ΔΗΜΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΓΙΑΝΝΗ ΚΕΚΚΟΥ, Αίτηση αρ.: Ε23/2016, 30/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2018:1 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση αρ.: Ε23/2016 Μεταξύ: ΔΗΜΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ, εκ Λάρνακας Αιτητών -και- ΓΙΑΝΝΗ ΚΕΚΚΟΥ, εκ Λάρνακας Καθ΄ ου η αίτηση Ημερομηνία: 30.1.2018 Για Αιτητές: κ. Πέτρου. Για Καθ΄ου η Αίτηση: κα Χαμπή. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αίτηση ημερ. 31/10/2017 για Αποκλεισμό ή Διαχωρισμό της Ανταπαίτησης από την Απαίτηση ή για εκδίκαση της Απαίτησης στη διαδικασία ταχείας εκδίκασης) Ι. ΙΣΤΟΡΙΚΟ Με την Κυρίως Αίτηση, οι Αιτητές αξιώνουν διάταγμα Ανάκτησης Κατοχής λόγω σκοπούμενης «κατεδάφισης και ανοικοδόμηση ή και ριζικές αλλαγές». Ο Καθ΄ου η Αίτηση («Καθ΄ου») αρνείται τις αιτούμενες θεραπείες και, εν πάση περιπτώσει, εφόσον εκδοθεί τέτοιο διάταγμα, αξιώνει ανταπαιτητικά το συνολικό ποσό των €115.000 ως αποζημιώσεις για «απώλεια εμπορικής εύνοιας, ζημιές, απώλειες και έξοδα μετακίνησης». Η παρούσα υπόθεση είχε ενταχθεί αρχικά εντός της διαδικασίας ταχείας εκδίκασης, παρά την ύπαρξη της προαναφερθείσας Ανταπαίτησης. Στις 17/10/2017, δυνάμει ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, η υπόθεση επαναφέρθηκε σε πορεία κανονικής εκδίκασης. Είχε σχετικά ληφθεί υπόψιν ότι με βάση τις πρόνοιες της νέας Δ.30, μια υπόθεση η οποία δεν εμπίπτει εντός της διαδικασίας ταχείας εκδίκασης δεν μπορεί να εκδικαστεί ως τέτοια εκτός εάν υπάρχει ως προς τούτο συμφωνία των διαδίκων.[1] Περαιτέρω, σημειώθηκε από το Δικαστήριο ότι: «η νέα Δ.30 δεν θέτει ως προϋπόθεση για την τοποθέτηση μιας υπόθεσης σε διαδικασία ταχείας εκδίκασης ή όχι, την αξιολόγηση, σε αυτό το συγκεκριμένο στάδιο, των πιθανοτήτων επιτυχίας της Ανταπαίτησης ή το καλόπιστο αυτής. Το κατά πόσο μπορεί να διαχωριστεί, αποκλεισθεί ή εξεταστεί ξεχωριστά ή άλλως πως, η Απαίτηση από την Ανταπαίτηση είναι ζήτημα το οποίο δύναται να εξεταστεί σε κατοπινό στάδιο, στη βάση σχετικού αιτιολογημένου αιτήματος. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε υπόβαθρο γεγονότων που να επιτρέπει στο Δικαστήριο να καταλήξει σε τεκμηριωμένα συμπεράσματα». ΙΙ. Η ΑΙΤΗΣΗ Συνεπεία της υπό αναφορά ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 17/10/2017, προέκυψε η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης ημερομηνίας 31/10/2017 με την οποία αξιώνεται από τους Αιτητές: « Α. Διάταγμα αποκλεισμού της Ανταπαίτησης ή Β. Διάταγμα διαχωρισμού της Ανταπαίτησης από την Απαίτηση των Αιτητών ή Γ. Διάταγμα με το οποίο να δίδονται Οδηγίες όπως η Απαίτηση εκδικαστεί ως αγωγή «ταχείας εκδίκασης» » Η νομική βάση της Αίτησης εδράζεται στις Δ.21 Θ. 10, Δ.30 θ. 5-11, Δ.33 θ. 9 και Δ.48 θ. 1-4, 8, 9. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η υπό αναφορά αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση, ίδιας ημερομηνίας, του κ. Κυριάκου Στυλιανού από τη Λάρνακα. Συμπτύσσοντας αυτά που αναφέρει, ο εν λόγω ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι η Ανταπαίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά με σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας και σε περίπτωση συνεκδίκασης θα υπάρξει τεράστια ζημιά για τους Αιτητές λόγω τούτης της καθυστέρησης ενώ, αντιθέτως, η άλλη πλευρά δεν θα υποστεί οποιανδήποτε ζημιά. ΙΙΙ. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Ο Καθ' ου καταχώρησε Ένσταση στις 30/11/2017 και αναπτύσσει 12 λόγους ένστασης. Υποστηρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ήδη, το Δικαστήριο αποφάσισε πως η παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να ενταχθεί εντός της διαδικασίας ταχείας εκδίκασης. Προβάλλεται ακόμα η θέση πως τα ζητήματα είναι αλληλένδετα, έχουν συνάφεια, η συνεκδίκαση είναι πρόσφορη και απαραίτητη και ότι δεν συντρέχει λόγος για τον αποκλεισμό της Ανταπαίτησης. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η υπό αναφορά Ένσταση αναπτύσσονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση ίδιας ημερομηνίας του Καθ' ου, ο οποίος αναφέρεται στην κατ' ισχυρισμόν τεράστια οικονομική ζημιά που θα υποστεί από τυχόν μετακίνησή του από το υποστατικό και ότι οι Αιτητές ενεργούν εκδικητικά εναντίον του με την καταχώριση της παρούσας Αίτησης. Επιπλέον, υιοθετεί και επαναλαμβάνει τους λόγους Ένστασής του. ΙV. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι αγορεύσεις των συνηγόρων έλαβαν χώρα την 05/12/2017, οπότε το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφασή του. Είχα σχετικά την ευκαιρία να αναγνώσω τα γραπτά κείμενα που προσκομίστηκαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. V. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Α. Η δυνατότητα έγερσης Ανταπαίτησης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Aν και η δυνατότητα έγερσης Ανταπαίτησης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν προβλέπεται ρητώς στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983, τέτοια ευχέρεια υφίσταται. Σχετική είναι η L.S.A. Packers & Forwarders Ltd. v. Φράγκου κ.ά.
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 392, στην οποία επιβεβαιώθηκε η δυνατότητα αυτή, κατ' αναλογική εφαρμογή της Δ.19 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και δυνάμει του Κανονισμού 12(α) του υπό αναφορά περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983. Στον κ. 4(α) του ίδιου Διαδικαστικού Κανονισμού αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι «οι διάδικοι παρουσιάζουν μαρτυρία και προσάγουν αποδεικτικά στοιχεία με τη σειρά που προβλέπεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Θεσμούς». Συναφώς, στον κ. 12 (α) του ίδιου Κανονισμού ορίζεται ότι για τη διεξαγωγή της διαδικασίας εφαρμόζονται οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας με τις αναγκαίες τροποποιήσεις για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου. Β. Η δυνατότητα αποκλεισμού μιας Ανταπαίτησης. Η δυνατότητα αποκλεισμού μιας Ανταπαίτησης προβλέπεται στη Δ.21 θ. 10 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: « Where a defendant sets up a counter-claim, if the plaintiff, or any other person made a party to it, contends that the claim thereby raised ought not to be disposed of by way of counter-claim, but in an independent action, the Court or a Judge may at any time order that such counter-claim he excluded. » Σύνοψη των σχετικών επί του θέματος αρχών[2], αναφορικά με το ζήτημα αποκλεισμού Ανταπαίτησης, γίνεται στη Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon
(1992)1 A.A.Δ. 710 στην οποία σημειώθηκε ότι η εν λόγω ευχέρεια για αποκλεισμό ή διαχωρισμό της ανταπαίτησης έχει ως αντικείμενο την εξισορρόπηση του δικαιώματος για την έγερση ανταπαίτησης στο πλαίσιο της διαδικασίας που εγείρεται με την αγωγή προς το σκοπό αποκλεισμού της πιθανότητας πρόκλησης δυσχέρειας (embarassment) στον ενάγοντα στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του. Επίσης, το ακόλουθο απόσπασμα της εν λόγω απόφασης κρίνεται σημαντικό: « Προκύπτει από το κείμενο της Δ.21 Θ.10 ότι παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει τη συνεκδίκαση της ανταπαίτησης με την αγωγή εφόσον τούτο κρίνεται πρέπον. Η υπό εξέταση δικονομική διάταξη δεν καθορίζει τα κριτήρια τα οποία διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου. Εξυπακούεται από τη φύση του κανόνα και του σκοπού που αποβλέπει να εξυπηρετήσει ότι η εξουσία του δικαστηρίου είναι συνυφασμένη με την καλή απονομή της δικαιοσύνης που στην προκείμενη περίπτωση συναρτάται άμεσα με την απρόσκοπτη κατά το δυνατό διεκπεραίωση της δίκης. Η αγγλική νομολογία, ερμηνευτική των αντίστοιχων αγγλικών δικονομικών προνοιών στις οποίες η Δ.21 Θ.10 είναι προσαρμοσμένη, αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει ανταπαίτηση οποτεδήποτε κρίνεται ότι η συνεκδίκαση της με την αγωγή δεν είναι πρόσφορος (expedient) ή θα προκαλέσει δυσχέρεια (inconvenience) στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του ενάγοντος. Ενδεχόμενο πρόκλησης σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής συνιστά δυσχέρεια που παρέχει έρεισμα για τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης (Gray v. Webb [1882] 21 Ch.D., 802). [...] Συνάγεται από τις πρόνοιες της Δ.21 Θ.10 και τη νομολογία ότι η διαπίστωση λόγων που δικαιολογούν τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης επαφίεται στο πρωτόδικο δικαστήριο. Το κυριαρχικό στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου είναι το πρόσφορο της εκδίκασης της ανταπαίτησης συγχρόνως με την αγωγή και η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απ' αυτό το ενδεχόμενο. Παρόλο που η συνάφεια των επίδικων θεμάτων της ανταπαίτησης μ' εκείνα της αγωγής δεν αποτελεί προϋπόθεση για την έγερση ανταπαίτησης η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα από τη συνεκδίκαση της ανταπαίτησης, λόγω της ασυνάφειας των επίδικων θεμάτων και ιδίως το ενδεχόμενο σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής, συνιστά λόγο για τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης. » Τα πιο πάνω επαναλήφθηκαν στην G.D.L. TRADING (FAMAGUSTA) LTD v. 1. ΑΔΑΜΟΥ ΦΑΡΚΟΝΑ κ.α.
(2010)1Α Α.Α.Δ 63. Γ. Η δυνατότητα διαχωρισμού μιας Ανταπαίτησης. Όσον αφορά το διαχωρισμό μιας Ανταπαίτησης, συναφή είναι τα εξής αναφερόμενα στη Δ.33 θ.9: « The Court may, with the consent of the parties, sever the trial of the claim from that of the counter-claim, care being taken to save expense in respect of witnesses, if they have been summoned and are in attendance. Subject to the foregoing provisions, the Court may modify, and regulate the proceedings in such manner as it may consider expedient so as to enable the claim and the counter-claim to be fully heard, regard being had to the principles underlying the procedure laid down in Rule 7 of this Order. » Έχει συναφώς αποφασισθεί στην απόφαση Αναφορικά με την Ήβη Ιορδάνους
(2004)1 ΑΑΔ 914 ότι, στην περίπτωση μη συναίνεσης των διαδίκων για διαχωρισμό, οι σχετικές πρόνοιες της Δ.33 θ.9 δεν στερούν από το Δικαστήριο το γενικό δικαίωμα να ρυθμίζει την ενώπιον του διαδικασία και να αποφασίζει τον τρόπο εκδίκασης της υπόθεσης, ανάλογα με τις συνθήκες. Με βάση την ερμηνεία της ίδιας διαταγής, στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση της Ιωσηφίνας Αντωνίου
(2009)1Β ΑΑΔ 1508 λέχθηκε ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, εφαρμόζοντας κατ' αναλογία την εν λόγω Διαταγή, έχει τη δυνατότητα να ρυθμίσει και να διαφοροποιήσει την ενώπιον του διαδικασία με τον τρόπο που θεωρεί κατάλληλο. Επιπλέον, είναι σημαντικό να επισημανθούν και τα όσα καθορίζονται στη νέα Δ.30, θ.10, παρ. 3: « Όπου στα Δικαστήρια ειδικών δικαιοδοσιών δεν υπάρχει υποχρέωση αναγραφής κλίμακος ή ποσού επίδικης διαφοράς, το Δικαστήριο δύναται, ανεξαρτήτως των διατάξεων της Δ.30, να χειριστεί την ενώπιον του υπόθεση κατά τον τρόπο που θα εξυπηρετηθεί η ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Προς τούτο δύναται να ακολουθήσει τις ειδικές ρυθμίσεις που γίνονται στους οικείους διαδικαστικούς κανονισμούς είτε αυτούσιες, είτε σε συνδυασμό με τις πρόνοιες της Δ.
- » VI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Κατ' αρχάς, και όσον αφορά τον 2ο Λόγο Ένστασης, αναφέρω ότι το ζήτημα που απασχόλησε το Δικαστήριο στην ενδιάμεση απόφασή του ημερομηνίας 17/10/2017 (όπως προκύπτει και από το σχετικό απόσπασμα που τίθεται κατά την παράθεση του ιστορικού της παρούσας υπόθεσης) ήταν εντελώς διαφορετικό, και ως εκ τούτου, ο σχετικός λόγος Ένστασης απορρίπτεται. Ούτε διαπιστώνεται καθυστέρηση στην προώθηση του παρόντος αιτήματος αφού, εντός εύλογου χρόνου μετά την εν λόγω ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, η πλευρά των Αιτητών προχώρησε στην υποβολή της επίδικης αίτησης. Ούτε οι ισχυρισμοί του Καθ' ου ότι η παρούσα αίτηση είναι εκδικητική και καταχρηστική έχουν τεκμηριωθεί από τον Καθ΄ου η Αίτηση. Α. Η Απαίτηση δεν μπορεί να αποκλειστεί από την Ανταπαίτηση Από την άλλη πλευρά, αποτελεί συμπέρασμά μου ότι στην παρούσα περίπτωση η Ανταπαίτηση δεν θα πρέπει να αποκλειστεί από την Απαίτηση. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τόσο της Απαίτησης όσο και της Ανταπαίτησης, κρίνονται συναφή και σχετικά. Αξιώνεται διάταγμα Ανάκτησης Κατοχής λόγω κατεδάφισης και σε περίπτωση τέτοιας εξέλιξης ανταπαιτητικά αξιώνονται αποζημιώσεις δυνάμει του άρθρου 13 του Νόμου, για απώλεια εμπορικής εύνοιας. Η πλευρά των Αιτητών με έχει παραπέμψει στη Σιακόλας (ανωτέρω) στην οποία επικυρώθηκε η πρωτόδικη κατάληξη για αποκλεισμό της Ανταπαίτησης. Όμως σε εκείνη την υπόθεση η Απαίτηση αφορούσε αθέτηση προσωπικής εγγύησης και η Ανταπαίτηση αποζημιώσεις για δυσφήμιση. Ομοίως, στην Galip (ανωτέρω), όπου έχω παραπεμφθεί, ο λόγος που είχε αποκλειστεί η Ανταπαίτηση ήταν, κυρίως, επειδή με την Ανταπαίτηση είχε εγερθεί ζήτημα συνταγματικότητας το οποίο θα χρειαζόταν μεγάλο χρονικό διάστημα να αποφασιστεί από το Συνταγματικό Δικαστήριο, όπως ήταν τότε. Εν προκειμένω, τα γεγονότα και τα επίδικα θέματα είναι εντελώς διαφορετικά. Κρίνω πιο σχετική την Aristo Developments Ltd (ανωτέρω), υπό την έννοια ότι ούτε στην παρούσα περίπτωση έχει καταδειχθεί «υπέρμετρη πολυπλοκότητα, δυσχέρεια και καθυστέρηση ως εκ της συνεκδίκασης της ανταπαίτησης που να υπερισχύει του πρόσφορου της συνεκδίκασης». Παρεμβάλλω ότι στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων θα μπορούσε ενδεχομένως να εκδοθεί διάταγμα αποκλεισμού της Ανταπαίτησης στην περίπτωση λόγου χάρη που αξιώνεται η έξωση του Ενοικιαστή και, ανταπαιτητικά, ο καθορισμός του δίκαιου ενοικίου. Δεν είναι όμως αυτή η περίπτωση. Όσον αφορά την εισήγηση των Αιτητών ότι η Ανταπαίτηση έχει υποβληθεί καταχρηστικά και ότι με την υποβολή μιας αβάσιμης ανταξίωσης επιχειρείται η καθυστέρηση όλης της διαδικασίας, σημειώνω ότι η εν λόγω θέση προβάλλεται αορίστως, χωρίς τη δέουσα τεκμηρίωση, δεδομένου ότι η καταχρηστικότητα δεν μπορεί να θεωρηθεί αυταπόδεικτη επειδή η Ανταπαίτηση στερείται λεπτομερειών. Εξάλλου, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του Καθ' ου να εγείρει την Ανταπαίτηση που επιθυμεί και δεν είναι ενδεδειγμένο στα πλαίσια της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης να αξιολογηθούν οι πιθανότητες της Ανταπαίτησης αυτής, αφού τα κριτήρια για τον αποκλεισμό μίας Ανταπαίτησης είναι συγκεκριμένα και διαφορετικά. Με βάση όσα έχω προαναφέρει, καταλήγω ότι διάταγμα αποκλεισμού δεν μπορεί να εκδοθεί. Β. Η Απαίτηση δεν μπορεί να διαχωριστεί από την Ανταπαίτηση ούτε να εκδικαστεί ως Αγωγή «ταχείας εκδίκασης» Είναι δε περαιτέρω συμπέρασμά μου ότι ούτε διάταγμα διαχωρισμού της Ανταπαίτησης από την Απαίτηση μπορεί να εκδοθεί υπό τις περιστάσεις. Η εξουσία του Δικαστηρίου, και ιδιαίτερα της παρούσας ειδικής δικαιοδοσίας, να ρυθμίζει και να διαφοροποιεί την ενώπιον του διαδικασία και να καθορίζει τον τρόπο εκδίκασης της υπόθεσης, ανάλογα με τις συνθήκες και με στόχο την ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης,[3] είναι ευρεία, δεδομένη και αναντίλεκτη. Συνεπώς, ο χρόνος που πιθανόν να εξοικονομηθεί από την ένταξη της Απαίτησης στη διαδικασία ταχείας εκδίκασης είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την έγκριση της παρούσας Αίτησης. Όχι όμως ο καθοριστικός παράγοντας. Διότι οι όποιες ρυθμίσεις, πέραν της ταχύτητας, οφείλουν κυρίως να διασφαλίζουν την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης, προϋπόθεση που δεν πληρούται στην παρούσα περίπτωση, αφού ο δεσμός μεταξύ της Απαίτησης και της Ανταπαίτησης είναι τόσο ισχυρός που δεν είναι καν εφικτή η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος χωρίς να εξετασθεί και η Ανταπαίτηση του Καθ' ου. Το άρθρο 13 του Νόμου αναφέρει: «
- Όταν λόγω της άσκησης στο κατάστημα από τον ενοικιαστή επιτηδεύματος ή εργασίας συνυπάρχει εμπορική εύνοια (αέρας) την οποία ο ενοικιαστής θα απωλέσει ολικώς ή μερικώς σε περίπτωση μετακίνησής του σε άλλο κατάστημα, το Δικαστήριο, κατά την έκδοση απόφασης ή διατάγματος δυνάμει οποιασδήποτε από τις παραγράφους (ζ) και (η) του εδαφίου
(1)του άρθρου 11, μπορεί αν δε θεωρεί επαρκή την προβλεπόμενη από το άρθρο 12 αποζημίωση, να διατάξει την καταβολή επιπλέον αποζημίωσης στον ενοικιαστή, που να μην υπερβαίνει την απώλεια της εμπορικής εύνοιας, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συνθήκες του ενοικιαστή, καθώς και την πιθανότητα αύξησης της ενοικιαστικής αξίας του ακινήτου λόγω της απώλειας της εμπορικής εύνοιας, ενώ δεν είναι εκτελεστό το διάταγμα ή η απόφαση, μέχρις ότου πληρωθεί το ανωτέρω ποσό της αποζημίωσης. » (ο τονισμός των λέξεων είναι δικός μου) Είναι θεωρώ εμφανές ότι με βάση το προαναφερόμενο άρθρο 13 του Νόμου, το Δικαστήριο κατά την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα πρέπει να είναι σε θέση να κρίνει την επάρκεια της προβλεπόμενης από το άρθρο 12 του Νόμου αποζημίωσης λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συνθήκες του ενοικιαστή. Και αυτή η διεργασία δεν μπορεί να λάβει χώρα δίχως το Δικαστήριο να ακούσει μαρτυρία και να αποφασίσει για την Ανταπαίτηση. Πόσο δε μάλλον να εκπληρωθεί η αναβλητική αίρεση που προβλέπεται στην καταληκτική πρόταση του εν λόγω άρθρου 13 του Νόμου. Ως εκ των ανωτέρω, ούτε διαχωρισμός της Ανταπαίτησης μπορεί να διαταχθεί. Για τους ίδιους λόγους, ούτε το τρίτο διαζευκτικό αίτημα των Αιτητών μπορεί να επιτύχει, καθότι, η διατύπωση του άρθρου 13 του Νόμου δεν παρέχει τέτοια δυνατότητα, αφού, ακόμα και να ακουστεί η Απαίτηση με βάση τη διαδικασία της ταχείας εκδίκασης, τέτοια εξέλιξη δεν θα επιταχύνει την όλη διαδικασία, ούτε θα έχει οποιανδήποτε πρακτική αξία, επειδή, με βάση το άρθρο 13 του Νόμου, δεν νοείται να εκδοθεί απόφαση πριν την αξιολόγηση της Ανταπαίτησης του Καθ' ου. Συνακόλουθα, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις ότι η υπόθεση όσον αφορά τόσο την Απαίτηση όσο και την Ανταπαίτηση, θα πρέπει να παραμείνει στη διαδικασία κανονικής εκδίκασης. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, επαναλαμβάνω ότι η ταχύτητα και η συνοπτικότητα αποτελούν προσδιοριστικά στοιχεία της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου. Συνεπώς, η ένταξη της υπόθεσης στη διαδικασία κανονικής εκδίκασης δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι η εκδίκασή της θα καθυστερήσει. VII. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των προαναφερόμενων, γίνεται αποδεκτή η εισήγηση των δικηγόρων του Καθ' ου που εγείρεται στον 4ο Λόγο Ένστασης, ότι δηλαδή η Απαίτηση και η Ανταπαίτηση είναι αλληλένδετες μεταξύ τους και η Ένσταση επιτυγχάνει. Η παρούσα υπόθεση, τόσο όσον αφορά την Απαίτηση, ως επίσης και όσον αφορά την Ανταπαίτηση, παραμένει στην κατηγορία της κανονικής εκδίκασης. Η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας Δ.30 θ.5
(4)και Αναφορικά με την Αίτηση της ALPHA BANK CYPRUS LTD Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:D59, Αίτηση αρ. 23/2017 ημερ. 22/02/2017. [2]Δείτε επίσης: Aristo Developments Ltd v. Α. Σπύρου
(2001)1Β Α.Α.Δ 1379, Athina Leathergoods Ltd κ.ά. v. Χαραλάμπους κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 787, Πελετιές ν. Ataya
(1990)1 A.A.Δ. 535 και Galip v. Suleyman
(1963)2 C.L.R.
- [3] Δ.30, θ.10, παρ.
- cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο