ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ν. ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ κ.α., Αίτηση Αρ. Κ4/2017, 29/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2018:9 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. Κ4/2017 Μεταξύ׃ XXXXX ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, από την Αγία Νάπα Αιτήτριας -και-
- ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ, από την Αγία Νάπα
- XXXXX ΚΑΡΟΥΣΟΥ, από την Αγία Νάπα Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 30/01/2018 για διαγραφή και/ή παραμερισμό και/ή απόρριψη της Κυρίως Αίτησης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 ως μη αποκαλύπτουσας οποιανδήποτε αιτία αγωγής Ημερομηνία: 29/05/2018 Για τον Αιτητή / Καθ' ου 2 στην Κυρίως Αιτηση: κα Α. Χαραλάμπους για Χάρης Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης / Αιτήτρια στην Κυρίως Αίτηση: κ. Κωστάκης Μουτσουρής για Κωστάκης Μουτσουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με την Κυρίως Αίτηση, η Αιτήτρια αξιώνει διατάγματα που να αναγνωρίζουν την ιδιότητά της ως θέσμια ενοικιάστρια ενός υποστατικού υπό την ονομασία «ΚΑΦΕΝΕΙΟ», το οποίο βρίσκεται στην Αγία Νάπα και δικαιούχοι κατοχής και εκμετάλλευσής του είναι οι Καθ' ων αρ.
- Ως εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου αναφέρεται η «Μονή Αγίας Νάπας». Η Αιτήτρια βασίζει την αξίωσή της ως η επιζούσα σύζυγος του Ιωάννη Θεοφάνους, ήτοι στην τρίτη επιφύλαξη της έννοιας του «ενοικιαστή» στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Η Αιτήτρια αξιώνει περαιτέρω ως «ειδικές ζημιές» το ποσό των €556.427,83 επικαλούμενη αμέλεια, ψευδείς παραστάσεις, απάτη, δόλο, αδράνεια, παρανομίες, κατάχρηση εξουσίας από πλευράς των Καθ' ων. Επιζητεί επίσης γενικές αποζημιώσεις καθώς και απαγορευτικά διατάγματα. Με ένα αδικαιολόγητα μακροσκελές δικόγραφο, αποτελούμενο από 32 σελίδες και 49 παραγράφους, στο οποίο έχει εμφιλοχωρήσει μαρτυρία ως επίσης άσκοπες επαναλήψεις και μη σχετικά με την παρούσα δικαιοδοσία ζητήματα, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι Καθ' ων αρ. 1 προβαίνουν σε ενέργειες που αποσκοπούν στον εξαναγκασμό της Αιτήτριας να εγκαταλείψει το επίδικο υποστατικό. Γίνεται επίκληση μιας έκθεσης της Επίτροπου Διοικήσεως, ως επίσης τίθεται ο ισχυρισμός ότι οι Καθ' ων αρ. 1 αδικαιολόγητα αρνούνται να εκδώσουν τις σχετικές με αυτό άδειες λειτουργίας. Γίνεται επίσης αναφορά σε αδικαιολόγητες χρεώσεις και ζημιές που έχει υποστεί η Αιτήτρια λόγω ενεργειών των Καθ' ων αρ.
- Ο Καθ' ου αρ. 2 προσδιορίζεται ως ο δήμαρχος των Καθ' ων αρ.
- Στις δε ισχυριζόμενες «λεπτομέρειες αμέλειας, ψευδών παραστάσεων, απάτης, δόλου, παράνομων ενεργειών και καταχρησιτκών των Καθ' ων η Αίτηση» [η γραφή διατηρείται αυτολεξεί] που προφανώς εσφαλμένα προσδιορίζεται ως σημείο «Δ» πριν την παράγραφο 21 της Κυρίως Αίτησης, προβάλλεται, μεταξύ άλλων[1], ο ισχυρισμός ότι ο Καθ' ου 2 «καταχρηστικά και καθ' υπέρβαση εξουσίας, κατασκεύασε την ισχυριζόμενη συμφωνία 16/12/2014 με απώτερο στόχο την καταδολίευση των δικαιωμάτων της Αιτήτριας». Περαιτέρω, αναφέρεται ότι ο Καθ' ου 2, καθ' υπέρβαση εξουσίας, συνέταξε μια συμφωνία μίσθωσης ακινήτου μαζί με την Ιερά Μητρόπολη ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ στην οποία μάλιστα παραποίησαν την ημερομηνία. Συγκεκριμένα η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι, παρόλο που στην πραγματικότητα η εν λόγω συμφωνία συντάχθηκε το 2016, τα προαναφερόμενα μέρη «έβαλαν ως ημερομηνία της συμφωνίας την ημερομηνία 16/12/2014 με σκοπό [ο Καθ' ου 2] να καταδολιεύσει τα νόμιμα δικαιώματα της αιτήτριας ως θέσμιας ενοικιάστριας και προξένησε σε αυτή ζημιές ύψους €543.562,00 όπως αναλυτικά φαίνονται κατωτέρω.» Σημειώνω ότι το ποσό που ακολούθως αξιώνεται διαφέρει από το υπό αναφορά ποσό, αφού η απαίτηση τόσο στην αξίωση όσο και στην παράγραφο 22 ανέρχεται στο ποσό των €556.427,
- Γίνεται επίσης αναφορά στην Αγωγή αρ. 199/17 του Ε. Δ. Αμμοχώστου και στις προσπάθειες των Καθ' ων να εξασφαλίσουν «προσωρινό διάταγμα για να τους παραδοθεί άμεσα το ακίνητο». Επιχειρείται συναφώς να διασυνδεθούν οι ισχυρισμοί που αφορούν το κατ' ισχυρισμό «κατασκευασμένο έγγραφο μίσθωσης», με σχεδιασμούς των Καθ' ων 1 για «βιώσιμη αστική ανάπτυξη» καθώς και με έργα που θα εγκριθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ευρωπαϊκή Ένωση τα οποία παρέχεται 3ετής προθεσμία την υλοποίησή τους. Τούτες οι ενέργειες προκαθορίζονται στην Αίτηση ως προσπάθειες εξαπάτησης του «ενοικιαστή και της αιτήτριας ως θέσμιας ενοικιάστριας» και αποσκοπούν στην «καταδολίευσή της». ΙΙ. Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ και ΕΝΣΤΑΣΗ Με την επίδικη αίτηση ημερομηνίας 30/01/2018 οι δικηγόροι του Καθ΄ου 2 αξιώνουν τη διαγραφή και/ή παραμερισμό και/ή την απόρριψη της Κυρίως Αίτησης εναντίον του πελάτη τους ως μη αποκαλύπτουσας οποιανδήποτε αιτία αγωγής εναντίον του και διαζευκτικά άλλες συναφείς θεραπείες με διαγραφή μέρους αξιώσεων ή παραγράφων της Κυρίως Αίτησης. Η αίτηση εδράζεται ουσιαστικά στις Διαταγές 9 και 27 θ.
- Υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Γεωργίας Αθανασίου, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τον Καθ' ου. Η Αιτήτρια καταχώρησε ένσταση στις 07/03/2018, προβάλλοντας 14 λόγους ένστασης στους οποίους θα αναφερθώ σε μεταγενέστερο στάδιο. Η Ένσταση υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση της ίδιας της Αιτήτριας. Το επίδικο θέμα είναι κατ' ουσία νομικό. Συνεπώς, σχολιασμό των εκατέρωθεν θέσεων θα διενεργήσω μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. Η Ακροαματική διαδικασία Η ακρόαση έλαβε χώρα την 29/03/2018, οπότε το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφασή του. Σημειώνω ότι δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Είχα σχετικά την ευκαιρία να αναγνώσω τα γραπτά κείμενα που προσκομίστηκαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι παρουσία παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η Διαταγή 27 θ. 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, διαλαμβάνει: « The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just. » Η εν λόγω 3η παράγραφος της Διαταγής 27 ουσιαστικά αναπαράγει τη Διαταγή
- θ. 5 των παλαιών αγγλικών Θεσμών. Πρόκειται για εξουσία του Δικαστηρίου να απορρίψει την αγωγή όταν δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής ή όταν είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική (frivolous or vexatious). Όπως αναφέρθηκε στην πρόσφατη απόφαση CYPROMAN SERVICES LTD ν. Martin JOHN COWARD Πολ. Έφεση αρ. 140/2012, ημερομ. 04/04/2018: [2] « Πρόκειται δε για εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο σε απλές και έκδηλες περιπτώσεις όπου το δικόγραφο κρίνεται ως αναντίλεκτα ανυπόστατο και που το ελάττωμα δεν μπορεί να θεραπευθεί με εύλογη τροποποίηση. » Στην επίσης πρόσφατη απόφαση ARTESA TRADING CO. LIMITED κ.α. ν. CREDIT BANK OF MOSCOW, Πολ. Έφεση αρ. 147/2012, ημερ. 03/04/2018 λέχθηκαν τα εξής: « Η Δ.27, όπως είναι γνωστό, ενεργοποιείται για απόρριψη δικογράφων ή και κλητηρίου εντάλματος όταν δεν στοιχειοθετείται εκ προοιμίου αγώγιμο δικαίωμα. Αναγνωρίζεται από τη νομολογία ότι η in limine διαγραφή αγωγής είναι δραστικότατο μέτρο, αναγκαίο όμως όταν, εκ των πραγμάτων, μια αγωγή δεν έχει νομικό έρεισμα να προχωρήσει σε πλήρη εκδίκαση. Γι΄ αυτό και ζητήματα απόρριψης αγωγής εξετάζονται κατά κανόνα από την αρχή της διαδικασίας με σχετική αίτηση που εισάγεται από τον αντίδικο ώστε να περισωθεί δικαστικός χρόνος και να μην δημιουργούνται αχρείαστα έξοδα, (Daimler & Co. V. Continental Tyre Co Ltd
(1916)2 A.C. 307). » Τα προαναφερόμενα βρίσκονται σε ταύτιση με παλαιότερη επί του θέματος νομολογία. Στην In Re Pelmako Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 σημειώθηκε ότι η διαπίστωση αν η δικογραφία αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα δεν είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας αλλά θέμα δικαίου και λέχθηκε ότι ένα δικόγραφο διαγράφεται με βάση την εν λόγω Διαταγή όταν κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο, διότι διαφορετικά: « η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος. » Τούτο το σκεπτικό υιοθετήθηκε και στην Κυπριακή Δημοκρατία v. Αργύρη Γεωργίου
(2003)1Β Α.Α.Δ. 704. Η έννοια του εύλογου αγώγιμου δικαιώματος «Αγώγιμο δικαίωμα» σημαίνει, απλά, εκείνα τα αναγκαία γεγονότα η ύπαρξη και η απόδειξη των οποίων παρέχει δικαίωμα σε ένα άτομο να εξασφαλίσει από το Δικαστήριο θεραπεία εναντίον ενός άλλου προσώπου.[3] Η δε έννοια του «εύλογου» (reasonable) αγώγιμου δικαιώματος σημαίνει αγώγιμο δικαίωμα με κάποιες πιθανότητες επιτυχίας, όταν ληφθούν υπόψιν μόνο οι ισχυρισμοί της Έκθεσης Απαίτησης.[4] Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958 στη σελίδα 575 υπό τον τίτλο «No Reasonable Cause of Action» παρατίθεται, μεταξύ άλλων, περιπτωσιολογία περιπτώσεων μη στοιχειοθέτησης εύλογου αγώγιμου δικαιώματος: « So if an action of contract it appears clearly that there is no contract between the plaintiff and the defendant (South Hetton Coal Co. v. Haswell,
(1898)1 Ch. 465); or no contract valid in law (Humphreys v. Polak,
(1901)2 K. B. 385); or if the matter be already res judicata (Birch v. B.,
(1902)P. 130, C.A.; Conquer v. Boot,
(1928)2 K. B. 336; Green v. Weatherill,
(1929)2 Ch. 213); or if the action be brought solely to obtain relief which the Court has no power to grant (Dreyfus v. Peruvian Guano Co., 41 Ch.. D.151; Wing v. Burn, 44 T.L.R. 258); or if relief be asked on a ground which is no ground for such relief the action dismissed. » Στη Χατζηκυριάκος ν. Κυθρεώτη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1119 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την πρωτόδικη κατάληξη και απέρριψε την αγωγή με έξοδα εις βάρος του ενάγοντα τονίζοντας ότι: « Είναι απαραίτητο σε κάθε περίπτωση η επιδιωκόμενη θεραπεία να συνδέεται με γεγονότα που επικαλείται ο ενάγων και να βρίσκει σ' αυτά νομικό έρεισμα [...] τα γεγονότα, όπως τα πρόβαλε ο ενάγων, δεν αποκαλύπτουν είτε συμβατική σχέση δική του με τον εναγόμενο είτε κάποιας μορφής συμβατική διασύνδεση που θα αποχαρακτήριζε τον ενάγοντα ως εντελώς ξένο προς την κατ' ισχυρισμό σύμβαση πώλησης. Η απόδειξη προσδοκίας του ενάγοντα για αποκόμιση οικονομικού οφέλους με τη μορφή αμοιβής που θα είσπραττε από τον τρίτο αγοραστή εφόσον θα επωλείτο το ακίνητο, δεν θα ήταν δυνατό να καταστήσει τον εναγόμενο υπόλογο απέναντι στον ενάγοντα. » Η Διαταγή 9 - η δυνατότητα διαφοροποίησης των διαδίκων Με την επίδικη αίτηση αξιώνεται και η διαγραφή του Καθ' ου 2 ως μη αναγκαίου διαδίκου. Σχετική με το υπό εξέταση θέμα είναι η Διαταγή 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία αφορά στη δυνατότητα διαφοροποίησης των διαδίκων (Parties) σε μια δικαστική διαδικασία και ιδιαίτερα ο θεσμός 2[5] αυτής. Με βάση τη σχετική με τη Διαταγή 9 Νομολογία, κυρίαρχο στοιχείο αξιολόγησης στα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για να αποφασισθεί το θέμα διαφοροποίησης των υφιστάμενων διαδίκων, είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης, το οποίο επιτυγχάνεται με τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Στην έννοια του συμφέροντος της Δικαιοσύνης εντάσσεται η επιθυμία ότι όλες οι διαφορές των διαδίκων που αναφέρονται στα επίδικα θέματα να επιλύονται διεξοδικά στην ίδια διαδικασία.[6] Tο Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική εξουσία , είτε κατόπιν αίτησης, είτε αυτεπαγγέλτως, να προβεί σε οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους · να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων.[7] Στην απόφαση ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΑΓΡΟΤΟΥ κ.α. ν. ΙΩΑΝΝΑ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΑΓΡΟΤΟΥ ECLI:CY:AD:2016:A263, Πολιτική Έφεση Αρ. 288/2010, ημερομηνίας 31/05/2016 τονίσθηκε, μεταξύ άλλων, ότι τα σχετικά με την εν λόγω διαταγή ζητήματα πρέπει να εξετάζονται εγκαίρως έτσι ώστε να μην κατασπαταλείται δικαστικός χρόνος και έξοδα. VI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Κατ' αρχάς, θα πρέπει να τονισθεί ότι η δικαιοδοσία τούτου του Δικαστηρίου είναι συγκεκριμένη όπως σαφώς ορίζεται στο άρθρο 4
(1)του Νόμου.[8] Για να αναλάβει δικαιοδοσία το παρόν Δικαστήριο, θα πρέπει να προκύπτει ζήτημα σχετικό με θέσμια ενοικίαση. Λόγου χάρη, όταν το αγώγιμο δικαίωμα αφορά παράνομη επέμβαση σε γη και ιδιωτική οχληρία, το παρόν δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας.[9] Με βάση λοιπόν όλα πιο πάνω γεγονότα και το σχετικό νομικό πλαίσιο, το ουσιαστικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο, το δικόγραφο, όσον αφορά τον Καθ' ου 2, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο · αν δηλαδή αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του αναφερόμενου προσώπου. Η απάντηση είναι καταφατική. Η αξίωση της Αιτήτριας εναντίον του Καθ' ου 2 είναι αδιαμφισβήτητα ανυπόστατη, ο δε Καθ΄ ου 2 κρίνεται ως μη αναγκαίος διάδικος με βάση τη Διαταγή 9 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ούτε η απαίτηση εναντίον του μπορεί να διασωθεί με τροποποίηση της Κυρίως Αίτησης, αφού δεν πρόκειται για ζήτημα απουσίας αναγκαίων λεπτομερειών αλλά για πλήρη ανυπαρξία αγώγιμου δικαιώματος. Επεξηγώ. Ουδεμία πραγματική και υφιστάμενη διαφορά αναφορικά με την ύπαρξη ή την έκταση νομικού δικαιώματος υφίσταται μεταξύ της Αιτήτριας και του Καθ' ου 2 (δείτε CYPROMAN ανωτέρω) και ουδεμία συμβατική σχέση υφίσταται μεταξύ αυτών. Τίποτα απολύτως από όλα όσα εκτίθενται στο δικόγραφο της Αιτήτριας μπορεί να στοιχειοθετήσει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του. Δείτε συναφώς Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, στη σελίδα 575 (ανωτέρω). Αν ο Καθ' ου έχει ενεργήσει καθ' υπέρβαση εξουσίας, ως ο ισχυρισμός της Αιτήτριας, δεν είναι θέμα της παρούσας δικαιοδοσίας αλλά ενδεχομένως άλλων πειθαρχικών ή ποινικών διαδικασιών. Ομοίως, εάν ο Καθ' ου 2 έχει παραποιήσει ή κατασκευάσει έγγραφα ή ενεργήσει δόλια ή αμελώς ως οι αιτιάσεις της πλευράς της Αιτήτριας, πιθανόν να θεωρηθεί ότι ενήργησε για λογαριασμό των Καθ' ων 1 ως αντιπρόσωπός τους, καθότι αποτελεί την εκτελεστική αρχή του Δήµου με βάση το άρθρο 46 του περί Δήμων Νόμου. Η στοιχειοθέτηση τούτης της επικαλούμενης πράξης και οι συνέπειές της στα επίδικα θέματα θα λάβουν χώρα και θα αξιολογηθούν στον κατάλληλο χρόνο. Ωστόσο, προσωπική ευθύνη δεν έχει ο Καθ' ου 2 έναντι της Αιτήτριας και ούτε η τελευταία μπορεί να αναζητά από τον Καθ' ου 2 τις θεραπείες που αξιώνει με την Κυρίως Αίτησή της. Προσθέτω ότι, παρόλο που ως γενική αρχή σε υποθέσεις που έχουν αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι, καθότι οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ν' ακουστεί κάθε πρόσωπο του οποίου τα δικαιώματα προσβάλλονται ή είναι ενδεχόμενο να επηρεαστούν από δικαστική απόφαση,[10] η παρούσα δεν είναι τέτοια περίπτωση. Ο Καθ' ου 2, υπό την προσωπική του ιδιότητα, αλλά και υπό την ιδιότητα του ως δήμαρχος των Καθ' ων 1, επουδενί δεν μπορεί να θεωρηθεί ως το αντισυμβαλλόμενο μέρος στην ισχυριζόμενη θέσμια ενοικίαση, ούτε ο ίδιος παρουσιάζεται στο δικόγραφο της Αιτήτριας να διατηρεί οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον στην επίδικη ακίνητη ιδιοκτησία. Ούτε από το εν λόγω δικόγραφο της Αιτήτριας διαπιστώνεται οποιαδήποτε αιτιώδης συνάφεια, έστω μικρή, μεταξύ των ποσών που αυτή αξιώνει και της ευθύνης του Καθ' ου
- Η δε νομική υποστύλωση τούτης της αξίωσης δεν μπορεί να εντοπισθεί. Όπως εξάγεται από την Κυρίως Αίτηση, αξιώνονται ποσά ως «ειδικές ζημιές» για «ανακαινίσεις, επίπλωση, εξοπλισμό υποστατικού καφενείου», ήτοι συνεπακόλουθες ζημίες για την απώλεια της κατοχής του υποστατικού και της συμπεριφοράς των αντισυμβαλλομένων της, με βάση, μάλλον, το άρθρο 15 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Εντούτοις, και αντινομικά,[11] την ίδια στιγμή η Αιτήτρια παρουσιάζεται μέχρι σήμερα να διατηρεί την κατοχή του επίδικου υποστατικού και να επιζητεί και από τον Καθ' ου 2 διατάγματα σχετικά με την ειρηνική απόλαυση του μισθίου, εκμεταλλευόμενη τις βελτιώσεις, τα έπιπλα και τον εξοπλισμό για τον οποίο ταυτόχρονα αξιώνει να αποζημιωθεί. Οι ειδικές ζημιές[12] έχουν εντελώς διαφορετική έννοια και σκοπό. Κρίνω, συναφώς, ότι η απόφαση Χατζηκυριάκος ν. Κυθρεώτη (ανωτέρω) εφαρμόζεται και στην παρούσα περίπτωση. Ο Καθ' ου 2 είναι εντελώς ξένος ως προς τα ουσιαστικά επίδικα θέματα. Σημειώνω ότι, οι πιο πάνω διαπιστώσεις, αντίθετα με την Pelmako (ανωτέρω), δεν επηρεάζουν καν το δικαίωμα της Αιτήτριας να προσφύγει στο Δικαστήριο καθότι η αξίωση της εναντίον των Καθ' ων 1 συνεχίζει να υφίσταται. Όσον αφορά τέλος τους λόγους Ένστασης, επιγραμματικά, αναφέρω τα εξής: · Η αίτηση ορθώς στηρίζεται στη Δ.27 θ.3 και στη Δ.9 (1ος Λόγος ένστασης). Εξάλλου το όλο ζήτημα άπτεται θέματος το οποίο μπορεί να εγερθεί και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. · Οι ένορκες δηλώσεις από δικηγόρους δεν ενδείκνυνται, πλην όμως δεν υπάρχει απόλυτη απαγόρευση. Ιδίως δε, όταν το ζήτημα της παρούσας υπόθεσης είναι νομικό και το αγώγιμο δικαίωμα κρίνεται με βάση όλα όσα έχουν τεθεί στην Κυρίως Αίτηση, μικρή, έως καθόλου αξία έχει το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων (2ος 9ος και 12ος και 13ος Λόγος ένστασης). · Οι λόγοι ένστασης με τους αριθμούς 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 και 11 είναι παρόμοιοι και κατ' ουσία γίνεται ανακύκλωση του επιχειρήματος ότι στοιχειοθετείται αγώγιμο δικαίωμα και έχουν ήδη απαντηθεί μέσω όσων εκτίθενται ανωτέρω. · Ο 14ος λόγος ένστασης ο οποίος αναφέρεται σε κώλυμα του Καθ' ου 2, στερείται πλήρους νομικής και πραγματικής βάσης και δεν χρήζει οποιασδήποτε ειδικής απάντησης. VII. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση η αίτηση επιτυγχάνει, η ένσταση απορρίπτεται. Εκδίδονται διατάγματα ως το «Α» και «Β» της Αίτησης. Τα διαζευκτικά αξιούμενα διατάγματα υπό «Γ», «Δ», και «Ε» απορρίπτονται. Συνεπακόλουθα, η Κυρίως Αίτηση εναντίον του Καθ' ου 2 απορρίπτεται ως μη αποκαλύπτουσα οποιανδήποτε αιτία αγωγής εναντίον του, με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας, στην κλίμακα της Κυρίως Αίτησης, ήτοι, στη κλίμακα €500.000,00 - €2.000.000,
- (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Σχετικές είναι οι υποπαραγράφοι (γ), (δ) και (ε) της παραγράφου 21 της Κυρίως Αίτησης. [2] Είναι πάντως χρήσιμο να σημειωθεί ότι στη CYPROMAN διασαφηνίστηκε ότι, όταν αναζητείται μόνο δηλωτική θεραπεία, το έννομο συμφέρον θεμελιώνεται όταν υφίσταται μεταξύ των διαδίκων πραγματική και υφιστάμενη διαφορά αναφορικά με την ύπαρξη ή την έκταση νομικού δικαιώματος, χωρίς κατ' ανάγκη να απαιτείται ο ενάγων να έχει υφιστάμενο αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του εναγόμενου. Κατά συνέπεια, όσον αφορά δηλωτικές θεραπείες, η μη στοιχειοθέτηση συμβατικής σχέσης δεν αποβαίνει μοιραία για την έκβαση του αιτήματος του, νοουμένου ότι ο αιτών επηρεάζεται άμεσα από το ζήτημα. Η δε δικαιοδοσία του Δικαστηρίου χορήγησης δηλωτικής θεραπείας δεν περιορίζεται, ως θέμα νομικό, στη δήλωση αμφισβητούμενων δικαιωμάτων, υφισταμένων ή μελλοντικών, των μερών που βρίσκονται ενώπιον του, και όχι οποιουδήποτε άλλου και δεν αποτελεί προϋπόθεση για την παραχώρηση δηλωτικής θεραπείας η παρουσία ενώπιον του Δικαστηρίου όλων των προσώπων τα νόμιμα δικαιώματα των οποίων ενδέχεται να επηρεαστούν από την έκδοση της δηλωτικής απόφασης. [3] Halsbury's Laws of England/Civil Procedure (Volume 11
(2015), paras 1-503 Basic Procedural Provisions/
(1)Basic Definitions Used in Procedure/
- Cause of action [4] Drummond-Jackson v British Medical Association [1970] 1 All ER
- [5] Δ. 9, Θεσμός 2: «Where an action has been commenced in the name of the wrong person as plaintiff, or where it is doubtful whether it has been commenced in the name of the right plaintiff, the Court or a Judge may, if satisfied that it has been so commenced through a bona fide mistake, and that it is necessary for the determination of the real matter in dispute so to do, order that any other person consenting thereto be substituted or added as plaintiff upon such terms as may be just.» [6] Kallice Holding Ltd -v- MTR Metals (Overseas) Ltd
(1996)1A Α.Α.Δ.162. [7] Mepa Underwriting Management Ltd κ.α. ν Αγροτική Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1 ΑΑΔ 772. [8] Το άρθρο 4
(1)του Νόμου έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [9] Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 C.L.R. 571. [10] Τιτσινίδης ν. Ρεσιάτ
(1993)1 Α.Α.Δ. 429. [11] Μιχαηλίδου v. Μακρίδη
(1995)1 Α.Α.Δ. 679. [12] The Law of Damages - 2η Έκδοση - General and Special damages - σελ. 26 κ.ε. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο