότι οι συγκριτικές ενοικιάσεις πλεονεκτούν του μισθίου ως εξής: Αρ. 1 πλεονεκτεί κατά 25% Αρ. 3 πλεονεκτεί κατά 20% Αρ. 4 και 5 πλεονεκτούν κατά 30% Αρ. 6 και 7 πλεονεκτούν κατά 20% Αρ. 8 πλεονεκτεί κατά 10% Αρ. 9 πλεονεκτεί κατά 20% Αρ. 10 πλεονεκτεί κατά 30% Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Κ.2 Στην βάση των προσόντων και της πείρας του αποδέχομαι τον Μ.K.2 ως εμπειρογνώμονα εκτιμητή ακινήτων. Υποστήριξέ την έκθεση του κατά την αντεξέταση απαντώντας με σταθερότητα και αμεσότητα. Διαπιστώνω όμως ότι ο μάρτυρας έχει εκφράσει γνώμη επί του νομικού ζητήματος της ερμηνείας της φράσης "λογικό ενοίκιο". Η ερμηνεία του μάρτυρα ως προς το τί αποτελεί στην παρούσα περίπτωση "λογικό ενοίκιο", βρίσκεται σε αντίθεση με την νομολογία (ανάλυση του ζητήματος γίνεται στις σελίδες 18 και 19, πιο κάτω). Με εξαίρεση τα όσα σχολιάζω αμέσως πιο πάνω, αποδέχομαι την υπόλοιπη μαρτυρία του Μ.Κ.2 ως ορθή και συγκεκριμένα την διενέργεια έρευνας με σκοπό τον εντοπισμό ανάλογων με το μίσθιο καταστημάτων, στη Λεμεσό, για χρήση από το Χ. και το αποτέλεσμα αυτής. Αποδέχομαι επίσης ως ορθή τη μέθοδο που έχει χρησιμοποιήσει, τα ποσοστά ζωνοποίησης, τις μετρήσεις και τα ποσοστά ποιοτικής αναπροσαρμογής. Ευρήματα του Δικαστηρίου: Στη βάση της αποδεκτής μαρτυρίας και των παραδοχών στα δικόγραφα, βρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως εξής: Η Αιτήτρια είναι ιδιοκτήτρια του μισθίου, το οποίο συμπληρώθηκε πριν την 31/12/99. Η σύναψη της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης έγινε την 1.10.2002, μεταξύ της τότε επικαρπώτριας του (μητέρας της Αιτήτριας) και της Καθ' ης η αίτηση. Η συμφωνία είχε διάρκεια δύο έτη (μέχρι την 30.9.2004) και περιείχε πρόνοια για διετή ανανέωση. Το αρχικό μηνιαίο ενοίκιο του μισθίου ανερχόταν σε Λ.Κ.120,00. Στην εκπνοή της συμφωνίας, αυτή ανανεώθηκε μέχρι την 30.9.2006 και το ενοίκιο αυξήθηκε σε Λ.Κ.130,00. Έκτοτε, η Καθ' ης η Αίτηση εξακολουθεί να κατέχει το μίσθιο, με τελικό μηνιαίο ενοίκιο €276,00 και αυτό είναι το ενοίκιο που καταβάλλει σήμερα. Εντωμεταξύ η επικαρπία ακυρώθηκε, τον Οκτώβριο του 2014. Η Αιτήτρια αξιώνει την ανάκτηση της κατοχής του μισθίου με σκοπό την απόδοση του στον Χ., ώστε ο τελευταίος να δημιουργήσει σε αυτό εκτιμητικό γραφείο. Ο Χ. είναι εγκεκριμένος εκτιμητής ακινήτων και επιθυμεί να ανοίξει το δικό του εκτιμητικό γραφείο, στο μίσθιο. Η Αιτήτρια επέδωσε στις 21.11.2014, στην Καθ' ης η αίτηση ειδοποίηση ημερομηνίας 20.11.2014 με την οποία η Καθ' ης η αίτηση καλείτο να παραδώσει, στις 31.12.2014 την κατοχή του μισθίου, για να χρησιμοποιηθεί από τον Χ. ως η επαγγελματική του στέγη. Λόγω της μη συμμόρφωσης της Καθ' ης η αίτηση με την εν λόγω ειδοποίηση, ακολούθησε η καταχώριση της παρούσας αίτησης. Η Καθ' ης η αίτηση εξακολουθεί να κατέχει μέχρι σήμερα το μίσθιο στο οποίο ασκεί (από την έναρξη της ενοικίασης) την εργασία της, ως κομμώτρια (με την καθημερινή βοήθεια του συζύγου της) με πελατολόγιο κατά κύριο λόγο από την περιοχή του μισθίου, ενώ στην ίδια περιοχή βρίσκεται και η οικία της. Η Αιτήτρια ανέθεσε σε εκτιμητικό γραφείο την διεξαγωγή έρευνας για εξεύρεση κενών προς ενοικίαση καταστημάτων, στην μικρή περιοχή και γύρω από το μίσθιο, με ενοικιαστική αξία μικρότερη από αυτήν του μισθίου. Δεν εντοπίστηκαν, σε αυτήν την περιοχή, διαθέσιμα υποστατικά που να ανταποκρίνονται στα κριτήρια που τέθηκαν από την Αιτήτρια. Αντιθέτως, υπάρχουν καταστήματα προς ενοικίαση, κατάλληλα για τον σκοπό που επιθυμεί ο Χ., στο ευρύτερο κέντρο της πόλεως, με ενοικιαστικές αξίες που κυμαίνονται από €6,92 ανά τ.μ. μέχρι και €37,50. Νομική Πτυχή: Τα άρθρα 11

(1)(ζ) και 11

(2)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί (και που στο εξής θα αναφέρεται ως "ο Νόμος"), προνοούν τα ακόλουθα: " 11

(1)Ουδεμία απόφασις και ουδέν διάταγμα εκδίδεται δια την ανάκτησιν της κατοχής οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, δια το οποίον ισχύει ο παρών Νόμος, ή δια την εκ τούτου έξωσιν θεσμίου ενοικιαστού, πλην των ακολούθων περιπτώσεων: (ζ) Εις περίπτωσιν καθ΄ην το κατάστημα απαιτείται λογικώς προς κατοχήν υπό του ιδιοκτήτου, της συζύγου ή των τέκνων του και όπου οιοσδήποτε εξ αυτών δεν ηδυνήθη να εξασφαλίση ετέραν ανάλογον και με λογικόν ενοίκιον στέγην δια την επιχείρησιν του ή δια σκοπούς επιχειρήσεως και το Δικαστήριον θεωρεί λογικήν την έκδοσιν τοιαύτης αποφάσεως ή τοιούτου διατάγματος. Νοείται ότι ουδεμία απόφασις και ουδέν διάταγμα θα εκδίδωνται δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν το Δικαστήριον πεισθή ότι, λαμβανομένων υπ' όψιν όλων των περιστάσεων της υποθέσεως, θα επροξενείτο μεγαλυτέρα ταλαιπωρία δια της εκδόσεως του διατάγματος ή της αποφάσεως παρά δια της αρνήσεως εκδόσεως τούτου." . . . 11

(2)Σε όσες περιπτώσεις δεν απαιτείται από το άρθρο αυτό άλλη γραπτή προειδοποίηση για έξωση, ο ιδιοκτήτης οφείλει να επιδώσει στον ενοικιαστή γραπτή προειδοποίηση έναν τουλάχιστο μήνα προηγουμένως, χωρίς αυτό να επηρεάζει τις εκκρεμούσες ενώπιον του Δικαστηρίου υποθέσεις από της δημοσίευσης του περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) Νόμος του 1995." Συνεπώς, στην παρούσα υπόθεση, για να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα ανάκτησης κατοχής, πρέπει να πληρούνται οι πιο κάτω προϋποθέσεις: Το μίσθιο να εμπίπτει στην έννοια του "ακινήτου" δυνάμει του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Ο Ενοικιαστής να είναι θέσμιος. Ο ιδιοκτήτης να έχει επιδώσει στον ενοικιαστή γραπτή προειδοποίηση ένα τουλάχιστο μήνα πριν την καταχώριση της αίτησης για ανάκτηση κατοχής. Το μίσθιο να απαιτείται λογικά προς κατοχή από τον ιδιοκτήτη, το σύζυγο ή τέκνο του ιδιοκτήτη (ως η παρούσα περίπτωση). Ο ιδιοκτήτης ή το τέκνο του να αδυνατούν να εξασφαλίσουν άλλη ανάλογη και με λογικό ενοίκιο στέγη για την επιχείρηση του τελευταίου. Το Δικαστήριο να κρίνει ότι η έκδοση του διατάγματος έξωσης είναι λογική. Η έκδοση του διατάγματος, κατά τη κρίση του Δικαστηρίου, θα προκαλέσει λιγότερη ταλαιπωρία παρά η μη έκδοση του. Αναφορικά με τις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν, σχετική είναι η απόφαση της μειοψηφίας στην υπόθεση Χριστοδουλίδης v. Ολυμπίου

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 838, η οποία υιοθετήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ως προς το σημείο αυτό, στην υπόθεση Πουκή v. Ξενοπούλου & άλλης

(1990)1 Α.Α.Δ. 104, στη σελίδα

2. Ιδιοκτησία και ενοικιοστασιακό ακίνητο Σύμφωνα με τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, η Αιτήτρια είναι η ιδιοκτήτρια του μισθίου. Το μίσθιο συμπληρώθηκε πριν την 31/12/99 και βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού και εντός ελεγχόμενης από τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο περιοχής, (αφού σύμφωνα με το άρθρο 2 του Νόμου, όπως έχει τροποποιηθεί και τις Κ.Δ.Π. 519/07 και Κ.Δ.Π. 525/07, ο Δήμος Λεμεσού αποτελεί ελεγχόμενη περιοχή).
3. Θέσμιος ενοικιαστής Αποτελεί κοινά αποδεκτό γεγονός ότι η Καθ' ης η αίτηση κατέχει την ιδιότητα της θέσμιας ενοικιάστριας, διότι διατήρησε την κατοχή του μισθίου, μετά την εκπνοή της σύμβασης ενοικίασης, (βλ. άρθρο 2 του Νόμου) Επίδοση γραπτής προειδοποίησης Η Αιτήτρια επέδωσε στις 21.11.2014, στην Καθ' ης η Αίτηση την ειδοποίηση ημερομηνίας 20.11.2014 και μ' αυτήν η Καθ' ης η Αίτηση καλείτο να παραδώσει την κατοχή του μισθίου, μέχρι την 31.12.2014 για να χρησιμοποιηθεί από τον υιό της Χ., για την διεκπεραίωση κτηματολογικών και εκτιμητικών υποθέσεων. Στην απόφαση Indjirdjian ν. Εκδόσεις Αρκτινός Λτδ

(2008)1Β 1105 λέχθηκαν τα εξής: "Στην ειδοποίηση, όπως ορθά σημειώνεται στην εκκαλούμενη απόφαση, είναι αρκετό να γίνεται αναφορά στις πρόνοιες του νόμου και να είναι καθαρή η απαίτηση για ανάκτηση της κατοχής, η χρονική προθεσμία που τάσσεται για το σκοπό αυτό και ο λόγος για τον οποίο απαιτείται το ακίνητο." (Δική μου υπογράμμιση). Εφόσον η επίδοση της ειδοποίησης στην Καθ' ης η αίτηση είναι παραδεκτή και εφόσον δεν προβάλλεται οποιαδήποτε ένσταση ως προς το περιεχόμενο της, βρίσκω ότι η ειδοποίηση που στάλθηκε στην Καθ' ης η αίτηση πληροί τις πιο πάνω καθορισμένες, από την νομολογία, προϋποθέσεις. Λογική απαίτηση ιδιοκτήτη ή του τέκνου του ιδιοκτήτη Η προϋπόθεση, της "λογικής απαίτησης προς κατοχή από τον ιδιοκτήτη" έτυχε ερμηνείας από τη νομολογία. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Παμπορίδη ν. Χουλιώτη κ.ά.

(1996)1(Α) Α.Α.Δ., 604: "Η φράση απαιτείται λογικώς ερμηνεύτηκε σε αριθμό υποθέσεων. Έχει αποφασιστεί ότι η φράση προϋποθέτει την ύπαρξη ανάγκης η οποία πρέπει να είναι γνήσια υφιστάμενη ανάγκη, κάτι περισσότερο από απλή επιθυμία αν και κάτι κατά πολύ λιγότερη της απόλυτης ανάγκης (βλ. Yiannopoulos v. Theodoulou

(1979)1 C.L.R. 215), ενώ στη υπόθεση Andreou v. Christodoulou

(1978)1 C.L.R. 192, λέχθηκε ότι η ανάγκη θα πρέπει να είναι οριστική και άμεση." Προκειμένου να διαπιστώσω τη γνησιότητα της ανάγκης του τέκνου της Αιτήτριας, λαμβάνω υπόψη τα πιο κάτω ουσιώδη γεγονότα: Ο Χ. είναι εκτιμητής ακινήτων, εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ και μέλος του RICS. · Πρόθεση του είναι να δημιουργήσει στο μίσθιο το δικό του γραφείο και εκεί να ασκεί το επάγγελμα του εκτιμητή ακινήτων. · οι ισχυρισμοί περί της ανεργίας του Χ. δεν έχουν τεκμηριωθεί (αφού καμία τέτοια αναφορά γίνεται από τον ίδιο τον μάρτυρα). · Δεν έχει λεχθεί από τους μάρτυρες της Αιτήτριας κατά πόσον η Αιτήτρια ή ο υιός της διαθέτουν άλλη ακίνητη ιδιοκτησία. · η σχέση του Χ. με το εκτιμητικό γραφείο στο οποίο η Αιτήτρια ανέθεσε την διενέργεια έρευνας, δεν έχει εξηγηθεί καθόλου, ενώ η έρευνα διενεργήθηκε από τον ίδιο τον Χ.. Πως συνάδει ο ισχυρισμός του συζύγου της Αιτήτριας περί ανεργίας του Χ., με το γεγονός ότι ο ίδιος ο Χ. όχι μόνο δεν προέβαλε τέτοιο ισχυρισμό, αλλά έχει προβεί σε έρευνα υπό την επαγγελματική του ιδιότητα, (όχι όμως προσωπικά, αλλά) μέσω του εκτιμητικού γραφείου CAP TARGET CHARTERED VALUATION SURVEYORS; Όλα τα πιο πάνω γεγονότα με ωθούν στο συμπέρασμα ότι η ανάγκη για ανάκτηση της κατοχής του μισθίου δεν είναι υποκειμενικά γνήσια, ούτε και αντικειμενικά εύλογη (βλ. Χριστοδουλίδης ν. Ολυμπίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 838). Αδυναμία εξασφάλισης άλλης στέγης Επόμενη προϋπόθεση είναι η αδυναμία εξασφάλισης άλλης ανάλογης και με λογικό ενοίκιο στέγης. 5.1. Ανάλογη στέγη Την έννοια της φράσης "ανάλογο κατάστημα" ερμήνευσε η απόφαση μειοψηφίας στην υπόθεση Χριστοδουλίδης ν. Ολυμπίου, (πιο πάνω). Η απόφαση της μειοψηφίας υιοθετήθηκε στην υπόθεση Λουκή ν. Ξενόπουλου κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 104. Αναφέρονται τα εξής στην Χριστοδουλίδης: "Ο όρος "ανάλογο κατάστημα" συσχετίζει το κατάστημα του οποίου η ανεύρεση επιδιώκεται με τα αντικειμενικά δεδομένα του καταστήματος του οποίου επιζητείται η ανάκτηση κατοχής, δηλαδή, την τοποθεσία (εμπορικότητα), τις διαστάσεις, διευκολύνσεις, την ηλικία, και άλλα συναφή δεδομένα. Η αναλογία ανευρίσκεται με την σύγκριση. Ο αντίστοιχος όρος που χρησιμοποιείται στην αγγλική νομοθεσία ελέγχου ενοικιάσεων είναι"comparable", όρος εννοιολογικά ταυτόσημος με τον όρο "ανάλογος" στα πλαίσια της συγκεκριμένης νομοθεσίας. " Για το ζήτημα αυτό παρουσιάστηκε μαρτυρία από τον Μ.Α.2, ο οποίος προέβηκε σε έρευνα για τον εντοπισμό κενών, προς ενοικίαση, καταστημάτων, με βάση συγκεκριμένα κριτήρια, τα οποία επαναλαμβάνω: Τα καταστήματα να βρίσκονται «στην μικρή περιοχή και γύρω από το επίδικο κατάστημα» και Να έχουν ενοικιαστική αξία μικρότερη από αυτήν του επίδικου καταστήματος Γιατί περιορίστηκε ο Χ. στην συγκεκριμένη περιοχή και σε αξίες μικρότερες του μισθίου; Καμία απάντηση έχει δοθεί. Ήταν εύλογος ο περιορισμός αυτός; Υποστηρίζει η πλευρά της Αιτήτριας[3] ότι είναι παραδεκτό από την Καθ' ης η αίτηση ότι στην γύρω περιοχή δεν υπάρχουν καταστήματα προς ενοικίαση. Παραγνωρίζει όμως η Αιτήτρια ότι το βάρος απόδειξης βρίσκεται πάντοτε στους δικούς της ώμους και ότι η ίδια υποχρεούται να αποδείξει την αδυναμία εξασφάλισης άλλης στέγης.[4] Το γεγονός ότι η Καθ' ης η αίτηση ερεύνησε κατά πόσον υπάρχουν στην γύρω περιοχή κατάλληλα για κομμωτήριο καταστήματα προς ενοικίαση, με ανάλογο ενοίκιο (ενώ δεν της επιβάλλει ο Νόμος τέτοια υποχρέωση), (α) δεν καταδεικνύει την αδυναμία, ανεύρεσης άλλης ανάλογης, για την επιχείρηση του Χ. (που δεν είναι κομμωτήριο), στέγης, (β) ούτε μεταθέτει το βάρος απόδειξης. Ειδικά ως προς τον περιορισμό της έρευνας της Αιτήτριας "στην μικρή περιοχή και γύρω από το κατάστημα", σημειώνω ότι η νομολογία (βλ. Χριστοδουλίδης πιο πάνω) καθορίζει ότι η "τοποθεσία" συναρτάται με την εμπορικότητα των δύο περιοχών (δηλ. της περιοχής όπου βρίσκεται το επίδικο και αυτής όπου ανευρίσκεται το "ανάλογο" κατάστημα) και δεν συνεπάγεται τον περιορισμό της έρευνας στην τοποθεσία του επίδικου ακινήτου. Σημειώνεται ότι μια τέτοια ερμηνεία θα είχε ως αποτέλεσμα να ατονήσει και να καταστεί άνευ αντικειμένου η προϋπόθεση αυτή της νομοθεσίας. Ο σκοπός του νομοθέτη είναι να προστατεύσει από την έξωση τον ενοικιαστή στις περιπτώσεις όπου ο ιδιοκτήτης έχει (αντικειμενικά) εναλλακτικές λύσεις για την στέγαση της δικής του επιχείρησης. Θα πρέπει, στο σημείο αυτό, να αναφερθεί ότι ο τοπικός περιορισμός, όσον αφορά την ανεύρεση "άλλου ανάλογου καταστήματος", υφίσταται μεν σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά αυτές είναι συγκεκριμένες και τον περιορισμό υπαγορεύουν σε κάθε περίπτωση τα γεγονότα της υπόθεσης. Τέτοια υπόθεση περιγράφεται στην απόφαση Παφίτης ν. Βαψή Λτδ

(1998)1 Α.Α.Δ. 16, όπου η ιδιοκτήτρια κατείχε ήδη τα τρία από τα τέσσερα συνεχόμενα καταστήματα και για τις ανάγκες της επιχείρησης της χρειαζόταν και το τέταρτο κατάστημα. Η αναζήτηση σε άλλη περιοχή ανάλογου καταστήματος ήταν, σε εκείνη την υπόθεση, χωρίς νόημα. Παρόμοια είναι και η περίπτωση που εξετάστηκε στην υπόθεση Paphos Stone C. Estates Ltd v. Ζαβρού κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ.

1. Η παρούσα όμως περίπτωση διακρίνεται από τις πιο πάνω, αφού η Αιτήτρια έθεσε περιοριστικά κριτήρια χωρίς όμως να τεκμηριώσει αυτή της την θέση. Η έρευνα της Αιτήτριας αφορούσε στην περιοχή που περικλείεται από τις οδούς Ιωάννη Πολέμη (μέχρι τη συμβολή με την Λεωφόρο Αρχ. Μακαρίου Γ'), Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (μέχρι την συμβολή με την οδό Αριστοβούλου) και Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (μέχρι την συμβολή με την οδό Αγίας Φυλάξεως). Με δεδομένη την υποχρέωση αναζήτησης ανάλογης στέγης σε περιοχές με ανάλογη εμπορικότητα, βρίσκω ότι θα έπρεπε να είχαν δοθεί από τους μάρτυρες της Αιτήτριας, περισσότερες εξηγήσεις για αυτό τον τοπικό περιορισμό και ότι δεν ήταν εύλογο να καθοριστούν τόσο στενά τα κριτήρια της έρευνας τους. Συνεπώς, η Αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει την προϋπόθεση αυτή. 5.
2. Λογικό ενοίκιο Αναφορά στο ζήτημα του ενοικίου του νέου υποστατικού που αναζητά η Αιτήτρια έγινε τόσο από τους Μ.Α.1 και Μ.Α.
3. Αυτοί όμως αναφέρθηκαν σε "ενοικιαστική αξία" μικρότερη από αυτήν του μισθίου, θεωρώντας προφανώς ότι αυτό αποτελεί το "ανάλογο ή λογικό" ενοίκιο. Η νομολογία όμως καθορίζει ποιο είναι το "λογικό ενοίκιο", στο οποίο η Νομοθεσία παραπέμπει, στις περιπτώσεις όπου θα πρέπει να αποδειχθεί η μη ανεύρεση άλλης, "με λογικό ενοίκιο", στέγης. Έχει αναφερθεί στην απόφαση Μακρίδης ν. Μιχαηλίδου (Αρ.2)

(1990)1 Α.Α.Δ. 943 ότι "Το ενοίκιο που υποδηλώνεται από τον όρο "λογικό ενοίκιο" δε συσχετίζεται με το ενοίκιο του καταστήματος που αποτελεί το αντικείμενο της θέσμιας ενοικίασης. Η λογικότητα του ενοικίου νέου καταστήματος συναρτάται κυρίως με την επιχείρηση την οποία ο ιδιοκτήτης προτίθεται να εγκαθιδρύσει, και τι συνιστά εύλογο ενοίκιο για εκείνο τον κύκλο εμπορικής δραστηριότητας. [.]". (Δική μου υπογράμμιση) Δεν έχει παρουσιαστεί από την Αιτήτρια ή τον Χ., οποιαδήποτε μαρτυρία σε σχέση με τον κύκλο της εμπορικής δραστηριότητας της επιχείρησης που ο τελευταίος επιθυμεί να διεξάγει στο μίσθιο. Ούτε έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου το ύψος του ενοικίου που καταβάλλεται για υποστατικά στα οποία λειτουργούν παρόμοιας φύσης επιχειρήσεις.[5] Στην απουσία αυτών των δεδομένων βρίσκω ότι ο περιορισμός της έρευνας της Αιτήτριας σε υποστατικά με ενοικιαστική αξία μικρότερη από αυτήν του μισθίου, δεν ήταν δικαιολογημένος και επομένως η έρευνα της πάσχει και ως προς αυτό το σημείο. Εφόσον οι προϋποθέσεις που ο Νόμος θέτει για την έκδοση διατάγματος έξωσης με σκοπό την κατοχή του καταστήματος από τον ιδιοκτήτη (ή τέκνο του ιδιοκτήτη, όπως είναι η παρούσα περίπτωση) τίθενται σωρευτικά (και όχι διαζευκτικά), οι πιο πάνω διαπιστώσεις μου ότι δεν έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις της λογικής απαίτησης και της αδυναμίας εξεύρεσης άλλης ανάλογης και με λογικό ενοίκιο στέγης (όπως έχουν αναλυθεί πιο πάνω), κρίνουν αναπόφευκτα και την ουσία της υπόθεσης. Έχει κριθεί από τη νομολογία ότι για να εξετάσει το Δικαστήριο τις υπόλοιπες δύο προϋποθέσεις της νομοθεσίας (δηλ. τη λογικότητα της έκδοσης του διατάγματος έξωσης και τη στάθμιση της ταλαιπωρίας των δύο πλευρών) θα πρέπει να έχει αποδειχθεί η αδυναμία εξεύρεσης άλλου ανάλογου και με λογικό ενοίκιο καταστήματος. Σχετική είναι η απόφαση Α.C.T. Textiles v. Zodhiatis

(1986)1 C.L.R. 89, όπου λέχθηκαν τα εξής: "Unlike previous enactments in the same branch of the Law, Law No. 23/83 imposed on the landlord the onus of establishing another requirement before the Court may consider the reasonableness of the issue of the order of ejectment or the judgment for possession: the Court must be satisfied that the person, who reasonably requires the shop for his occupation, could not secure (δεν ηδυνήθη να εξασφαλίση) other analogous and with reasonable rent accommodation for his business. The words "δεν ηδυνήθη" (in English, "was not able" or "could not") imports the notion of exerting endeavors to find other accommodation, to look for another shop, but without success. If the landlord does not give evidence of any endeavors made by him to find other analogous and with reasonable rent accommodation, this is an unsurrountable obstacle for the Court to proceed to the third step-the consideration of reasonableness of the issue of the order or judgment-and to the ultimate step in the judicial process, i.e. the balance of hardship." Επομένως, στην παρούσα υπόθεση, μετά την διαπίστωση ότι η Αιτήτρια έχει αποτύχει να αποσείσει το βάρος απόδειξης που φέρει αναφορικά με αυτήν την προϋπόθεση της νομοθεσίας (την εξεύρεση άλλης ανάλογης και με λογικό ενοίκιο στέγης), το Δικαστήριο εμποδίζεται να προβεί στην εξέταση των λοιπών προϋποθέσεων για την έκδοση διατάγματος έξωσης. Ως εκ τούτου, η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει, λόγω της διαπίστωσης της μη πλήρωσης των υπό του Νόμου καθορισμένων προϋποθέσεων, για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Απαίτηση για αποζημιώσεις για απώλεια εμπορικής εύνοιας Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, έχει καταστεί άνευ αντικειμένου και δεν θα εξεταστεί το αίτημα της Καθ' ης η αίτηση για την επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ της, το οποίο τελούσε υπό την αίρεση της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος ανάκτησης της κατοχής του μισθίου. Παρόλα αυτά, για σκοπούς πληρότητας της απόφασης, και μόνον, σημειώνω ότι σύμφωνα με τη νομολογία, οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται λεπτομερώς στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται αυστηρά (βλ. Σπύρου v. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 298, Μεταξάκης v. Δήμου Λευκωσίας

(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 467). Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου αναφορικά με την έκθεση που παρουσιάστηκε προς απόδειξη της εμπορικής εύνοιας της επιχείρησης της, βρίσκω ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν έχει συμμορφωθεί με αυτές τις απαιτήσεις της νομολογίας, παρότι το βάρος απόδειξης, των εν λόγω αποζημιώσεων (απώλειας της εμπορικής εύνοιας σε περίπτωση έξωσης της), βρίσκεται στους δικούς της ώμους. Κατάληξη: Για τους πιο πάνω αναφερόμενους λόγους και με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα €500 μέχρι €2.000. Η Ανταπαίτηση απορρίπτεται χωρίς ιδιαίτερη διαταγή για έξοδα εφόσον εκδικάστηκε ταυτόχρονα και μαζί με την Απαίτηση. (Υπ.) ................... Χρ. Ραγουζαίου, Π. Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Subject: Rent Control/Final Αναφορά: Έξωση για ιδία χρήση καταστήματος- ανάλογη και με λογικό ενοίκιο στέγη [1] Τους ισχυρισμούς των παραγράφων 4, 11 (α) (β) (γ), 12 και 13 [2] Ιωάννης Μιχαλάκη και Συνεργάτες Εκτιμητές και Σύμβουλοι Ακινήτων Ε.Π.Ε. [3] Βλ. τελική γραπτή αγόρευση για την Αιτήτρια. [4] A.C.T. Textiles v. Zodhiatis

(1986)1 C.L.R. 89. [5] Σεργίου κ.α. ν. Σωτήρη κ.α.

(2010)1 Α.Α.Δ. 1 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο