Κωνσταντίνου κ.α. ν. A & F ELECTROQUIP LIMITED, Αρ. Αίτησης: Ε19/2014, 31/10/2018

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου (N. 23/1983), αξιώνουν εναντίον των Καθ' ων τα εξής: « α) Διάταγμα ανάκτησης κατοχής του καταστήματος με αριθμό 1 που βρίσκεται στην ΧΧΧΧΧΧ στη Λεωφόρο ΧΧΧΧΧΧ, η οποία είναι κτισμένη επί του τεμαχίου με αριθμό εγγραφής: ΧΧΧΧ, Τμήμα: ΧΧΧ, Τεμάχιο: ΧΧΧ, στην ΧΧΧΧΧΧ, στο Δήμο Πάφου. β) Απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για το συνολικό ποσό των €132.412,58 που αντιστοιχούν σε μέρος δεδουλευμένων ενοικίων και/ή ολόκληρα καθυστερημένα ενοίκια που οφείλονταν μέχρι και το Μάιο του 2013, πλέον νόμιμο τόκο, τα οποία ζητήθηκαν και δεν πληρώθηκαν με επιστολή ημερομηνίας 23.05.2013 που παραλήφθηκε την 27.05.

1. γ) Απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό του καθυστερημένου ενοικίου του Ιουνίου 2013 και δη το ποσό των €3.086,
2. δ) Απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των €6.173,02 ως ενδιάμεσα οφέλη και/ή αποζημιώσεις για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο του
3. ε) Απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των €29.723,13 ως ενδιάμεσα οφέλη και/ή αποζημιώσεις μέχρι και τον Μάιο του
4. στ) Απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για ενδιάμεσα οφέλη και/ή αποζημιώσεις για το ποσό των €3.302,57 μηνιαίως και/ή οποιοδήποτε ποσό κριθεί δίκαιο από το δικαστήριο ως η ενοικιαστική αξία του ακινήτου από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης μέχρι της εξώσεως των Καθ' ών η Αίτηση από το υποστατικό και/ή μέχρι της παράδοσης κενής ελευθέρας και ανεμπόδιστου κατοχής του ρηθέντος υποστατικού. ζ) Οιαδήποτε ή άλλη περαιτέρω θεραπεία δίκαια υπό τις περιστάσεις. η) Τόκο 9% ετησίως και/ή νόμιμο τόκο και/ή τόκος που ήθελε κριθεί δίκαιος υπό τις περιστάσεις. θ) Έξοδα. » Στην τροποποιημένη Απάντησή τους, οι Καθ' ων η Αίτηση (Καθ' ων) παραδέχονται ότι δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 10/07/1998 ενοικίασαν το επίδικο κατάστημα, δηλαδή το κατάστημα υπ' αρ. 1 στην Λεωφόρο XXXXX αρ. 19 στην Πάφο με μηνιαίο ενοίκιο Λ.Κ.600 (€1.025,16) (Παράγραφος Γ στην Απάντηση- Γεγονότα που εκτίθενται και είναι παραδεκτά). Επιπροσθέτως, στην παράγραφο Δ

(6)της Απάντησής τους αναφέρουν ότι: « Η καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι δυνάμει της νέας προφορικής συμφωνίας κατέβαλλε ως μηνιαίο ενοίκιο το ποσό των Λ.Κ.700, πλέον Λ.Κ.100 για μία αποθήκη, η οποία βρίσκεται στο ίδιο κτίριο με το επίδικο κατάστημα και την οποία η καθ' ής η αίτηση ενοικίασε από τους αιτητές δυνάμει προφορικής συμφωνίας. » Πέραν όμως των πιο πάνω παραδοχών, η πλευρά των Καθ' ων εγείρει τόσο προδικαστικές ενστάσεις (παράγραφος Β της Απάντησης) όσο και Ανταπαιτήσεις, διεκδικώντας αποζημιώσεις δυνάμει των άρθρων 12 και 13 του Νόμου για ισχυριζόμενες βελτιώσεις στο υποστατικό αλλά και για ζημιές που έχει κατ' ισχυρισμό υποστεί. Στη μακροσκελή Ανταπάντηση των Αιτητών απορρίπτονται οι εν λόγω αξιώσεις των Καθ' ων. ΙΙ. ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ / ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΠΙΔΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ Πριν προχωρήσω στην παράθεση της μαρτυρίας, έχοντας υπόψιν το σύνολο αυτής και γνωρίζοντας τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα, προχωρώ σε σύνοψη, περιορισμό και προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Κατ' αρχάς, είναι κοινά παραδεκτό πως η επίδικη ενοικίαση έχει καταστεί θέσμια. Είναι επίσης παραδεκτό ότι το υποστατικό (κατάστημα) συμπληρώθηκαν πριν τις 31/12/1999 και ότι εμπίπτουν εντός της «ελεγχόμενης περιοχής» με βάση τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο. Συνεπώς, πληρούνται όλες οι τυπικές προϋποθέσεις που σχετίζονται με τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Επίσης, όπως κατέστη κοινό έδαφος κατά την ακροαματική διαδικασία, η κατοχή του Υποστατικού έχει ήδη ανακτηθεί. Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα έκδοσης σχετικού διατάγματος ανάκτησης κατοχής. Περαιτέρω, οι Καθ' ων έχουν αποσύρει την Ανταπαίτησή τους και ούτε προσέφεραν οποιανδήποτε μαρτυρία. Συνεπακόλουθα δεν προώθησαν ούτε τις προδικαστικές ενστάσεις που τίθενται στην παράγραφο Β της Απάντησής τους. Συνοψίζοντας, τα επίδικα θέματα περιορίζονται στο να αποδειχθεί εάν υπήρχαν κατά τον ουσιώδη χρόνο, δυνάμει της παραδεκτής ενοικιαστικής σχέσης, οφειλόμενα ενοίκια και το ύψος της όποιας οφειλής, έτσι ώστε, να νομιμοποιούνται οι Αιτητές σε αντίστοιχη θεραπεία αποζημίωσης. ΙΙΙ. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ (α) H μαρτυρία της Αιτήτριας αρ.

1. Η πρώτη μάρτυρας ήταν η κα ΧΧΧΧΧ Κωνσταντίνου. Η σχετική της γραπτή δήλωση κατατέθηκε ως ΕΓΓΡΑΦΟ Α. Πρόκειται για ένα εκτενές έγγραφο στο περιεχόμενο του οποίου θα επανέλθω αργότερα. Αναφέρει ότι είναι η συνιδιοκτήτρια του επίδικου υποστατικού. Οι σχετικοί τίτλοι ιδιοκτησίας κατατέθηκαν ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 1 έως και
2. Το επίδικο ενοικιαστήριο έγγραφο υπήρξε το έκτο τεκμήριο που κατατέθηκε και έλαβε αντίστοιχο αριθμό. Οι Καθ' ων έγιναν θέσμιοι ενοικιαστές από την 1.8.
3. Ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων δεν πλήρωναν τη συμφωνημένη αύξηση του ενοικίου. Διατηρούν υπόλοιπο οφειλόμενων ενοικίων για το 2011 ύψους €5.764,44 (€2.822,22 Χ 2). Επίσης, οφείλουν για τον Μάιο του 2012 το ποσό των €2.882,22, ενώ, από τον Οκτώβριο του 2012 σταμάτησαν πλήρως να καταβάλλουν οποιοδήποτε ενοίκιο. Παρά τις σχετικές προειδοποιητικές επιστολές (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 7 και 8) οι Καθ' ων δεν συμμορφώθηκαν. Αναφέρεται σε νομική συμβουλή που έχει λάβει και σε «φόρμουλα» βάσει της οποίας δικαιούνται σε αύξηση κατ' έτος κατά 7%. Με βάση τούτη τη «φόρμουλα» το ενοίκιο για την περίοδο από «1.7.2013 μέχρι και την 1.8.2013» (παρ. 22 της δήλωσης τους) ήταν €3.086,51 και για την περίοδο «από την 01.09.2014 μέχρι και την 01.05.2014» σε €3.302,
4. Αξιώνει συνολικά το ποσό των €171.395,
5. Αναφέρει ακόμα ότι οι Καθ' ων από τον Δεκέμβριο του 2001 πλήρωναν ενοίκιο Λ.Κ.800 (€1.366,88) (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 9 έως και 17). Αφιερώνει έξι

(6)ολόκληρες σελίδες στη Γραπτή της Δήλωση επεξηγώντας μια προς μια τις σχετικές καταχωρήσεις που παρουσιάζονται στην κατάσταση λογαριασμού που κατατέθηκε ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ

1. Στην παράγραφο 72 της δήλωσής της αναφέρει ότι περιορίζει την απαίτηση της εναντίον των Καθ' ων δίχως όμως να εξηγεί με ποιον τρόπο. Τέλος, απαντά στους ισχυρισμούς της Ανταπαίτησης δεδομένου όμως η Ανταπαίτηση εν τέλει αποσύρθηκε, παρέλκει η οποιαδήποτε αναφορά σε αυτό το ζήτημα. (β) Η Μαρτυρία της κας ΧΧΧΧΧΧ Χαραλάμπους (Μ.Ε.2). Η 2η μάρτυρας για την πλευρά των Αιτητών ήταν η κα ΧΧΧΧΧ Χαραλάμπους η οποία είναι θυγατέρα της Αιτήτριας αρ.
2. Η δική της ανάμιξη στην υπόθεση προέκυψε επειδή ο πατέρας της έμενε στην Αφρική και η ίδια ανέλαβε την ευθύνη για την επίβλεψη και ότι αφορούσε βλάβες, επισκευές και «οποιαδήποτε διευθέτηση ήταν να γίνει με ενοικιαστές» στην πολυκατοικία στο ισόγειο της οποίας βρίσκεται το επίδικο υποστατικό. Ανέλαβε το 2001 και τότε οι Καθ' ων ήταν ήδη ενοικιαστές, με μηνιαίο ενοίκιο Λ.Κ.
3. Αναφέρει ακόμα ότι, όταν τίθετο θέμα αύξησης, ετοίμαζε η ίδια επιστολή και την παρέδιδε δια χειρός στους Καθ' ων η Αίτηση. Ακολούθως, αναφέρεται σε ζητήματα που σχετίζονται με την Ανταπαίτηση και απαντά στους ισχυρισμούς περί κακοτεχνιών. Πήγε σε κάποιο δικηγόρο για να αναλάβει την υπόθεση όταν σταμάτησαν οι πληρωμές ενοικίων. Η τελευταία της εμπλοκή στην υπόθεση ήταν όταν η τότε δικηγόρος της είχε προγραμματίσει ένα ραντεβού με τον δικηγόρο των Καθ' ων ο οποίος δεν προσήλθε στο ραντεβού. (γ) Η Μαρτυρία του κου ΧΧΧΧ Μούγιαννου (Μ.Ε.3). Τρίτος και τελευταίος μάρτυρας για την Αιτήτρια, ήταν ο κ. ΧΧΧΧΧ Μούγιαννος, πολιτικός μηχανικός. Παρουσιάστηκε ως πραγματογνώμονας και με σκοπό να αναφερθεί στα αποτελέσματα της επιτόπιας επιθεώρησης που διεξήγαγε στις 10.10.2015 στο επίδικο υποστατικό. Κατέθεσε «τεχνική έκθεση» (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 20) όπου αναφέρεται στις βλάβες που εντόπισε στο υποστατικό καθώς και στην αιτιολογική τους προέλευση. Αποδίδει στους αποχωρήσαντες ενοικιαστές ευθύνη και ισχυρίζεται ότι για να μπορέσει το υποστατικό να αποκατασταθεί στην αρχική του μορφή, απαιτείται το συνολικό ποσό των €11.200, όπως αυτό αναλύεται σε εννέα

(9)επιμέρους ποσά. Διευκρινίζει ότι, απαιτείται να γίνει «διεξοδική μελέτη πέρα από την έκθεση αυτή που αποτελεί μόνο εισαγωγή και δεν εξαντλεί το ζήτημα». Κατά την αντεξέτασή του, διευκρίνισε ότι οι τοίχοι που επισκευάζονται στο ενδιάμεσο της ζωής ενός κτηρίου διαφέρουν από την αρχική κατασκευή και ότι φαίνεται η διαφορά εάν το κατάστημα επισκευαστεί στα πέντε ή δέκα χρόνια μετά την ανοικοδόμησή του. Δεν μπορεί να γνωρίζει εάν έγιναν εκτεταμένες επιδιορθώσεις στα επιχρίσματα του καταστήματος, ούτε εάν το κτήριο υπέστη εκτεταμένες ζημιές λόγω εισροής νερών. * Πριν την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, οι συνήγοροι των διαδίκων, πέραν κάποιων κοινών παραδεκτών εγγράφων, έκαναν και δήλωση προς το Δικαστήριο ότι η «ενοικιαστική αξία» του επίδικου υποστατικού, κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν €1.400. Δεν έχω παραβλέψει την εν λόγω κοινή δήλωση, αλλά δεν αποδίδω σε αυτήν οποιανδήποτε αξία σε σχέση με τα επίδικα θέματα. Και αυτό διότι, όχι μόνο το ύψος του ενοικίου του επίδικου υποστατικού προσδιορίζεται από τα ενώπιον μου γεγονότα, αλλά και επειδή τούτη η δήλωση θα είχε σημασία, αποτελώντας το μέτρο αποζημίωσης, εάν το επίδικο ζήτημα αφορούσε το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης και όχι κατοχή που δικαιωματικά έχει εγκαθιδρυθεί δυνάμει θέσμιας ενοικίασης όπου το μέτρο αποζημίωσης, υπό τη μορφή του ενδιάμεσου οφέλους, υπολογίζεται με βάση το συμφωνηθέν ενοίκιο. (δ) Οι Αγορεύσεις Κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων που έλαβε χώρα στις 25/06/2018, οι δικηγόροι των διαδίκων παρουσίασαν και υιοθέτησαν γραπτά κείμενα και η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε. ΙV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Έχοντας υπόψιν τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές[1] και τα ουσιαστικά επίδικα θέματα όπως έχουν ήδη προσδιορισθεί ανωτέρω, προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας. (α) Η αξιολόγηση της μαρτυρίας της Αιτήτριας αρ. 1 Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι ένα πολυσχιδές έργο. Το Δικαστήριο οφείλει να προβεί στην αξιολόγηση αντιπαραβάλλοντας και διερευνώντας τα επίδικα γεγονότα με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων των διαδίκων. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται έτσι ώστε το Δικαστήριο να μην περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του μάρτυρα αλλά να λάβει υπόψιν όλες τις σχετικές και νομικές αποδεκτές παραμέτρους αξιολόγησης. Η δε αποτίμηση της μαρτυρίας θα πρέπει να γίνει με βάση την κρίση του Δικαστηρίου για το αξιόπιστο αυτής και όχι στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Όπως επιβεβαιώθηκε πολύ πρόσφατα στη ΝΑΤ JANGO FASHION LTD ν. Α.Κ.ΠΟΧΤΖΕΛΙΑΝ & ΥΙΟΙ (ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ) ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2018:A443, Πολ. ΄Εφεση Αρ. 105/2014, ημερ. 15/10/2018 η μαρτυρία αξιολογείται σφαιρικά και όχι μικροσκοπικά. Συναφώς, θα πρέπει να είναι πάντα υπόψιν ότι κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Οι ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα, το επίπεδο μόρφωσης και ο τρόπος έκφρασης του μάρτυρα δεν πρέπει να αποτελούν στοιχεία που να επενεργούν αρνητικά εις βάρος της ίδιας της αξιοπιστίας του. Όπως πολύ εύστοχα υποδείχθηκε στη Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)Α.Α. Δ.676: « Η ανθρώπινη εμπειρία διδάσκει ότι ένας ευγενής και ήπιος μάρτυρας, δεν είναι κατ΄ ανάγκην και ειλικρινής. Και το αντίθετο. Ένας υπερβολικά διαχυτικός ή αναστατωμένος μάρτυρας μπορεί να ορμάται από μια πλειάδα αιτιών, χωρίς να είναι ανειλικρινής. » Έκρινα σκόπιμη την πιο πάνω εισαγωγή καθότι, η Αιτήτρια εμπίπτει εντός εκείνης της κατηγορίας προσώπων που οι ιδιαιτερότητες στην συμπεριφορά τους, θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποπροσανατολίσουν από την ουσία της μαρτυρίας τους. Επεξηγώ. Η Αιτήτρια είναι ένας άνθρωπος σχετικά μεγάλης ηλικίας (76 ετών) που δεν είχε εμφανιστεί ξανά ενώπιον Δικαστηρίου. Κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας της ήταν εμφανές ότι την είχε καταβάλει το άγχος. Παρά δε τις κατ' επανάληψη προτροπές του Δικαστηρίου δεν μπόρεσε να ελαττώσει την ταχύτητα της ομιλίας της. Παρόλο που η Αιτήτρια ομιλεί και αναγνώσκει καλά την Ελληνική γλώσσα, η άρθρωσή της παρέπεμπε σε άτομο που πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του στο εξωτερικό. Επίσης, ορατή ήταν η δυσκολία στον τρόπο έκφρασής της, με λεξιλόγιο που δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί πλούσιο και γενικότερη εικόνα που δεν αποκάλυπτε άτομο ιδιαίτερα υψηλού μορφωτικού επίπεδου. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος είχε να αντιμετωπίσει όχι μόνο την καθηκόντως επισταμένη αντεξέταση του δικηγόρου των Καθ' ων, αλλά κυρίως, την αδικαιολόγητα μακροσκελή γραπτή του δήλωση («ΕΓΓΡΑΦΟ Α»), που αποτελείται από 17 πυκνογραμμένες σελίδες και 86 παραγράφους (που είχε συνταχθεί από άλλον δικηγόρο, τον οποίον σε μεταγενέστερο χρόνο αντικατέστησε ο κ. Σταυρινίδης). Η εν λόγω γραπτή δήλωση αναντίλεκτα υπήρξε αντικείμενο εκτεταμένης νομικής επεξεργασίας και σε αυτήν εμπεριέχονται λέξεις και εκφράσεις μη ευκόλως κατανοητές για την ίδια την Αιτήτρια αρ. 1, με αποτέλεσμα, όποτε επιχειρούσε να καταφύγει στο εν λόγω έγγραφο, αντί για απαντήσεις, άλλοτε της δημιουργείτο σύγχυση και άλλοτε αναστάτωση. Αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω ήταν η Αιτήτρια αρ. 1 σε κάποιες περιπτώσεις να απαντά αόριστα και σε άλλες εντελώς διαφορετικά από ότι ερωτήθηκε. Όπως σημειώθηκε στη Ζερβού κ.α. ν. Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδας (Κύπρου) Λτδ.

(2012)1(Γ) ΑΑΔ 1999, ο στόχος και ο σκοπός της ετοιμασίας Γραπτών Δηλώσεων είναι η οικονομία χρόνου και δαπάνης. Τονίστηκαν συναφώς τα εξής: « Θεωρούμε στο σημείο αυτό ότι είναι επιθυμητό, οι συνήγοροι που, ως επί πλείστον, βοηθούν τους διάδικους στη σύνταξη μιας δήλωσης, να περιορίζονται μόνο στα γεγονότα και όχι να προβαίνουν σε ανάλυση νομικών θεμάτων ή να εξάγουν συμπεράσματα τα οποία αποτελούν το αντικείμενο της δίκης. » Κρίνω συναφώς ότι θα ήταν άδικο να αξιολογήσω τη μαρτυρία της δίχως να λάβω υπόψιν όσα προανέφερα που συναρτώνται με τις αντικειμενικές δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει. Λαμβάνω ακόμη υπόψιν ότι η αξιοπιστία της μαρτυρίας είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα από την αποδεικτική της αξία.[2] Ανεξαρτήτως λοιπόν της αποδεικτικής αξίας των απαντήσεων της, ζήτημα επί του οποίου θα επανέλθω, αυτό που πρωταρχικώς πρέπει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο η εν λόγω μάρτυρας παρουσιάστηκε για να πει την αλήθεια στο Δικαστήριο ως προς τα ουσιαστικά επίδικα θέματα. Η απάντηση είναι σαφώς καταφατική. Ιδωμένη στο σύνολο η μαρτυρία της Αιτήτριας, παρά τις αδυναμίες της, δεν αποκαλύπτει ούτε επαμφοτερίζουσα στάση ως προς τα γεγονότα ούτε προσπάθεια διαστρέβλωσής τους. Κατ' αρχάς, όσον αφορά την ύπαρξη της ενοικιαστικής σχέσης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6) η μαρτυρία της δεν αμφισβητήθηκε. Αντίθετα, υπήρξε ρητή παραδοχή στην Απάντηση ως επίσης και δήλωση του δικηγόρου των Καθ' ων προς το Δικαστήριο ότι η ενοικίαση είναι παραδεκτή. Η μαρτυρία της κατά την αντεξέτασή της ως προς το καθεστώς ιδιοκτησίας δεν ήταν σαφής, πλην όμως οι τίτλοι ιδιοκτησίας που κατέθεσε δεν αμφισβητήθηκαν και έχουν ξεκάθαρο περιεχόμενο. Ούτε προκύπτει οτιδήποτε ιδιαίτερο στα εν λόγω έγγραφα που να χρήζει ειδικής επεξήγησης, είτε ως προς την ιδιότητα, είτε προς το συμφέρον των Αιτητών 1, 2 και 3 στην επίδικη ιδιοκτησία. Θετικά αξιολογώ και ότι η μάρτυρας δεν αρνήθηκε πως η κατοχή του επίδικου υποστατικού της επιστράφηκε στις 25/09/2015 και μόλις αντιλήφθηκε ότι δεν θα έπρεπε πλέον η απαίτηση της να περιλαμβάνει διάταγμα ανάκτησης κατοχής, την περιόρισε δίχως δεύτερη σκέψη. Ρωτήθηκε, κατ' επανάληψη, για να προσδιορίσει το ύψος των οφειλόμενων ενοικίων στη βάση της ετήσιας αύξησης από το

1. Επ' αυτού η δυσκολία της ήταν ανυπέρβλητη. Μη μπορώντας να διεξέλθει της γραπτής της δήλωσης, περιήλθε σε αδυναμία να δώσει συγκεκριμένη απάντηση, ή έστω, να παραπέμψει σε συγκεκριμένο σημείο του ΕΓΓΡΑΦΟΥ Α. Όμως, η ανεπάρκεια αυτή της Αιτήτριας αρ. 1 προέκυψε, όχι επειδή επιδίωκε να παραποιήσει την πραγματικότητα, αλλά επειδή, κλήθηκε να υπερασπιστεί μια δυσνόητη για αυτήν «φόρμουλα» υπολογισμού του ενοικίου με αύξηση 7% ετησίως από το 2001, που, όπως ανέφερε κατά την αντεξέτασή της, ουσιαστικά δεν ετοιμάστηκε από την ίδια, αλλά με τη βοήθεια λογιστών και του δικηγόρου της, καθώς και της κόρης της. Όσον αφορά τις απαντήσεις που έδωσε σε ζητήματα που σχετίζονται με προδικαστικά θέματα και την Ανταπαίτηση των Καθ' ων, είναι αλήθεια ότι δεν γνώριζε ή δεν θυμόταν πολλά πράγματα, αλλά αυτά τα ζητήματα δεν θα με απασχολήσουν περαιτέρω, καθότι, εν τέλει, αφενός με την απόσυρση της Ανταπαίτησης, και αφετέρου, με τη μη παρουσίαση μαρτυρίας εκ μέρους ων Καθ' ων, έχουν καταστεί μη επίδικα. Το ίδιο ισχύει και για την αντεξέταση της Αιτήτριας αναφορικά με τεκμήρια προς αναγνώριση τα οποία παράμειναν ως τέτοια δίχως να καταστούν κανονικά τεκμήρια. Επανερχόμενος στην ουσία της μαρτυρίας της Αιτήτριας, παρόλο που η Αιτήτρια δεν μπορούσε να προβεί σε επακριβή προσδιορισμό του ύψους της οφειλής, τονίζω ότι η βασική της θέση η οποία προκύπτει από την παράγραφο 24 της Γραπτής της δήλωσης, ότι δηλαδή οι Καθ' ων της οφείλουν δεδουλευμένα ενοίκια από τον Ιούλιο του 2013 μέχρι και την ημερομηνία παράδοσης της κατοχής, καθώς και 3 ακόμα ενοίκια, παρέμεινε δίχως αντίλογο και την αποδέχομαι. Σημειώνω ότι, και κατά την αντεξέτασή της, δήλωσε ότι έχει από το 2013 να λάβει ενοίκια, δίχως η αναφορά της αυτή να αμφισβητηθεί. Στη βάση των πιο πάνω, η Αιτήτρια αρ. 1 κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας. (β) Η αξιολόγηση της μαρτυρίας της Μ. Ε.
2. Πέραν της γενικόλογης και ανυποστήρικτης αναφοράς της παραγράφου 5 της γραπτής της δήλωσης σε απαιτήσεις για αυξήσεις του ενοικίου, και αποστολή από την ίδια σχετικών επιστολών, η κα ΧΧΧΧΧ Χαραλάμπους αξιολογείται ως μάρτυρας της αλήθειας. Δεν προέκυψε κάτι από την αντεξέτασή της που να κλονίζει την αξιοπιστία της. Δεδομένου μάλιστα ότι η εν λόγω μαρτυρία βασικό σκοπό είχε να αντικρούσει τις θέσεις της Ανταπαίτησης, που εν τέλει αποσύρθηκε, περιορισμένη σημασία έχει ως προς τα εναπομείναντα επίδικα ζητήματα δηλαδή την απαίτηση για πληρωμή οφειλόμενων ενοικίων. Σημειώνω μόνο ότι στην παράγραφο 5 της γραπτής της δήλωσης η εν λόγω μάρτυρας αναφέρει ότι το ενοίκιο περί το 2001 ήταν Λ.Κ.800, δήλωση που συνάδει με την υπόλοιπη ενώπιον μου μαρτυρία. (γ) Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ. Ε.
3. Ο Μ.Ε.3 μου προκάλεσε καλή εντύπωση. Οι απαντήσεις του υπήρξαν σαφείς δίχως παλινδρομήσεις και την αποδέχομαι στο μέτρο που αυτή σχετίζεται με την υπεράσπιση στην, πλέον αποσυρθείσα, Ανταπαίτηση. Συγκεκριμένα, δέχομαι ότι μπορεί να διαπιστωθεί εάν πρόκειται για καινούργια επιδιόρθωση ή όχι και δέχομαι ότι ο εν λόγω μάρτυρας δεν διαπίστωσε οποιεσδήποτε ζημιές που φαίνονται ότι ήταν κακοτεχνίες κατά την κατασκευή του κτηρίου. Και αυτού όμως η μαρτυρία του κατέστη εκ του περισσού λόγω της μη προώθησης της Ανταπαίτησης και συνεπώς δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Θα πρέπει να διασαφηνίσω, όμως, ότι τα ζητήματα που σχετίζονται με το κόστος επισκευών τα οποία έχουν εμφιλοχωρήσει στη τεχνική του Έκθεση, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 20, δεν αποτελούν επίδικα ζητήματα της παρούσας υπόθεσης αφού δεν υπάρχουν τέτοιες αξιώσεις, και ως μη σχετικά δεν νοείται και δεν θα απασχολήσουν το Δικαστήριο. V. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων αναντίλεκτα εμπίπτει και η ανάκτηση καθυστερημένων ενοικίων από θέσμιο ενοικιαστή. Το παρόν Δικαστήριο στα πλαίσια της ενυπάρχουσας δικαιοδοσίας του προς επίλυση των διαφορών που αναφύονται επί οποιουδήποτε κύριου ή παρεμπίπτοντος θέματος εγειρόμενου κατά την εφαρμογή του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, εκτός από τα ζητήματα που σχετίζονται με την ανάκτηση της κατοχής[3] και την αναπροσαρμογή ενοικίου, πραγματεύεται συναφή θέματα που άπτονται της επιδίκασης των καθυστερημένων και οφειλόμενων ενοικίων καθώς και αποζημιώσεις λόγω ζημιάς που προκαλείται σε ελεγχόμενα υποστατικά.[4] VΙ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ (α) Τα πραγματικά γεγονότα Με βάση τα ενώπιον μου δεδομένα, τα ευρήματά μου επί των γεγονότων είναι τα εξής. Οι Αιτητές, ως οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες και οι δικαιούχοι κατοχής, έχουν αντικαταστήσει τον αποβιώσαντα XXXXX Κωνσταντίνου ως ιδιοκτήτες στην ενοικιαστική σχέση που έχει δημιουργηθεί δυνάμει του ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 01/08/
4. Αντισυμβαλλόμενοι, και από τον Αύγουστο του 2001 και έκτοτε, θέσμιοι ενοικιαστές είναι οι Καθ' ων. Ο σχετικός όρος του επίδικου ενοικιαστηρίου εγγράφου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6) αναφέρει κατά γράμμα: « ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΣ: χρόνια από 1/8/1998 μέχρι 31/7/2001 με αύξηση του ενοικίου προς 7% ετησίως » Η πλευρά των Ιδιοκτητών, εξέλαβε ως δεδομένο ότι με βάση τον εν λόγω όρο στο συμβόλαιο δεν χρειαζόταν να πράξει οτιδήποτε άλλο για να δικαιούται στην εν λόγω αύξηση. Για αυτό το λόγο, ούτε συμφώνησαν με τους Καθ' ων σε αύξηση του ενοικίου, ούτε διεκδίκησαν την αναπροσαρμογή του ενοικίου με βάση αίτηση για καθορισμό που καταχωρείται δυνάμει του άρθρου 8 του Νόμου, αφού η διαδικασία που καταχωρήθηκε το 2006 (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 21 - 25) είχε διαφορετική στόχευση. Από την άλλη, οι Καθ' ων, έχοντας καταστεί θέσμιοι ενοικιαστές, κατέβαλλαν αρχικώς το ενοίκιο των ΛΚ600, ενώ όπως προκύπτει από τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 9 έως 17 και 18 και τη μαρτυρία που έχω αποδεχθεί, από ή περί το 2001 και έκτοτε κατέβαλλαν προς πληρωμή του ενοικίου το ποσό των €1.366,88 μηνιαίως, ήτοι αντίστοιχο σε ΛΚ
5. Η παραλαβή τούτου του ποσού γινόταν ανεπιφύλακτα από την πλευρά των Αιτητών. Οι Καθ' ων αποχώρησαν και παρέδωσαν την κατοχή του επίδικου υποστατικού τον Σεπτέμβριο του
6. Οι Καθ' ων δεν κατέβαλαν ενοίκια συνολικά 39 μηνών, ήτοι 36 ενοίκια για την περίοδο από τον Οκτώβριο του 2012 μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2015, (3 μήνες για το 2012, 12 για το 2013, 12 για το 2014, και ακόμα 9 μήνες για το 2015, σύνολο 36 μήνες) καθώς και 3 ακόμα ενοίκια για τους μήνες Σεπτέμβριο και Νοέμβριο του 2011, ως επίσης, για τον Μάιο του
7. (β) Κατά πόσο οι Αιτητές 2 και 3 έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Καθ' ων. Ο κ. Τσιαπαλής εγείρει με την αγόρευσή του ζήτημα νομιμοποίησης των Αιτητών 2 και 3, επειδή, σύμφωνα με την εισήγηση, οι τελευταίοι παραχώρησαν αποκλειστικό δικαίωμα επικαρπίας στην Αιτήτρια. Η εισήγηση δεν είναι αποδεκτή. Κατ' αρχάς, σημειώνω ότι η αγόρευση αποτελεί το μέσο για τη νομική υποστύλωση εκείνων των ισχυρισμών που, εν πρώτοις, εκτίθενται στο σχετικό δικόγραφο, και ακολούθως, αποδεικνύονται με την παρουσίαση κατάλληλης μαρτυρίας. Επουδενί μια αγόρευση μπορεί να αποτελέσει υποκατάστατο για τη στοιχειοθέτηση γεγονότων. Επίσης, η νομιμοποίηση ενός διαδίκου θα πρέπει να εξετάζεται αμέσως και κατά προτεραιότητα[5] και όχι στο τέλος της διαδικασίας. Εν πάση περιπτώσει, αναφέρω ότι η ιδιότητα και η νομιμοποίηση των Αιτητών 2 και 3 έχει δεόντως καταδειχθεί μέσω της σχετικής μαρτυρίας της Αιτήτριας, (παρ. 1 - 6 του Εγγράφου Α) και των ΤΕΚΜΗΡΙΩΝ 1 -
8. Η έννοια του «ιδιοκτήτη» στο άρθρο 2 του Νόμου δεν είναι περιοριστική.[6] Συγκεκριμένα ως «ιδιοκτήτης» προσδιορίζεται: « παν φυσικόν ή νομικόν πρόσωπον, πλην του ενοικιαστού, το οποίον δικαιούται ή θα εδικαιούτο, άνευ των διατάξεων του παρόντος Νόμου, εις κατοχήν ακινήτου, και εν περιπτώσει υπενοικιάσεως, ενοικιαστήν όστις υπενοικιάζει το ακίνητον ή οιονδήποτε μέρος τούτου » Σημειώνω συναφώς τη γενική αρχή[7] ότι σε υποθέσεις που έχουν αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία, όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι, με βάση τη Διαταγή 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθότι οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ν' ακουστεί κάθε πρόσωπο του οποίου τα δικαιώματα προσβάλλονται ή είναι ενδεχόμενο να επηρεαστούν από δικαστική απόφαση.[8] (γ) Κατά πόσο υφίσταται δεδικασμένο. Ούτε η εισήγηση της πλευράς των Καθ' ων περί ύπαρξης δεδικασμένου είναι αποδεκτή. Όπως λέχθηκε στη Χωματένος κ.α. ν. Σταυρινού Πολιτική Έφεση Αρ. 62/2011, ημερομηνίας 17/12/2015: « Το δεδικασμένο προκύπτει όποτε υπάρχει ταυτότητα των συμφερόντων (δηλαδή τα επίδικα ζητήματα της μίας αγωγής είναι τα ίδια με την δεύτερη αγωγή) και ταυτότητα των διαδίκων. Η δέσμευση που προκύπτει από το δεδικασμένο βαρύνει μόνο τους διαδίκους και τους διαδόχους των διαδίκων. » Με βάση τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 21-24 που έχουν εκ συμφώνου κατατεθεί, ουδόλως στοιχειοθετείται κάτι τέτοιο. Τα εν λόγω τεκμήρια αποκαλύπτουν μόνο ότι το 2006 καταχωρήθηκε μια Αίτηση που στη συνέχεια αποσύρθηκε, η οποία αφορούσε διαφορετικά επίδικα θέματα ως προς τις αξιώσεις που αναζητούνται με την παρούσα Αίτηση. Συνεπώς η σχετική εισήγηση απορρίπτεται. (δ) Κατά πόσο θα έπρεπε να είχε δικογραφηθεί η επιστολή ημερομηνίας 23/08/2012 - ΤΕΚΜΗΡΙΟ
9. Ο δικηγόρος των Καθ' ων εισηγείται περαιτέρω ότι η μη δικογράφηση της εν λόγω επιστολής, «αφήνει την αίτηση μετέωρη και έκθετη σε απόρριψη» καθότι η υπόθεση των Αιτητών βασίστηκε στην επιστολή ημερομηνίας 23/05/
10. Δεν συμφωνώ. Η εν λόγω εισήγηση θα είχε έρεισμα εάν η έξωση των Καθ' ων συνιστούσε επίδικο ζήτημα. Από τη στιγμή που δεν αποτελεί πλέον επίδικο θέμα η ανάκτηση της κατοχής δυνάμει του άρθρου 11

(1)(α) του Νόμου και με δεδομένο ότι από το 2001 και μετά υφίσταται θέσμια ενοικίαση, για την ανάκτηση των δεδουλευμένων ενοικίων και μόνο δεν αποτελεί προαπαιτούμενο η αποστολή συγκεκριμένης ειδοποίησης.[9] (ε) Προσδιορισμός του ύψους του ενοικίου κατά τον ουσιώδη χρόνο. Το ύψος του ενοικίου κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν Λ.Κ.800 και αντίστοιχα σε Ευρώ €1.366,

1. Τούτο φαίνεται ξεκάθαρα με βάση το περιεχόμενο του ενοικιαστηρίου εγγράφου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6) τις αποδείξεις εισπράξεις (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 9-17), ως επίσης, την κατάσταση λογαριασμού που κατατέθηκε ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 19 και την παράγραφο 26 της Γραπτής Δήλωσης της Αιτήτριας. Οι Αιτητές, δεν έχουν αποδείξει ότι συμφώνησαν με τους Καθ' ων στην αύξηση του ενοικίου πέραν του ποσού των €1.366,88 (Λ.Κ.800) και ότι δικαιούνται σε οποιοδήποτε επιπρόσθετο ποσό. Αντίθετα, από το 2002 παρουσιάζεται να παραλαμβάνουν ανεπιφύλακτα το εν λόγω ποσό ενοικίου των Λ.Κ.800 και αντίστοιχα σε €1.366,
2. Το αποτέλεσμα αφενός της ανεπιφύλακτης αποδοχής του συγκεκριμένου ενοικίου και αφετέρου της παράλειψης των Αιτητών να αποταθούν στο Δικαστήριο για τον καθορισμό του, ήταν το ύψος του ενοικίου να παραμείνει αναλλοίωτο, στο ποσό των ΛΚ
3. (στ) Κατά πόσο οι Αιτητές δικαιούνται αυτομάτως σε 7% αύξηση ετησίως από το
4. Η Αιτήτρια διεκδικεί επιπροσθέτως 7% αύξηση ετησίως από το 2001 επί τούτου του ποσού, παρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι από το 2001 η ενοικίαση κατέστη θέσμια. Η επιπρόσθετη αυτή αξίωση όχι μόνο παρέμεινε αναπόδεικτη, αλλά είναι τόσο ουσιαστικά, όσο και νομικά, ανυπόστατη. Κατ' αρχάς, η Αιτήτρια αρ. 1 κατά την αντεξέτασή της βρισκόταν σε πλήρη αδυναμία να αποδείξει με την απαραίτητη ακρίβεια το ύψος τούτης της επιπρόσθετης απαίτησης, απαντώντας χαρακτηριστικά: « Άμαν ήταν το 7 τοις εκατό αύξηση από την αρχή έπρεπε να βγουν €174.000, €180.000, δεν είμαι σίγουρη, κάπου εκεί πέρα. » Ούτε παρουσιάστηκε οποιοσδήποτε άλλος μάρτυρας προς διασαφήνιση της εν λόγω αξίωσης. Επίσης, η ανεπιφύλακτη αποδοχή του ενοικίου από το 2001 και εντεύθεν, εμποδίζει τους Αιτητές να προβαίνουν σε τούτες τις ετεροχρονισμένες αξιώσεις. Πέραν τούτων, σημειώνω ότι η πεμπτουσία του περί Ενοικιοστασίου Νόμου είναι ο περιορισμός τόσο των αυξήσεων των ενοικίων (άρθρο 8), όσο και των εξώσεων των θέσμιων ενοικιαστών (άρθρο 11). Στα εν λόγω άρθρα ρητά διαλαμβάνεται ότι ουδεμία αύξηση και ουδεμία έξωση εις βάρος θέσμιου ενοικιαστή επιτρέπεται πλην των ρητά καθοριζομένων λόγων που ο σχετικός Νόμος προσδιορίζει. Στο δε άρθρο 27 του Νόμου προσδιορίζεται ότι οι όροι της συμβατικής ενοικίασης συνεχίζουν να ισχύουν και όταν η ενοικίαση καταστεί θέσμια, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τις διατάξεις του παρόντος Νόμου. Έπεται ότι οι οποιεσδήποτε αυξήσεις ενοικίου που προβλέπονται δυνάμει συμβατικής ενοικίασης δεν ισχύουν εφόσον η ενοικίαση καταστεί θέσμια. Η επί τούτου νομολογία είναι σαφής και ξεκάθαρη. Παραπέμπω στη Άλκης Χ''Κυριάκος (Μπισκότα Φρου-Φρου) Λτδ v. Terzian Trading House Ltd

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1292 όπου λέχθηκαν τα εξής: [10] « Προβάλλεται ως λόγος έφεσης ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα και κατ΄ αντίθεση προς το νόμο δεν έλαβε υπόψη του τη γραπτή συμφωνία των διαδίκων, σύμφωνα με την οποία ο ενοικιαστής συμφωνεί να καταβάλλει στον ιδιοκτήτη αύξηση 10%, κάθε δύο χρόνια, η οποία περιέχεται στο ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 7/11/1988, σαν όρος 15 αυτού και, εσφαλμένα δεν επέβαλε την εφαρμογή της. Και, επιπλέον, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε το νόμο και ειδικότερα τη δεύτερη επιφύλαξη της παραγράφου

(2)του άρθρου 8 του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/83, όπως τροποποιήθηκε με το Νόμο 51/83, κρίνοντας και/ή αποφασίζοντας ότι "επειδή δε δόθηκε γραπτή ειδοποίηση ανανέωσης του ενοικιαστηρίου εγγράφου, σύμφωνα με τον όρο 15 αυτού και, επειδή ο ενοικιαστής έγινε θέσμιος και η συμβατική ενοικίαση μετατράπηκε σε θέσμια, δεν ισχύει η "προσυμφωνία" - όπως τη χαρακτηρίζει - αυξήσεως αλλά υπερισχύει ο Νόμος." Δεν συμφωνούμε με τη θέση αυτή της συνηγόρου της εφεσείουσας. Ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την πρόνοια του όρου 15 της σύμβασης ενοικίασης για αύξηση κατά 10%, μετά τη μετατροπή της συμβατικής ενοικιάσεως σε θέσμια από το 1990, επειδή, ακριβώς, η ενοικίαση είχε μετατραπεί σε θέσμια αφ΄ ης στιγμής δεν ελειτούργησε ο όρος 15 με την άσκηση του δικαιώματος ανανέωσης με γραπτή προειδοποίηση και η εφεσίβλητη συνέχισε να παραμένει στο κατάστημα. » (ζ) Κατά πόσο οι Αιτητές δικαιούνται στην επιδίκαση των ποσών που αναφέρονται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ

1. Ο δικηγόρος των Αιτητών στην αγόρευσή του, αξιώνει επιπροσθέτως απόφαση για το ποσό που τίθεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 20, δηλαδή το κόστος αποκατάστασης των ισχυριζόμενων από τον Μ.Ε. 3 ζημίων που προκάλεσαν οι Καθ' ων στο υποστατικό, αναφέροντας συγκεκριμένα «έστω και εάν δεν αναφέρεται στην Αίτηση των Αιτητών γιατί έχει αποδειχτεί και η υπόθεση». Η εισήγηση δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Ο βασικός και θεμελιώδης κανόνας ότι η δίκη δρομολογείται και παρουσιάζεται μέσα στο πλαίσιο που καθορίζεται από τη δικογραφία και μόνο[11] ισχύει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων και ούτε η μη δέσμευση από τους ισχύοντες κανόνες απόδειξης,[12] ούτε ο εξεταστικός χαρακτήρας της παρούσας δικαιοδοσίας διαφοροποιεί τον κανόνα αυτό.[13] * Συνεπώς, αυτό που δικαιούται η πλευρά των Αιτητών περιορίζεται σε ενοίκια 39 μηνών προς €1.366,88 μηνιαίως. * Διευκρινίζω ότι η παρούσα υπόθεση διακρίνεται από το πλαίσιο των υποθέσεων όπου η ανεπάρκεια της παρουσιασθείσας κατάστασης λογαριασμού δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση όπως για παράδειγμα στις υποθέσεις Σαλούμη και Γρηγορίου (ανωτέρω). Τούτο διότι, στην παρούσα υπόθεση έχει τεθεί ενώπιον μου εκείνο το αναγκαίο υπόβαθρο γεγονότων και δεδομένων (ύπαρξη θέσμιας ενοικίασης, ύψος ενοικίου, χρόνος παράδοσης κατοχής και διάστημα καθυστερήσεων) που μου επιτρέπει να καταλήξω σε ασφαλή συμπεράσματα ως προς τούτη την αξίωση. VΙI. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των προαναφερόμενων, και με τη σύμφωνη γνώμη των παρέδρων, εκδίδεται απόφαση υπέρ των Αιτητών 1, 2 και 3, και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, για το ποσό των €53.308.32 που αντιστοιχεί σε 39 μήνες προς €1.366,88 μηνιαίως, ήτοι για οφειλόμενα ενοίκια 3 μηνών, ήτοι για τους μήνες Σεπτέμβριο και Νοέμβριο του 2011 και για τον Μάιο του 2012, ως επίσης για 36 επιπλέον μήνες, δηλαδή για την περίοδο από Οκτώβριο του 2012 μέχρι και Σεπτέμβριο του 2015, οπόταν επιστράφηκε η κατοχή του επίδικου υποστατικού στους Αιτητές. Επιδικάζονται τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας υπέρ των Αιτητών 1, 2 και 3 και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο στη κλίμακα της εκδοθείσας απόφασης, ήτοι στη κλίμακα €50.000 - €100.
2. Τα πιο πάνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.)............. (Υπ.)........... Φρ. Βλαδιμήρου Ν. Τσαγγάρης Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Μεταξύ άλλων: Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Αθανασίου ν. Κουνούνη

(1997)1Β Α.Α.Δ 614, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236, Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola, κ.ά.

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, ECLI:CY:AD:2016:A546, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/2018. [2] Συναφώς δείτε ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ V. Σαλούμη

(2006)1Β Α.Α.Δ 1347 και Γεωργίου Γρηγορίου ν Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ

(2010)1Β Α.Α.Δ 846). [3] Συναφώς, στο άρθρο 11

(1)(α) του Νόμου αναφέρεται: «Ουδεμία απόφασις και ουδέν διάταγμα εκδίδεται διά την ανάκτησιν της κατοχής οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, διά το οποίον ισχύει ο παρών Νόμος, ή διά την εκ τούτου έξωσιν θεσμίου ενοικιαστού, πλην των ακολούθων περιπτώσεων: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νομίμως οφειλόμενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι μίαν ή περισσοτέρας ημέρας μετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής: Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη διά συστημένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούμενον να εισπράξη τούτο: Νοείται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο δε διατάζει την ανάκτηση από τον ιδιοκτήτη της κατοχής, όταν ο ενοικιαστής πληρώσει μέσα σε περίοδο δεκατεσσάρων ημερών από την επίδοση σ' αυτόν της αίτησης παν ποσό το οποίο οφείλεται ή δυνατό να καταστεί οφειλόμενο από αυτόν εκτός αν ο ενοικιαστής διαρκούσης της μισθώσεως δεν καταβάλλει συστηματικά το νομίμως οφειλόμενον. » [4] Συναφώς, Efthymiadou v. Zoudros and Others

(1986)1 C.L.R. 341, Petsas v. Pavlides

(1980)3 C.L.R. 158, 173, 174 και Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί ν. Φ. Κυπριανού κ.α.

(2001)1Α Α.Α.Δ 261, Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου ECLI:CY:AD:2014:A339, Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/

1. [5] Ρέα Ανδρονίκου κ.α. ν. Επιτροπή του Σχεδίου Ταμείου Συντάξεων κλπ, ECLI:CY:AD:2016:D117, Πολιτική Έφεση Αρ. 168/2010 ημερ. 24/02/
2. [6] Δείτε και Chrystalla Demetriou a.a. v. Savvas Ioannides

(1982)1 Α.Α.Δ. 16. [7] Εξαίρεση δύναται να αποτελέσουν οι περιπτώσεις αστικών αδικημάτων όπου, η προστασία από αδικοπραξία δεν μπορεί να εξαρτάται από τις προθέσεις του συνιδιοκτήτη, και ούτε εναπόκειται στον αδικοπραγούντα να παραπονεθεί για τη μη συνένωση. Για περισσότερα, δείτε σχετικά, Λάμπρου ν. Κεφάλα

(2000)1 Α.Α.Δ. 1516 και Παυλίνα Γρηγορίου ν. Γρηγορίου Νικόλα Γαβριήλ,

(2011)1 Α.Α.Δ. 2263. [8] Τιτσινίδης ν. Ρεσιάτ

(1993)1 Α.Α.Δ.

1. [9] Εταιρεία Ακινήτων Ονασαγόρας Λτδ ν. Κύπρος Σπανούδης, ECLI:CY:AD:2014:A500, Πολ. Έφεση αρ. 255/2009, ημερ. 09/07/
2. [10] Επίσης, Katsikides v. Constantinides

(1969)1 C.L.R. 31, Elli Meitz and others v. Pelengaris

(1977)1 C.L.R. 226. [11] Δείτε μεταξύ άλλων: Κούρτης v. Ιασωνίδης

(1970)1 Α.Α.Δ 180, Πουρίκκου v. Μυροφόρα Σάββα

(1991)1 Α.Α.Δ. 507, ΒΙΚΤΩΡΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ κ.α. v. CYP-CANA ALARMS LTD,

(2009)1Α Α.Α.Δ 704. [12] Δείτε: Παπά ν. Οικονομίδου κ.ά.

(2012)1Β Α.Α.Δ 928. [13]Δείτε: PANTAZIS AND SONS CO LTD ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (ανωτέρω) και ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ, ECLI:CY:AD:2017:A250, Πολιτική Έφεση Αρ. 148/2012, απόφαση ημερομηνίας 7/07/2017 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο