X. M. ΜΑΡΤΗΣ ΛΤΔ ν. ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ, Αίτηση Αρ. Κ3/2017, 17/5/2018

(3)χρόνων έναντι του συνολικού ποσού των ΛΚ 28.800 συν Φ.Π.Α. για κάθε έτος. Η υπό αναφορά συμφωνία των διαδίκων παρατάθηκε μέχρι 31/12/

1. Τον Νοέμβριο του 2014 ο Δήμος αποφάσισε να μην παρατείνει τη συμφωνία και στις 23/01/2015 κάλεσε τους Αιτητές όπως εντός 7 ημερών παραδώσουν ελεύθερη την κατοχή του επίδικου Υποστατικού. Η αντίδραση των Αιτητών ήταν άμεση και με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 27/01/2015 προέβαλαν ότι είναι θέσμιοι ενοικιαστές και κάλεσαν τον Δήμο όπως απέχει από οποιανδήποτε πράξη η οποία θα συνιστά επέμβαση επί του υποστατικού. Έκτοτε, το καθεστώς με το οποίο παραχωρήθηκε το Υποστατικό συνεχίζει να παραμένει αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ των διαδίκων, καθότι ο Δήμος υποστηρίζει ότι πρόκειται για άδεια χρήσης, ενώ η πλευρά των Αιτητών ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ενοικίαση η οποία μάλιστα έχει καταστεί θέσμια. Η άρνηση των Αιτητών να παραδώσουν την κατοχή του Υποστατικού, είχε ως αποτέλεσμα το 2015 ο Δήμος, κατ' επίκληση των όρων της μεταξύ τους συμφωνίας, να αφαιρέσει τον Υδρομετρητή του Υποστατικού και να αποκόψει την παροχή ύδατος σε αυτό. Οι Αιτητές κατάγγειλαν στην Αστυνομία την πιο πάνω ενέργεια του Δήμου και καταχώρησαν τόσο ιδιωτική ποινική εναντίον του Δήμου, η οποία ανεστάλη με απόφαση του Γενικού Εισαγγελέα, καθώς και την Αγωγή αρ. 191/2015, εξασφαλίζοντας παράλληλα προσωρινό διάταγμα το οποίο όμως και αυτό ακυρώθηκε στις 17/04/2015, και εν τέλει, η εν λόγω Αγωγή διεκόπη στις 20/07/2015, αφού λίγες μέρες νωρίτερα, στις 09/07/2015, καταχωρήθηκε από τους Αιτητές και άλλα πρόσωπα η Αίτηση αρ. Ε11/2015 ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων την οποία μεταγενέστερα πάλι διέκοψαν. Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων καταχώρησαν την Αγωγή αρ. 267/2016 στο Ε.Δ. Αμμοχώστου η οποία είναι ορισμένη για ακρόαση στις 19/11/2018 αξιώνοντας ανάκτηση της κατοχής λόγω ισχυριζόμενης παράνομης επέμβασης. Επίσης, οι Καθ' ων καταχώρησαν την ποινική υπόθεση αρ. 11904/2015 στο Ε. Δ. Λεμεσού, με την οποία με την οποία οι Αιτητές και ο XXXXX Μάρτης κρίθηκαν ένοχοι για τη λειτουργία του Υποστατικού δίχως την απαραίτητη άδεια λειτουργίας. Σχετικό αίτημα των Αιτητών για την αναστολή της λειτουργίας του Υποστατικού απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Περαιτέρω, εκκρεμεί προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο καταχωρηθείσα από τους Αιτητές, με την οποία επιδιώκεται η ακύρωση της απορριπτικής απόφασης του Δήμου ως προς το αίτημα για να τους παρασχεθεί άδεια λειτουργίας του Υποστατικού. Η κυρίως Αίτηση Η κυρίως Αίτηση στην παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε στις 29/06/
2. Με αυτήν αξιώνονται μεταξύ άλλων αποζημιώσεις εκ €500,00 μηνιαίως για «μηνιαία έξοδα και/ή τέλη αγοράς εμφιαλωμένου νερού, ένεκα της παράνομης επέμβασης και/ή παράνομη αφαίρεση του μετρητή ύδρευσης». Αξιώνονται περαιτέρω διατάγματα που σχετίζονται με το δικαίωμα ειρηνικής απόλαυσης του Υποστατικού, ως επίσης, γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. Στο αχρείαστα μακροσκελές περιεχόμενο της Αίτησης γίνεται αναδρομή στο ιστορικό των διαφορών των διαδίκων. Στην παρ. 10 γίνεται αναφορά ότι περί τις 16/02/2015 οι Καθ' ων απέκοψαν την παροχή νερού στο υποστατικό, η οποία, σύμφωνα με τα λεχθέντα στην παρ. 13 σκοπό είχε «την παράνομη αναστολή λειτουργίας και αποσκοπούσε στην παράνομη έξωση της Αιτήτριας». Σημασία ως προς το ζήτημα του κατεπείγοντος της παρούσας διαδικασίας έχει και το περιεχόμενο της παρ. 29 της Κυρίως Αίτησης, στο οποίο γίνεται αναφορά στην άρνηση γειτνιάζοντος υποστατικού «να τους παραχωρήσει υδατοπρομήθεια από το δικό τους υποστατικό φοβούμενο την άμεση απειλή του Δήμαρχου Αγίας Νάπας ότι σε περίπτωση παραχώρησης υδατοπρομήθειας στο υποστατικό της αιτήτριας θα αφαιρέσει και τον υδρομετρητή του γειτονικού ακινήτου», ισχυρισμός ο οποίος αφήνει να νοηθεί ότι ήταν υπόψιν των Αιτητών κατά τον χρόνο καταχώρησης της παρούσας Αίτησης, τούτος ο εναλλακτικός τρόπος εξασφάλισης υδροδότησης. Η Απάντηση Στην Απάντησή τους οι Καθ' ων εγείρουν 3 προδικαστικές ενστάσεις, πλην όμως μέχρι σήμερα δεν έχουν ενεργήσει σχετικά για την προδικαστική εκδίκαση τούτων των ενστάσεων. Στη συνέχεια, οι Καθ' ων αναφέρονται στο ιστορικό των διαφορών τους με τους Αιτητές, όπως οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται, και αμφισβητούν την ιδιότητα των τελευταίων ως θέσμιοι ενοικιαστές ισχυριζόμενοι ότι ήταν κάτοχοι άδειας χρήσης και ότι ουδέποτε υπήρξε ενοικίαση, πόσο μάλλον θέσμια. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι τους οφείλεται το ποσό των €17.104,69 και ότι τα εισπραχθέντα ποσά παραλήφθηκαν με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους. II. Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΙΤΗΣΗ Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 28/02/2018, την 1η Μαρτίου 2018 οι Αιτητές εξασφάλισαν προσωρινά διατάγματα εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, με τα οποία διατάσσονταν οι τελευταίοι όπως εντός 48 ωρών από την επίδοση του αναφερόμενου διατάγματος, να επανατοποθετήσουν και να επανασυνδέσουν τον υδρομετρητή και την παροχή ύδατος στο υποστατικό που βρίσκεται επί της Λεωφόρου Νίσσι (Μαρκόνησου) 115 στην Αγία Νάπα υπό την ονομασία «MACRONISSOS TAKE AWAY» (στο εξής: το «Υποστατικό»). Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η εν λόγω αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ογκωδέστατη ένορκη δήλωση 54 παραγράφων και 58 τεκμηρίων ημερομηνίας 28/02/2018 του κ. XXXXX Μάρτη, διευθυντή των Αιτητών, η οποία υποστηρίχθηκε επιπροσθέτως και με συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 01/03/2018 στην οποία επισυνάπτεται ως τεκμήριο και ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Καίκη ίδιας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στις αδιάκοπες προσπάθειες που έκαμε μέσω επιστολών των δικηγόρων του για να επανασυνδεθεί η παροχή νερού, δίχως όμως αποτέλεσμα. Μέχρι και τις 23/02/2018 εξυπηρετούσε τις ανάγκες της επιχείρησής του μέσω υδροδότησης που λάμβανε από γειτονικό υποστατικό. Στις 23/02/2018, οι Καθ' ων αφαίρεσαν τον μετρητή του γειτονικού υποστατικού, αποσκοπώντας στο να διακοπεί η υδατοπρομήθεια προς τους Αιτητές (παρ. 32 της ένορκης του δήλωσης) με αποτέλεσμα να επηρεάζεται καταλυτικά η επιχείρησή τους, αφού πλέον δεν μπορούν να λειτουργήσουν, αφού όπως επεξηγείται στην παρ. 39 της ένορκης του δήλωσης, χωρίς υδατοπρομήθεια είναι αδύνατη η έκδοση Υγειονομικού Πιστοποιητικού. Δίχως τούτο το πιστοποιητικό δεν μπορεί να λειτουργήσει η επιχείρηση των Αιτητών και θα κλείσει. Οι πιο πάνω ενέργειες των Καθ' ων έγιναν κατ' εντολή του Δημάρχου τους, ο οποίος, πάντα κατά τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα, ενεργεί αυθαίρετα και τιμωρητικά εις βάρος των Αιτητών. Επισυνάπτει ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 57, το έντυπο με τίτλο «Διενέργεια Επίσημου Ελέγχου Τροφίμων και Επιχειρήσεων Τροφίμων» ημερομηνίας 11/08/2015, υπογραφέν από υγειονομικό λειτουργό του Δήμου Αγίας Νάπας και ισχυρίζεται ήταν εις γνώση του Δήμου ότι από το 2015 μέχρι και σήμερα οι Αιτητές εξασφάλιζαν το αναγκαίο υγειονομικό πιστοποιητικό προμηθευόμενοι νερό από γειτονικό υποστατικό. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή του ημερομηνίας 01/03/2018, ο ενόρκως δηλών δίδει περισσότερες λεπτομέρειες για την αναγκαιότητα της παροχής συνεχούς υδατοπρομήθειας. Επαναλαμβάνει ότι η λειτουργία της επιχείρησης των Αιτητών εξαρτάται από την ύπαρξη συνεχής ροής νερού. Επιχειρεί να δικαιολογήσει την αδράνεια των Αιτητών να αναζητήσουν προσωρινή προστασία από το 2015 μέχρι και σήμερα, στο γεγονός ότι υπήρχε σιωπηρώς ανοχή από την πλευρά του Δήμου για το γεγονός ότι λάμβανε νερό από το γειτονικό υποστατικό αλλά και σε διαβεβαιώσεις που είχε ο δικηγόρος τους από τον Δήμαρχο ότι δεν θα δημιουργούσε άλλα προβλήματα και θα ανέμενε την έκβαση των δικαστικών διαδικασιών. Εφόσον εξυπηρετείτο μέσω του γειτονικού υποστατικού με την ανοχή τόσο του υπεύθυνου Υδατοπρομήθειας του Δήμου κ. Κωστάκη Κωσταντίνου, ως επίσης και του ίδιου του Δήμαρχου, οι οποίοι ανέχονταν σιωπηρώς τούτη τη ρύθμιση, έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος να λάβει τότε δικαστικά μέτρα. Όσα αναφέρει, υποστηρίζονται και από την ένορκη δήλωση του Βαρνάβα Καίκη την οποία επισυνάπτει ως τεκμήριο στη δική του ένορκη δήλωση. III. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Η σχετική ένσταση των Καθ' ων καταχωρήθηκε στις 21/03/
3. Προβάλλονται 16 λόγοι Ένστασης. Κατ' αρχάς, αμφισβητείται η δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Επίσης υποστηρίζεται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Προβάλλεται επιπροσθέτως ότι δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη εκ μέρους των Αιτητών και ότι δεν έχει καταδειχθεί το κατεπείγον για την έκδοση ή την οριστικοποίηση του διατάγματος. Εγείρονται ακόμα λόγοι με τους οποίους γίνεται αναφορά σε ζητήματα κατάχρησης της διαδικασίας, επιδίωξη ταυτόσημης θεραπείας με την κυρίως Αίτηση, και θέματα τα οποία σχετίζονται με το ισοζύγιο της ευχέρειας. Η Ένσταση υποστηρίζεται και αυτή από μακροσκελή ένορκη δήλωση του δημοτικού ταμεία των Καθ' ων κ. Αντώνη Αντωνίου, αποτελούμενη από 97 παραγράφους και 41 τεκμήρια. Ο εν λόγω μάρτυρας αρνείται τις αιτούμενες θεραπείες και αναφέρεται εκτεταμένα στο ιστορικό της υπόθεσης όπως το κατανοεί, αντικρούει την ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Μάρτη και προβαίνει σε εισηγήσεις σχετικές με τα όσα αναγράφονται στους λόγους ένστασης υποστηρίζοντας, εν ολίγοις, ότι: - δεν υφίσταται ενοικίαση, παρά μόνο άδεια χρήσης, - ο Δήμος προχώρησε στην αφαίρεση του μετρητή «στα πλαίσια των προνοιών της Συμφωνίας» με ιδιαίτερη αναφορά στους όρους 4.8 και 4.9.2 της Συμφωνίας, - οι Αιτητές κατέχουν παράνομα το Υποστατικό, - οι Αιτητές έχουν καταδικασθεί από ποινικό Δικαστήριο ότι λειτουργούν δίχως την αναγκαία άδεια λειτουργίας, - υπάρχουν οφειλόμενα ποσά, - έχει γίνει απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων, - το υποστατικό παραμένει κλειστό, - το λεκτικό των εκδοθέντων διαταγμάτων είναι γενικό και αόριστο και ότι αυτό εμποδίζει, τον Δήμο από το να εκτελεί τα νόμιμα καθήκοντά του, - δεν υφίσταται ανεπανόρθωτη ζημιά. Οι Συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις Στις 3/4/2018, συνεπεία ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, επιτράπηκε μερικώς το αίτημα των Αιτητών για συμπληρωματική ένορκη δήλωση και δόθηκε αντίστοιχο δικαίωμα στην πλευρά των Καθ' ων. Εκ μέρους των Αιτητών ο κ. XXXXX Μάρτης, με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή του ημερ. 05/04/2018 υποστηρίζει ότι το Υποστατικό λειτούργησε κανονικά στις 04/03/2018 και περαιτέρω αναφέρει ότι οι Αιτητές δεν οφείλουν κανένα ποσό. Επισυνάπτει δε τις προπληρωμές ενοικίων από 01/03/2018 μέχρι 21/12/2018, μέσω μεταχρονολογημένων επιταγών. Εκ μέρους των Καθ' ων ο κ. XXXXX Αντωνίου, στη δική του συμπληρωματική ένορκη δήλωση, υποστηρίζει ότι το Υποστατικό λειτούργησε στις 22/03/2018, επαναλαμβάνει ότι υπάρχουν ακόμα οφειλές και ότι οι όποιες πληρωμές έγιναν με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων των Καθ' ων. Σε πιο αναλυτικό σχολιασμό των εκατέρωθεν θέσεων, εφόσον κρίνω σκόπιμο, θα προβώ στη συνέχεια. ΙV. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Η ακρόαση έλαβε χώρα την 24/04/2018, οπότε το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφασή του. Είχα σχετικά την ευκαιρία να αναγνώσω τα εμπεριστατωμένα γραπτά κείμενα που προσκομίστηκαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων, ως επίσης, έχω ακούσει με προσοχή τους ευπαίδευτους συνηγόρους κατά τις διευκρινίσεις που έδωσαν προς το Δικαστήριο κατά την ακροαματική διαδικασία. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι ο λόγος αριθμός 10, ήτοι ότι «ανεπίτρεπτα επιδιώκονται ίδιες θεραπείες με την Αγωγή» (εννοείται με την κυρίως Αίτηση) έχει αποσυρθεί από τον κ. Χριστοφή κατά τη συζήτηση που είχε λάβει χώρα κατά την ακροαματική διαδικασία. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι παρουσία παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. V. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδίδει διηνεκή και παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα πηγάζει από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960).[1] Όπως προκύπτει από το υπό αναφορά άρθρο θα πρέπει σωρευτικά, να πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
4. Να υπάρχει σοβαρό προς εκδίκαση ζήτημα.
5. Ο Αιτών το προσωρινό διάταγμα να έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στη κυρίως διαδικασία.
6. Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, δηλαδή η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης[2] (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος, κρίνεται αντικειμενικά. Θα πρέπει συναφώς να καταδειχθεί, μικρή έστω, πλην όμως ορατή, πιθανότητα επιτυχίας στη κυρίως διαδικασία. Το Δικαστήριο κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του ενώπιον του υλικού.[3] Το βάρος απόδειξης το έχει ο αιτών το προσωρινό διάταγμα και, σε περίπτωση έγερσης από την άλλη πλευρά αντίθετων ισχυρισμών, για να το αποσείσει οφείλει να κάνει χρήση του δικαιώματος αντεξέτασης.[4] Στο στάδιο ενδιάμεσης διαδικασίας για έκδοση προσωρινού διατάγματος τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο, το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό υπόβαθρο και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης.[5] Συνεπώς, το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προαναφερόμενες τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, χωρίς όμως να προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του και αποφεύγοντας τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της κυρίως δίκης. Δεν χρειάζεται δηλαδή η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του.[6] Η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος, αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται προς την αγωγή δεν αποκλείεται,[7] παρόλο που τούτο συμβαίνει σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η απλή και αόριστη αναφορά σε ενδεχόμενο μεταβίβασης περιουσιακού στοιχείου, είναι ανεπαρκής.[8] Σε σχέση με την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, έχει αποφασιστεί ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια,[9] εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Ακόμα και αν πληρούνται οι τρείς προπαρατεθείσες θεσμικές προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει το δίκαιο και εύλογο του αιτήματος ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια,[10] συνυπολογίζοντας, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στους διαδίκους και σε τρίτα πρόσωπα, τη συμπεριφορά των διαδίκων, τη καθυστέρηση, και τη διαφύλαξη του «status quo ante», δηλαδή, της κατάστασης που επικρατούσε όταν ο καθ' ου ξεκινούσε τις ενέργειες για τις οποίες παραπονείται ο αιτών. Προσωρινή προστασία στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Όσον αφορά ιδιαίτερα το παρόν Δικαστήριο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθ' ύλην αρμοδιότητα[11], ενώ επιπροσθέτως, έγκριση διατάγματος τέτοιου είδους θα πρέπει να μην υπερβαίνει τη δικαιοδοσία[12] του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι αυτά που προβλέπονται στο Νόμο, ιδιαίτερα τα διηνεκή,[13] και τα απαγορευτικά που σχετίζονται με την αθέτηση αρνητικής συμβατικής συμπεριφοράς.[14] Ιδιαίτερα, όσον αφορά τον ενοικιαστή, αυτά που τον υποχρεώνουν να τηρεί τους όρους του συμβολαίου του, όπως για παράδειγμα την παρεμπόδιση παράνομης υπενοικίασης και που τον διατάσσουν να επιτρέψει στον ιδιοκτήτη να ασκήσει το δικαίωμα εισόδου για να επιδιορθώσει σοβαρή ζημιά. Όσον αφορά τα προσωρινά διατάγματα που σχετίζονται με τις υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη, αυτά κατά κύριο λόγο σχετίζονται με το δικαίωμα του ενοικιαστή σε ειρηνική και ανεμπόδιστη (quiet possession) κατοχή του μισθίου. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου στη Γεωργία Χριστοφόρου ν. Μαρίας Τρακκούδη Κυπριανού, ECLI:CY:AD:2018:A133, Πολιτική Έφεση αρ. 68/2012, ημερομηνίας 27/3/2018, λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα, ως προς το δικαίωμα της ειρηνικής απόλαυσης του μισθίου: « Το δικαίωμα σε ειρηνική απόλαυση (quiet enjoyment) και χρήση του μισθίου συνίσταται όχι μόνο στην ανενόχλητη ή αδιάκοπη κατοχή αλλά και στην απόλαυση του μισθίου από τον ενοικιαστή για όλους τους συνηθισμένους, νόμιμους σκοπούς, χωρίς ενόχληση από τον ιδιοκτήτη ή των εξουσιοδοτημένων από αυτόν προσώπων (Southwark London Borough Council v Tanner [2001] 1 AC 1). Όπως εξηγήθηκε από το δικαστή Pearson L.J. στην υπόθεση Kenny v Preen [1963] 1 QB 499, 511, η λέξη «enjoy» (απόλαυση), στο πλαίσιο αυτό, αποτελεί μετάφραση της Λατινικής λέξης «fruor» και αναφέρεται στην άσκηση και χρήση του δικαιώματος, έχοντας και το πλήρες όφελος του, παρά στην αποκόμιση ευχαρίστησης από αυτό. Επομένως, όπως σημειώνεται στην Southwark London Borough Council (ανωτέρω): «The covenant for quiet enjoyment is . a covenant that the tenant's lawful possession of the land will not be substantially interfered with by the acts of the lessor or those lawfully claiming under him». Κατά γενικό κανόνα, προσωρινή διαταραχή της απόλαυσης, η οποία δεν επεμβαίνει στην κατοχή του μισθίου από τον ενοικιαστή, δεν συνιστά παραβίαση του δικαιώματος. Όταν, όμως, υπάρχει ουσιαστική επέμβαση στη συνηθισμένη χρήση και νόμιμη απόλαυση του μισθίου, υπάρχει παραβίαση ακόμα και αν δεν υπάρχει επέμβαση στην κατοχή. Επέμβαση η οποία δεν είναι ουσιαστική δεν συνιστά παραβίαση. Μια πράξη μπορεί να συνιστά επέμβαση ακόμα και όταν γίνεται εκτός του μισθίου, ενώ δεν απαιτείται ούτε άμεση ούτε φυσική (physical) παρεμβολή. Το κατά πόσο υπάρχει ουσιαστική επέμβαση στη συνηθισμένη χρήση του μισθίου από τον ενοικιαστή, είναι θέμα πραγματικό και βαθμού. » Ομοίως, στο σύγγραμμα Woodfall on Landlord and Tenant, κάτω από το Κεφάλαιο «Covenants for quiet enjoyment - breach of Covenant, παρ. 11.285, παρατίθενται τα ακόλουθα:[15] « Thus a breach of covenant for quiet enjoyment may be commited: (a) where access to a tenant's shop-window and door is obstructed by scaffolding erected on the instructions of the landlord for the purpose of carrying out repairs to the landlord's upper premises (b) where occupation of the tenant's property is made intolerable because of noise, dust and dirt caused by building work carried out by the landlord (c) [..] (d) where the landlord cut off the supply of gas and electricity to a flat thereby forcing the tenant out (e) [..] (g) by excessive noise » VI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Α. ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Πριν προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, προηγείται η εξέταση των ζητημάτων που εγείρουν οι Καθ' ων τα οποία σχετίζονται με την αρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου και την κατάχρηση της διαδικασίας, καθότι, τυχόν επιτυχία οποιουδήποτε εξ' αυτών των λόγων, θα προδικάσει το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης. Συνεπώς, θα εξεταστούν εν συνεχεία οι Λόγοι Ένστασης κατά σειρά που σχετίζονται (α) με την έλλειψη αρμοδιότητας λόγω μη ύπαρξης ενοικίασης, (β) την επικαλούμενη κατάχρηση της διαδικασίας, (γ) την εισήγηση περί μη πλήρους αποκάλυψης και (δ) τον ισχυρισμό ότι το όλο ζήτημα άπτεται διοικητικής δικαιοδοσίας. (α) Η ισχυριζόμενη έλλειψη αρμοδιότητας / Άδεια χρήσης ή Ενοικίαση Η πλευρά των Καθ' ων αμφισβητεί τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου, ισχυριζόμενη ότι στην παρούσα περίπτωση δεν έχουμε ενοικίαση, αλλά άδεια χρήσης και κατ' επέκταση αρμοδιότητα προς τούτο έχει το Επαρχιακό Δικαστήριο. Συναφείς είναι οι Λόγοι Ένστασης που σχετίζονται με την ισχυριζόμενη έλλειψη αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου, ήτοι λόγοι 1, 12 και 14 της Ένστασης. Υπενθυμίζω ότι, στο παρόν στάδιο απαιτούνται μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του ουσιαστικού δικαιώματος,[16] και πως το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης.[17] Κατά την ακροαματική διαδικασία, ο κ. Χριστοφή συμφώνησε ότι στα πλαίσια της παρούσας αίτησης αρκεί μόνο η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Εν πάση περιπτώσει, για να αποφασισθεί τελεσίδικα το ερώτημα κατά πόσο στην παρούσα περίπτωση έχουμε να κάνουμε με άδεια χρήσης ή ενοικίαση, θα πρέπει να αξιολογηθεί με αντικειμενικό κριτήριο η πραγματική πρόθεση των μερών, σε συνάρτηση με τη διαπίστωση της αληθινής σχέσης που έχει δημιουργηθεί, ερμηνεύοντας το περιεχόμενο της συμφωνίας,[18] διατηρώντας όμως κριτική στάση ως προς τον περιγραφικό χαρακτήρα της σύμβασης. Κρίσιμο επί τούτου στοιχείο αξιολόγησης είναι το κατά πόσο παραχωρήθηκε δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής για ορισμένη περίοδο έναντι ανταλλάγματος.[19] Περαιτέρω, το είδος της σχέσης, εάν δηλαδή είναι προσωπική ή εμπορική σχέση, είναι στοιχείο που μπορεί να αποβεί καθοριστικό,[20] ως επίσης μπορεί να ληφθεί υπόψιν και η διαπραγματευτική δύναμη των συμβαλλομένων.[21] Επιπροσθέτως, εκτός των ξεκάθαρων περιπτώσεων που το ζήτημα της έλλειψης δικαιοδοσίας αναδεικνύεται εύκολα δίχως την ανάγκη στάθμισης, αντιπαραβολής και αξιολόγησης των εκατέρωθεν θέσεων, δεν προκρίνεται ένα Δικαστήριο να απορρίπτει μια αίτηση για προσωρινό διάταγμα επικαλούμενο έλλειψη δικαιοδοσίας.[22] Εν προκειμένω, συμπεραίνω ότι οι Αιτητές εδώ και αρκετά χρόνια και έναντι της καταβολής συμφωνηθέντος ανταλλάγματος, έχουν τη κατοχή του επίδικου υποστατικού κατ' επίκληση μιας σχέσης η οποία δύναται να θεωρηθεί ως ενοικιαστική και η οποία έληξε δίχως να ανανεωθεί.[23] Το επίδικο υποστατικό εμπίπτει εντός των ελεγχόμενων περιοχών,[24] συμπληρώθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1999[25] και, παρόλο που βρίσκεται σε τουριστική περιοχή, δεν εξαιρείται[26] από τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου, αφού δεν πρόκειται για ξενοδοχείο, τουριστικό κατάλυμα,[27] ή άλλως πως. Είναι γεγονός ότι η ίδια η συμφωνία έχει προσδιορισθεί από τα μέρη ως «Συμφωνία για την παραχώρηση Άδειας Χρήσης Περιπτέρου». Επίσης, η θέση ότι οι Αιτητές για χρόνια πλήρωναν Φ.Π.Α. είναι στοιχείο που συνηγορεί προς τις εισηγήσεις των Καθ' ων. Όμως, τούτα τα δεδομένα δεν είναι αρκετά για να καταδείξουν την αληθινή σχέση μεταξύ των διάδικων, καθότι όπως προανέφερα υπάρχουν και άλλες παράμετροι που συνυπολογίζονται. Μια εξ' αυτών, είναι το ίδιο το περιεχόμενο της υπό κρίση συμφωνίας, το οποίο προσεκτικά εξεταζόμενο, εμπεριέχει όρους οι οποίοι, εκ πρώτης όψεως, παραπέμπουν περισσότερο σε ενοικίαση[28] παρά σε άδεια χρήσης, όπως, για παράδειγμα, ο όρος 4.9.3 που αναφέρεται σε μη δικαίωμα «υπενοικίασης», ως επίσης και ο όρος 4.9.1 που περιορίζει το δικαίωμα εισόδου στο επίδικο υποστατικό των υπαλλήλων του Δήμου σε «οποιανδήποτε λογική ώρα» και για συγκεκριμένο σκοπό. Ως εκ των ανωτέρω, διαπιστώνω ότι, το παρόν Δικαστήριο κέκτειται δικαιοδοσίας. Εξάλλου, τα ζητήματα που σχετίζονται με τη δικαιοδοσία των Δικαστηρίων, τη νομιμοποίηση των διαδίκων και την αποκάλυψη αγώγιμου δικαιώματος θα πρέπει να εξετάζονται προδικαστικά και κατά προτεραιότητα, ως επιβάλλεται από τη σχετική με τη Διαταγή 27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας νομολογία και την υποχρέωση όλων των παραγόντων μιας δικαστικής διαδικασίας να ενεργούν με τρόπο που δεν κατασπαταλείται δικαστικός χρόνος και έξοδα. Οι Καθ' ων, από τις 20/09/2017 που καταχώρησαν την Απάντησή τους δικογράφησαν στην παρ. Α αυτής, 3 προδικαστικά ζητήματα, τα οποία όμως δεν προώθησαν δικονομικά λαμβάνοντας τα ενδεδειγμένα διαβήματα. Ως εκ τούτου, δεν θα ήταν δίκαιο και ορθό να παραγνωριστεί η κωλυσιεργία της πλευράς των Καθ' ων για να ενεργήσει για την κατά προτεραιότητα προδικαστική των ζητημάτων δικαιοδοσίας που είχε εγείρει στην Απάντησή της και κρίνω ότι θα ήταν ακροσφαλές τούτα τα ζητήματα να αποφασισθούν στο πλαίσιο τούτης της εντελώς διαφορετικής ενδιάμεσης διαδικασίας. (β) Η ισχυριζόμενη κατάχρηση της διαδικασίας Ο κ. Χριστοφή στην αγόρευσή του και προς υποστήριξη της θέσης ότι έχουμε να κάμουμε με άδεια χρήσης, παρέπεμψε στο ιστορικό των διαφορών των διαδίκων από το 1993 και στις αντιφατικές δηλώσεις που κατά καιρούς έγιναν σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους των Αιτητών και των φυσικών προσώπων που τα αποτελούν στα πλαίσια των προηγούμενων δικαστικών διαδικασιών. Ο συνήγορος των Καθ' ων τόνισε ότι ουδέποτε στο παρελθόν είχε εγερθεί ζήτημα θέσμιας ενοικίασης εκ μέρους των Αιτητών και ότι η πλευρά των Αιτητών μεταβάλλει τη θέση της, ανάλογα με τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στην οποία απευθύνεται. Η εισήγηση αυτή διασυνδέεται και με τον λόγο ένστασης που σχετίζεται με την κατάχρηση της διαδικασίας και τους λόγους ένστασης αρ. 7 και
7. Ως γνωστό, η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές και διαφορετικές μορφές, εντούτοις, δεν είναι το παρόν στάδιο ο κατάλληλος χώρος για να αξιολογηθεί η στάση των Αιτητών και των δικηγόρων τους σε άλλες δικαστικές διαδικασίες οι οποίες κρίθηκαν στη βάση των δικών τους πραγματικών και νομικών περιστατικών. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι, τα τεκτενόμενα πριν το 2007, οπόταν άρχισε η επίδικη ενοικίαση, δεν κρίνονται άμεσα σχετικά, καθότι, πριν το 2007, ο αντισυμβαλλόμενος των Καθ' ων ήταν ο XXXXX Μάρτης προσωπικά και όχι οι Αιτητές, όπως βεβαιώνεται και από την απόφαση καθώς και το πρακτικό του συμβιβασμού της Αγωγής αρ. 300/03.[29] Ούτε υφίσταται ζήτημα εκρεμμοδικίας παράλληλων δικαστικών διαδικασιών εκ μέρους των Αιτητών προς την επιδίωξη ίδιου σκοπού. Επί τούτου του θέματος, η πλευρά των Καθ' ων εισηγείται περαιτέρω ότι υφίσταται κατάχρηση της διαδικασίας καθότι το Δικαστήριο «έχει ήδη αποφασίσει επί των γεγονότων». Προσθέτει ακόμα ότι η διατύπωση των διαταγμάτων είναι τόσο αόριστη που προκαλεί κατάχρηση της διαδικασίας. Οι εν λόγω θέσεις δεν είναι αποδεκτές. Κατ' αρχάς, τίποτα δεν έχει αποφασισθεί επί της ουσίας, ούτε οποιαδήποτε ευρήματα σε ενδιάμεσες πρωτόδικες διαδικασίες που εν τέλει διακόπηκαν μπορούν να δεσμεύσουν την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου. Ούτε προβάλλεται ισχυρισμός περί δεδικασμένου. Όσον αφορά τη διατύπωση των διαταγμάτων, κρίνω ότι είναι επαρκώς προσδιοριστική και δεν προκαλεί οποιοδήποτε πρόβλημα στους Καθ' ων, οι οποίοι, κατανοώντας το περιεχόμενο των διαταγμάτων, έχουν ήδη συμμορφωθεί προς αυτά. Ο ισχυρισμός ότι οι Καθ' ων ως Δημοτική Αρχή έχουν και άλλα καθήκοντα που μπορεί να επηρεαστούν από την οριστικοποίηση του εν λόγω διατάγματος, κινείται σε αόριστο και υποθετικό επίπεδο αφού, δεν έχει διασυνδεθεί με αναφορά σε συμπεριφορές των Αιτητών ή άλλων προσώπων οι οποίες δεν επιτρέπουν στους Καθ' ων να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους. Σε κάθε περίπτωση, όταν και εάν προκύψει ανάγκη για εκτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων, για τα οποία θα κριθεί αναγκαία η διαφοροποίηση του εκδοθέντος διατάγματος, οι Καθ' ων μπορούν να αποταθούν στο Δικαστήριο για τον σκοπό αυτό.[30] Ατυχής κρίνεται και η θέση των Καθ' ων ότι τα επίδικα διατάγματα δίδουν δήθεν «λευκή επιταγή» στους Αιτητές για να παρανομούν. (γ) Η εισήγηση ότι το όλο ζήτημα ανάγεται στη σφαίρα του διοικητικού δικαίου και ότι το θέμα θα έπρεπε να τεθεί μέσω προσφυγής στο Διοικητικό Δικαστήριο. Κατ' αρχάς θα πρέπει να σημειωθεί ότι τούτη η εισήγηση είναι αντιφατική ως προς τη βασική εισήγηση των Καθ' ων ότι δηλαδή το όλο ζήτημα αφορά άδεια χρήσης και δικαιοδοσία Επαρχιακού Δικαστηρίου. Όπως τονίστηκε στη FRAKAPOR COURIER LTD κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση Αρ. 9/2011, ημερομηνίας 15/06/2016: « Όλες οι πιο πάνω διαζευκτικές υπερασπιστικές γραμμές, είναι μεν επιτρεπτό να περιλαμβάνονται σ' ένα δικόγραφο, πλην, όμως, αν δεν στοιχειοθετηθούν με ανάλογη μαρτυρία, καταδεικνύουν το ασαφές και αφήνουν μετέωρη σ' απόρριψη κάθε εκδοχή. (Βλ. Καλλικάς ν. Ελληνική Τράπεζα

(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1238). Επίσης, όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Γρηγορίου ν. EURO INVESTMENT & FINANCE LTD

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 2229, οι αχρείαστοι πλατιασμοί και η συμπερίληψη κάθε δυνατού νομικού ενδεχομένου σε ένα δικόγραφο, όχι μόνο δεν προσθέτουν ασφάλεια, αλλά, αντίθετα, αποκαλύπτουν ανασφάλεια και προκαλούν αβεβαιότητα και σύγχυση ως προς το ποιο είναι τελικά το σημαντικό και ποιο το ουσιώδες, και ασφαλώς, ως προς το πού θα πρέπει να εστιάσει την προσοχή του το δικαστήριο. » Επί της ουσίας. Οι Καθ' ων έχουν διττή ιδιότητα. Είναι οι ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού και εκ τούτης της ιδιότητας τους, οι διαφορές που έχουν με τους αντισυμβαλλόμενους τους είναι ιδιωτικής φύσης. Οι Καθ' ων είναι επίσης η αρμόδια Αρχή για την υδατοπρομήθεια στον Δήμο Αγίας Νάπας. Με βάση το άρθρο 84(β) του περί Δήμων Νόμου, το δημοτικό συμβούλιο έχει καθήκον να προνοεί για την κατασκευή, συντήρηση και λειτουργία συστημάτων υδρεύσεως και για την «προµήθεια ικανοποιητικής και επαρκούς ποσότητος ύδατος δι' ύδρευσιν αυτού». Ως εκ τούτης της ιδιότητας τους, εκδίδουν σχετικές διοικητικές πράξεις, οι οποίες, όπως και οι τυχόν παραλείψεις τους μπορούν να αμφισβητηθούν με προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο δυνάμει των άρθρων 146 παρ. 6 και 29. παρ. 2 του Συντάγματος, όπως για παράδειγμα, η απόφαση για την επιβολή τελών υδατοπρομήθειας.[31] Η διοικητική πράξη είναι η δήλωση βούλησης που προέρχεται από ένα διοικητικό όργανο και καθορίζει μονομερώς τι πρέπει να ισχύει σε μια συγκεκριμένη περίπτωση,[32] η οποία αποκτά ισχύ μέσω της έκδοσής της και προαπαιτεί διατύπωση βούλησης του διοικητικού οργάνου μέσω της σύνταξης και της υπογραφής της.[33] Στην παρούσα περίπτωση, η αποκοπή της υδροδότησης και αφαίρεση του υδρομετρητή ουδόλως παρουσιάζουν γνωρίσματα διοικητικής βούλησης και λειτουργίας[34] και ούτε έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε μαρτυρία από πλευράς των Καθ' ων που να υποδηλώνει την ύπαρξη συγκεκριμένης εκτελεστής διοικητικής πράξης. Συνακόλουθα, τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ανάγονται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου, αφού, ο κύριος σκοπός που έχει επιδιωχθεί με αυτή την πράξη του Δήμου δεν είναι δημόσιου συμφέροντος, και, ως εκ τούτου, η εν λόγω ενέργεια ανήκει στο ιδιωτικό δίκαιο.[35] Συνεπώς, η εν λόγω εισήγηση απορρίπτεται. (δ) Η ισχυριζόμενη μη πλήρης αποκάλυψη εκ μέρους της Αιτήτριας. Σχετικός με την εισήγηση ότι δεν έγινε πλήρης και ειλικρινής αποκάλυψη είναι ο 4ος Λόγος Ένστασης. Απαρέγκλιτη προϋπόθεση για τη μονομερή έκδοση προσωρινού διατάγματος είναι η πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών γεγονότων, καθότι η εξασφάλιση τέτοιου διατάγματος δίχως να ακουστεί προηγουμένως η άλλη πλευρά αποτελεί εξαίρεση της θεμελιώδους δικαιικής αρχής της Φυσικής Δικαιοσύνης, δηλαδή της υποχρέωσης του Δικαστηρίου να ακούσει και τους δύο διαδίκους πριν εκδώσει την απόφασή του, ως επιτάσσει το Άρθρο 30.3 (α) και (β) του Συντάγματος. Συνεπώς, ο Αιτών το διάταγμα θα πρέπει να προσέλθει με καθαρά χέρια. Επί τούτου του θέματος, έχω εξετάσει με προσοχή όλα τα ενώπιον μου τεκμήρια και πληροφορίες, τόσο εκ μέρους των Αιτητών όσο και εκ μέρους των Καθ' ων. Οι Καθ' ων επί τούτου προβάλλουν ότι οι Αιτητές: (α) δεν αποκάλυψαν το πλήρες ιστορικό των διαδίκων, (β) δεν αποκάλυψαν ότι οφείλουν το ποσό των €17.104,69, και (γ) δεν επισήμαναν στο Δικαστήριο κατά τον χρόνο έκδοσης του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος τις δικές τους θέσεις και συγκεκριμένα τους όρους της επίδικης συμφωνίας. Δεν συμφωνώ. Δεν έχω εντοπίσει οποιοδήποτε στοιχείο ή γεγονός, το οποίο εάν ήταν εις γνώση μου κατά τον χρόνο της μονομερούς έκδοσης του διατάγματος θα επηρέαζε διαφορετικά την κρίση μου. Το ιστορικό των διαδίκων πριν το 2007, όπως προανέφερα δεν είναι άμεσα σχετικό, καθότι αντισυμβαλλόμενος ήταν διαφορετικό πρόσωπο. Το ποσό των €17.104,69, δεν είναι αποδεκτό από τους Αιτητές, συνιστά αμφισβητούμενη οφειλή και το παρόν στάδιο δεν προσφέρεται για εξαγωγή ευρημάτων επ' αυτού του ποσού. Επίσης, όλοι οι όροι της επίδικης συμφωνίας, παρουσιάστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον χρόνο έκδοσης του προσωρινού διατάγματος, όπως βεβαιώνεται τόσο από το πρακτικό του Δικαστηρίου στις 28/02/2018 όσο και από το πρακτικό ημερομηνίας 01/03/2018, τα οποία έχουν αυτόδηλο περιεχόμενο. Σημειώνω συναφώς ότι, κατά τη μονομερή έκδοση του διατάγματος είχα συνυπολογίσει τις θέσεις των Καθ' ων ως αυτές προκύπτουν μέσω της Απάντησής τους αλλά και των τεκμηρίων που παρουσιάστηκαν τότε ενώπιον μου. * Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω το ουσιαστικό αίτημα των Αιτητών για προσωρινή προστασία, σε συνάρτηση με τις αναγκαίες προϋποθέσεις για έκδοση και συνέχιση των αιτούμενων διαταγμάτων. Β. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΟΥ

(1)Η 1η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα πληρούται. Με βάση τα πιο πάνω και το ενώπιον μου υλικό, το πρώτο μου συμπέρασμα είναι ότι η προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, πληρούται. Η παρούσα Αίτηση, σε συνάρτηση με τα όσα δικογραφούνται στην Κυρίως Αίτηση, αποκαλύπτει συζητήσιμη υπόθεση, υπό την έννοια ότι, εκ πρώτης όψεως, δεν είναι επιπόλαιη και ενοχλητική.[36]

(2)Κατά πόσο πληρούται η 2η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα. Σε συνάρτηση με το κατά πόσο πληρούται η 2η προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, υπό την έννοια ότι αντικειμενικά κρινόμενη η υπόθεση των Αιτητών, αποκαλύπτει συζητήσιμη υπόθεση[37] (arguable case), δηλαδή, έστω μικρή, πιθανότητα επιτυχίας στη κυρίως διαδικασία, σχετικοί είναι οι Λόγοι Ένστασης υπ' αριθμό αρ. 2, 3, 5, 15, και 16. Η ουσία της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας, έχει να κάμει με το κατά πόσο οι Καθ' ων είχαν ή όχι δικαίωμα, μονομερώς, να αποκόψουν την παροχή υδροδότησης στο επίδικο Υποστατικό. Άρα, αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί, εν προκειμένω, είναι η νομική υποστύλωση της ενέργειας των Καθ' ων να αποκόψουν την υδροδότηση των Αιτητών και να αποφασισθεί το κατά πόσο η πράξη αυτή έχει διαταράξει το ουσιώδες δικαίωμα των Αιτητών σε ειρηνική και ανεμπόδιστη (quiet possession) κατοχή του μίσθιου. Επί του πρώτου θέματος, παρατηρώ ότι, παρά τον τεράστιο όγκο τεκμηρίων που έχει προσκομιστεί προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων όσον αφορά τα επίδικα θέματα, η υπό εξέταση πράξη, επί της ουσίας, δικαιολογείται από τους Καθ' ων κατ' επίκληση της επίδικης Συμφωνίας (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 στην Αίτηση), όπου στον όρο 4.9.2 αυτής αναγράφεται: «εάν ο Αδειούχος παραλείψει να εκτελέσει οποιοδήποτε όρο της παρούσας συμφωνίας, τότε ο Δήμος θα δικαιούται να τερματίσει την εν λόγω συμφωνία αφού δώσει στον Αδειούχο τριάντα

(30)μέρες προειδοποίηση. Όταν λήξει η προειδοποίηση ο αδειούχος θα είναι υπόχρεος να εκκενώσει το κτήριο αμέσως. Στο μεταξύ όμως με τη λήξη της πιο πάνω προθεσμίας ο Δήμος έχει το δικαίωμα να διακόπτει την παροχή νερού και ρεύματος. Στην περίπτωση αυτή δεν θα δικαιούται ο αδειούχος να χρησιμοποιήσει ηλεκτρογεννήτρια για τη λειτουργία το Περιπτέρου.» (ο τονισμός των λέξεων είναι δικός μου) Ο τερματισμός επήλθε με την επιστολή τερματισμού / μη ανανέωσης των Καθ' ων προς τους Αιτητές, ημερομηνίας 23/01/2015 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 23 στην Αίτηση), χωρίς σε αυτήν να γίνεται οποιαδήποτε νύξη για πρόθεση των Καθ' ων να προχωρήσουν στην αποκοπή της παροχής νερού ή ρεύματος. Μετά τον τερματισμό, η αλληλογραφία που ακολούθησε μεταξύ των διαδίκων καταδεικνύει την έντονη διαφωνία των Αιτητών στο αίτημα για παράδοση της κατοχής. Η άρνησή τους να παραδώσουν την κατοχή προκάλεσε την αντίδραση των Καθ' ων, οι οποίοι, σύμφωνα με τους Αιτητές (στην επιστολή ημερομηνίας 18/02/2018 των δικηγόρων τους προς τους δικηγόρους των Καθ' ων - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 29 στην Αίτηση) «πήραν τον νόμο σας χέρια τους» και «απέκοψαν την υδατοπρομήθεια» των Αιτητών,. Τούτη η τελευταία επιστολή των Αιτητών δεν απαντήθηκε, ούτε αμφισβητείται ότι ο υδρομετρητής έχει αφαιρεθεί. Ούτε στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, έχει παρουσιαστεί οποιοδήποτε πρακτικό ή έγγραφο, είτε του Δημοτικού Συμβουλίου της Αγίας Νάπας,[38] είτε του αντίστοιχου Συμβούλιου Υδατοπρομήθειας[39] (που δεν φαίνεται να είναι αυτή η περίπτωση), το οποίο να πραγματεύεται το ζήτημα της αποκοπής της υδροδότησης του επίδικου υποστατικού και να λαμβάνει σχετικές αιτιολογημένες αποφάσεις επί τούτου του σοβαρού θέματος. Η μόνη συγκεκριμένη μαρτυρία που έχει τεθεί αναφορικά με το πότε, πως και γιατί έχει ληφθεί η απόφαση για αποκοπή της υδροδότησης, είναι από πλευράς των Αιτητών (παρ. 20 και 40 της μαρτυρίας του Γεώργιου Μάρτη) ο οποίος επικαλείται αυθαιρεσία του Δημάρχου των Αιτητών, τον οποίο κατηγορεί ότι δεν επιθυμεί να ακολουθήσει τις νόμιμες διαδικασίες και επιδιώκει να εκδιώξει τους Αιτητές από το επίδικο υποστατικό. Ομοίως, αναπάντητες επί της ουσίας έχουν μείνει οι θέσεις των Αιτητών, οι οποίες αποτέλεσαν το έναυσμα για να αναζητήσουν μόλις στις 28/02/2018 προσωρινή προστασία. Ότι δηλαδή υπό την ανοχή των Καθ' ων οι Αιτητές συνέχισαν να εξυπηρετούνται μέσω γειτονικού υποστατικού μέχρι και το 2018 οπόταν ο Δήμαρχος Αγίας Νάπας υλοποίησε τις απειλές του και προχώρησε στην αφαίρεση του υδρομετρητή του γειτονικού υποστατικού με στόχο και σκοπό να εκδιώξει τους Αιτητές. Όπως προκύπτει από την εξέταση των εκατέρων ισχυρισμών, μετά την επιστολή τερματισμού αλλά δίχως οποιανδήποτε άλλη προειδοποίηση προς τους Αιτητές, οι Καθ' ων τον Φεβρουάριο του 2015, εκμεταλλευόμενοι την ιδιότητά τους ως η αρμόδια αρχή υδατοπρομήθειας αφαίρεσαν τον υδρομετρητή του επίδικου υποστατικού και απέκοψαν την παροχή υδροδότησης, χωρίς να υφίσταται θέμα απλήρωτων λογαριασμών, προφανώς, για να εξωθήσουν τους Αιτητές να τους παραδώσουν την κατοχή του υποστατικού. Συνεπώς, και υπό το φως των προαναφερόμενων γεγονότων που επί της ουσίας δεν αμφισβητούνται, το ερώτημα που τίθεται, είναι το εξής. Ο όρος 4.9.2 της επίδικης συμφωνίας, είναι αρκετός για να καταδείξει ότι οι Αιτητές δεν έχουν αποκαλύψει συζητήσιμη υπόθεση; Κρίνω πως όχι. Η πεμπτουσία του περί Ενοικιοστασίου Νόμου είναι ο περιορισμός τόσο των αυξήσεων των ενοικίων (άρθρο 8), όσο και των εξώσεων των θέσμιων ενοικιαστών (άρθρο 11). Στα εν λόγω άρθρα ρητά διαλαμβάνεται ότι ουδεμία αύξηση και ουδεμία έξωση εις βάρος θέσμιου ενοικιαστή επιτρέπεται πλην των ρητά καθοριζομένων λόγων που ο σχετικός Νόμος προσδιορίζει. Στο δε άρθρο 27 του Νόμου προσδιορίζεται ότι οι όροι της συμβατικής ενοικίασης συνεχίζουν να ισχύουν και όταν η ενοικίαση καταστεί θέσμια, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τις διατάξεις του παρόντος Νόμου. Έχοντας ήδη διαπιστώσει ότι η επίδικη σχέση μεταξύ των διαδίκων, για το αντικείμενο της παρούσας αίτησης, είναι ενοικιαστική και κατ' επέκταση θέσμια, αποτελεί περαιτέρω διαπίστωσή μου ότι ο εν λόγω όρος 4.9.2 που δίδει δικαίωμα στον ιδιοκτήτη να διακόπτει την παροχή νερού και ρεύματος δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής σε θέσμια ενοικίαση, καθότι, από τη μια, φαίνεται να βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση προς το άρθρο 27 του Νόμου, και από την άλλη, να αντιβαίνει το θεμελιώδες δικαίωμα του ενοικιαστή για ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή του υποστατικού. Παραπέμπω συναφώς και στο σύγγραμμα The Law of Real Property των Megarry & Wade, 8η έκδοση, σελ 868 - 870, Κεφάλαιο «Common obligations of Landlord and Tenant», στο οποίο, σε συνάρτηση είτε με τη ρητή, είτε με την εξυπακουόμενη[40] υποχρέωση του ιδιοκτήτη για να διασφαλίζει στον ενοικιαστή ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή (quiet enjoyment) του μισθίου, παρατίθεται περιπτωσιολογία όπου διαπιστώθηκε παραβίαση τούτης της υποχρέωσης, και μεταξύ άλλων, αναφέρεται: « Examples of where a landlord has been held to be in breach of the covenant include where: [..] (iv) he inflicts physical discomfort on the tenant by cutting off his water, gas, or electricity or depriving him of proper washing facilities » Σημειώνω σχετικά ότι στην Guppys (Bridport) Ltd v Brookling [1984] 1 EGLR 029 επικυρώθηκε κατ' έφεση η καταδίκη των ιδιοκτητών σε ειδικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις, οι οποίοι είχαν εξαναγκάσει τους ενοικιαστές να παραδώσουν την κατοχή, μεταξύ άλλων παρεμβαίνοντας στην παροχή νερού και στο αποχετευτικό σύστημα. Συνακόλουθα, ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας της Κυρίως Αίτησης, καθότι, η διακοπή της υδροδότησης ενδεχομένως να παραβιάζει το δικαίωμα του ενοικιαστή σε ειρηνική και ανεμπόδιστη (quiet possession) κατοχή του μίσθιου. * Δεν έχω παραβλέψει ότι η πλευρά των Καθ' ων για να αντικρούσει τους ισχυρισμούς των Αιτητών ότι έχει ενεργήσει αυθαίρετα και παράνομα επικαλείται την υπόθεση Thanos Hotels Limited κ.α. v. Ιωακείμ

(2004)1B ΑΑΔ 1167 και τα εκεί λεχθέντα. Διαφωνώ και εξηγώ. Η Thanos Hotels Limited πραγματεύθηκε διαφορετικό ζήτημα, ήτοι το κατά ποσό η άσκηση του δικαιώματος σε αυτοβοήθεια (self-help) υπό τις περιστάσεις δημιουργούσε δικαίωμα στον εφεσείοντα να αξιώνει αποζημιώσεις. Στη βάση της μαρτυρίας που είχε ενώπιον του το πρωτόδικο Δικαστήριο κρίθηκε ότι η ανάκτηση της κατοχής είχε γίνει ειρηνικά δίχως την οποιανδήποτε βία ή εξαναγκασμό και η απόφαση για παραδειγματικές αποζημιώσεις προς όφελος του αδειούχου - εφεσείοντα ανατράπηκε κατ' έφεση. Το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε μάλιστα στην εν λόγω απόφαση ότι «με κανένα τρόπο δεν ενθαρρύνουμε τη διαδικασία της ανάκτησης κατοχής ενός ακινήτου έξω από τα πλαίσια της δικαστικής διαδικασίας». Η αυτοδικία, υπό οποιανδήποτε έκφανσή της ή μανδύα, ουδέποτε έχει γίνει αποδεκτή από τα Δικαστήρια. Όπως συναφώς τονίστηκε στην KENNEDY HOTELS LTD ν. HAIG INDJIRDJIAN

(1992)1Α Α.Α.Δ 400, η απώλεια του δικαιώματος στην κατοχή ουδόλως νομιμοποιεί τον ιδιοκτήτη να προβεί σε μονομερείς ενέργειες που αποσκοπούν βίαιη έξωση του ενοικιαστή, καθότι, ο νόμος αναγνωρίζει τέτοια κατάλοιπα δικαιώματος στον κάτοχο που επιβάλλεται η παρεμβολή της δικαστικής εξουσίας για την έξωσή του. Στην εν λόγω KENNEDY HOTELS LTD οι εφεσείοντες γκρέμισαν μέρος του διαμερίσματος του εφεσίβλητου και προκάλεσαν ζημιές στα κινητά του. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την πρωτόδικη κατάληξη με την οποία επιδικάστηκαν και τιμωρητικές αποζημιώσεις, σημείωσε τα εξής: « Με μια λέξη το κέρδος ώθησε τους εφεσείοντες να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να παραβιάσουν όχι μόνο τα δικαιώματα του εφεσίβλητου, αλλά και την έννομη τάξη που καθιστά τη δικαστική εξουσία τη μόνη αρχή να επιβάλει το νόμο. » Το δικαίωμα πρόσβασης στο Νερό Υπάρχει ακόμα μια διάσταση στα επίδικα θέματα. Το ιδιαίτερο ζήτημα πρόσβασης στο νερό. Η πλευρά των Αιτητών το χαρακτηρίζει ως «κοινωνικό αγαθό» το οποίο, δεν είναι επιτρεπτό να αποστερηθεί, εφόσον, πληρώνει τους σχετικούς λογαριασμούς. Παρόλο που το επιχείρημα των Αιτητών εξαντλείται στα προπαρατεθέντα, θεωρώ ότι, η εν λόγω εισήγηση είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και αξίζει να διερευνηθεί περισσότερο. Επί τούτου, ο αντίλογος εκ μέρους των Καθ' ων είναι ότι το όλο ζήτημα της αποκοπής της υδροδότησης συνιστά, πολύ απλά, θεμιτή άσκηση συμβατικού τους δικαιώματος. Έχω ήδη εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους τέτοιο συμβατικό δικαίωμα δεν φαίνεται να ισχύει σε προστατευόμενες ενοικιάσεις. Επιπροσθέτως, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η σχετική εισήγηση των Καθ' ων περιπλέκει δύο εντελώς ανόμοιες ιδιότητες τους έναντι του αντισυμβαλλόμενού τους, αφενός τις υποχρεώσεις που έχουν ως ιδιοκτήτες του υποστατικού, και αφετέρου, τις εξουσίες και τα καθήκοντα που έχουν ως η αρμόδια αρχή υδροδότησης του Δήμου. Οι Καθ' ων παρουσιάζονται να χρησιμοποιούν τις τελευταίες τούτες εξουσίες εις βάρος των Αιτητών, για να αποκομίσουν όφελος για την ιδιότητά τους ως οι ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού. Ανεξαρτήτως των προαναφερόμενων, θεωρώ χρήσιμο να σημειωθεί ότι η πρόσβαση σε επαρκές και καθαρό νερό, δεν αποτελεί μόνο ένα «κοινωνικό αγαθό», ως εισηγούνται οι Αιτητές, αλλά μια αναγκαιότητα που συσχετίζεται με την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής. Συνακόλουθα, οποιαδήποτε απόφαση για αποκοπή της υδροδότησης, δεν νοείται να λαμβάνεται απροβλημάτιστα από τις αρμόδιες αρχές. Ιδιαίτερα, τη σημερινή εποχή όπου η πρόσβαση στο νερό είναι ένα τεράστιο[41] παγκόσμιο πρόβλημα, το οποίο έχει οδηγήσει τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, τo 2010, με το ψήφισμά του αρ. 64/292, να αναγνωρίσει ότι η πρόσβαση στο νερό αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα. Έχει συναφώς διεθνώς αναγνωριστεί, είτε ρητώς[42], είτε εμμέσως[43], ότι η πρόσβαση στο νερό δεν είναι καταναλωτική επιλογή, αλλά ανθρώπινο δικαίωμα που εκπηγάζει απευθείας από το πιο θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, δηλαδή το δικαίωμα στη ζωή, που στο δικό μας Σύνταγμα μας διασφαλίζεται από το Άρθρο 7. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι την 1/2/2018, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υιοθετήσει[44] προτάσεις για αναθεώρηση της Οδηγίας 98/83/ΕΚ για την ποιότητα του πόσιμου νερού καλώντας παράλληλα τα κράτη - μέλη «to do everything they can to ensure everyone has access to a minimum water supply».[45] Τούτη η γραμμή βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με την «Agenda 2030» των Ηνωμένων Εθνών, η οποία είναι μια δέσμη στόχων που θεσπίστηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη που αφορούν τη μελλοντική διεθνή ανάπτυξη, και τον 6ο Στόχο (Sustainable Development Goal 6) που αποσκοπεί «to achieve universal and equitable access to safe and affordable drinking water for all».[46] * Όσον αφορά το ζήτημα του κατεπείγοντος για τη μονομερή έκδοση του διατάγματος σε συνάρτηση με το πότε πραγματικά δραστηριοποιήθηκε η πλευρά των Αιτητών στο επίδικο υποστατικό, η περί του αντιθέτου θέση της πλευράς των Καθ' ων, βασιζόμενη εις εξ' ακοής μαρτυρία του ενόρκως δηλών για τους Καθ' ων, δεν κρίνεται ικανή να ανατρέψει το κατεπείγον του όλου θέματος, όπως αυτό διαπιστώθηκε κατά την μονομερή έκδοσή των επίδικων διαταγμάτων.

(3)Η 3η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα πληρούται. Επίσης, υπό τις περιστάσεις, κρίνω ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως επεξηγείται στη σχετική νομολογία, η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια,[47] εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την αυστηρή έννοια της υλικής ζημιάς. Σημειώνω ότι, οι Καθ' ων δεν έχουν αμφισβητήσει και δεν έχουν ανατρέψει το βασικό επιχείρημα επί τούτου των Αιτητών, ότι δηλαδή δίχως σταθερή παροχή νερού, δεν θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν το απαραίτητο σε αυτούς υγειονομικό πιστοποιητικό με αναπόδραστο αποτέλεσμα να εξαναγκαστούν να κλείσουν την επιχείρησή τους και να υποστούν καταστροφικές και ανεπανόρθωτες ζημιές. Η διακοπή των εργασιών επιχείρησης, θεωρείται ως περίπτωση όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων κρίνεται ως μη επαρκής, καθότι, η ζημιά θεωρείται ως ανεπανόρθωτη.[48]

(4)Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ Αιτητών. Υπάρχει τέλος και το γενικότερο ζήτημα που συναρτάται με την αναλογικότητα των επιδιωκόμενων διαταγμάτων προς τον σκοπό που επιδιώκεται επί της κυρίως Αίτησης. Από τα ενώπιον μου στοιχεία, προκύπτει ότι οι Καθ' ων παρόλο που απέκοψαν την υδροδότηση του επίδικου υποστατικού από το 2015, μέχρι και τις 23/02/2018 ήταν εις γνώση τους και ανέχθηκαν ότι το εν λόγω υποστατικό λάμβανε υδροδότηση από γειτονικό υποστατικό. Η δε ενέργεια τους τον Φεβρουάριο του 2018 να αποκόψουν την υδροδότηση του γειτονικού υποστατικού ανέτρεψε το status quo ante που ίσχυε μεταξύ των διαδίκων. Λαμβάνοντας ακόμα υπόψιν ότι οι Καθ' ων δεν θα υποστούν οποιανδήποτε ζημιά από τη συνέχιση της ισχύος του διατάγματος και ότι οι Αιτητές συμμορφώνονται με τον όρο πληρωμής του ενοικίου που έχει τεθεί κατά την έκδοσή του μονομερώς, είναι ξεκάθαρο, στη δική μου σκέψη, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των Αιτητών. VII. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Ένσταση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 01/03/2018 καθίσταται απόλυτο μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης ή μέχρι την έκδοση άλλης νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, υπό τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις που τέθηκαν κατά τη μονομερή έκδοσή του. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: « Άρθρο 32: (Απαγορευτικά διατάγματα και παραλήπται)

(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία. Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δίσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.

(2)Οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, εκδοθέν συμφώνως τω εδαφίω

(1),δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριον δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώση ή τροποποιήση οιονδήποτε τοιούτον διάταγμα.

(3)Εάν ήθελε φανή εις το δικαστήριον ότι οιονδήποτε εκδοθέν απαγορευτικόν διάταγμα δυνάμει του εδαφίου

(1)εβασίσθη επί ανεπαρκών λόγων, ή εάν η απαίτηση του αιτητή με αίτηση του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα αποτύχει ή έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον του συνεπεία παραλείψεως ή άλλως και φανεί στο δικαστήριο ότι δεν υπήρχε πιθανή βάση για την έγερση της απαίτησής του, το δικαστήριο δύναται, εάν νομίζει τούτο πρέπον, με αίτηση του διαδίκου εναντίον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα να διατάξει την καταβολή σ' αυτόν εύλογης αποζημίωσης για τις δαπάνες και την βλάβην ήτις προσεγένετο εις αυτόν διά της εκτελέσεως του διατάγματος. Πληρωμή αποζημιώσεως δυνάμει του εδαφίου τούτου θα είναι κώλυμα δι' οιανδήποτε αγωγήν δι' αποζημιώσεις εν σχέσει προς οτιδήποτε εγένετο συνεπεία του διατάγματος, και εάν τοιαύτη αγωγή έχει ήδη εγερθεί το δικαστήριον δύναται να διακόψη αυτήν κατά τοιούτον τρόπον και επί τοιούτοις όροις ως ήθελε θεωρήσει τούτο πρέπον.» [2] Δ. Τσολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη

(1992)1Β Α.Α.Δ. 782. [3] Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν Χρ. Σταύρου Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [4] Σεβαστού ν Σεβαστού

(2002)1 Α.Α.Δ. 1980. [5] Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG

(1984)1 C.L.R. 263. [6] P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802. [7] Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1 Α.Α.Δ. 169 Χ. Κουνουνά ν. C. & A. SIMONOS LTD,

(2002)1Β Α.Α.Δ. 1361 και Κίτσιου ν. Χριστοδούλου Π.Ε.

(2004)1Α Α.Α.Δ. 228. [8] Κιτρομηλίδου ν Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 1165. [9] Κυρίσαββα κ.ά. v. Χάρη Γεωργίου Κύζη

(2001)1Β Α.Α.Δ. 1245. [10] Bacardi v. Vinco

(1996)1(B) A.A.Δ 788. [11] Papageorghiou v. Karayiannis

(1988)1 CLR

1. [12] Αναφορικά με την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση Αρ. 212/2014, ημερομηνίας 30.1.
2. [13] Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα, Εκδ. 2016, Κεφ. 10: Διατάγματα σε διάφορους τομείς δικαίου, Β. Ενοικιοστάσιο», σελ.
3. [14] Ακίνητα Ν. & Κ. Αγρότης Λτδ ν. Δημητρίου

(1997)1Β Α.Α.Δ. 863. [15] Όπως ακόμα επεξηγείται στο Woodfall, παράβαση τούτου του καθήκοντος μπορεί να προκληθεί δια παράλειψης (omission) πλην όμως τέτοια παράλειψη θα πρέπει απορρέει από κάποιο οφειλόμενο καθήκον (duty) προς τον ενοικιαστή. [16] P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω). [17] Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler (ανωτέρω) [18] Royal Ris Ltd. v. Δήμου Λάρνακας

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1149. [19] Μιχαηλίδου v. Δήμου Λευκωσίας,

(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 18, Καρεσίου v. Καραπίττα κ.α.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 338, Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ ν. Σπύρος Κολοκασίδης Εστέιτς Λτδ

(1991)1 Α.Α.Δ. 327, Ναυτικός Ομιλος Πάφου ν Αρχή Λιμένων Κύπρου 1992 1 Α.Α.Δ. 882, Street v. Mountford

(1985)2All ER 289. [20] Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ ν. C & SAmerican Heart Institute Ltd κ.α.

(2011)1 Α.Α.Δ.

1. [21] Clear Channel UK Ltd v Manchester City Council [2006] 1 EGLR
2. [22] Stavros Makris Ltd v. Cyprus Ports Authority

(1985)1 CLR

1. [23] Δείτε ορισμό «θέσμιου ενοικιαστή» στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [24] Δείτε ορισμό «ελεγχόμενης περιοχής» στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [25] Δείτε ορισμό «ακινήτου» στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [26] Στον ορισμό «ενοικίασης» στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, αναφέρεται ότι: «.δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων». [27] Με βάση τον σχετικό ορισμό στον Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμο του 1969 (Ν. 40/1969, όπως έχει τροποποιηθεί) «τουριστικόν κατάλυµα» σηµαίνει κατάστηµα ή οργανωµένον χώρον, άλλο ή ξενοδοχείον, εν τω οποίω παρέχεται κατ' επάγγελµα στέγη διαµονής ή ευκολίαι προς κατασκήνωσιν υπό όρους επαρκών ανέσεων. [28] Street v. Mountford (ανωτέρω). [29] ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4 στην Ένσταση. [30] Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα, Εκδ. 2016, Κεφ. 6:
2. Διαδικασία διαφοροποίησης ή τροποποίησης ενός διατάγματος », σελ.
3. [31] Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λάρνακας ν. Esso Cyprus Inc.

(2000)3 A.A.Δ.

1. [32] Άρθρο 2 του Νόμου 158(Ι)/
2. [33] Η Δράση και ο Έλεγχος της Δημόσιας Διοίκησης, του Ν. Χρ. Χαραλάμπους, 2η Έκδοση, «Έννοια διοικητικής πράξης και παράλειψης», σελ.
3. [34] Γεωργίου ν. ΑΗΚ

(1995)3 Α.Α.Δ. 424. [35] Μεταξύ άλλων, Antoniou and Others v. Republic

(1984)3 C.L.R. 623, Ερωτοκρίτου ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1992)4 Α.Α.Δ. 2984. [36] American Cyanamid Co v. Ethicon [1975] 1 ALL ER 504 HL. [37] Δ. Τσολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη (ανωτέρω) [38] Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τόσο στην Αίτηση, όσο και στην Ένσταση, εσφαλμένα, γίνεται παραπομπή στον περί Υδάτων (Ανάπτυξη και Διανομή) Νόμο, Κεφ. 348 ο οποίος όμως έχει καταργηθεί και αντικατασταθεί από τον Ενιαίας Διαχείρισης Υδάτων Νόμο του 2010 (Ν. 79(I)/2010). [39] Δυνάμει του Κεφ. 350 - Υδατοπρομήθειας (Δημοτικές και άλλες περιοχές) Νόμου, και του άρθρου 3 του εν λόγω Κεφαλαίου, το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται να ανακηρύξει συγκεκριμένη περιοχή «ως περιοχή προµήθειας» και να εγκαθιδρύσει για την περιοχή αυτή Συµβούλιο Υδατοπρομήθειας για να εκτελεί καθήκοντα ή εξουσίες αναφορικά µε την προµήθεια ύδατος. Με βάση το άρθρο 8 του εν λόγω νόμου το υπό αναφορά Συµβούλιο του Δήµου στο οποίο έχει συσταθεί Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας, παύει να εκτελεί και ασκεί οποιαδήποτε καθήκοντα ή εξουσίες αναφορικά µε την προµήθεια ύδατος και αντίστοιχες εξουσίες με βάση των περί Δήμων Νόμο αναστέλλονται. Το Συμβούλιο αποτελείται από Πρόεδρο και Μέλη, συνεδριάζει κατόπιν σχετικού αιτήματος του Προέδρου ή των μελών και καμιά εργασία δεν μπορεί να διεξαχθεί εάν δεν υφίσταται συγκεκριμένη απαρτία (άρθρο 9). Τα δε πρακτικά της διαδικασίας κάθε συνεδρίασης του Συμβουλίου, τηρούνται ορθά και καταχωρίζονται σε βιβλίο που τηρείται για το σκοπό αυτό και υπογράφονται από τον Πρόεδρο (άρθρο 10). Στο δε άρθρο 35 του εν λόγω νόμου και με παράτιτλο «Εξουσία Συµβουλίου να διακόπτει την παροχή» τέτοια εξουσία συναρτάται αποκλειστικά με απλήρωτους και οφειλόμενους λογαριασμούς. [40] Χρ. Ροδοσθένους ν. Γ. Ο. Φουρουκλά

(2010)1Β Α.Α.Δ. 1154 [41] Αξίζει συναφώς να αναφερθεί ότι στις μέρες μας 844 εκατομμύρια άνθρωποι ανά το παγκόσμιο ζουν χωρίς πρόσβαση σε ασφαλές νερό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάθε χρόνο 1 εκατομμύριο άνθρωποι να πεθαίνουν από ασθένειες σχετικές με το νερό, την υγιεινή και την καθαριότητα και κάθε 90 δευτερόλεπτα ένα παιδί χάνει τη ζωή του από τέτοιου είδους ασθένειες. [42] Το 2016, η Σλοβενία κατέστη η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που ενέταξε στο σύνταγμά της ρητή πρόνοια ότι η πρόσβαση στο νερό αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, ότι το νερό δεν θεωρείται εμπορεύσιμο προϊόν και ότι θα πρέπει να παρέχεται από το κράτος στους πολίτες, δίχως την αποκόμιση κέρδους. Παρόμοιες διατάξεις ανευρίσκονται σε άλλες τουλάχιστο 17 χώρες ανά την υφήλιο (Κονγκό, Αίγυπτος, Κένυα, Μαρόκο, Νίγηρας, Σομαλία, Νότια Αφρική, Τυνησία, Ουγκάντα, Ζιμπάμπουε, Βολιβία, Εκουαδόρ, Μεξικό, Νικαράγουα, Ουρουγουάη, Μαλβίδες, Φίτζι). [43] Για παράδειγμα, στην Ελλάδα η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας στην Αίτηση Ακυρώσεως αρ. 1906/2014, απόφαση ημερομ. 23/5/2014 δεν επέτρεψε την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ, ως προσκρούωσα στο άρθρο 5 παρ. 5 του ελληνικού συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα στην υγεία, ως επίσης, και στο άρθρο 21 παρ.3 που ορίζει ότι το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών. Ομοίως, στην Ινδία (Perumatty Grama Panchayat vs State Of Kerala 2004

(1)KLT 731) έχει κριθεί ότι το δικαίωμα στη ζωή, που διασφαλίζεται από το άρθρο 21 του ινδικού συντάγματος, περιλαμβάνει το δικαίωμα σε επαρκές και ασφαλές νερό. Κατά ανάλογο τρόπο, αμερικάνικες αποφάσεις (PILCHEN v. CITY OF AUBURN, N.Y. 728 F.Supp.2d 192, 2010) αναφέρουν ότι η πρόσβαση στο νερό συνιστά «protectable property interest». [44] Με τον Κανονισμό 211/2011 της Ευρωπαϊκής Ένωσης θεσμοθετήθηκε η «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών». Για την επιτυχία μιας τέτοιας πρωτοβουλίας απαιτείται η συγκέντρωση τουλάχιστον 1 εκατομμυρίου υπογραφών και κάλυψη ενός ελάχιστου κατώτατου ορίου από τουλάχιστο 7 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για ένα μέσο συμμετοχικής δημοκρατίας των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι, έχουν τη δυνατότητα να προτείνουν συγκεκριμένες νομοθετικές αλλαγές και να επηρεάσουν τη διαδικασία χάραξης πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρωτοβουλία «Right2Water» και το σύνθημα «Water is a public good, not a commodity» ήταν η πρώτη πετυχημένη Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών συγκεντρώνοντας περί των 2 εκατομμυρίων πιστοποιημένων υπογραφών ευρωπαίων πολιτών από περισσότερες από 16 χώρες. Σαν αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας αυτής έχουν υιοθετηθεί οι προτάσεις για αναθεώρηση της Οδηγίας 98/83/ΕΚ. [45] (com

(2014)177 final). [46] United Nations General Assembly Resolution of 25 September «Transforming our world: the 2030 Agenda for Sustainable Developments» [47] Κυρίσαββα (ανωτέρω) [48] Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα», Εκδ. 2016, Κεφ. 6, σελ. 137. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο