← Κύπρος

ΛΟΪΖΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ & ΥΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ κ.α. ν. Α/ΦΟΙ A & Σ ΚΟΚΚΙΝΟΥ(ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ) ΛΤΔ, Αίτηση Αρ. Κ4/2018, 25/5/2018

ΛΟΪΖΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ & ΥΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ κ.α. ν. Α/ΦΟΙ A & Σ ΚΟΚΚΙΝΟΥ(ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ) ΛΤΔ, Αίτηση Αρ. Κ4/2018, 25/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2018:8 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. Κ4/2018 Μεταξύ׃

  1. ΛΟΪΖΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ & ΥΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ, από το Παραλίμνι
  2. XXXXX ΓΙΑΝΝΑΚΗ Α.Δ.Τ.XXXXX5349 από το Παραλίμνι Αιτητές και Α/ΦΟΙ A & Σ ΚΟΚΚΙΝΟΥ(ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ) ΛΤΔ, από το Παραλίμνι Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 26/03/2018 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 25/05/2018 Για τους Αιτητές: κ. Κωνσταντίνος Καλλής για Καλλής & Καλλής Δ.Ε.Π.Ε., κ. Αδάμος Λάντος για Αδάμος Λάντος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. και κ. Ανδρέας Λοΐζου. Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Γιώργος Πιττάτζης για Γ. Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Το επίδικο θέμα αφορά το υποστατικό που φέρει την ονομασία «FRIENDS», χρησιμοποιείται ως καφετέρια/μπυραρία και βρίσκεται στο ισόγειο οικοδομής του συγκροτήματος υπό την ονομασία «ΚOKKINOS HOTEL APARTMENTS», στον Πρωταρά, στον Δήμο Παραλιμνίου. Η παρούσα υπόθεση βρίσκεται στο στάδιο όπου θα κριθεί κατά πόσο θα οριστικοποιηθεί το προσωρινό διάταγμα, το οποίο είχε εκδοθεί μονομερώς την 29η Μαρτίου 2018, κατόπιν αίτησης των Αιτητών αρ. 1 ημερομηνίας 26/03/2018 σε σχέση με το προαναφερθέν υποστατικό. Ι. Η ΑΙΤΗΣΗ Με την επίδικη αίτηση ημερομηνίας 26/03/2018 είχαν αξιωθεί τα πιο κάτω διατάγματα: « Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον τους Καθ' ων η Αίτηση να συνδέσουν άμεσα το κατάστημα ώστε να μπορεί να λειτουργήσει ως Καφετερία και /ή Μπυραρία με την ονομασία Friends, με ρεύμα και νερό και να συνδέσουν το κατάστημα με το αποχετευτικό σύστημα, ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν τα αποχωρητήρια μέχρι της τελικής εκδίκασης της παρούσα αγωγής και /ή μέχρι νεωτέρας Διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον τους Καθ' ων η Αίτηση να λάβουν όλα τα απαραίτητα και αναγκαία μέτρα ώστε κατά την εκτέλεση των διαφόρων εργασιών που γίνονται για την ανακαίνιση των διαμερισμάτων να μην εμποδίζεται η καλή λειτουργία της Καφετερίας και /ή της Μπυραρίας με την ονομασία Friends και να μην κινδυνεύουν οι Αιτητές αλλά και οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα χρησιμοποιούν τους χώρους της επιχείρησης των Αιτητών μέχρι της τελικής εκδίκασης της παρούσα αγωγής και /ή μέχρι νεωτέρας Διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον τους Καθ' ων η Αίτηση να μην επεμβαίνουν καθ'οιονδήποτε τόπο και ή να αφήνουν την απρόσκοπτη κατοχή του καταστήματος, της κουζίνας, των αποχωρητηρίων, των αποθηκών και του χώρου έμπροσθεν του καταστήματος, ώστε να μπορεί ελεύθερα να λειτουργήσει η Καφετερία και /ή η Μπυραρία την οποία κατέχουν νόμιμα οι Αιτητές μέχρι της τελικής εκδίκασης της παρούσα αγωγής και /ή μέχρι νεωτέρας Διαταγής του Δικαστηρίου. » Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίχθηκε η εν λόγω αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Γιαννάκη ημερομηνίας 26/03/2018, μοναδικού διευθυντή των Αιτητών αρ. 1, Αιτητή αρ. 2 στην Κυρίως Αίτηση και εγγυητή της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης. Το εν λόγω αίτημα υποστηρίχθηκε επιπροσθέτως και με συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ίδιου προσώπου ημερομηνίας 29/03/
  3. Παραθέτω περίληψη όσων αναφέρει το εν λόγω πρόσωπο. Οι Αιτητές αρ. 1 είναι οι ενοικιαστές ενός καταστήματος, δυνάμει σχετικού ενοικιαστηρίου εγγράφου πενταετούς διάρκειας ημερομηνίας 12/03/1998 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1α στην Αίτηση, παρόλο που ο ενόρκως δηλών την χαρακτηρίζει ως «Τεκμήριο 1β») η οποία, πριν τη λήξη της, ήτοι στις 31/05/2001, (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 στην Αίτηση), παρατάθηκε μέχρι τις 31/12/
  4. Οι Καθ' ων είναι οι ιδιοκτήτες του εν λόγω καταστήματος και οι αντισυμβαλλόμενοι των Αιτητών αρ. 1 στην αναφερόμενη συμφωνία ενοικίασης. Από το 1998 που παραλήφθηκε η κατοχή, οι Αιτητές προχώρησαν στην κατασκευή «πέργολας έμπροσθεν του καταστήματος» (παρ. 3 ένορκης δήλωσης ημερ. 26/03/2018 Αιτητή αρ. 2) και σχετικές προς τούτο είναι οι φωτογραφίες που επισυνάπτονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3 στην Αίτηση. Mε βάση το σχετικό ενοικιαστήριο έγγραφο, μεταξύ των υποχρεώσεων των Καθ' ων προς στους Αιτητές αρ. 1 ήταν να παρέχουν νερό, ρεύμα και ελεύθερη πρόσβαση στα αποχωρητήρια που ευρίσκονται εντός του κτηρίου, στον υπόγειο χώρο κάτω από τον χώρο υποδοχής των διαμερισμάτων. Οι Αιτητές αρ. 1 ασκούσαν απρόσκοπτα τις δραστηριότητες της επιχείρησής τους στο εν λόγω υποστατικό μέχρι και τις 31/12/
  5. Με επιστολή ημερομηνίας 31/12/2016, οι Καθ' ων ενημέρωσαν τους Αιτητές ότι την 01/11/2017 θα αρχίσουν έργα ανακαίνισης και επέκτασης του συγκροτήματός τους, τα οποία «εκτός απροόπτου θα ολοκληρωθούν πριν την 1/05/2018». Σκοπός των έργων είναι για να καταστεί το εν λόγω συγκρότημα αδειούχο ξενοδοχείο 2 αστέρων. (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4 στην Αίτηση) Στις 07/07/2017, οι Καθ' ων επανήλθαν με επιστολή των δικηγόρων τους, και πληροφόρησαν τους Αιτητές αρ. 1 ότι «η όποια ανοχή έχει επιδειχθεί από τους πελάτες μας [..] αναφορικά με την παράνομη τοποθέτηση στο μπροστινό μέρος των διαμερισμάτων καρεκλών και τραπεζιών τερματίζεται» και κάλεσαν τους Αιτητές αρ. 1 όπως άμεσα περιοριστούν εντός του χώρου που έχουν ενοικιάσει. (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5 στην Αίτηση). Οι Αιτητές, απάντησαν μέσω του δικηγόρου τους, με επιστολή ημερομ. 28/08/2017, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι είναι θέσμιοι ενοικιαστές. Εξέφρασαν την πρόθεσή τους να συνεργαστούν με τους ιδιοκτήτες για τις οποιεσδήποτε αλλαγές επιθυμούν, νοουμένου ότι οι Αιτητές θα εξασφαλίσουν εκ των προτέρων όλες τις αναγκαίες άδειες, δεν θα επηρεαστούν τα δικαιώματά τους και δεν θα υποστεί ζημιές η περιουσία τους. Τόνισαν ότι είναι σημαντικό για αυτούς οι εργασίες να ολοκληρωθούν πριν την έναρξη της νέας τουριστικής περιόδου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 στην Αίτηση). Πρόσθεσαν ακόμα ότι στο ενοικιαστήριο έγγραφο δεν προσδιορίζεται ο ενοικιαζόμενος χώρος, αλλά καθορίστηκε με βάση προφορική συμφωνία. Η αντίδραση των Καθ' ων ήταν να καταχωρήσουν την ιδιωτική ποινική υπόθεση αρ. 3958/2017 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου εναντίον των Αιτητών 1 και 2, η οποία ορίστηκε την 01/02/2018, με κατηγορίες αδικημάτων, μεταξύ άλλων για ανέγερση οικοδομής («μεγάλο δωμάτιο 220 τετραγωνικών μέτρων») μπροστά από ενοικιαζόμενο από αυτούς κατάστημα, δίχως άδεια από αρμόδια αρχή και χωρίς πιστοποιητικό τελικής εγκρίσεως, ενέργειες που έλαβαν χώρα μεταξύ 1998 - 2000 σε άγνωστη ημερομηνία (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7 στην Αίτηση). Στις 12/01/2018, ακολούθησε επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων προς τους Αιτητές στην οποία γίνεται, μεταξύ άλλων, η εξής αναφορά: «χρησιμοποιείτε παρά τη θέλησή τους μέρος του συγκροτήματος των οργανωμένων διαμερισμάτων που είναι μέσα στο χώρο υποδοχής και ανεξάρτητα από το κατάστημα που ενοικιάζετε σαν εταιρεία. Λέγουν ότι το έχετε μετατρέψει σε κουζίνα». Κλήθηκαν συναφώς οι Αιτητές να σταματήσουν «κάθε επέμβαση» ενώ επίσης καλέστηκαν να κατεδαφίσουν το «παράνομο υποστατικό» που βρίσκεται στον ανοικτό χώρο μπροστά από τον χώρο υποδοχής και το κατάστημα. Ταυτόχρονα, οι Αιτητές, κλήθηκαν, δυνάμει του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, να παραδώσουν την κατοχή του επίδικου υποστατικού «γιατί θα είναι αναγκαίο μέρος του υπό ανέγερση ξενοδοχείου και των ουσιαστικών αλλαγών που θα γίνουν», ως επίσης, «λόγω παράνομων ουσιαστικών οικοδομικών αλλαγών» που κατ' ισχυρισμό διενήργησαν οι Αιτητές στο εν λόγω ακίνητο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8 στην Αίτηση). Οι Αιτητές σε σχετική απάντησή τους, απέρριψαν τους ισχυρισμούς των Καθ' ων τονίζοντας ότι από το 1998 κατέχουν και χρησιμοποιούν τους ίδιους χώρους δίχως οποιανδήποτε διαμαρτυρία από τους Καθ' ων και χαρακτήρισαν τη στάση των ιδιοκτητών ως προσπάθεια για να εξαναγκασθούν σε έξωση (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9 στην Αίτηση). Στις 08/02/2018, οι Αιτητές πληροφόρησαν τους Καθ' ων ότι η επιχείρησή τους θα ανοίξει στις 25/03/2018 και ζήτησαν από αυτούς όπως από 22/02/2018 τους παρέχουν νερό, ρεύμα και ελεύθερη πρόσβαση (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10 στην Αίτηση). Οι Καθ' ων, με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 14/02/2018, απέσυραν τη προηγούμενη απαίτησή τους για έξωση δυνάμει του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, αναφέροντας στους Αιτητές ότι είναι παράνομοι κάτοχοι και δεν προστατεύονται από τις πρόνοιες του περί Ενοικιοστάσιου Νόμου. Στήριξαν τούτη τη νέα τους θέση στα αναφερόμενα στην άδεια οικοδομής αρ. φακ. Β91/1983 του Δήμου Παραλιμνίου, αλλά και στα «εγκριθέντα από τον ΚΟΤ σχέδια», με βάση τα οποία «το εν λόγω κατάστημα είναι μέρος του ενιαίου τουριστικού συγκροτήματος οργανωμένων διαμερισμάτων και δεν εμπίπτει στον Περί Ενοικιοστασίου Νόμο» (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 11 στην Αίτηση). Στις 26/03/2018, καταχωρήθηκε η παρούσα Αίτηση, μαζί με την καταχώρηση Κυρίως Αίτησης με αντίστοιχο περιεχόμενο. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για προσωρινό διάταγμα, ο ενόρκως δηλών για τους Αιτητές υποστηρίζει σχετικά ότι έχει επισκεφθεί επανειλημμένως το κατάστημά του, το οποίο δεν έχει συνδεθεί με νερό και ρεύμα, ούτε έχουν καθαριστεί οι κοινόχρηστοί χώροι, ούτε μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα ενώ και το αποχωρητήριο έχει αποσυνδεθεί από το αποχετευτικό σύστημα. Αποτέλεσμα αυτών είναι να μην μπορέσει να προετοιμάσει την επιχείρησή του και να μην είναι δυνατό να λειτουργήσει στις 25/03/2018 όπως προγραμμάτιζε. Αν δεν λειτουργήσει η επιχείρησή των Καθ' ων θα υποστεί ανυπολόγιστες ζημιές και θα χάσουν την εργασία τους 10 άτομα που εργάζονται εκεί. Επισυνάπτει δέσμη φωτογραφιών για να καταδείξει πως ήταν ο χώρος τον Νοέμβριο του 2017, την παραβίαση της πόρτας της αποθήκης 1 και 2, της κατάστασης στην πλευρά της κουζίνας και τα έργα στο αποχετευτικό σύστημα που καθιστούν αδύνατη τη χρήση των αποχωρητηρίων (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 13 - 17 στην Αίτηση). Στη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ημερομηνίας 29/03/2018 ο κ. XXXXX Γιαννάκη προβαίνει σε διευκρινίσεις ως προς το ενοίκιο και επισυνάπτει σχετικές πληρωμές επεξηγώντας ότι τα σχετικά ενοίκια είναι πληρωμένα. Επίσης, αναφέρεται σε κάποιες προσπάθειες για εξώδικη διευθέτηση που μεσολάβησαν για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση ενός περίπου μηνός που μεσολάβησε για την αναζήτηση μονομερούς προστασίας. Το διάταγμα εκδόθηκε στις 29/03/2018 και ορίστηκε επιστρεπτέο στις 05/04/
  6. Επιδόθηκε στις 31/03/2018 και στις 04/04/2018 οι Καθ' ων καταχώρησαν την Απάντησή τους στην Κυρίως Αίτηση, αμφισβητώντας τις αξιώσεις των Αιτητών και τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. II. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Η σχετική ένσταση των Καθ' ων καταχωρήθηκε στις 16/04/
  7. Mε αυτήν προβάλλονται, οι ακόλουθοι τρεις λόγοι Ένστασης: « (α) Το παρόν δικαστήριο δεν έχει καθ'ύλη δικαιοδοσία να δικάσει την επίδικη διαφορά. (β) Τα διατάγματα δόθηκαν στη βάση ψευδών παραστάσεων και μη αποκάλυψης ουσιώδων γεγονότων. (γ) Το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση. » Η Ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δηλώση του κ. XXXXX Κόκκινου, διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση. Περιληπτικά, από το περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης, εξάγονται τα ακόλουθα.

(1)Προωθείται η θέση από τους Καθ' ων ότι οι Αιτητές αρ. 1 δεν είναι θέσμιοι ενοικιαστές.
(2)Τονίζεται με ιδιαίτερη έμφαση ότι ο εξωτερικός χώρος του υποστατικού δεν αποτελεί «πέργολα» όπως διατείνονται οι Αιτητές, αλλά για «ένα τεράστιο δωμάτιο, τζαμαρία κλειστού χώρου, με στέγη, παράθυρα και θύρες εμβαδού τριπλάσιου από το χώρο του ενοικιασθέντος καταστήματος» (παρ. 9(β) της ένορκης δήλωσης). Όλος τούτος ο εξωτερικός χώρος του επίδικου υποστατικού είναι κατασκευασμένος παράνομα. Προς τούτο, ο ενόρκως δηλών για τους Καθ' ων επισυνάπτει: - ανυπόγραφη γραπτή δήλωση του κ. Σάββα Σάββα, τεχνικού του Δήμου Παραλιμνίου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3), - ένορκη δήλωση ημερ. 03/04/2018 του αρχιτέκτονα κ. Οικονόμου που γίνεται αναφορά στην Πολεοδομική Άδεια Αρ. ΑΜΧ 00499/2016 που εκδόθηκε στις 22/12/2017 στην οποία τέθηκε όρος να κατεδαφιστούν όλες οι παράνομες οικοδομές, (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4), - ένορκη δήλωση ημερ. 12/04/2018 της τοπογράφου κας XXXXX Μαρνέρου στην οποία αναφέρεται ότι έγινε οριοθέτηση του επίδικου ακινήτου και επισυνάπτονται σχετικά έγγραφα (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5).
(3)Υποστηρίζεται ότι οι Αιτητές έχουν περαιτέρω προβεί σε παράνομες ενέργειες και κατεδαφίσεις, τρύπησαν πατώματα, επέκτειναν παράνομα την κουζίνα.
(4)Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι προαναφερόμενες ενέργειες έχουν γίνει εν αγνοία των Καθ' ων. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται συναφώς ότι ο ίδιος αντιλήφθηκε τι συμβαίνει όταν αφότου χώρισε τα περιουσιακά του με την αδελφή του και ανέλαβε ο ίδιος το εν λόγω κτηριακό συγκρότημα διαμερισμάτων τα οποία αποφάσισε να μετατρέψει σε ξενοδοχείο βρήκε μπροστά του όλες τις παρανομίες που έκαμαν οι Αιτητές (παρ. 12 της ένορκης δήλωσης).
(5)Τίθεται ο ισχυρισμός πως αν συνεχίσουν να ισχύουν τα εκδοθέντα διατάγματα θα καθυστερήσει η αποπεράτωση του ξενοδοχείου και οι Καθ' ων θα υποστούν ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ (παρ. 13 της ένορκης δήλωσης). ΙV. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Η ακρόαση έλαβε χώρα την 23/03/2018, οπότε το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφασή του κατά την οποία αμφότεροι συνήγοροι υιοθέτησαν γραπτές αγορεύσεις τις οποίες παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και ούτε άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι παρουσία παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. V. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδίδει διηνεκή και παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα πηγάζει από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960).[1] Όπως προκύπτει από το υπό αναφορά άρθρο θα πρέπει σωρευτικά, να πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
  1. Να υπάρχει σοβαρό προς εκδίκαση ζήτημα.
  2. Ο Αιτών το προσωρινό διάταγμα να έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στη κυρίως διαδικασία.
  3. Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, δηλαδή η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης[2] (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος, κρίνεται αντικειμενικά. Θα πρέπει συναφώς να καταδειχθεί, μικρή έστω, πλην όμως ορατή, πιθανότητα επιτυχίας στη κυρίως διαδικασία. Το Δικαστήριο κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του ενώπιον του υλικού.[3] Το βάρος απόδειξης το έχει ο αιτών το προσωρινό διάταγμα και, σε περίπτωση έγερσης από την άλλη πλευρά αντίθετων ισχυρισμών, για να το αποσείσει οφείλει να κάνει χρήση του δικαιώματος αντεξέτασης.[4] Στο στάδιο ενδιάμεσης διαδικασίας για έκδοση προσωρινού διατάγματος τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο, το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό υπόβαθρο και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης.[5] Συνεπώς, το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προαναφερόμενες τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, χωρίς όμως να προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του και αποφεύγοντας τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της κυρίως δίκης. Δεν χρειάζεται δηλαδή η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του.[6] Η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος, αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται προς την αγωγή δεν αποκλείεται,[7] παρόλο που τούτο συμβαίνει σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η απλή και αόριστη αναφορά σε ενδεχόμενο μεταβίβασης περιουσιακού στοιχείου, είναι ανεπαρκής.[8] Σε σχέση με την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, έχει αποφασιστεί ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια,[9] εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Ακόμα και αν πληρούνται οι τρείς προπαρατεθείσες θεσμικές προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει το δίκαιο και εύλογο του αιτήματος ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια,[10] συνυπολογίζοντας, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στους διαδίκους και σε τρίτα πρόσωπα, τη συμπεριφορά των διαδίκων, τη καθυστέρηση, και τη διαφύλαξη του «status quo ante», δηλαδή, της κατάστασης που επικρατούσε όταν ο καθ' ου ξεκινούσε τις ενέργειες για τις οποίες παραπονείται ο αιτών. Προσωρινή προστασία στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Όσον αφορά ιδιαίτερα το παρόν Δικαστήριο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καθ' ύλην αρμοδιότητα[11], ενώ επιπροσθέτως, έγκριση διατάγματος τέτοιου είδους θα πρέπει να μην υπερβαίνει τη δικαιοδοσία[12] του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι αυτά που προβλέπονται στο Νόμο, ιδιαίτερα τα διηνεκή,[13] και τα απαγορευτικά που σχετίζονται με την αθέτηση αρνητικής συμβατικής συμπεριφοράς.[14] Ιδιαίτερα, όσον αφορά τον ενοικιαστή, αυτά που τον υποχρεώνουν να τηρεί τους όρους του συμβολαίου του, όπως για παράδειγμα την παρεμπόδιση παράνομης υπενοικίασης και που τον διατάσσουν να επιτρέψει στον ιδιοκτήτη να ασκήσει το δικαίωμα εισόδου για να επιδιορθώσει σοβαρή ζημιά. Όσον αφορά τα προσωρινά διατάγματα που σχετίζονται με τις υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη, αυτά κατά κύριο λόγο σχετίζονται με το δικαίωμα του ενοικιαστή σε ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή του μισθίου. VI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Α. ΤΑ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ.
(1)Η ισχυριζόμενη έλλειψη δικαιοδοσίας Οι πλείστες τυπικές προϋποθέσεις για στοιχειοθέτηση της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου πληρούνται, αφού, είναι παραδεκτό γεγονός ότι οι Αιτητές εδώ και αρκετά χρόνια και έναντι της καταβολής συμφωνηθέντος ανταλλάγματος, έχουν τη κατοχή του επίδικου υποστατικού κατ' επίκληση μιας σχέσης η οποία έχει προσδιοριστεί από τους ίδιους του διαδίκους ως ενοικιαστική και η οποία έληξε δίχως να ανανεωθεί.[15] Το επίδικο υποστατικό εμπίπτει εντός των ελεγχόμενων περιοχών[16] και συμπληρώθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1999.[17] Αυτό όμως που εισηγείται η πλευρά των Καθ' ων είναι ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας καθότι δεν υφίσταται «ενοικίαση» όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου - Ν. 23/1983 όπως έχει τροποποιηθεί (στο εξής: «ο Νόμος»), όπου αναφέρονται τα εξής: « «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων· » (ο τονισμός των λέξεων είναι δικός μου) Άρα, το ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο η επίδικη σχέση μεταξύ των διαδίκων αφορά εξαιρούμενη ενοικίαση «ξενοδοχείου, ξενοδοχειακής μονάδας ή τουριστικού καταλύματος», και ειδικότερα, ενοικίαση «τουριστικού καταλύματος», αφού, στο εν λόγω υπόλοιπο συγκρότημα, επί του παρόντος, δεν προσφέρονται υπηρεσίες ξενοδοχείου αλλά υπηρεσίες προσωρινής διαμονής υπό μορφή οργανωμένων διαμερισμάτων (σχετικά είναι τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 5, 8 και 11 στην Αίτηση) και οι εν εξελίξει κατασκευαστικές εργασίες αποσκοπούν στο να καταστήσουν το κτηριακό συγκρότημα ξενοδοχείο 2 αστέρων. Με δεδομένο λοιπόν ότι στην οικοδομή επί της οποίας ευρίσκεται το επίδικο υποστατικό ασκούνται επιχειρήσεις που εντάσσονται κάτω από την έννοια του «τουριστικού καταλύματος» οι οποίες σαφώς εξαιρούνται τις προστασίας του Νόμου, το εν λόγω ερώτημα προσδιορίζεται περαιτέρω στο κατά πόσο από την άσκηση τέτοιων εργασιών «τουριστικού καταλύματος» στο υπόλοιπο συγκρότημα, συμπαρασύρεται και εξαιρείται και η επίδικη ενοικίαση. Στη VENERIS ESTATES ν. MARKIDOU,
(1985)1 Α.Α.Δ. 523 ερμηνεύθηκε η έννοια του «τουριστικού καταλύματος». Λέχθηκε συναφώς ότι,[18] στην εν λόγω έννοια του «τουριστικού καταλύματος» στον Νόμο θα πρέπει να αποδοθεί το σύνηθες νόημα, δίχως να οδηγούμαστε σε παράλογα αποτελέσματα. Τονίστηκε συναφώς ότι, η έννοια που θα αποδοθεί στον όρο δεν μπορεί να ερμηνευθεί με βάση τον Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμο του 1969 (Ν. 40/1969, όπως έχει τροποποιηθεί),[19] καθότι, ο υπό αναφορά νόμος και ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος δεν συνδέονται, δηλαδή, δεν βρίσκονται κατά τη νομική ορολογία, in pari materia. Σύμφωνα με τον Γ. Μπαμπινιώτη, «κατάλυμα» είναι οποιοσδήποτε στεγασμένος χώρος προσφέρεται για προσωρινή διαμονή, στον οποίο μπορεί να καταλύσει κανείς για σύντομο χρονικό διάστημα.[20] Ως εκ των ανωτέρω, και με βάση τη γραμματική και συνήθη ερμηνεία, η αναφορά του Νόμου σε «τουριστικό κατάλυμα» δεν μπορεί παρά να εξαιρεί μόνο ενοικιάσεις που έχουν συναφθεί για τη διεξαγωγή αυτού καθ' αυτού του είδους της συγκεκριμένης επιχείρησης, δηλαδή εργασίες παροχής υπηρεσιών προσωρινής διαμονής. Αλλά, και τελολογικά να ιδωθεί το ζήτημα, στο ίδιο αποτέλεσμα οδηγούμαστε. Διευκρινίζω. Ο Νομοθέτης είχε σκοπό να μην θέσει υπό την προστασία του παρόντος Νόμου τους τουρίστες που η διαμονή τους είναι προσωρινή, αλλά ούτε και τους παρέχοντες τη διαμονή αντισυμβαλλόμενούς τους, δηλαδή τους ενοικιαστές/διαχειριστές ξενοδοχείων, τουριστικών μονάδων ή ξενοδοχειακών καταλυμάτων, καθότι, οι εργασίες αυτές έχουν αποκλειστικά επιχειρηματική και εμπορική χρεία που βρίσκεται πολύ μακριά από τον σκοπό της παρούσας δικαιοδοσίας, η θέσπιση της οποίας, αρχικά με τον Νόμο του 1975, και ακολούθως με τον παρόντα Νόμο, σκοπό είχε να αντιμετωπίσει τις τραγικές επιπτώσεις της τουρκικής εισβολής του 1974 και να αποτρέψει την εκμετάλλευση που μπορούσε να προκύψει από την έλλειψη διαθέσιμων επαγγελματικών και οικιστικών υποστατικών. Των πιο πάνω λεχθέντων, ενδεχομένως η εισήγηση των Καθ' ων να γινόταν αποδεκτή εάν το επίδικο υποστατικό αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος ευρύτερης ενοικίασης των Αιτητών επί του κτηριακού συγκρότηματος, και με κύριο σκοπό, τη διεξαγωγή επιχείρησης ενοικίασης τουριστικών διαμερισμάτων. Δεν είναι όμως αυτή η περίπτωση. Το επίδικο υποστατικό ούτε προσφέρει υπηρεσίες προσωρινής διαμονής, ούτε αποτελεί μέρος τέτοιας επιχείρησης, αφού ενοικιάστηκε ανεξάρτητα και λειτουργεί ως καφετέρια/μπυραρία. Το ενοικιαστήριο έγγραφο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1β στην Αίτηση) έχει σαφέστατο και ξεκάθαρο περιεχόμενο. Το γεγονός ότι, το υπόλοιπο οικοδομικό συγκρότημα χρησιμοποιείται από τους Καθ' ων με αλλιώτικο τρόπο, δεν διαφοροποιεί την ταξινόμηση της περίπτωσης , και κυρίως, δεν συνεπάγεται ότι το επίδικο κατάστημα, ως ξεχωριστό υποστατικό, εκπίπτει της προστασίας του Νόμου. Ούτε οι οποιοιδήποτε όροι ήθελαν τεθούν από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού, σε σχέση με την έκδοση οποιωνδήποτε αδειών έχουν οποιανδήποτε αξία ως προς τη διαπίστωση της ύπαρξης δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου, καθότι, η δικαιοδοσία τούτου του Δικαστηρίου εκπηγάζει από το άρθρο 4
(1)του Νόμου[21] και προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και πουθενά αλλού. Ούτε βεβαίως μπορεί η θέσμια ενοικίαση ως προσωπικό δικαίωμα και πλάσμα νόμου, να καταλυθεί ή να ακυρωθεί δυνάμει μονομερών ενεργειών των ιδιοκτητών. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση αναφορικά με τις Αιτήσεις του Αβραάμ Δίσπυρου
(1990)1 Α.Α.Δ. 365: « Η θέσμια ενοικίαση δεν είναι σύμβαση, είναι το δικαίωμα του αμετακίνητου με τις επιφυλάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και είναι προσωπικό δικαίωμα (Dudley and District Benefit Building Society v. Emerson [1949] Ch.707, Marcrοft Wagons v. Smith [1951] 2 All E.R. 271) »
(2)Κατά πόσο υφίσταται ενοικίαση ή άδεια χρήσης. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση των Καθ' ων γίνεται ακροθιγώς αναφορά στο ότι η παρούσα σχέση μεταξύ των διαδίκων αγορά άδεια χρήσης και όχι ενοικίαση. Τα κριτήρια για να αποφασιστεί κάτι τέτοιο σχετίζονται με την αντικειμενική αξιολόγηση της πραγματικής πρόθεσης των μερών, σε συνάρτηση με τη διαπίστωση της αληθινής σχέσης που έχει δημιουργηθεί, ερμηνεύοντας το περιεχόμενο της συμφωνίας,[22] διατηρώντας όμως κριτική στάση ως προς τον περιγραφικό χαρακτήρα της σύμβασης. Κρίσιμο επί τούτου στοιχείο αξιολόγησης είναι το κατά πόσο παραχωρήθηκε δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής για ορισμένη περίοδο έναντι ανταλλάγματος.[23] Περαιτέρω, το είδος της σχέσης, εάν δηλαδή είναι προσωπική ή εμπορική σχέση, είναι στοιχείο που μπορεί να αποβεί καθοριστικό,[24] ως επίσης μπορεί να ληφθεί υπόψιν και η διαπραγματευτική δύναμη των συμβαλλομένων.[25] Από όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να υποστηρίζει την εισήγηση των Καθ' ων ότι στην παρούσα περίπτωση έχουμε άδεια χρήσης και όχι ενοικίαση. Ούτε το περιεχόμενο του επίδικου ενοικιαστηρίου εγγράφου, ούτε τα γεγονότα της υπόθεσης παραπέμπουν καθ' οποιονδήποτε τρόπο σε άδεια χρήσης. Στη βάση των πιο πάνω, η σχετική εισήγηση των Καθ' ων απορρίπτεται. * Ως εκ των ανωτέρω, διαπιστώνω ότι, το επίδικο υποστατικό δεν εξαιρείται από τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.
(3)Η ισχυριζόμενη μη πλήρης αποκάλυψη εκ μέρους της Αιτήτριας. Απαρέγκλιτη προϋπόθεση για τη μονομερή έκδοση προσωρινού διατάγματος είναι η πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών γεγονότων, καθότι η εξασφάλιση τέτοιου διατάγματος δίχως να ακουστεί προηγουμένως η άλλη πλευρά αποτελεί εξαίρεση της θεμελιώδους δικαιικής αρχής της Φυσικής Δικαιοσύνης, δηλαδή της υποχρέωσης του Δικαστηρίου να ακούσει και τους δύο διαδίκους πριν εκδώσει την απόφασή του, ως επιτάσσει το Άρθρο 30.3 (α) και (β) του Συντάγματος. Συνεπώς, ο Αιτών το διάταγμα θα πρέπει να προσέλθει με καθαρά χέρια. Επί τούτου του θέματος, έχω εξετάσει με προσοχή όλα τα ενώπιον μου τεκμήρια και πληροφορίες, τόσο εκ μέρους των Αιτητών όσο και εκ μέρους των Καθ' ων. Οι Καθ' ων επί τούτου προβάλλουν ότι οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ότι ο ΚΟΤ «ΠΟΤΕ δεν εξέδωσε άδεια λειτουργίας επ' ονόματι και προς όφελος των Αιτητών μέχρι σήμερα γιατί δεν επιτρέπεται κάτι τέτοιο» (παρ. 7 στην ένορκη δήλωση του κ. Κόκκινου). Επίσης ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές προσπάθησαν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο ως προς το είδος και την έκταση της κατασκευής στον εξωτερικό χώρο του επίδικου υποστατικού. Οι αντίθετες εισηγήσεις των Αιτητών είναι οι ακόλουθες. Η εξασφάλιση άδειας λειτουργίας από τον ΚΟΤ αποτελεί, με βάση τον όρο 12(στ) του ενοικιαστηρίου, ρητή και αποκλειστική υποχρέωση των ίδιων των Καθ' ων και σε κάθε περίπτωση δεν ήταν ουσιαστικό ζήτημα σε συνάρτηση με το αντικείμενο της παρούσας αίτησης. Όσον αφορά την εξωτερική κατασκευή, ισχυρίζονται ότι έχουν αποκαλύψει την πραγματική επί τόπου κατάσταση. Συγκλίνω με τις θέσεις των Καθ' ων και επεξηγώ. Πρώτον, οι εν λόγω θέσεις των Καθ' ων ως προς την ύπαρξη αδειών από τον ΚΟΤ, ως επίσης, οι γενικοί όροι του ΚΟΤ και η σχετική πολεοδομική άδεια υπ' αριθμό ΑΜΧ/00319/2017 είχαν αποκαλυφθεί και επισυναφθεί στην επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων ημερομηνίας 14/02/2018, ήτοι στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 11 στην Αίτηση, και αξιολογηθεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια της έκδοσης μονομερώς του διατάγματος. Δεν κρίθηκαν ως ουσιώδη στοιχεία τότε ως προς την έκδοση του διατάγματος και ούτε τώρα κρίνονται ως τέτοια για την οριστικοποίησή του. Πόσο δε μάλλον όταν, όπως φαίνεται από το επίδικο ενοικιαστήριο πρόκειται για υποχρεώσεις των ίδιων των Καθ' ων προς τους Αιτητές και ορθώς οι τελευταίοι ισχυρίζονται ότι οι Καθ' ων δεν μπορούν να επικαλούνται δικές τους παραλείψεις προς υποστήριξη των θέσεων τους. Δεύτερον και όσον αφορά την κατασκευή στον εξωτερικό χώρο, παρόλο που συμφωνώ με την εισήγηση των Καθ' ων ότι στον εξωτερικό χώρο δεν έχει κατασκευαστεί μόνο ένα στέγαστρο, μια «πέργολα» ως ο χαρακτηρισμός που δόθηκε από τους Αιτητές, σημειώνω ότι, οι φωτογραφίες που έχουν επισυναφθεί από Αιτητές έχουν αυτόδηλο περιεχόμενο. Στο θέμα της παρανομίας τούτης της κατασκευής που εγείρουν οι Καθ' ων θα επανέλθω αργότερα. Όσον αφορά το υπό εξέταση ζήτημα, δηλαδή της μη πλήρους αποκάλυψης, η ουσία του θέματος είναι κατά πόσο οι Αιτητές ήθελαν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο για την πραγματική επί τόπου κατάσταση που επικρατεί. Κρίνω πως όχι και δεν συμφωνώ με τους Καθ' ων ότι υπήρξε προσπάθεια παραπλάνησής μου. Ούτε έχω εντοπίσει οποιοδήποτε στοιχείο ή γεγονός, το οποίο εάν ήταν εις γνώση μου κατά τον χρόνο της μονομερούς έκδοσης του διατάγματος θα επηρέαζε διαφορετικά την κρίση μου. Οι ίδιοι οι Αιτητές αποκάλυψαν το χωρομετρικό σχέδιο (έγγραφο που προηγείται του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 1(α) στην Αίτηση και επισυνάπτεται και από τους Καθ' ων ως μέρος του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 4 στην Ένσταση), το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3, το οποίο αποτελείται από δέσμη 7 ευδιάκριτων φωτογραφιών της επίδικης κατασκευής, ως επίσης και το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7, το ποινικό κατηγορητήριο εναντίον τους που εκκρεμεί σε σχέση με τούτη την κατασκευή. * Στη συνέχεια θα εξετάσω το ουσιαστικό αίτημα των Αιτητών για προσωρινή προστασία, σε συνάρτηση με τις αναγκαίες προϋποθέσεις για έκδοση και συνέχιση των αιτούμενων διαταγμάτων. Β. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΟΥ
(1)Η 1η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα πληρούται. Με βάση τα πιο πάνω και το ενώπιον μου υλικό, το πρώτο μου συμπέρασμα είναι ότι η προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, πληρούται. Η παρούσα Αίτηση, σε συνάρτηση με τα όσα δικογραφούνται στην Κυρίως Αίτηση, αποκαλύπτει συζητήσιμη υπόθεση, υπό την έννοια ότι, εκ πρώτης όψεως, δεν είναι επιπόλαιη και ενοχλητική.[26]
(2)Κατά πόσο πληρούται η 2η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα. Η πλήρωση της 2ης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, έχει την έννοια ότι αντικειμενικά κρινόμενη η υπόθεση των Αιτητών, αποκαλύπτει συζητήσιμη υπόθεση[27] (arguable case), δηλαδή, έστω μικρή, πιθανότητα επιτυχίας στη κυρίως διαδικασία. Σημειώνω επί τούτου ότι ο ενόρκως δηλών για τους Καθ' ων δεν αμφισβητεί τον ισχυρισμό των Αιτητών αρ. 1 ότι με βάση την επίδικη ενοικίαση και σχετική συνεννόηση των συμβαλλομένων, παραχωρήθηκε στους Αιτητές αρ. 1 δικαίωμα χρήσης των κοινόχρηστων χώρων, αποχωρητηρίων και του υπαίθριου εξωτερικού χώρου του επίδικου υποστατικού (παρ. 2 της ένορκης δήλωσης του κ. XXXXX Γιαννάκη). Επίσης, ως προς το ζήτημα της χρησιμοποίησης τούτων των υπόλοιπων χώρων από τους Αιτητές αρ. 1, οι Καθ' ων δεν έχουν παρουσιάσει οποιανδήποτε μαρτυρία που να παραπέμπει σε ενέργειες που έλαβαν εναντίον των Αιτητών από την έναρξη της ενοικίασης το 1998 μέχρι και την 07/07/2017 οπόταν κάλεσαν[28] τους Αιτητές αρ. 1 «περιοριστούν εντός του χώρου που έχουν ενοικιάσει». Το δικαίωμα του ενοικιαστή για ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή του υποστατικού είναι θεμελιώδες. Παραπέμπω συναφώς στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου στη Γεωργία Χριστοφόρου ν. Μαρίας Τρακκούδη Κυπριανού, ECLI:CY:AD:2018:A133, Πολιτική Έφεση αρ. 68/2012, ημερομηνίας 27/3/2018, στην οποία, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα, ως προς το δικαίωμα της ειρηνικής απόλαυσης του μισθίου: « Το δικαίωμα σε ειρηνική απόλαυση (quiet enjoyment) και χρήση του μισθίου συνίσταται όχι μόνο στην ανενόχλητη ή αδιάκοπη κατοχή αλλά και στην απόλαυση του μισθίου από τον ενοικιαστή για όλους τους συνηθισμένους, νόμιμους σκοπούς, χωρίς ενόχληση από τον ιδιοκτήτη ή των εξουσιοδοτημένων από αυτόν προσώπων (Southwark London Borough Council v Tanner [2001] 1 AC 1). Όπως εξηγήθηκε από το δικαστή Pearson L.J. στην υπόθεση Kenny v Preen [1963] 1 QB 499, 511, η λέξη «enjoy» (απόλαυση), στο πλαίσιο αυτό, αποτελεί μετάφραση της Λατινικής λέξης «fruor» και αναφέρεται στην άσκηση και χρήση του δικαιώματος, έχοντας και το πλήρες όφελος του, παρά στην αποκόμιση ευχαρίστησης από αυτό. Επομένως, όπως σημειώνεται στην Southwark London Borough Council (ανωτέρω): «The covenant for quiet enjoyment is . a covenant that the tenant's lawful possession of the land will not be substantially interfered with by the acts of the lessor or those lawfully claiming under him». Κατά γενικό κανόνα, προσωρινή διαταραχή της απόλαυσης, η οποία δεν επεμβαίνει στην κατοχή του μισθίου από τον ενοικιαστή, δεν συνιστά παραβίαση του δικαιώματος. Όταν, όμως, υπάρχει ουσιαστική επέμβαση στη συνηθισμένη χρήση και νόμιμη απόλαυση του μισθίου, υπάρχει παραβίαση ακόμα και αν δεν υπάρχει επέμβαση στην κατοχή. Επέμβαση η οποία δεν είναι ουσιαστική δεν συνιστά παραβίαση. Μια πράξη μπορεί να συνιστά επέμβαση ακόμα και όταν γίνεται εκτός του μισθίου, ενώ δεν απαιτείται ούτε άμεση ούτε φυσική (physical) παρεμβολή. Το κατά πόσο υπάρχει ουσιαστική επέμβαση στη συνηθισμένη χρήση του μισθίου από τον ενοικιαστή, είναι θέμα πραγματικό και βαθμού. » Συναφώς, στο σύγγραμμα The Law of Real Property των Megarry & Wade, 8η έκδοση, σελ 868 - 870, Κεφάλαιο «Common obligations of Landlord and Tenant», στο οποίο, σε συνάρτηση είτε με τη ρητή, είτε με την εξυπακουόμενη[29] υποχρέωση του ιδιοκτήτη για να διασφαλίζει στον ενοικιαστή ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή (quiet enjoyment) του μισθίου, παρατίθεται περιπτωσιολογία όπου διαπιστώθηκε παραβίαση τούτης της υποχρέωσης, και μεταξύ άλλων, αναφέρεται: « Examples of where a landlord has been held to be in breach of the covenant include where: [..] (iv) he inflicts physical discomfort on the tenant by cutting off his water, gas, or electricity or depriving him of proper washing facilities » Ομοίως, στο σύγγραμμα Woodfall on Landlord and Tenant, κάτω από το Κεφάλαιο «Covenants for quiet enjoyment - breach of Covenant, παρ. 11.285, παρατίθενται τα ακόλουθα: « Thus a breach of covenant for quiet enjoyment may be commited: (a) where access to a tenant's shop-window and door is obstructed by scaffolding erected on the instructions of the landlord for the purpose of carrying out repairs to the landlord's upper premises (b) where occupation of the tenant's property is made intolerable because of noise, dust and dirt caused by building work carried out by the landlord (c) [..] (d) where the landlord cut off the supply of gas and electricity to a flat thereby forcing the tenant out (e) [..] (g) by excessive noise » Επί της ουσίας, διαπιστώνω ότι, δεν υπάρχει αντίλογος από την πλευρά των Καθ' ων όσον αφορά τη βασική θέση των Αιτητών, ότι δηλαδή, έχει διαταραχθεί το δικαίωμά τους σε ειρηνική και ανεμπόδιστη (quiet enjoyment) κατοχή του μισθίου, λόγω ενεργειών των Καθ' ων και συγκεκριμένα λόγω των εργασιών που αποσκοπούν στο να μετατρέψουν το υπόλοιπο κτήριο σε ξενοδοχείο 2 αστέρων και οι οποίες, μεταξύ άλλων, οδήγησαν στην αποκοπή του ρεύματος, του νερού, του αποχετευτικού συστήματος και της πρόσβασης στα αποχωρητήρια του επίδικου υποστατικού. Όλα όσα περιγράφει με επαρκή λεπτομέρεια ο ενόρκως δηλών για τους Αιτητές στις 2 ένορκες του δηλώσεις και ιδίως η μαρτυρία που δίδει σχετικά με τις φωτογραφίες που επισυνάπτει ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 13 έως και 17 στην πρώτη ένορκη δήλωσή του, παραπέμπουν σε ενέργειες που έχουν τον χαρακτήρα αυτοδικίας, η οποία, ουδέποτε έχει γίνει αποδεκτή από τα Δικαστήρια, υπό οποιανδήποτε έκφανσή της ή μανδύα. Όπως συναφώς τονίστηκε στην KENNEDY HOTELS LTD ν. HAIG INDJIRDJIAN
(1992)1Α Α.Α.Δ 400, ακόμα και η απώλεια του δικαιώματος στην κατοχή ουδόλως νομιμοποιεί τον ιδιοκτήτη να προβεί σε μονομερείς ενέργειες που αποσκοπούν βίαιη έξωση του ενοικιαστή, καθότι, ο νόμος αναγνωρίζει τέτοια κατάλοιπα δικαιώματος στον κάτοχο που επιβάλλεται η παρεμβολή της δικαστικής εξουσίας για την έξωσή του. Η ισχυριζόμενη από τους Καθ' ων παρανομία των Αιτητών Ουδείς μπορεί να αναζητήσει τη βοήθεια του Δικαστηρίου για προσωρινό διάταγμα, εφόσον, η συμφωνία της οποίας επιδιώκει την εκτέλεση είναι παράνομη.[30] Η παρούσα όμως δεν είναι τέτοια περίπτωση, επειδή, η επίδικη θέσμια ενοικίαση που αποτελεί και το ουσιαστικό αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, δεν είναι παράνομη ούτε αντίκειται σε οποιονδήποτε νόμο ή δημόσια πολιτική. Εάν συνεπεία της επίδικης ενοικιαστικής σχέσης οι Αιτητές έχουν ανεγείρει κατασκευές κατά τρόπο που στοιχειοθετούνται ποινικά αδικήματα, αυτό δεν είναι θέμα που μπορεί να εξεταστεί, πόσο μάλλον να προαποφασισθεί στα πλαίσια τούτης της ενδιάμεσης διαδικασίας και δικαιοδοσίας, παρά μόνο, να κριθεί στον κατάλληλο χρόνο από το αρμόδιο ποινικό Δικαστήριο. Σε κάθε περίπτωση, όταν και εάν προκύψει οποιαδήποτε απόφαση ποινικού Δικαστηρίου, ή άλλος καλός λόγος που υποστυλώνει αίτημα για διαφοροποίηση των προσωρινών διαταγμάτων, οι Καθ' ων δεν εμποδίζονται να ενεργήσουν προς τον σκοπό αυτό.[31] Δεν μπορεί όμως αυτή η πιθανολόγηση να αποτελεί υπεράσπιση στο βασικό επιχείρημα των Αιτητών, ότι δηλαδή, έχει διαταραχθεί το δικαίωμά τους σε ειρηνική κατοχή του επίδικου υποστατικού, αφού, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα. Η ισχυριζόμενη από τους Αιτητές ανοχή των Καθ' ων Επί της αστικής διάστασης του ζητήματος, οι Αιτητές υποστηρίζουν ότι το όλο εξωτερικό οικοδόμημα έγινε με την ανοχή και σιωπηρή αποδοχή των Καθ' ων. Η θέση αυτή, εκ πρώτης όψεως φαίνεται να συνάδει με τα δεδομένα που έχουν παρουσιαστεί ενώπιον μου. Επεξηγώ. Όπως προκύπτει, το εν λόγω εξωτερικό οικοδόμημα, έχει κατασκευαστεί είτε το 1998, (όπως διατείνονται οι Αιτητές), είτε, σε άγνωστο χρόνο μεταξύ της περιόδου 1998-2000 (ως ισχυρίζονται οι Καθ' ων στις λεπτομέρειες της ποινικής υπόθεσης που επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7 στην Αίτηση). Συνεπώς, όποια και αν είναι η περίπτωση, φαίνεται να υπήρξε ανοχή εκ μέρους των Καθ' ων για τούτη την κατασκευή. Τούτη την ανοχή την παραδέχονται και οι ίδιοι στην επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 07/07/2017 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5 στην Αίτηση), όπως επίσης εξάγεται και από το γεγονός ότι στην προηγηθείσα επιστολή ημερομηνίας 31/12/2016 των Καθ' ων (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4 στην Αίτηση) δεν γίνεται οποιαδήποτε νύξη σε τέτοιες παράνομες κατασκευές. Δεν είναι πειστική η περί αντιθέτου αναφορά του ενόρκως δηλούντα για τους Καθ' ων, ότι δηλαδή, για περίπου μια 10ετία οι Καθ' ων δεν γνώριζαν για την επίδικη κατασκευή, η οποία «καταλαμβάνει τριπλάσιο χώρο του ενοικιασθέντος καταστήματος»[32] ότι δηλαδή, αγνοούσαν πλήρως την επί τόπου κατάσταση που επικρατούσε στο επίδικο υποστατικό, το οποίο μάλιστα, αποτελεί μέρος κτηριακού συγκροτήματος στο οποίο οι Καθ' ων δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά. Σημειώνω ότι, στην προπαρατεθείσα Γεωργία Χριστοφόρου ν. Μαρίας Τρακκούδη Κυπριανού είχαν τεθεί εκ μέρους της ιδιοκτήτριας παρόμοιοι ισχυρισμοί περί παράνομων κατασκευών και αξιώθηκε διάταγμα κατεδάφισης. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας επί του σημείου αυτού την πρωτόδικη κατάληξη να μην εκδώσει διάταγμα κατεδάφισης, σημείωσε ως παράγοντα που συνυπολόγισε, την ανοχή που επέδειξε η ίδια η ιδιοκτήτρια. Όπως σχετικά υποστηρίζεται και στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England/Landlord and Tenant (Volume 62
(2016), paras 1-560; Covenants as to Alienation and Use, User Covenants,
  1. Waiver of covenant restricting user: «
  2. Waiver of covenant restricting user. If the landlord is aware of a continuing breach and acquiesces in it for a long period (as, for example, where, with full knowledge, he receives rent), it will be presumed that he has either released the covenant or granted a licence for the user. If the landlord's conduct is not wholly inconsistent with the continued existence of the covenant, it will not be presumed that he has totally released it. » Διασαφηνίζεται όμως, σε σχετική υποσημείωση: « .. the mere acceptance of rent with knowledge of the change of user, even if it continues for some time, does not by itself amount to a release » Βεβαίως, η κάθε περίπτωση εξετάζεται στη βάση των δικών της ιδιαίτερων δεδομένων. Τι ακριβώς ισχύει στην παρούσα υπόθεση, αν δηλαδή όντως υπήρξε ανοχή, σε ποια έκταση και με ποιες συνεπακόλουθες συνέπειες στα δικαιώματα και υποχρεώσεις των διαδίκων, δεν είναι θέμα που θα επιλυθεί οριστικά στα πλαίσια του προσωρινού διατάγματος, αλλά, θα αποφασισθεί κατά την ακρόαση της κυρίως Αίτησης με την παρουσίαση της εκατέρωθεν μαρτυρίας και των σχετικών τεκμηρίων. Στο παρόν στάδιο, και υπενθυμίζοντας ότι απαιτούνται μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του ουσιαστικού δικαιώματος,[33] και πως το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης,[34] καταλήγω ότι ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας της Κυρίως Αίτησης, καθότι, οι ενέργειες των Καθ' ων φαίνεται ότι παραβιάζουν το δικαίωμα του ενοικιαστή σε ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή του μισθίου. * Ούτε το ζήτημα του κατεπείγοντος για τη μονομερή έκδοση του διατάγματος έχει αμφισβητηθεί από τους Καθ' ων, άρα δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω.
(3)Η 3η προϋπόθεση για προσωρινό διάταγμα πληρούται. Επίσης, υπό τις περιστάσεις, κρίνω ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως επεξηγείται στη σχετική νομολογία, η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια,[35] εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την αυστηρή έννοια της υλικής ζημιάς. Σημειώνω ότι, οι Καθ' ων δεν έχουν αμφισβητήσει και δεν έχουν ανατρέψει το βασικό επιχείρημα επί τούτου των Αιτητών αρ.1, ότι δηλαδή δίχως την προσωρινή προστασία, δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν την επιχείρησή τους και θα υποστούν καταστροφικές και ανεπανόρθωτες ζημιές. Η διακοπή των εργασιών επιχείρησης, θεωρείται ως περίπτωση όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων κρίνεται ως μη επαρκής, καθότι, η ζημιά θεωρείται ως ανεπανόρθωτη.[36]
(4)Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ Αιτητών αρ. 1. Υπάρχει τέλος και το γενικότερο ζήτημα που συναρτάται με την αναλογικότητα των επιδιωκόμενων διαταγμάτων προς τον σκοπό που επιδιώκεται επί της κυρίως Αίτησης. Το υπό αναφορά ζήτημα αποτελεί και τον 3ο και τελευταίο λόγο ένστασης των Καθ' ων. Αναμφίβολα οι ενέργειες των Καθ' ων που άρχισαν τον Νοέμβριο του 2017 με την εκτέλεση οικοδομικών εργασιών ανέτρεψαν το status quo ante που ίσχυε μεταξύ των διαδίκων. Με είχε πάντως προβληματίσει κατά τη μονομερή έκδοση του διατάγματος η τυχόν επίδραση που θα είχε στα δικαιώματα των Καθ' ων η έκδοση του εν λόγω διατάγματος και για τούτο τον λόγο τέθηκε ως όρος για την έκδοσή του υψηλή εγγύηση, ως επίσης, και ως όρος για τη συνέχισή του η έγκαιρη πληρωμή του σχετικού μισθώματος. Ανέμενα συναφώς όπως στην ένστασή τους οι Καθ' ων θα επεξηγούσαν με την απαραίτητη λεπτομέρεια που επιβάλλει η σοβαρότητα του όλου ζητήματος πως ακριβώς και σε ποια έκταση επηρεάζονται τα δικά τους δικαιώματα από το εν λόγω διάταγμα, έτσι ώστε να γίνει η στάθμιση των εκατέρων δικαιωμάτων. Αντί όμως συγκεκριμένων στοιχείων, η πλευρά των Καθ' ων αρκέστηκε να δηλώσει ότι αν συνεχίσουν να ισχύουν τα εκδοθέντα διατάγματα θα καθυστερήσει η αποπεράτωση του ξενοδοχείου και πως θα υποστούν ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, δίχως να επεξηγείται ο τρόπος με τον οποίο θα επηρεαστεί η αποπεράτωση του ξενοδοχείου, πόσο θα καθυστερήσει και ποιος ακριβώς θα είναι τούτος ο επηρεασμός. Κατά συνέπεια, όπως αορίστως τέθηκε ο εν λόγω ισχυρισμός δεν είναι ικανός να ανατρέψει τη διαπίστωσή μου ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των Αιτητών αρ. 1 ο επηρεασμός των δικαιωμάτων των οποίων θα είναι καταλυτικός εάν αναγκαστούν να κλείσουν την επιχείρησή τους. VII. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Ένσταση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 29/03/2018 καθίσταται απόλυτο, υπό τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις που τέθηκαν κατά τη μονομερή έκδοσή του, μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης ή μέχρι την έκδοση άλλης νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών αρ.1 , όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: « Άρθρο 32: (Απαγορευτικά διατάγματα και παραλήπται)
(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία. Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δίσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.
(2)Οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, εκδοθέν συμφώνως τω εδαφίω
(1),δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριον δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώση ή τροποποιήση οιονδήποτε τοιούτον διάταγμα.
(3)Εάν ήθελε φανή εις το δικαστήριον ότι οιονδήποτε εκδοθέν απαγορευτικόν διάταγμα δυνάμει του εδαφίου
(1)εβασίσθη επί ανεπαρκών λόγων, ή εάν η απαίτηση του αιτητή με αίτηση του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα αποτύχει ή έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον του συνεπεία παραλείψεως ή άλλως και φανεί στο δικαστήριο ότι δεν υπήρχε πιθανή βάση για την έγερση της απαίτησής του, το δικαστήριο δύναται, εάν νομίζει τούτο πρέπον, με αίτηση του διαδίκου εναντίον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα να διατάξει την καταβολή σ' αυτόν εύλογης αποζημίωσης για τις δαπάνες και την βλάβην ήτις προσεγένετο εις αυτόν διά της εκτελέσεως του διατάγματος. Πληρωμή αποζημιώσεως δυνάμει του εδαφίου τούτου θα είναι κώλυμα δι' οιανδήποτε αγωγήν δι' αποζημιώσεις εν σχέσει προς οτιδήποτε εγένετο συνεπεία του διατάγματος, και εάν τοιαύτη αγωγή έχει ήδη εγερθεί το δικαστήριον δύναται να διακόψη αυτήν κατά τοιούτον τρόπον και επί τοιούτοις όροις ως ήθελε θεωρήσει τούτο πρέπον.» [2] Δ. Τσολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη
(1992)1Β Α.Α.Δ. 782. [3] Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν Χρ. Σταύρου Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [4] Σεβαστού ν Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980. [5] Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG
(1984)1 C.L.R. 263. [6] P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802. [7] Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 169 Χ. Κουνουνά ν. C. & A. SIMONOS LTD,
(2002)1Β Α.Α.Δ. 1361 και Κίτσιου ν. Χριστοδούλου Π.Ε.
(2004)1Α Α.Α.Δ. 228. [8] Κιτρομηλίδου ν Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 1165. [9] Κυρίσαββα κ.ά. v. Χάρη Γεωργίου Κύζη
(2001)1Β Α.Α.Δ. 1245. [10] Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ 788. [11] Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 CLR
  1. [12] Αναφορικά με την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση Αρ. 212/2014, ημερομηνίας 30.1.
  2. [13] Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα, Εκδ. 2016, Κεφ. 10: Διατάγματα σε διάφορους τομείς δικαίου, Β. Ενοικιοστάσιο», σελ.
  3. [14] Ακίνητα Ν. & Κ. Αγρότης Λτδ ν. Δημητρίου
(1997)1Β Α.Α.Δ.
  1. [15] Δείτε ορισμό «θέσμιου ενοικιαστή» στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [16] Δείτε ορισμό «ελεγχόμενης περιοχής» στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [17] Δείτε ορισμό «ακινήτου» στο άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [18] Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής:«In the light of the above we have no difficulty in concluding that the words "tourist establishments" to be found in the definition of "tenancy" in section 2 of the Rent Control Law, have to be given their ordinary meaning or common or popular sense and as they would have been generally understood the day the enactment was passed, as such a construction does not lead to manifest and gross absurbity nor does the context require any special or particular meaning to be given to these words.» [19] Στον Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμο του 1969«τουριστικό κατάλυμα», σηµαίνει κατάστηµα ή οργανωµένον χώρον, άλλο ή ξενοδοχείον, εν τω οποίω παρέχεται κατ' επάγγελµα στέγη διαµονής ή ευκολίαι προς κατασκήνωσιν υπό όρους επαρκών ανέσεων, μεταξύ των οποίων, με βάση το άρθρο 17 του Μέρους ΙΙΙ του εν λόγω Νόμου περιλαμβάνονται «τα οργανωμένα διαμερίσματα (hotel apartments και service flats)» καθώς και τα «τουριστικά διαμερίσματα». [20]Δείτε Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Ά Έκδοση, Γ. Μπαμπινιώτη, σελ
  2. [21] Το άρθρο 4
(1)του Νόμου έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [22] Royal Ris Ltd. v. Δήμου Λάρνακας
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1149. [23] Μιχαηλίδου v. Δήμου Λευκωσίας,
(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 18, Καρεσίου v. Καραπίττα κ.α.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 338, Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ ν. Σπύρος Κολοκασίδης Εστέιτς Λτδ
(1991)1 Α.Α.Δ. 327, Ναυτικός Ομιλος Πάφου ν Αρχή Λιμένων Κύπρου 1992 1 Α.Α.Δ. 882, Street v. Mountford
(1985)2All ER 289. [24] Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ ν. C & S American Heart Institute Ltd κ.α.
(2011)1 Α.Α.Δ.
  1. [25] Clear Channel UK Ltd v Manchester City Council [2006] 1 EGLR
  2. [26] American Cyanamid Co v. Ethicon [1975] 1 ALL ER 504 HL. [27] Δ. Τσολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη (ανωτέρω). [28]ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5 στην Αίτηση. [29] Χρ. Ροδοσθένους ν. Γ. Ο. Φουρουκλά
(2010)1Β Α.Α.Δ. 1154. [30] Davies v Makuna
(1885)29 Ch D 596, 50 JP
  1. [31] Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα, Εκδ. 2016, Κεφ. 6:
  2. Διαδικασία διαφοροποίησης ή τροποποίησης ενός διατάγματος », σελ.
  3. [32] Παράγραφος 9(β) στην ένορκη δήλωση του κ. Κόκκινου. [33] P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω). [34] Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler (ανωτέρω) [35] Κυρίσαββα (ανωτέρω) [36] Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα», Εκδ. 2016, Κεφ. 6, σελ.
  4. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.