← Κύπρος

ΧΩΜΑΤΕΝΟΥ κ.α. ν. ΕΥΘΥΜΙΟΥ, Αίτηση Αρ. E32/2017, 11/9/2018

ΧΩΜΑΤΕΝΟΥ κ.α. ν. ΕΥΘΥΜΙΟΥ, Αίτηση Αρ. E32/2017, 11/9/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2018:18 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. E32/2017 Μεταξύ׃

  1. XXXXX ΧΩΜΑΤΕΝΟΥ, εκ Λάρνακας
  2. XXXXX ΧΩΜΑΤΕΝΟΥ, εκ Λάρνακας Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση / Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα Αίτηση και XXXXX ΕΥΘΥΜΙΟΥ, εκ Λάρνακας Καθ' ου η Αίτηση / Αιτητή στην παρούσα Αίτηση Αίτηση υπό Πέτρο Σαμποκασίδη ημερομηνίας 26/04/2018 για παραμερισμό και/ή ακύρωση του Διατάγματος ημερ. 25/01/2018 Ημερομηνία: 11/09/2018 Για τον Αιτητή κ. Πέτρο Σαμποκασίδης: ο κ. Α. Λάντος για Αδάμος Λάντος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ' ων η αίτηση 1, και 2 / Αιτητές στην κυρίως Αίτηση: κα Χ. Θεοδούλου για Χάρης Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 03/11/2017, καταχωρήθηκε η Κυρίως Αίτηση στην παρούσα διαδικασία με την οποία οι Αιτητές αξίωναν από τον Καθ' ου η Αίτηση διάταγμα ανάκτησης κατοχής ενός καταστήματος, πλέον €32.770 ως δεδουλευμένα ενοίκια, πλέον €800 μηνιαίως ως ενδιάμεσα κέρδη από 01/10/2017, μέχρι παραδόσεως της κατοχής του υποστατικού. Στις 10/11/2017, ο Καθ' ου καταχώρησε μέσω των δικηγόρων του διοριστήριο δικηγόρου μαζί με «σημείωμα εμφάνισης», δίχως όμως να καταχωρήσει Απάντηση. Στις 22/11/2017, οι δικηγόροι των Αιτητών, εκμεταλλευόμενοι τούτη τη δικονομική παράλειψη του Καθ' ου καταχώρησαν μονομερώς αίτηση για Απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης Απάντησης η οποία ορίστηκε στις 07/12/
  3. Εν τέλει, και κατόπιν συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 15/12/2017, στις 19/12/2017 και για τους λόγους που επεξηγούνται στο σχετικό πρακτικό του Δικαστηρίου ίδιας ημερομηνίας, εκδόθηκε διάταγμα ανάκτησης κατοχής εναντίον του Καθ' ου, πλέον €32.770 για οφειλόμενα ενοίκια, πλέον €800 από 01/10/2017 μηνιαίως μέχρι παράδοσης της κατοχής, ως ενδιάμεσα οφέλη. Η τελική απόφαση επιδόθηκε προσωπικά στον Καθ' ου στις 03/01/
  4. Στις 25/01/2018, κατόπιν μονομερούς αιτήσεως ημερομηνίας 12/01/2018 και με βάση τη Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το Δικαστήριο εξέδωσε Ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής του επίδικου καταστήματος και περαιτέρω παραχώρησε άδεια για την κατάσχεση και εκποίηση επιτρεπόμενης κινητής περιουσίας που βρίσκεται στο υποστατικό ιδιοκτησίας των Αιτητών προς εξόφληση του υπόλοιπου του εξ αποφάσεως χρέους πλέον εξόδων. Κατά την προσπάθεια εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, ο δικαστικός επιδότης κ. XXXXX Καραγιώργης ενημέρωσε το Δικαστήριο με ένορκη δήλωση ημερ. 22/03/2018, ότι το υποστατικό είναι κλειστό και ότι ενημερώθηκε από τον δικηγόρο του Καθ' ου ότι το επίδικο υποστατικό υπενοικιάστηκε από τρίτο πρόσωπο και ζήτησε οδηγίες ως προς την εκτέλεση του εντάλματος. Δόθηκαν αυθημερόν οδηγίες από το Δικαστήριο όπως το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του δικαστικού επιδότη καθώς και η σχετική ειδοποίηση του ιδίου ημερομηνίας 23/02/2018 για την προτιθέμενη εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, επιδοθούν, μαζί το σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου τόσο στους δικηγόρους των διαδίκων, όσο και στο παρουσιαζόμενο ως υπενοικιαστή του επίδικου υποστατικού. Συνεπεία τούτης της εξέλιξης, ο κ. Σαμποκασίδης, παρουσιαζόμενος ως υπενοικιαστής και ενδιαφερόμενο μέρος στην παρούσα διαδικασία (στο εξής: «το Ενδιαφερόμενο Μέρος»), καταχώρησε μονομερή αίτηση ημερομηνίας 26/04/2018 η οποία στην πορεία κατέστη δια κλήσεως, αξιώνοντας την αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας τελικής απόφασης ημερομηνίας 19/12/2017 και παράλληλα καταχώρησε και την παρούσα Αίτηση αξιώνοντας επί λέξη τα εξής: « Παραμερισμό και/ή ακύρωση του Διατάγματος ημερ. 25/01/2018 που εκδόθηκε εναντίον του Χαράλαμπου Ευθυμίου στην παρούσα Αίτηση για ανάκτηση της κατοχής από τους Ιδιοκτήτες, ενώ το επίδικο ακίνητο ευρίσκεται υπό την κατοχή του Αιτητή ως νόμιμου Υπενοικιαστή και Θέσμιου Ενοικιαστή. » ΙΙ. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ - ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ (α) Η επίδικη Αίτηση Με την επίδικη αίτηση ημερομηνίας 26/04/2018, το Ενδιαφερόμενο Μέρος αξιώνει τον παραμερισμό του σχετικού εντάλματος ανάκτησης κατοχής αρ. 100/
  5. Στηρίζει την αίτησή του, μεταξύ άλλων, στους Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.17 Θ. 10, Δ.40, Θ. 7, 11 16 και 17, Δ.41 θ.θ. 1-3, Δ.43Α στα άρθρα 2, 4, 5, 6, 11, 16, 27 και 28 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, καθώς και στους κανονισμούς 2, 3, 7 και 11 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του
  6. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η υπό αναφορά αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση ιδίας ημερομηνίας του ενδιαφερόμενου μέρους, τα οποία περιληπτικά είναι τα ακόλουθα: · Μόλις έλαβε γνώση της διαδικασίας ανάκτησης κατοχής μέσω της ειδοποίησης ημερομηνίας 22/03/2018 διόρισε δικηγόρο και ενημερώθηκε για το διάταγμα έξωσης. · Είναι ο κάτοχος του υποστατικού δυνάμει συμφωνίας υπενοικίασης ημερομηνίας «02/08/22011» [προφανώς εννοεί 2011] αντίγραφο της οποίας επισυνάπτει. · Πληρώνει ο ίδιος τους λογαριασμούς κοινής ωφελείας. · Δεν γνωρίζει προσωπικά τον ιδιοκτήτη του ακινήτου. · Δεν έλαβε γνώση για τις δικαστικές διαδικασίες ενωρίτερα ούτε γνωρίζει γιατί ο κ. Ευθυμίου [ο ενοικιαστής] δεν υπερασπίστηκε στην Αίτηση. · Επικαλείται συμβολές του δικηγόρου του, και ισχυρίζεται ότι ο ιδιοκτήτης όφειλε να τον καταστήσει αναγκαίο διάδικο και ότι είναι θέσμιος ενοικιαστής. · Ισχυρίζεται ότι «καταδικάστηκε χωρίς να ακουστεί». (β) Η Ένσταση Οι Αιτητές 1 και 2 στην Κυρίως Αίτηση και Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία (στο εξής: «οι Αιτητές») ενίστανται στην έκδοση της αιτούμενης θεραπείας και προς τούτο καταχώρησαν στις 12/06/2018 Ένσταση, προβάλλοντας, 16 λόγους Ένστασης με τους οποίους αμφισβητείται νομικά, δικονομικά και ουσιαστικά η εν λόγω αξίωση. Για σκοπούς οικονομίας, στους εν λόγω λόγους Ένστασης θα αναφερθώ μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή αρ. 1 στην Κυρίως Αίτηση, ο οποίος αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης και προβαίνει σε εκτεταμένη νομική επιχειρηματολογία. Συμπερασματικά, ο Αιτητής αρ. 1 αρνείται κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς του Ενδιαφερόμενου Μέρους και σημειώνει ότι δεν ήταν εις γνώση του και ουδέποτε η πλευρά των ιδιοκτητών συμφώνησε στην υπενοικίαση του επίδικου υποστατικού, παραπέμποντας στο σημείο του εν λόγω εγγράφου όπου υπάρχει χώρος για υπογραφή «για τον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη» και δεν υπογράφεται από αυτούς (παρ. 9.1.4 της ένορκης δήλωσής του). Υποστηρίζει ακόμα ότι το Ενδιαφερόμενο Μέρος προβαίνει σε γενικόλογες και αόριστες αναφορές, αναφορικά με τις πληρωμές των λογαριασμών κοινής ωφελείας και επισυνάπτει σχετικά έγγραφα προς απόδειξη της δικής του θέσης ότι ο μετρητής παροχής νερού είναι αποκομμένος από τις 23/02/2018 και οι σχετικοί λογαριασμοί απλήρωτοι. Προβάλλεται επίσης ο ισχυρισμός ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (παρ. 18.1 της ένορκης δήλωσής του). Τέλος, ισχυρίζεται ότι η εν λόγω αίτηση καταχωρήθηκε με βάση λανθασμένο τύπο (παρ. 19 της ένορκης δήλωσής του). (δ) Η ακροαματική διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων έλαβαν χώρα την 26/06/
  7. Δόθηκαν γραπτά κείμενα εκατέρωθεν και επιφύλαξα την απόφασή μου. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα, δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης αλλά αφορά ζήτημα εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η διαδικασία έκδοσης και η δυνατότητα αναθεώρησης αναστολής ή ακύρωσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής Για τη διαδικασία έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής, σχετικά είναι τα διαλαμβανόμενα στη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όπου προβλέπονται τα εξής: « 1.

(1)Where a judgment or order of a Court for the recovery or delivery of possession of any immovable property is sought to be enforced by a writ of possession, the writ may be issued by leave of the Court or a Judge obtained on an ex parte application by the plaintiff supported by an affidavit. The affidavit shall be in Form 39C and the writ in Form 39D.
(2)Such leave shall not be given unless it is shown that all persons in actual possession of the whole or any part of the property have received such notice of the proceedings as may be considered sufficient to enable them to apply to the Court for relief or otherwise.
  1. Upon any judgment or order for the recovery of any property and costs, there may be either one writ or separate writs of execution for the recovery of possession and for the costs at the option of the successful party.
  2. Every writ of possession shall be passed to a bailiff for execution, and, where costs are to be recovered under the same writ, the provisions of Order 44 shall be observed in so far as they are applicable except that every writ of possession issued shall be entered in a separate register. » Όπως ρητά προβλέπεται από τη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής αξιώνεται μονομερώς. Η εν λόγω διαδικασία συνιστά θεραπεία του κοινοδικαίου με την οποία διατάσσεται η ανάκτηση της κατοχής από τον ενάγοντα/αιτητή. Δεν πρόκειται για προσωποπαγή (in personam) θεραπεία εναντίον του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, αλλά πραγματοπαγή (in rem), με την οποία δίδεται η εξουσία στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες για να αποδώσει την ελεύθερη κατοχή του υποστατικού στον ενάγοντα/αιτητή.[1] Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις όπου ο Πρωτοκολλητής εκτελεί το ένταλμα εναντίον συγκεκριμένου προσώπου, έχει τη δυνατότητα να προβεί σε έξωση όλων των προσώπων που ελκύουν δικαιώματα από το προαναφερόμενο πρόσωπο. Το Δικαστήριο έχει βεβαίως πάντοτε την ευχέρεια να ρυθμίσει την όλη διαδικασία ώστε να αποτρέψει οποιανδήποτε καταπίεση.[2] Βασικός σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι να επιστραφεί η κατοχή στον νόμιμο της ιδιοκτήτη και να δοθούν σχετικές προειδοποιήσεις σε τυχόν τρίτους που επηρεάζονται για οποιονδήποτε λόγο από την έκδοση του εν λόγω διατάγματος, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να αποταθούν στο Δικαστήριο και να ζητήσουν την αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος ανάκτησης κατοχής, με βάση τη Διαταγή Δ.48, θ. 8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας,[3] όπως έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη σχετική νομολογία.[4] Θα πρέπει βεβαίως να τονισθεί ότι η αναφορά στην εν λόγω Διαταγή σε «relief or otherwise» δεν ισοδυναμεί με απόδοση οποιωνδήποτε νέων δικαιωμάτων είτε στον ενοικιαστή, είτε σε άλλο κάτοχο του υποστατικού. Όπως εξηγείται στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 1142 υπό τον τίτλο «Writ of Possession» αναφορικά με την αγγλική Δ.47 (αντίστοιχη με την ημεδαπή Δ.43Α): « "For relief or otherwise:" It should be observed that the Rule does not confer any new rights on a tenant or other occupier. Its only effect is to give those who may apply for a relief an opportunity of doing so. » Ως εκ τούτου, για να παραμεριστεί ένα ένταλμα ανάκτησης κατοχής, θα πρέπει ο αιτών τον παραμερισμό να αποδείξει ότι η εκτέλεση του διατάγματος θα είναι είτε άσκοπη, είτε ότι αυτό, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, αδικαιολόγητα είχε εξ' αρχής εκδοθεί. Σχετικά είναι τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4η Έκδοση, Τόμος 17, Κεφ. Particular Forms of Execution, Writ of Possession, σελ. 303, παρ. 500 όπου αναφέρονται τα εξής: « The writ of possession will not be set aside unless the defendant can prove that the writ would be futile or that its issue was not justified by the particular circumstances. » IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Δεν δικαιολογείται η αναστολή ή ακύρωση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής Επαναλαμβάνοντας ότι με βάση τις νομικές αρχές στις οποίες έχω αναφερθεί μόλις προηγουμένως δεν δύναται στα πλαίσια διαδικασίας που εδράζεται στη Δ.43Α να αποδοθούν νέα δικαιώματα είτε στον ενοικιαστή, είτε σε άλλο κάτοχο του υποστατικού, διαπιστώνω ότι το Ενδιαφερόμενο Μέρος απέτυχε να καταδείξει ότι η εκτέλεση του διατάγματος θα είναι είτε άσκοπη, είτε αδικαιολόγητη. Η εκτέλεση του διατάγματος ούτε δυσχέρεια, ούτε καταπίεση θα προκαλέσει στο Ενδιαφερόμενο Μέρος, το οποίο δεν νομιμοποιείται να κατέχει το επίδικο υποστατικό. Συνεπακόλουθα, διαπιστώνω ότι δεν δικαιολογείται ούτε ο παραμερισμός του Διατάγματος ημερομηνίας 25/01/2018, ούτε η ακύρωση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Διασαφηνίζω. Η ποιότητα της μαρτυρίας που έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου προς στοιχειοθέτηση της ισχυριζόμενης υπενοικίασης επί της οποίας εδράζεται το αίτημα Παραμερισμού, κρίνεται ελλιπής και αντιφατική. Πέραν των αποδείξεων που επισύναψε ο Αιτητής και αντικρούουν τη θέση του Ενδιαφερόμενου Μέρους ότι πληρώνει τους λογαριασμούς κοινής ωφελείας, αλλά και της μαρτυρίας του δικαστικού επιδότη, ότι δηλαδή το υποστατικό είναι κλειστό, για την οποία δεν υπήρξε ουσιαστικός αντίλογος, η χαρακτηριστικότερη και καθοριστικότερη αντίφαση είναι ότι, ενώ ο Ενοικιαστής/Καθ' ου υποστηρίζει ότι η υπό εξέταση φερόμενη συμφωνία υπενοικίασης (η οποία επισυνάπτεται εσφαλμένα ως «Παράρτημα Β» αντί «Τεκμήριο Β») συνομολογήθηκε μόλις την 01/8/2017, ο φερόμενος Υπενοικιαστής ισχυρίζεται ότι η ίδια συμφωνία συνάφθηκε το 2011. Ο κ. Λάντος μάλιστα στην αγόρευση που μου παρέδωσε για την συναφή αίτηση Αναστολής που καταχώρησε αναφέρει ότι «ο Αιτητής χρησιμοποιεί το εν λόγω υποστατικό τα τελευταία επτά
(7)χρόνια». Είχα την ευκαιρία στα πλαίσια της σημερινής απόφασής μου στην αίτηση Αναστολής που καταχώρησε ο Καθ' ου να αναφερθώ λεπτομερώς στο ζήτημα της ισχυριζόμενης υπενοικίασης και να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους στο παρουσιαζόμενο ως έγγραφο υπενοικίασης, αποδίδω μηδενική βαρύτητα. Το σχετικό απόσπασμα το οποίο υιοθετώ και για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, έχει ως εξής: « - Η ισχυριζόμενη υπενοικίαση και το άρθρο 28 του Νόμου. Ο Καθ' ου στην παρ. 13 της ένορκης του δήλωσης ισχυρίζεται ότι το επίδικο υποστατικό υπενοικιάζεται σε τρίτους δυνάμει συμφωνίας ημερομηνίας 01/08/2017 και ισχυρίζεται ότι «η συνέχιση ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος δύναται να προκαλέσει ζημία σε τρίτους». Το άρθρο 28
(1)του Νόμου έχει ως εξής: « 28.—
(1)Εις περίπτωσιν καθ' ην οιαδήποτε απόφασις ή διάταγμα διά την ανάκτησιν κατοχής ελήφθη καθ' οιουδήποτε ενοικιαστού κατοικίας ή καταστήματος, η τοιαύτη απόφασις ή το τοιούτο διάταγμα δεν εφαρμόζεται καθ' οιουδήποτε υπενοικιαστού τοιούτου ενοικιαστού εκτός εάν το Δικαστήριον πεισθή ότι τοιούτος ενοικιαστής παρημποδίζετο υπό των όρων της ενοικιάσεώς του να προβή εις υπενοικίασιν ή ότι ο τοιούτος υπενοικιαστής εχρησιμοποίησε την κατοικίαν ή το κατάστημα διά παρανόμους ή ανηθίκους σκοπούς. Εκάστη απόφασις ή διάταγμα διά κατοχήν εκδιδόμενον καθ' οιουδήποτε ενοικιαστού θα αναφέρη κατά πόσον θα εφαρμοσθή ή μη εναντίον οιουδήποτε υπενοικιαστού. » Το επίδικο ενοικιαστήριο επιτρέπει, υπό προϋποθέσεις την υπενοικίαση. Ο σχετικός όρος 4(α) αναφέρει: « Ο ενοικιαστής διατηρεί το δικαίωμα μετενοικιάσης του μισθίου εφ' όσον ο ίδιος πληρώνει κανονικά το ενοίκιο και τηρούνται όλες οι υποχρεώσεις που απορρέουν από την παρούσα συμφωνία. » Αξιολογώντας τα ενώπιον μου νομικά και πραγματικά δεδομένα, είναι εμφανές ότι η μαρτυρία που δόθηκε από τον Καθ' ου προς την κατεύθυνση της απόδειξης της ισχυριζόμενης υπενοικίασης υπήρξε παντελώς ανεπαρκής. Ουδεμία μαρτυρία παρουσιάστηκε που να αποδεικνύει τη γνώση των Αιτητών για την ύπαρξη της ισχυριζόμενης υπενοικίασης. Ούτε από την ανταλλαγείσα αλληλογραφία προκύπτει κάτι τέτοιο, ούτε από τις αποδείξεις πληρωμής ενοικίου που κατατέθηκαν από τον Αιτητή αρ. 1 στα πλαίσια της έκδοσης της απόφασης, στοιχειοθετείται η γνώση της πλευράς των Αιτητών για την ισχυριζόμενη υπενοικίαση, αφού οι αποδείξεις αυτές εκδόθηκαν προς τον Καθ΄ ου και μόνο. Είναι δε άξιο αναφοράς ότι ως προς το χρονικό σημείο σύναψης της ισχυριζόμενης υπενοικίασης υφίσταται ουσιώδης ανακολουθία αφενός, μεταξύ όσων ισχυρίζεται ο ίδιος ο Καθ' ου, ο οποίος αναφέρεται στο 2017, και αφετέρου, σε όσα ενόρκως δηλώνει ο φερόμενος υπενοικιαστής, ο οποίος σε άλλες αιτήσεις που καταχωρήθηκαν και βρίσκονται εντός του ίδιου δικαστικού φακέλου, ισχυρίζεται ότι η υπενοικίαση άρχισε από το
  1. Παρά μάλιστα το γεγονός ότι ο ίδιος ο Καθ' ου έφερε το βάρος να αποδείξει τον εν λόγω ισχυρισμό του περί νόμιμης υπενοικίασης, προς απόδειξη επισύναψε ένα έγγραφο στο οποίο δεν μπορώ παρά να αποδώσω μηδενική βαρύτητα, αφού δεν είναι σε πρωτότυπη μορφή, δεν φέρει τη δέουσα χαρτοσήμανση μέσω της οποίας θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί και η ημερομηνία σύνταξής του, και κυρίως, δεν φέρει υπογραφή από τους εγγεγραμμένους ιδιοκτήτες, ήτοι τους Αιτητές. Επαναλαμβάνω ότι με βάση τη κύρια συμφωνία ενοικίασης, το δικαίωμα υπενοικίασης τελεί υπό την αίρεση πληρωμής του ενοικίου και των λοιπών υποχρεώσεων του Καθ' ου, τις οποίες δεν εκπλήρωσε, και για αυτό εκδόθηκε, εν τέλει, εις βάρος του τελική δικαστική απόφαση. Επιπροσθέτως, ακόμα και αν απέδιδα βαρύτητα στο εν λόγω έγγραφο, η πλευρά του Καθ' ου αντιμετωπίζει το ακόλουθο ουσιαστικό νομικό εμπόδιο. Όπως ορθά σημειώνει και η κα Θεοδούλου στην αγόρευσή της, το εν λόγω έγγραφο υπενοικίασης φέρεται να συντάχθηκε μόλις την 01/08/2017 και ενώ είχε προηγηθεί στις 26/07/2017, η επίδοση στον Καθ' ου επιστολή ίδιας ημερομηνίας των δικηγόρων των Αιτητών με την οποία τερμάτισαν την υπό αναφορά ενοικίαση. Προσθέτω συναφώς ότι, όπως επεξηγείται στο σύγγραμμα Woodfall' s Law of Landlord and Tenant - Chapter 16 - Section
  2. SUB-LEASE - Effect of determination of superior lease, par. 16.163, όταν η κύρια ενοικίαση ολοκληρώνεται, οποιαδήποτε υπενοικίαση που πηγάζει από αυτήν αυτομάτως και συγχρόνως τερματίζεται. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « The general rule at common law is that when the head tenancy comes to an end any sub-tenancy derived out of it also automatically and simultaneously ends. This principle applies where the head tenancy ends by effluxion of time, by a landlord's notice to quit or by forfeiture. » Επομένως, διαπιστώνω ότι ο Καθ' ου δεν μπορεί να επικαλείται το άρθρο 28 προς υπεράσπισή του καθότι λόγω της δικής του αντισυμβατικής συμπεριφοράς όχι μόνο εμποδιζόταν, με βάση το ενοικιαστήριο έγγραφο να προβεί στην όποια υπενοικίαση, αλλά επιπροσθέτως, λόγω του τερματισμού της ενοικίασης δεν μπορούσε ο ίδιος μεταγενέστερα να προβεί σε υπενοικίαση. Συνεπώς, οι ισχυρισμοί του Καθ' ου που εδράζονται στο άρθρο 6(β) του Νόμου κρίνονται αβάσιμοι. » Τα ίδια ισχύουν κατά ανάλογο τρόπο και για το Ενδιαφερόμενο Μέρος, το οποίο με βάση τόσο τους όρους του ενοικιαστηρίου εγγράφου, όσο και συνεπεία του τερματισμού της ενοικίασης εμποδίζεται και αυτός να επικαλείται το άρθρο 28 του Νόμου και τη συνομολόγηση συμφωνίας υπενοικίασης. Ούτε βεβαίως μπορεί το εν λόγω πρόσωπο, στη βάση της μαρτυρίας που έχει παρουσιάσει στο Δικαστήριο να ισχυρίζεται ότι έχει καταστεί «θέσμιος ενοικιαστής» ότι δηλαδή έχει αποκτήσει το προσωπικό δικαίωμα του αμετακίνητου.[5] Με βάση το δόγμα της συμβατικής σχέσης (privity of contract), ουδείς τρίτος μπορεί να αντλεί δικαιώματα από μια σύμβαση που δεν τον αφορά, εκτός εάν στοιχειοθετήσει την ύπαρξη κάποιας συγκεκριμένης εξαίρεσης. Εν προκειμένω δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε που να ανατρέπει τον κανόνα αυτόν. Με δεδομένη την ύπαρξη ενοικιαστηρίου εγγράφου μεταξύ των διαδίκων και τη μη απόδειξη ούτε μέσω του εγγράφου υπενοικίασης, ούτε μέσω οποιαδήποτε άλλης μαρτυρίας ότι η πλευρά των ιδιοκτητών συναίνεσε στη σύναψη υπενοικίασης, το Ενδιαφερόμενο Μέρος τεκμαίρεται ότι δεν έχει οποιαδήποτε δικαιώματα έναντι Ιδιοκτήτων, και «δεν υφίσταται καμία απολύτως συμβατική σχέση» μετά αυτού και των Ιδιοκτητών, όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε και στην απόφαση αναφορικά με την αίτηση της εταιρείας C & C PAPACOSTAS LTD, Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:D32, Αίτηση αρ. 14/2017, ημερομηνίας 02/02/
  3. Άξια αναφοράς είναι η πολύ πρόσφατη απόφαση στη
  4. ΜΙΧΑΗΛ Α. ΤΑΛΙΑΣ κ.α ν.
  5. LEFKARITIS OILS LIMITED, Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:B395, Αίτηση Αρ. 22/2017, ημερ. 08/11/2017, στην οποία απορρίφθηκε αίτημα για άδεια καταχώρησης έφεσης προσώπων οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν κατά την πρωτόδικη διαδικασία αλλά ισχυρίστηκαν ότι ήταν οι πραγματικοί κάτοχοι του υποστατικού. Ζήτησαν όπως 2 και πλέον χρόνια μετά την καταχώρηση της έφεσης των εναγόμενων, επιτραπεί και σε αυτούς η συμμετοχή τους στη διαδικασία με την καταχώρηση έφεσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την αίτηση ανέφερε συναφώς τα πιο κάτω: « Επί της ίδιας όμως βάσης και κατ΄επέκταση των νομολογηθέντων στην υπόθεση Riza, δεν παύει να αφορά μια συμφωνία στην οποία οι αιτητές δεν ήταν μέρος, τη συμφωνία μεταξύ εναγομένων ως ενοικιαστών και εναγόντων ως ιδιοκτητών. Η επίκληση δικαιωμάτων από τη συμφωνία εκείνη, από πλευράς ουσιαστικού δικαίου και συνεπακόλουθα από πλευράς δικονομικού δικαίου το εγχείρημα παρέμβασης σε απόφαση που αφορά τη συμφωνία εκείνη, θα προσέκρουε στην αρχή ότι από μια σύμβαση δημιουργούνται δικαιώματα και υποχρεώσεις μόνο μεταξύ των συμβαλλομένων (privity of contact). » Όσον αφορά την εισήγηση του κ. Λάντου ότι έχουν παραβιαστεί οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης καθότι ο πελάτης του «δικάστηκε και καταδικάστηκε χωρίς να ακουστεί» η θέση αυτή δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Κατ' αρχάς, θυμίζω ότι είναι με πρωτοβουλία του ίδιου του Δικαστηρίου που κλήθηκε ενώπιόν μου το Ενδιαφερόμενο Μέρος. Έλαβε γνώση για την παρούσα διαδικασία και καταχώρησε τόσο την επίδικη Αίτηση όσο και αίτηση για αναστολή της τελικής απόφασης. Συνεπώς, δεν παραβιάστηκε το δικαίωμα ακρόασής του. Ούτε η παραπομπή στην υπόθεση Αναφορικά με την Αιτηση των Valetha Café Ltd
(2009)1A AAΔ.448 κρίνεται σχετική. Σε εκείνη την περίπτωση, πολύ ορθώς, όπως εξάγεται από τα εκεί γεγονότα, διαπιστώθηκε καταφανής προσπάθεια των ιδιοκτητών να αποκρύψουν την κατοχή της δισκοθήκης από τους αιτητές και συμπεριφορά των Ιδιοκτητών που άγγιζε τα όρια εξαπάτησης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Ενδεικτικά και συνοπτικά αναφέρω ότι από τα γεγονότα στη Valetha Café, προκύπτει ότι οι ιδιοκτήτες εξασφάλισαν στις 05/02/2007 εκ συμφώνου απόφαση εναντίον των ενοικιαστών δίχως να αποκαλύψουν την ύπαρξη υπενοικίασης και ακολούθως, στις 04/04/2007, καταχώρησαν μονομερή αίτηση με την οποία χαρακτήριζαν τους υπενοικιαστές «μεσεγγυούχους» και ζητούσαν όπως αυτοί σταματήσουν να πληρώνουν το ενοίκιο στους ενοικιαστές. Στις 08/01/08 εκδόθηκε πάλι μονομερώς ένταλμα ανάκτησης κατοχής του υποστατικού, συμπεριλαμβανομένου του υπογείου που υπενοικιαζόταν ως δισκοθήκη στους υπενοικιαστές, οι οποίοι στερήθηκαν το δικαίωμα να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην παρούσα περίπτωση τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Όλοι οι ισχυρισμοί περί υπενοικίασης έχουν προκύψει αποκλειστικά από την πλευρά του Καθ' ου και του Ενδιαφερόμενου Μέρους, όχι από τους Ιδιοκτήτες. Συνεπώς, το υπό εξέταση αίτημα για ακύρωση και/η αναστολή του εντάλματος ανάκτησης κατοχής κρίνεται επί της ουσίας αβάσιμο και απορρίπτεται. Επιπροσθέτως, θα πρέπει να σημειώσω ότι η επίδικη αίτηση έχει και άλλα δικονομικά προβλήματα. Κατ' αρχάς, η παρούσα Αίτηση κανονικά θα έπρεπε να αποτελούσε ενδιάμεση διαδικασία σε άλλη Κυρίως Αίτηση του Ενδιαφερόμενου Μέρους η οποία καταχωρείται με βάση τον κανονισμό 7 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμού του 1983, και τον «Τύπο 2» που προβλέπει «την έναρξη της διαδικασίας μέσω αίτησης» και σχετίζεται, μεταξύ άλλων, με αιτήματα για παραμερισμό ή αναθεώρηση διαταγμάτων.[6] Αντί τούτου, το αίτημα υποβλήθηκε υπό τη μορφή ενδιάμεσου αιτήματος στα πλαίσια της παρούσας Κυρίως Αίτησης χωρίς καν να βασίζεται ρητά και συγκεκριμένα στη Δ.48 θ.8
(4), παράβλεψη που συνιστά παράλειψη στήριξης της αίτησης και όχι θεραπεύσιμη παρατυπία.[7] Ούτε έχει αναζητηθεί άδεια για παρέμβαση του Ενδιαφερόμενου Μέρους με βάση τη Δ.26 θ. 15 στην παρούσα διαδικασία, με παράλληλο αίτημα να προστεθεί ως διάδικος. Επίσης, η επίδικη αίτηση φέρει εσφαλμένο τίτλο, διαφορετικό από τον τίτλο της Κυρίως Αίτησης και έχει ανακριβές αιτητικό «Α» καθότι το διάταγμα ημερομηνίας 25/01/2018 που επέτρεψε την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής δεν «εκδόθηκε εναντίον του Χαράλαμπου Ευθυμίου» (in personam) αλλά ήταν πραγματοπαγές (in rem) και αφορούσε το επίδικο υποστατικό. Συνεπώς η Ένσταση επιτυγχάνει και ιδίως οι Λόγοι υπ' αριθμό 1, 2, 4, 6, 10 και
  1. Η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων στην παρούσα Αίτηση και εναντίον του κ. Σαμποκασίδη, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης της, ήτοι €10.000 - €50.
  2. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Manchester Corporation v Conolly and others [1970] 1 ALL ER 961 [2] Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 320 υπό τον τίτλο «Forfeiture of Lease» [3] Η Διαταγή Δ. 48, θ. 8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει: «
(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» [4] Μεταξύ άλλων, Αναφορικά με την Αίτηση της Salavu Ltd για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Πολιτική Αίτηση αρ. 45/2015 ημερ. 02/04/2015, Mainland Global Investments Ltd, Πολ. Αίτ. 167/2012, ημερομηνίας 9 Νοεμβρίου 2012. [5]Αναφορικά με τις Αιτήσεις του Αβραάμ Δίσπυρου
(1990)1 Α.Α.Δ. 365: «Η θέσμια ενοικίαση δεν είναι σύμβαση, είναι το δικαίωμα του αμετακίνητου με τις επιφυλάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και είναι προσωπικό δικαίωμα» [6] Ενδεικτικά παραπέμπω στην υπόθεση HJI CHAMBIS ν. ATTORNEY‑GENERAL
(1986)1 CLR 386 που για παρόμοιο θέμα λέχθηκε ότι η αίτηση που υποβλήθηκε με βάση τη Διαταγή 48 και όχι ως πρωτογενής, ήταν άκυρη και όχι απλά παράτυπη. [7] Δείτε σχετικά, Bank For Foreign Trade of Russian Federation «VNESHTORGBANK», ν. ICC CHEMICALS (UK) LTD
(1999)1Γ Α.Α.Δ 172.) Όπως επίσης αναφέρθηκε στη 1. ΒΕΡΕΓΓΑΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΠΑΚΟΚΚΙΝΟΥ κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ (ΑΡ. 1)
(2012)1Α Α.Α.Δ 643:«Επομένως, η παρούσα αίτηση δεν συνάδει με την πάγια θεμελιωμένη αρχή της νομολογίας μας, ότι στο σώμα μιας αίτησης και ειδικά μιας ενδιάμεσης αίτησης, θα πρέπει να αναγράφονται ρητά και συγκεκριμένα οι νομικές και δικονομικές διατάξεις στις οποίες αυτή βασίζεται.» Επίσης, σύμφωνα με τη νομολογία, αν η διάταξη στην οποία στηρίζεται μια αίτηση είναι εντελώς άσχετη, τότε η νομική της βάση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη (δείτε σχετικά Γιαννάκης Φλουρέντζου κ.α. ν. Cashgrove Betting Ltd κ.α
(2007)1Α Α.Α.Δ 393). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.