← Κύπρος

K. F. P. ROOF GARDEN LIMITED κ.α. ν. G. M. PARASHOS & CO LIMITED κ.α., Αίτηση Αρ. Ε2/2018, 13/7/2018

K. F. P. ROOF GARDEN LIMITED κ.α. ν. G. M. PARASHOS & CO LIMITED κ.α., Αίτηση Αρ. Ε2/2018, 13/7/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2018:13 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. Ε2/2018 Μεταξύ׃

  1. K. F. P. ROOF GARDEN LIMITED, από το Παραλίμνι
  2. XXXXX ΠΑΥΛΟΥ από το Δασάκι Άχνας
  3. XXXXX ΠΑΥΛΟΥ, από το Δασάκι Άχνας Αιτητές και
  4. G. M. PARASHOS & CO LIMITED, από το Παραλίμνι
  5. XXXXX ΠΑΡΑΣΧΟΥ, από το Παραλίμνι Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 27/04/2018 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 13/07/2018 Για τους Αιτητές: κα 'Ελενα Αρότη, για Σπύρος Αρότης - Έλενα Αρότη & Συνεργάτες Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Κ. Μουτσουρής για Κωστάκης Μουτσουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ Το επίδικο θέμα αφορά το υποστατικό που φέρει την ονομασία «DASONIA» και χρησιμοποιείται ως εστιατόριο, στον Πρωταρά, στον Δήμο Παραλιμνίου. (α) Η επίδικη Αίτηση Με την επίδικη αίτηση ημερομηνίας 27/04/2018 είχαν αξιωθεί μονομερώς[1] τα πιο κάτω διατάγματα: «
  6. Απόφαση και/ή διάταγμα ανάκτησης κενής και/ή ελεύθερης κατοχής και/ή διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 και/ή τους υπηρέτες τους και/ή τους αντιπροσώπους τους να εκκενώσουν και να παραδώσουν στους Αιτητές 1 και/ή 2 και/ή 3 (ως αντιπροσώπους της Αιτήτριας 1) κενή και/ή ελεύθερη κατοχή του αναφερόμενου υποστατικού, ήτοι του εστιατορίου ¨ DASONIA¨ στον Πρωταρά, στην Λεωφόρο Ξενοδοχείων 50 - ΜΑΡΙΑΠΕΛΛΑ ΚΟΜΠΛΕΞ - ΚΑΤ.8, το οποίο βρίσκεται στο τεμάχιο 90 Φ/Σχ. 2-296-376, Τμήμα
  7. Με αριθμό εγγραφής 0/20112, στον Δήμο Παραλιμνίου, μέχρι τελικής αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
  8. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 προσωπικά και/ή από κοινού και/ή μέσω υπαλλήλων και/ή εκπροσώπων και/ή αντιπροσώπων τους και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που ενεργεί εκ μέρους τους και/ή για λογαριασμό τους και/ή προς όφελος τους και/ή κατόπιν οδηγιών τους, να πωλήσουν και/ή αποξενώσουν και/ή διαθέσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή δωρίσουν και/ή ενοικιάσουν και/ή υπενοικιάσουν και/ή άλλως πως αποξενώσουν κενή και/ή ελεύθερη κατοχή του υποστατικού, ήτοι του εστιατορίου ¨DASONIA¨ στον Πρωταρά, στην Λεωφόρο Ξενοδοχείων 50 - ΜΑΡΙΑΠΕΛΛΑ ΚΟΜΠΛΕΞ - ΚΑΤ. 8, το οποίο βρίσκεται στο τεμάχιο 90 Φ/Σχ. 2-296-376, Τμήμα 16, με αριθμό εγγραφής 0/20112, στον Δήμο Παραλιμνίου μέχρι τελικής αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
  9. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται η μετακίνηση και/ή απόσπαση και/ή αποξένωση του εξοπλισμού που βρίσκεται στο προαναφερθέν υποστατικό από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 προσωπικά και/ή από κοινού και/ή μέσω υπαλλήλων και/ή εκπροσώπων και/ή αντιπροσώπων τους και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που ενεργεί εκ μέρους τους και/ή για λογαριασμό τους και/ή προς όφελος τους και/ή κατόπιν οδηγιών τους, ήτοι στο εστιατόριο ¨DASONIA¨ στον Πρωταρά, στην Λεωφόρο Ξενοδοχείων 50 - ΜΑΡΙΑΠΕΛΛΑ ΚΟΜΠΛΕΞ - ΚΑΤ. 8, το οποίο βρίσκεται στο τεμάχιο 90 Φ/Σχ. 2-296-376, Τμήμα 16, με αριθμό εγγραφής 0/20112, στον Δήμο Παραλιμνίου μέχρι τελικής αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
  10. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται η χρήση του εξοπλισμού που βρίσκεται στο προαναφερθέν υποστατικό από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 προσωπικά και/ή από κοινού και/ή μέσω υπαλλήλων και/ή εκπροσώπων και/ή αντιπροσώπων τους και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που ενεργεί εκ μέρους τους και/ή για λογαριασμό τους και/ή προς όφελος τους και/ή κατόπιν οδηγιών τους, ήτοι στο εστιατόριο ¨DASONIA¨ στον Πρωταρά, στην Λεωφόρο Ξενοδοχείων 50 - ΜΑΡΙΑΠΕΛΛΑ ΚΟΜΠΛΕΞ - ΚΑΤ. 8, το οποίο βρίσκεται στο τεμάχιο 90 Φ/Σχ. 2-296-376, Τμήμα 16, με αριθμό εγγραφής 0/20112, στον Δήμο Παραλιμνίου μέχρι τελικής αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
  11. Διάταγμα που να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει την Καθ' ης η Αίτηση 1 και/ή 2 είτε προσωπικά, είτε μέσω εκπροσώπων και/ή υπαλλήλων τους και/ή μέσω οποιουδήποτε τρίτου προσώπου, να δεσμεύσουν, πωλήσουν, υποθηκεύσουν, αποξενώσουν, εκμισθώσουν, επιβαρύνουν, εκμεταλλευτούν, μεταβιβάσουν, διαθέσουν, παραχωρήσουν και/ή άλλως πως αποξενώσουν με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιοδήποτε πρόσωπο, την εγγεγραμμένη επ' ονόματι της Καθ' ης η Αίτηση 1 ακίνητη περιουσία, ήτοι τι εστιατόριο ¨DASONIA¨ στον Πρωταρά, στην Λεωφόρο Ξενοδοχείων 50 - ΜΑΡΙΑΠΕΛΛΑ ΚΟΜΠΛΕΞ - ΚΑΤ. 8, το οποίο βρίσκεται στο τεμάχιο 90 Φ/Σχ. 2-296-376, Τμήμα 16, με αριθμό εγγραφής 0/20112, στον Δήμο Παραλιμνίου μέχρι τελικής αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. » Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίχθηκε η εν λόγω αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Παύλου ημερομηνίας 27/04/
  12. Παραθέτω περίληψη όσων αναφέρει το εν λόγω πρόσωπο. Είναι ο Αιτητής αρ. 2 και ο γραμματέας των Αιτητών αρ.
  13. Οι Αιτητές είναι δικαιούχοι κατοχής και/ή οι νόμιμοι κάτοχοι του επίδικου υποστατικού, στη βάση σχετικής γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 05/04/2016, την οποία επισυνάπτει ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  14. Αναφέρεται στους όρους της εν λόγω συμφωνίας. Αναφέρει ότι έναντι του συμφωνηθέντος ανταλλάγματος για την κατοχή παρέμεινε κάποιο οφειλόμενο ποσό και εξηγεί τους λόγους για τη μη πληρωμή. Αναγκάστηκαν να κλείσουν το εστιατόριο στις 07/11/2017 και αναφέρεται σε συμβουλές που έλαβε από τον προηγούμενο του δικηγόρο για να μην πληρώσει το υπόλοιπο των «οφειλόμενων ενοικίων». Αναφέρεται στην εκκρεμούσα Αγωγή υπ' αριθμό 141/18 του Ε. Δ. Αμμοχώστου ημερομηνίας 06/02/2018, καταχωρηθείσα από την Καθ' ης 2 στην παρούσα Αίτηση και εναντίον των Αιτητών 2 και 3, την οποία επισυνάπτει ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  15. Είχε προηγηθεί σχετική επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 15/01/2018 της επίδικης συμφωνίας, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4 στην αίτηση των Αιτητών. Την 01/03/2018 οι Αιτητές διαπίστωσαν ότι οι Καθ' ων άλλαξαν τις κλειδαριές των εστιατορίων. Απευθύνθηκαν στην Αστυνομία, δίχως αποτέλεσμα. Αναφέρεται εκτεταμένα σε συμβουλές που είχε λάβει από τον προηγούμενο δικηγόρο του. Ισχυρίζεται ότι η παρούσα συμφωνία, παρόλο που παρουσιάζεται ως συμφωνία συνδιαχείρισης, είναι ουσιαστικά ενοικίαση. Καταληκτικά ισχυρίζεται ότι πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (β) Η επίδικη Ένσταση Η σχετική ένσταση των Καθ' ων καταχωρήθηκε στις 29/05/
  16. Mε αυτήν προβάλλονται, οι 18 λόγοι Ένστασης. Αμφισβητείται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και εγείρονται ζητήματα που άπτονται της ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1, χωρίς όμως να αμφισβητείται ρητώς η δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Επίσης, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ των Καθ' ων. Η Ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας XXXXX Παράσχου, Καθ' ης η Αίτηση αρ.
  17. Περιληπτικά, από το περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης, εξάγονται τα ακόλουθα:

(1)Απορρίπτονται οι θέσεις των Αιτητών.
(2)Αναπαράγονται οι λόγοι ένστασης.
(3)Η επίδικη συμφωνία υπογράφηκε από την ίδια και όχι τους ιδιοκτήτες Καθ' ων 1, οι οποίοι ουδέποτε ήταν συμβαλλόμενο μέρος. Η ίδια υπέγραψε ως ενοικιάστρια και μπορούσε να εισέρχεται στο εστιατόριο όποτε ήθελε.
(4)Ο εξοπλισμός του υποστατικού αγοράστηκε με δικά της χρήματα και όχι των Αιτητών 2 και 3.
(5)Οι Αιτητές οφείλουν πολλά ποσά σε διάφορους προμηθευτές και άλλα πρόσωπα.
(6)Οι Αιτητές 2 και 3 μέχρι σήμερα εξακολουθούν να οφείλουν σε αυτήν €10.000 πλέον ΦΠΑ για αυτό προχώρησε με την καταχώρηση της Αγωγής αρ. 141/2018 εναντίον τους. (γ) Η Ακροαματική Διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Η ακρόαση έλαβε χώρα την 05/06/2018, οπότε το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφασή του κατά την οποία αμφότεροι συνήγοροι υιοθέτησαν γραπτές αγορεύσεις τις οποίες παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Σημειώνεται ότι επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και ούτε άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδίδει διηνεκή και παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα πηγάζει από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960).[2] Όπως προκύπτει από το υπό αναφορά άρθρο θα πρέπει σωρευτικά, να πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
  1. Να υπάρχει σοβαρό προς εκδίκαση ζήτημα.
  2. Ο Αιτών το προσωρινό διάταγμα να έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην κυρίως διαδικασία.
  3. Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, δηλαδή η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης[3] (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος, κρίνεται αντικειμενικά. Θα πρέπει συναφώς να καταδειχθεί, μικρή έστω, πλην όμως ορατή, πιθανότητα επιτυχίας στην κυρίως διαδικασία. Το Δικαστήριο κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του ενώπιόν του υλικού.[4] Το βάρος απόδειξης το έχει ο αιτών το προσωρινό διάταγμα και σε περίπτωση έγερσης από την άλλη πλευρά αντίθετων ισχυρισμών, για να το αποσείσει οφείλει να κάνει χρήση του δικαιώματος αντεξέτασης.[5] Στο στάδιο ενδιάμεσης διαδικασίας για έκδοση προσωρινού διατάγματος τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο, το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό υπόβαθρο και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης.[6] Συνεπώς, το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προαναφερόμενες τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, χωρίς όμως να προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του και αποφεύγοντας τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της κυρίως δίκης. Δεν χρειάζεται δηλαδή η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του.[7] Η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος, αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται προς την αγωγή δεν αποκλείεται,[8] παρόλο που τούτο συμβαίνει σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η απλή και αόριστη αναφορά σε ενδεχόμενο μεταβίβασης περιουσιακού στοιχείου, είναι ανεπαρκής.[9] Σε σχέση με την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, έχει αποφασιστεί ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια,[10] εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Ακόμα και αν πληρούνται οι τρείς προπαρατεθείσες θεσμικές προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει το δίκαιο και εύλογο του αιτήματος ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια,[11] συνυπολογίζοντας, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στους διαδίκους και σε τρίτα πρόσωπα, τη συμπεριφορά των διαδίκων, την καθυστέρηση, και τη διαφύλαξη του «status quo ante», δηλαδή, της κατάστασης που επικρατούσε όταν ο καθ' ου ξεκινούσε τις ενέργειες για τις οποίες παραπονείται ο αιτών. Προσωρινή προστασία στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Όσον αφορά ιδιαίτερα το παρόν Δικαστήριο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθ' ύλην αρμοδιότητα[12] ενώ, επιπροσθέτως, έγκριση διατάγματος τέτοιου είδους θα πρέπει να μην υπερβαίνει τη δικαιοδοσία[13] του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι αυτά που προβλέπονται στο Νόμο, ιδιαίτερα τα διηνεκή[14] και τα απαγορευτικά που σχετίζονται με την αθέτηση αρνητικής συμβατικής συμπεριφοράς.[15] Ιδιαίτερα, όσον αφορά τον ενοικιαστή, αυτά που τον υποχρεώνουν να τηρεί τους όρους του συμβολαίου του, όπως για παράδειγμα την παρεμπόδιση παράνομης υπενοικίασης και που τον διατάσσουν να επιτρέψει στον ιδιοκτήτη να ασκήσει το δικαίωμα εισόδου για να επιδιορθώσει σοβαρή ζημιά. Όσον αφορά τα προσωρινά διατάγματα που σχετίζονται με τις υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη, αυτά κατά κύριο λόγο σχετίζονται με το δικαίωμα του ενοικιαστή σε ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή του μισθίου. ΙΙI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ (α) Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν έχει δικαιοδοσία. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, υποκείμενη στις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, (Ν. 23/83) (στο εξής: «ο Νόμος»), εκπηγάζει από το άρθρο 4
(1)του Νόμου, προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά θέσμιες ενοικιάσεις καθώς και σε κάθε θέμα παρεμπίπτον ή συναφές προς τούτες τις προστατευόμενες σχέσεις μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή.[16] Το υπό αναφορά άρθρο 4
(1)του Νόμου, έχει ως εξής: « Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος. » Όσον αφορά την έννοια της «ενοικίασης» αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: « «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων· » Σημειώνεται ακόμα ότι η θέσμια ενοικίαση αποτελεί προσωπικό δικαίωμα και πλάσμα νόμου. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση αναφορικά με τις Αιτήσεις του Αβραάμ Δίσπυρου
(1990)1 Α.Α.Δ. 365: « Η θέσμια ενοικίαση δεν είναι σύμβαση, είναι το δικαίωμα του αμετακίνητου με τις επιφυλάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και είναι προσωπικό δικαίωμα (Dudley and District Benefit Building Society v. Emerson [1949] Ch.707, Marcrοft Wagons v. Smith [1951] 2 All E.R. 271) » Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων αναλαμβάνει δικαιοδοσία εφόσον το υπό εξέταση ζήτημα σχετίζεται με τους όρους της θέσμιας ενοικίασης. Στη ΝΙΚΟΣ ΚΥΘΡΕΩΤΗΣ κ.α. v. ΑΘΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ MILINGTON-WARD
(2001)1Β Α.Α.Δ 1480 αναφέρθηκαν τα εξής: « Νωρίτερα, στην Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 C.L.R. 571, διευκρινίστηκε ότι, το κατά πόσο το επίδικο θέμα συνάπτεται προς ελεγχόμενη ενοικίαση, εξαρτάται από τη φύση της απαίτησης, σε συνάρτηση προς τη θεραπεία η οποία επιζητείται. Σ' εκείνη την υπόθεση, κρίθηκε ότι η αγωγή εναντίον θέσμιου ενοικιαστή για επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία και οχληρία είχε βάση ανεξάρτητη από διαφορά αναγόμενη στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και, ως εκ τούτου, η επίλυση της διαφοράς υπαγόταν στην πολιτική δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Στην προκείμενη περίπτωση, θεμέλιο της αγωγής αποτέλεσε η παράνομη κατοχή του κτήματος και, συν αυτή, η αποζημίωση του ιδιοκτήτη για την απώλεια της χρήσης του. Και οι δύο θεραπείες που επιζητούνται ανάγονται αποκλειστικά στη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Ο καθορισμός των αποζημιώσεων, λόγου χάριν, για την παράνομη κατοχή ακινήτου εκφεύγει ολοσχερώς της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Βέβαιο είναι ότι, εφόσον δεν αποδειχθεί το παράνομο της κατοχής, η αγωγή καταπίπτει. Στην περίπτωση δε, που ήθελε καταδειχθεί ότι υφίστατο εν ισχύι ελεγχόμενη ενοικίαση, το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας. Σύμφωνα με τη νομολογία, η δικογραφία στοιχειοθετεί τις προϋποθέσεις για την ανάληψη και άσκηση δικαιοδοσίας - (βλ. Sevegep Ltd. v. United Sea Transport
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729, 732· Safarino v. Σταυρινού
(1991)1 Α.Α.Δ. 1059, 1063· Takis P. Markides Ltd v. Γεν. Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 1424, 1431· Παναγιώτης Παναγή ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1999)1 Α.Α.Δ. 1107). Η αγωγή βασίζεται στην παράνομη κατοχή του καταστήματος, στοιχειοθετώντας τη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου να επιληφθεί του επιδίκου θέματος. Εάν η θεμελίωση της αγωγής αποκαλυφθεί ως ακροσφαλής, εξαφανίζεται και το δικαιοδοτικό της βάθρο. Ο πρώτος λόγος έφεσης απορρίπτεται ως ανεδαφικός. » Στη βάση των προαναφερόμενων, είναι ξεκάθαρο ότι το παρόν ειδικό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εξετάσει την παρούσα υπόθεση. Ως γνωστό, η δικαιοδοσία, ως ζήτημα δημόσιας τάξης μπορεί να εξεταστεί αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Διασαφηνίζω. Μια εταιρεία είναι ξεχωριστή οντότητα και έχει εντελώς ανεξάρτητη νομική προσωπικότητα.[17] Η επίδικη γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 05/04/2016, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 στην Αίτηση είναι μεταξύ της Καθ' ης 2 η οποία προσδιορίζεται ως η ενοικιάστρια του επίδικου υποστατικού και των Αιτητών αρ. 2 και
  1. Ο ιδιοκτήτης, ήτοι οι Καθ' ων 1, σύμφωνα με το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3 στην Ένσταση, δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στην επίδικη συμφωνία. Αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση οποιασδήποτε συμφωνίας ενοικίασης, αντισυμβαλλόμενο μέρος να είναι η πλευρά του ιδιοκτήτη, στοιχείο που δεν υφίσταται εν προκειμένω. Δεν νοείται ένας ιδιοκτήτης, δίχως τη δική του ρητή συμφωνία, να καταστεί μέρος μιας ενοικιαστικής σχέσης, απλώς δια του προβαλλόμενου στην παράγραφο 49 της ένορκης δήλωσης του κ. XXXXX Παύλου ισχυρισμού,[18] ότι δηλαδή η Καθ' ης 2 «ενεργούσε επί της ουσίας ως αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση 1 κατά την υπογραφή της συμφωνίας». Τυχόν διαφορετική κατάληξη θα βρισκόταν σε αντίθεση προς τη θεμελιώδη αρχή του δικαίου των Συμβάσεων, ήτοι του δόγματος της συμβατικής σχέσης (privity of contract), το οποίο, πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων που στην παρούσα υπόθεση δεν εφαρμόζονται, επιβάλλει όπως τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις εφαρμόζονται μόνο μεταξύ των συμβαλλομένων. Παραπέμπω συναφώς στη πρόσφατη απόφαση ΜΙΧΑΗΛ Α. ΤΑΛΙΑΣ κ.α ν. LEFKARITIS OILS LIMITED κ.α., Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:B395, Αίτηση Αρ. 22/2017, ημερ. 08/11/2017, στην οποία απορρίφθηκε αίτημα για άδεια καταχώρησης έφεσης προσώπων οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν κατά την πρωτόδικη διαδικασία αλλά ισχυρίστηκαν ότι ήταν οι πραγματικοί κάτοχοι του υποστατικού. Ζήτησαν όπως, δύο και πλέον χρόνια μετά την καταχώρηση της έφεσης των εναγόμενων, επιτραπεί και σε αυτούς η συμμετοχή τους στη διαδικασία με τη καταχώρηση έφεσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την αίτηση ανέφερε συναφώς τα πιο κάτω: [19] « Επί της ίδιας όμως βάσης και κατ΄επέκταση των νομολογηθέντων στην υπόθεση Riza, δεν παύει να αφορά μια συμφωνία στην οποία οι αιτητές δεν ήταν μέρος, τη συμφωνία μεταξύ εναγομένων ως ενοικιαστών και εναγόντων ως ιδιοκτητών. Η επίκληση δικαιωμάτων από τη συμφωνία εκείνη, από πλευράς ουσιαστικού δικαίου και συνεπακόλουθα από πλευράς δικονομικού δικαίου το εγχείρημα παρέμβασης σε απόφαση που αφορά τη συμφωνία εκείνη, θα προσέκρουε στην αρχή ότι από μια σύμβαση δημιουργούνται δικαιώματα και υποχρεώσεις μόνο μεταξύ των συμβαλλομένων (privity of contact). » (ο τονισμός των λέξεων είναι δικός μου) Χωρίς τη συνομολόγηση συμβατικής ενοικίασης δεν μπορεί βεβαίως να προκύψει θέσμια ενοικίαση, δηλαδή ενοικίαση που αφορά το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Συνεπώς, δεν υπάρχει ενώπιον μου ζήτημα που άπτεται της δικής μου δικαιοδοσίας. (β) Δεν έχει στοιχειοθετηθεί η ενοικιαστική σχέση. Επιπροσθέτως, ακόμα και αν ήθελε θεωρηθεί ότι υπάρχει κατά κάποιον τρόπο, ο οποίος μου διαφεύγει, σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή, τούτη η σχέση, κατά την κρίση μου, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ενοικιαστική, με βάση την επίδικη συμφωνία. Επεξηγώ. Τα σχετικά κριτήρια. Τα κριτήρια για να αποφασιστεί η ύπαρξη σχέσης ενοικίασης σχετίζονται με την αντικειμενική αξιολόγηση της πραγματικής πρόθεσης των μερών, σε συνάρτηση με τη διαπίστωση της αληθινής σχέσης που έχει δημιουργηθεί, ερμηνεύοντας το περιεχόμενο της συμφωνίας,[20] διατηρώντας όμως κριτική στάση ως προς τον περιγραφικό χαρακτήρα της σύμβασης. Κρίσιμο επί τούτου στοιχείο αξιολόγησης είναι το κατά πόσο παραχωρήθηκε δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής για ορισμένη περίοδο έναντι ανταλλάγματος.[21] Περαιτέρω, το είδος της σχέσης, εάν δηλαδή είναι προσωπική ή εμπορική σχέση, είναι στοιχείο που μπορεί να αποβεί καθοριστικό,[22] ως επίσης μπορεί να ληφθεί υπόψιν και η διαπραγματευτική δύναμη των συμβαλλομένων.[23] Οι όροι της επίδικης συμφωνίας. Ακολούθως, παραθέτω τους πιο σημαντικούς, κατά την άποψή μου, όρους του υπό εξέταση εγγράφου. Στον όρο 2 της εν λόγω επίδικης συμφωνίας αναφέρεται: «
  2. Ο Α ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ παραχωρεί μέρος των δικαιωμάτων του που εκπηγάζουν από την ιδιότητά του ως ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΗΣ και κάτοχος του ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ και του εξοπλισμού του και της επιχείρησης που λειτουργεί σε αυτό και ο Β ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ αποδέχεται όπως διαχειριστεί από κοινού την επιχείρηση του εστιατορίου με τον Α ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟ για την περίοδο από 05/04/2016 μέχρι 04/04/
  3. » Σημαντικός είναι επίσης ο όρος 8 ο οποίος δίδει το δικαίωμα στον Α ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟ, δηλαδή την Καθ' ης αρ. 2, σε περίπτωση μη πληρωμής του ανταλλάγματος εντός της συμφωνηθείσας προθεσμίας, να τερματίσει τη συμφωνία και να «συνεχίσει μόνος του τη[ν] διαχείριση του Εστιατορίου». Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο όρος 19, ο οποίος αναφέρει τα εξής: «
  4. Ρητά συμφωνείται υπό των Συμβαλλομένων ότι με την παρούσα συμφωνία ο ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ [εννοεί τον Α συμβαλλόμενο] δεν αποξενώνεται της κατοχής του εστιατορίου και των δικαιωμάτων τα οποία έχει και τα οποία διατηρεί και θα συνεχίζει να διατηρεί καθόλη τη[ν] διάρκεια της παρούσας συμφωνίας ως ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΣ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ, δικαιώματα που ο Α ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ δικαιούται να τα ασκήσει τόσο στην περίπτωση που ο Β ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ παραβεί οποιονδήποτε όρο της παρούσας συμφωνίας όσο και αμέσως μετά τη[ν] λήξης της. » Συμπεράσματα για τη φύση της επίδικης συμφωνίας. Από όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, συγκλίνω με τις θέσεις των Καθ' ων ότι στην παρούσα περίπτωση έχουμε άδεια χρήσης και συνδιαχείρισης και όχι σχέση ενοικίασης. Το περιεχόμενο της επίδικης συμφωνίας και κυρίως των προπαρατεθέντων όρων είναι σαφέστατο. Ιδίως, ο όρος 19 ταυτίζεται με τη σταθερή θέση της πλευράς των Καθ' ων, ότι η ίδια η Καθ' ης 2 ουδέποτε απώλεσε την κατοχή του υποστατικού και ως εκ τούτου οι Αιτητές δεν είχαν αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής του επίδικου υποστατικού. Θυμίζω ότι το αποκλειστικό δικαίωμα σε κατοχή είναι στοιχείο που έχει ιδιαίτερη αξία κατά την αξιολόγηση του κατά πόσο μια σχέση είναι ενοικιαστική. Συμπληρώνω περαιτέρω, ότι η είσπραξη των ενοικίων από τρίτο πρόσωπο, δεν συνεπάγεται χωρίς άλλο, νέα ενοικίαση ή υπενοικίαση.[24] Συνεπώς, η δέσμη είσπραξης ποσών που επισυνάπτεται ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10 στην Αίτηση, δεν αρκεί για να καταδείξει την ύπαρξη ενοικίασης, αφού δεν αναφέρεται καν σε είσπραξη ενοικίων, αλλά «δι' Άδειαν Διαχείρισης Εστιατορίου». Τα πιο πάνω, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του υποστατικού δεν είναι αντισυμβαλλόμενο μέρος, συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται ενοικιαστική σχέση, πόσο μάλλον, προστατευόμενη / θέσμια ενοικίαση. Ως εκ των ανωτέρω, διαπιστώνω ότι το επίδικο υποστατικό εξαιρείται από τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου και η υπόθεση θα πρέπει να παραπεμφθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο. * Για σκοπούς πληρότητας και για το ενδεχόμενο αναθεωρητικού ελέγχου, θα εξετάσω το ουσιαστικό αίτημα των Αιτητών για προσωρινή προστασία, σε συνάρτηση με τις αναγκαίες προϋποθέσεις για έκδοση και συνέχιση των αιτούμενων διαταγμάτων. (γ) Οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960).
(1)Η 1η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα πληρούται. Με βάση τα πιο πάνω και το ενώπιον μου υλικό και ανεξαρτήτως των ευρημάτων μου που σχετίζονται με τη δικαιοδοσία, αποτελεί συμπέρασμά μου ότι η προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, πληρούται, αφού η παρούσα Αίτηση, σε συνάρτηση με τα όσα δικογραφούνται στην Κυρίως Αίτηση, αποκαλύπτει συζητήσιμη υπόθεση, υπό την έννοια ότι, εκ πρώτης όψεως, δεν είναι επιπόλαιη και ενοχλητική.[25]
(2)Κατά πόσο πληρούται η 2η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα. Η πλήρωση της 2ης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, έχει την έννοια ότι αντικειμενικά κρινόμενη η υπόθεση των Αιτητών, αποκαλύπτει συζητήσιμη υπόθεση[26] (arguable case), δηλαδή, έστω μικρή, πιθανότητα επιτυχίας στη κυρίως διαδικασία. Εφόσον, και αντίθετα με τη δική μου κρίση, ήθελε κριθεί ότι η παρούσα υπόθεση αφορά θέσμια ενοικίαση, τότε θα πρέπει να αναφερθεί πως αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα του ενοικιαστή η ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή του ενοικιαζόμενου υποστατικού.[27] Όπως τονίστηκε στην KENNEDY HOTELS LTD ν. HAIG INDJIRDJIAN
(1992)1Α Α.Α.Δ 400, η απώλεια του δικαιώματος στην κατοχή ουδόλως νομιμοποιεί τον ιδιοκτήτη να προβεί σε μονομερείς ενέργειες που αποσκοπούν βίαιη έξωση του ενοικιαστή, καθότι, ο νόμος αναγνωρίζει τέτοια κατάλοιπα δικαιώματος στον κάτοχο που επιβάλλεται η παρεμβολή της δικαστικής εξουσίας για την έξωσή του. Στην παρούσα περίπτωση, και με βάση τα ενώπιον μου γεγονότα, το κατά πόσο υπήρξε νόμιμος τερματισμός της επίδικης συμφωνίας και επίσης, εάν η ανάκτηση της κατοχής από υπήρξε αποτέλεσμα αυτοδικίας ή θεμιτής άσκησης του δικαιώματος σε αυτοβοήθεια (self-help) όπως για παράδειγμα στη Thanos Hotels Limited κ.α. v. Ιωακείμ
(2004)1B ΑΑΔ 1167 αποτελούν τα ουσιαστικά ζητήματα της Κυρίως Αίτησης τα οποία θα εξετασθούν κατά την κυρίως ακροαματική διαδικασία, σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της σχετικής έγγραφης συμφωνίας και την εκατέρωθεν προσφερθείσα μαρτυρία. Για τους σκοπούς της 2ης προϋπόθεσης του προσωρινού διατάγματος και μόνο, θεωρώ ότι δεν θα μπορούσε εκ προοιμίου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να υφίσταται, μικρή έστω, πιθανότητα επιτυχίας των Αιτητών στην ουσία της υπόθεσής τους, λαμβάνοντας υπόψιν τη διάρκεια της επίδικης συμφωνίας, τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς των ένορκων δηλώσεων αλλά και τις ενέργειες που έλαβαν χώρα μεταξύ των εμπλεκομένων. Συνεπώς, η εν λόγω προϋπόθεση πληρούται.
(3)Η 3η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα δεν πληρούται. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για την 3η προϋπόθεση. Παρόλο που, γενικά ομιλούντες, η διακοπή των εργασιών επιχείρησης, θεωρείται ως περίπτωση όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων κρίνεται ως μη επαρκής,[28] στην παρούσα περίπτωση, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της ένορκης μαρτυρίας των Αιτητών οι ίδιοι οι Αιτητές ενήργησαν αντίθετα με τα συμφωνηθέντα, παραλείποντας να καταβάλουν μέρος του οφειλόμενου ανταλλάγματος (παρ. 15 στην ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Παύλου) και στις 07/11/2017 σταμάτησαν αυτοβούλως τη λειτουργία της επιχείρησης που διεξήγαγαν στο επίδικο εστιατόριο (παρ. 16 και 17 στην ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Παύλου). Η αλλαγή των κλειδαριών στο υποστατικό διαπιστώθηκε από τους Αιτητές μόλις την 01/03/2018 όταν προσπάθησαν να εισέλθουν εκ νέου στο υποστατικό για να δραστηριοποιηθούν για τη νέα τουριστική περίοδο. Είχε μάλιστα μεσολαβήσει ο τερματισμός της επίδικης συμφωνίας με επιστολή που τους επιδόθηκε την 01/02/2018, ο οποίος είχε επισυμβεί, όπως προαναφέρεται, συνεπεία της μη συμμόρφωσης των ίδιων των Αιτητών 2 και 3 προς τις οικονομικές υποχρεώσεις που είχαν προς την Καθ' ης αρ. 2. Μεσολάβησε ακόμα και η καταχώρηση, εναντίον τους, στις 06/02/2018, της Αγωγής αρ. 141/2018. Υπό τούτες τις συγκεκριμένες πραγματικότητες και λαμβάνοντας ακόμα υπόψιν ότι δεν αμφισβητείται η φερεγγυότητα των Καθ' ων, καταλήγω ότι δεν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο με την καταβολή της όποιας αποζημίωσης ήθελε επιδικασθεί, η οποία υπό τις περιστάσεις κρίνεται επαρκής θεραπεία για τους Αιτητές.
(4)Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ των Καθ' ων. Υπάρχει τέλος και το γενικότερο ζήτημα που συναρτάται με την αναλογικότητα των επιδιωκόμενων διαταγμάτων προς το σκοπό που επιδιώκεται επί της κυρίως Αίτησης. Το περιεχόμενο των αιτούμενων διαταγμάτων έχει προπαρατεθεί αυτούσιο. Η διατύπωση των υπό τους αριθμούς 1, 2 και 5 διαταγμάτων είναι τέτοιας έκτασης και δραστικότητας που στο ισοζύγιο της ευχέρειας, ακόμα και αν πληρούνταν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις, δεν θα ήμουν πρόθυμος να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της παρούσας αίτησης. Στη Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά. (ανωτέρω) έχουν σημειωθεί τα ακόλουθα, τα οποία θεωρώ ότι τυγχάνουν εφαρμογής και στην παρούσα περίπτωση: « Στην προκειμένη περίπτωση, η έγκριση του αιτούμενου διατάγματος θα ισοδυναμούσε με απόδοση κατοχής στον εφεσείοντα και έτσι ανατροπή αντί διατήρηση του status quo ante με την ουσιαστική ικανοποίηση της θεραπείας που κατά κύριο λόγο επιδιώκεται με την ίδια την αγωγή, πράγμα που θα μπορούσε να γίνει μόνο επ' ακροάσει των θέσεων των μερών επί της ουσίας εφ' όσον ο εφεσίβλητος προβάλλει ουσιαστική υπεράσπιση » Επίσης, τυχόν έγκριση των διαταγμάτων υπ' αριθμό 3 και 4 που σχετίζονται γενικώς με την απαγόρευση χρήσης εξοπλισμού του επίδικου υποστατικού, πιθανότατα θα επιφέρει παύση των όποιων εργασιών χωρίς καν να έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου επαρκής μαρτυρία ότι ο εν λόγω εξοπλισμός ανήκει στους Αιτητές. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τεκμήρια που επισυνάπτονται στην αίτηση σχετίζονται την αγορά πρώτων υλών και πληρωμές λογαριασμών κοινής ωφελείας και όχι για αγορά εξοπλισμού για το επίδικο υποστατικό, το οποίο, με βάση τον όρο 4 της επίδικης συμφωνίας ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο πλήρως επιπλωμένο και εξοπλισμένο. Πέραν των προσφερόμενων, σταθμίζοντας τα όποια πιθανά δικαιώματα των Αιτητών από την ενδεχόμενη επιτυχία της κυρίως Αίτησης και τα αντίστοιχα δικαιώματα των Καθ' ων, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης η πλάστιγγα γέρνει σαφώς υπέρ της πλευράς των Καθ' ων. Τούτο, διότι είναι αφενός αναντίλεκτο ότι μέχρι σήμερα συνεχίζεται να οφείλεται στην Καθ' ης αρ. 2 συγκεκριμένο ποσό για το οποίο η τελευταία αναγκάστηκε να καταχωρήσει την Αγωγή υπ' αριθμό 141/2018 του Ε. Δ. Αμμοχώστου. Αφετέρου, θα ήταν εντελώς άδικο για τους Καθ' ων αρ. 1, δίχως να έχουν οποιανδήποτε εμπλοκή στα όσα έχουν λάβει χώρα μεταξύ των υπόλοιπων διάδικων να εξαναγκαστούν να συμμορφωθούν προς ένα επαχθές εις βάρος τους διάταγμα, το οποίο θα έχει και ουσιαστικές επιπτώσεις προς το δικαίωμα εκμετάλλευσης και αξιοποίησης της περιουσίας τους. Τέλος, όπως προαναφέρω, υπό τα ιδιαίτερα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δεν μπορούμε να ομιλούμε για μονομερείς ενέργειες της πλευράς των Καθ' ων οι οποίες προκάλεσαν την ανατροπή του status quo ante, ούτε είναι ξεκάθαρο, αν κατά τον κρίσιμο χρόνο, οι Αιτητές είχαν την κατοχή του επίδικου υποστατικού. ΙV. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει καθ' ύλην αρμοδιότητα να εκδικάσει την παρούσα Αίτηση, η οποία διακόπτεται και παραπέμπεται προς εκδίκαση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, με βάση το άρθρο 64Α του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960). Όσον αφορά τα έξοδα, και με βάση τη σχετική επί του θέματος νομολογία,[29] ακολουθούν το αποτέλεσμα της Αίτησης λαμβάνοντας όμως υπόψιν και το γεγονός ότι το ζήτημα έλλειψης δικαιοδοσίας εγέρθηκε αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο και όχι ευθέως μέσω της σχετικής ένστασης. Ως εκ τούτου, επιδικάζονται τα 3/4 των εξόδων της παρούσας Αίτησης υπέρ των Καθ' ων 1 και 2, όπως θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Διατάχθηκε η επίδοση της επίδικης αίτησης. [2] Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960)διαλαμβάνει τα ακόλουθα: « Άρθρο 32: (Απαγορευτικά διατάγματα και παραλήπται)
(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία. Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δίσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.
(2)Οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, εκδοθέν συμφώνως τω εδαφίω
(1),δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριον δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώση ή τροποποιήση οιονδήποτε τοιούτον διάταγμα.
(3)Εάν ήθελε φανή εις το δικαστήριον ότι οιονδήποτε εκδοθέν απαγορευτικόν διάταγμα δυνάμει του εδαφίου
(1)εβασίσθη επί ανεπαρκών λόγων, ή εάν η απαίτηση του αιτητή με αίτηση του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα αποτύχει ή έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον του συνεπεία παραλείψεως ή άλλως και φανεί στο δικαστήριο ότι δεν υπήρχε πιθανή βάση για την έγερση της απαίτησής του, το δικαστήριο δύναται, εάν νομίζει τούτο πρέπον, με αίτηση του διαδίκου εναντίον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα να διατάξει την καταβολή σ' αυτόν εύλογης αποζημίωσης για τις δαπάνες και την βλάβην ήτις προσεγένετο εις αυτόν διά της εκτελέσεως του διατάγματος. Πληρωμή αποζημιώσεως δυνάμει του εδαφίου τούτου θα είναι κώλυμα δι' οιανδήποτε αγωγήν δι' αποζημιώσεις εν σχέσει προς οτιδήποτε εγένετο συνεπεία του διατάγματος, και εάν τοιαύτη αγωγή έχει ήδη εγερθεί το δικαστήριον δύναται να διακόψη αυτήν κατά τοιούτον τρόπον και επί τοιούτοις όροις ως ήθελε θεωρήσει τούτο πρέπον.» [3] Δ. Τσολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη
(1992)1Β Α.Α.Δ. 782. [4] Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν Χρ. Σταύρου Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [5] Σεβαστού ν Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980. [6] Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG
(1984)1 C.L.R. 263. [7] P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802. [8] Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 169 Χ. Κουνουνά ν. C. & A. SIMONOS LTD,
(2002)1Β Α.Α.Δ. 1361 και Κίτσιου ν. Χριστοδούλου Π.Ε.
(2004)1Α Α.Α.Δ. 228. [9] Κιτρομηλίδου ν Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 1165. [10] Κυρίσαββα κ.ά. v. Χάρη Γεωργίου Κύζη
(2001)1Β Α.Α.Δ. 1245. [11] Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ 788. [12] Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 CLR
  1. [13] Αναφορικά με την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση Αρ. 212/2014, ημερομηνίας 30.1.
  2. [14] Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα, Εκδ. 2016, Κεφ. 10: Διατάγματα σε διάφορους τομείς δικαίου, Β. Ενοικιοστάσιο», σελ.
  3. [15] Ακίνητα Ν. & Κ. Αγρότης Λτδ ν. Δημητρίου
(1997)1Β Α.Α.Δ. 863. [16] Efthymiadou v. Zoudros and Others
(1986)1 C.L.R. 341, Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 C.L.R. 571, Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 590, Έλλη G. Mayes κ.α. ν. Θ. Παπαδοπούλου
(1995)1 Α.Α.Δ 652. [17]Μεταξύ άλλων: Salomon v. Salomon & Co Ltd
(1897)AC 22 [18] Ούτε φυσικά μπορεί να ισχύει ο έτερος ισχυρισμός του εν λόγω ενόρκως δηλούντα στην εν λόγω παράγραφο, ότι ο ίδιος μαζί με τον Καθ' ου 3 ενεργούσαν ως αντιπρόσωποι της Αιτήτριας αρ. 1 εταιρείας, η οποία, κατά τον αναφερόμενο χρόνο, ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο, όπως προκύπτει από το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 στην Ένσταση. Οι Αιτητές αρ. 1 παρουσιάζονται να έχουν εγγραφεί στον Έφορο Εταιρειών στις 08/06/2016, ήτοι 2 και πλέον μήνες μετά τη σύναψη της επίδικης γραπτής συμφωνίας. [19] Επίσης δείτε συναφώς, Αναφορικά με την αίτηση της εταιρείας C & C PAPACOSTAS LTD, Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:D32, Αίτηση αρ. 14/2017, ημερομηνίας 02/02/2017. [20] Royal Ris Ltd. v. Δήμου Λάρνακας
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1149. [21] Μιχαηλίδου v. Δήμου Λευκωσίας,
(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 18, Καρεσίου v. Καραπίττα κ.α.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 338, Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ ν. Σπύρος Κολοκασίδης Εστέιτς Λτδ
(1991)1 Α.Α.Δ. 327, Ναυτικός Ομιλος Πάφου ν Αρχή Λιμένων Κύπρου 1992 1 Α.Α.Δ. 882, Street v. Mountford
(1985)2All ER 289. [22] Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ ν. C & S American Heart Institute Ltd κ.α.
(2011)1 Α.Α.Δ.
  1. [23] Clear Channel UK Ltd v Manchester City Council [2006] 1 EGLR
  2. [24] MAXIMOS COURT LTD v.
  3. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΙΕΡΗ κ.α.
(2001)1Β ΑΑΔ
  1. [25] American Cyanamid Co v. Ethicon [1975] 1 ALL ER 504 HL. [26] Δ. Τσολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη (ανωτέρω). [27] The Law of Real Property των Megarry & Wade, 8η έκδοση, σελ 868 - 870, Κεφάλαιο «Common obligations of Landlord and Tenant». [28] Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα», Εκδ. 2016, Κεφ. 6, σελ.
  2. [29] Στη MIB MARIAKO LTD κ.α. v. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΟΥΡΟΥ
(2013)1Α Α.Α.Δ 508, το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση με την οποία το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας έκρινε ότι επειδή δεν είχε δικαιοδοσία, δεν μπορούσε να εκδώσει καν διαταγή εξόδων, ανέφερε τα εξής: «Τα έξοδα δεν είναι θέμα δικαιοδοσίας με την έννοια που γίνεται αντιληπτή ως προς τη δυνατότητα του δικαστηρίου να επιληφθεί της ουσίας της Αιτήσεως, αλλά προωθούνται με αναφορά στην οποιαδήποτε έκβαση της Αιτήσεως ως διαδικασίας ενώπιον του δικαστηρίου. [.] Η δική μας θεώρηση είναι ότι όντως, και εφόσον υπήρχε πρόθεση απόσυρσης της Αιτήσεως η οποία στην ουσία απερρίφθη με άδεια του δικαστηρίου, θα έπρεπε, αν δεν υπήρχε καλός λόγος περί του αντιθέτου, να επιδικαστούν έξοδα στους Εφεσείοντες, λαμβανομένου όμως υπόψη και του γεγονότος ότι το θέμα δεν είχε εγερθεί από τους ίδιους τους Εφεσείοντες στην Αίτηση τους, αλλά αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.