ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ ν. Μ&Π ΠΑΠΑΡΓΥΡΟΥ ΚΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης: K5/18, 29/1/2019

(1)(ΙΙ),

(4)και 11, Δ.39, Δ.64, στους περί Ενοικιοστασίου Νόμους του 1983 μέχρι 1999, άρθρο 2, 4, 5, 6, 11

(1)(α) και

(4), 15, 16 και 29 και στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983 Καν. 2, 3, 7, 11 και 12(α) και επί της Συμφυούς Εξουσίας και Διακριτικής Ευχέρειας και Πρακτικής του Δικαστηρίου, στο δίκαιο της επιείκειας, τη Νομολογία και πρακτική" και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή, στην οποία αναφέρει τα εξής: Είναι ο θέσμιος ενοικιαστής του μισθίου που βρίσκεται στην οδό xxxxx στη Γερμασόγεια, το οποίο χρησιμοποιεί ως Κρεπερί από το έτος 2000, δυνάμει συμφωνίας ενοικίασης που συνάφθηκε με την αντιπρόσωπο του ιδιοκτήτη, Ι. Δ. Η συμφωνία συνάφθηκε κατά το έτος 1999 και το συμφωνηθέν ενοίκιο ήταν Λ.Κ.130,00, μηνιαίως, τα οποία καταθέτονταν σε τραπεζικό λογαριασμό του ιδιοκτήτη. Εφόσον το μίσθιο ενοικιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί ως εστιατόριο (παρασκευή και πώληση κρεπών) έχει καταβάλει σημαντικά ποσά (πέραν των Λ.Κ.90.000,00) ώστε αυτό να γίνει λειτουργήσιμο και να εξασφαλιστούν επίσης οι άδειες λειτουργίας του και η αλλαγή της εγκεκριμένης χρήσης. Έκτοτε τα ενοίκια του μισθίου καταβάλλονται ανελλιπώς. Κατά το έτος 2005 η αντιπρόσωπος του ιδιοκτήτη (Ι. Δ.), του πρότεινε την υπογραφή νέου ενοικιαστηρίου εγγράφου, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε. Παρέμεινε έτσι στο μίσθιο ως θέσμιος ενοικιαστής. Ακολούθως κατά τον Ιούνιο του έτους 2008 κλήθηκε με επιστολή εκ μέρους του ιδιοκτήτη (ο οποίος βρίσκεται στην Αυστραλία) να παραδώσει την κατοχή του μισθίου σε αυτόν για σκοπούς κατεδάφισης και αξιοποίησής του. Η επιστολή αυτή αγνοήθηκε μετά από παρότρυνση της αντιπροσώπου του ιδιοκτήτη η οποία του διευκρίνισε ότι στάληκε εκ λάθους. Ενημερώθηκε στη συνέχει κατά το έτος 2009 ότι το μίσθιο πωλήθηκε σε κάποιον Παπαργυρού και ότι το ενοίκιο θα κατατίθεται πλέον στο λογαριασμό του νέου ιδιοκτήτη. Κατά το ίδιο έτος έλαβε επιστολή (ημερ. 30.6.2009) από φυσικά πρόσωπα που παρουσιάζονταν ως συνιδιοκτήτες «κκ. Παπαργυρού» και με την οποία ζητούσαν να ανακτήσουν την κατοχή του μισθίου για να στεγάσουν δική τους επιχείρηση εστιατορίου. Η ίδια επιστολή του αποστάληκε δεύτερη φορά, την 1.7.

1. Αναζήτησε τότε νομική συμβουλή και ενημερώθηκε ότι για να παραδοθεί η κατοχή του ακινήτου θα πρέπει να προηγηθεί η έκδοση σχετικής απόφασης Δικαστηρίου και ότι κάθε δικαστικό έγγραφο φέρει δύο σφραγίδες σε κάθε σελίδα του (σφραγίδα Δικαστηρίου και σφραγίδα πιστού αντιγράφου). Ακολούθησε η λήψη άλλων επιστολών κατά τον Ιούνιο του 2014 και Ιούλιο του 2017 από διαφορετικούς δικηγόρους όπου τον καλούσαν και πάλι να παραδώσει την κατοχή του μισθίου στους Καθ' ων η αίτηση (την πρώτη φορά λόγω ανάγκης κατεδάφισής του και τη δεύτερη φορά λόγω ανάγκης ιδίας χρήσης του μισθίου από τους Καθ' ων η αίτηση). Τον Ιούλιο του 2017 έλαβε τη νομική συμβουλή να αναμένει την παραλαβή αίτησης Δικαστηρίου και μόνο τότε να προβεί σε ανάθεση της υπόθεσης στους συνηγόρους του. Η Αίτηση Ε96/17 του επιδόθηκε στις 10.11.17 αλλά ο ίδιος δεν είχε αντιληφθεί τότε ότι αυτή αποτελούσε δικαστικό έγγραφο, καθότι ήταν εκτυπωμένη σε χαρτί χρώματος λευκού και δεν έφερε οποιαδήποτε σφραγίδα. Μη αντιλαμβανόμενος τι αφορούσε το έγγραφο που του επιδόθηκε και ότι αυτό διέφερε από τα υπόλοιπα έγγραφα που του αποστέλλονταν κατά καιρούς, δεν αποτάθηκε έγκαιρά στους συνηγόρους του και δεν έλαβε τα δέοντα μέτρα για την καταχώρηση εμφάνισης - απάντησης και υπεράσπισης στην εν λόγω αίτηση. Ο ίδιος καταβάλλει ανελλιπώς και κατέβαλλε πάντοτε το μηνιαίο ενοίκιο του μισθίου και κανένα ποσό οφείλει στους Καθ' ων η αίτηση. Πέραν τούτου, στη βάση των λόγων έξωσης που επικαλούνται οι Καθ' ων η αίτηση, ο ίδιος δικαιούται να αξιώσει, ανταπαιτητικά, αποζημιώσεις. Η απόφαση που εκδόθηκε εναντίον του στην Αίτηση Ε96/17 στις 22.12.2017 (και της οποίας τον παραμερισμό αιτείται δυνάμει της κυρίως αίτησης) περιέχει ψέματα και αναλήθειες καθότι η ενοικίαση δεν έχε συναφθεί με τον XXXXX Παπαργυρού και ούτε στο μίσθιο απαιτείται για να χρησιμοποιηθεί από τους Καθ' ων η αίτηση διά στέγαση της κτηματικής επιχείρησής τους. Η ανάκτηση της κατοχής επιδιώκεται διότι το ενοίκιο που καταβάλλει είναι πολύ χαμηλό, ενώ οι Καθ' ων η αίτηση θα μπορούσαν, αφού είναι κτηματική επιχείρηση, να εξασφαλίσουν άλλο υποστατικό για τη δική τους εργασία. Με την κυρίως αίτησή του αξιώνει τον παραμερισμό της εκδοθείσας σε βάρος του απόφασης καθότι αυτή εκδόθηκε με ψευδείς παραστάσεις, δόλο και παραπλάνηση του Δικαστηρίου, ενώ η απουσία του δεν οφειλόταν σε εσκεμμένη παράλειψη ή αμέλεια. Για το λόγο αυτό ζητά την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης καθότι η κυρίως αίτηση έχει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας, ενώ αν δεν εκδοθεί στο αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, καθότι με την παράδοση της κατοχής του μισθίου στους Καθ' ων η αίτηση η επιχείρησή του θα απωλέσει τους πελάτες της και θα διαλυθεί, αφού ο ίδιος δεν έχει την οικονομική ευχέρεια να μεταφερθεί σε άλλο υποστατικό αφού όλες οι οικονομίες του επενδύθηκαν στην επιχείρηση που ασκεί στο μίσθιο εδώ και 18 χρόνια. Αντιθέτως, οι Καθ' ων η αίτηση δεν θα υποστούν οποιαδήποτε συνέπεια αφού το ενοίκιο καταβάλλεται ανελλιπώς και οι ίδιοι μπορούν να εξασφαλίσουν άλλη στέγη για την επιχείρηση τους (παρόλο που ο ίδιος θεωρεί ότι αυτός δεν είναι ο πραγματικός λόγος που επιδιώκεται η ανάκτηση της κατοχής). Οι Καθ' ων η αίτηση έχουν προσπαθήσει να τον εκδιώξουν με κάθε τρόπο από το μίσθιο και αυτό προκύπτει και από το γεγονός ότι κατέθεσαν σε βάρος του την ποινική υπόθεση με αρ. 7163/2015 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού η οποία αφορούσε την "παράνομη κατοχή και χρήση του μισθίου". Αποκαλύφθηκε τότε ότι οι Καθ' ων η αίτηση ενώ υπέβαλαν αίτηση στο Δήμο Γερμασόγειας για έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης για το μίσθιο κατά το έτος 2011, αυτή αποσύρθηκε και στη συνέχεια καταχωρήθηκε η ποινική υπόθεση για κατοχή του μισθίου χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Το Δικαστήριο κατά το Φεβρουάριο του 2017 αθώωσε και απάλλαξε τον Αιτητή από εκείνες τις κατηγορίες. Στην ποινική αυτή υπόθεση εμφανίστηκε κανονικά διότι το κατηγορητήριο έφερε τις σχετικές σφραγίδες και ήταν αντιληπτό ότι επρόκειτο για δικαστική διαδικασία. Η ένσταση: Oι Καθ' ων η αίτηση με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης τους, απορρίπτουν τα όσα ο Αιτητής ισχυρίζεται στην παρούσα αίτηση και προβάλλουν συνολικά δέκα τέσσερεις λόγους ένστασης ως εξής: " α. Η Αίτηση είναι Νόμῳ αβάσιμη και/ή στηρίζεται σε λανθασμένη Νομική Βάση. β. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και/ή αναστολή εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου εφόσον ο Αιτητής δεν έχει καταδείξει την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται σε θεραπεία, την πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημίας και την αδυναμία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. γ. Η διαδικασία έκδοσης απόφασης στην Αίτηση Ε96/17 διεξάχθηκε νομότυπα και ακολουθήθηκε η κανονική διαδικασία με βάση τον Νόμο και τους Θεσμούς. δ. Η παρούσα Αίτηση αποσκοπεί στην καθυστέρηση της εκτέλεσης της απόφασης και ανάκτησης κατοχής του υποστατικού. ε. Κανένα δικαίωμα του Αιτητή δεν επηρεάζεται δυσμενώς σε αντίθεση με τους Καθ' ων η Αίτηση οι οποίοι λόγω της καθυστέρησης στην εκτέλεση της απόφασης επηρεάζονται δυσμενώς ενώ θα αποστερηθούν χωρίς ουσιαστικό λόγο τους καρπούς της επιτυχίας τους στην Αίτηση Ε96/
2. ζ. Ο Αιτητής δεν παρουσιάζει εύλογη αιτία και/ή σοβαρούς λόγους που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος σ' αυτό το στάδιο της διαδικασίας. η. Δεν υφίσταται οιοδήποτε νομικό και/ή πραγματικό υπόβαθρο το οποίο να δικαιολογεί την υπό τις περιστάσεις έκδοση του διαταχθέντες Διατάγματος. θ. Ο Αιτητής επιδιώκει να καταστήσει το Σεβαστό Δικαστήριο Εφετείο του εαυτού του αναφορικά με την απόφαση που εκδόθηκε στην υπόθεση Ε96/
3. ι. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 6 του Ν23/83 για παραμερισμό της απόφασης στην υπόθεση Ε96/17 στο οποίο στηρίζεται η Κυρίως αίτηση του Αιτητή. κ. Τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται στην Ένορκη του Δήλωση ο Αιτητής στα πλαίσια της παρούσας Ενδιάμεσης Αίτησης συγκρούονται με τα όσα αναφέρει στην Ένορκη Δήλωση της Κυρίως Αίτησης Κ*5/
4. λ. Θα είναι πολύ δύσκολο σε μεταγενέστερο στάδιο ίσως και αδύνατο για τους Καθ' ων η Αίτηση να εισπράξουν τους καρπούς της υπέρ τους απόφασης στην Αίτηση Ε96/
5. Επίσης εάν δεν εκτελεστεί η απόφαση θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά και η υπέρ τους απόφαση θα είναι άνευ αντικειμένου. μ. Τυχόν έκδοση Διατάγματος για αναστολή της σχετικής απόφασης θα προκαλέσει αδικία εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση και θα τους στερήσει το δικαίωμα να τους παραδώσει ο Αιτητής ελεύθερο και κενό για σκοπούς ιδιόχρησης το υποστατικό που βρίσκεται στην οδό xxxxxxxx, στην Γερμασόγεια. ν. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα προκαλέσει αχρείαστη καθυστέρηση εις βάρος της ορθής και ταχείας απονομής Δικαιοσύνης. ξ. Δεν δικαιολογείται καθ' οιονδήποτε τρόπο η αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης που εκδόθηκε υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση." Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση του Π.P., Διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση, στην οποία επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και αναφέρει περαιτέρω τα εξής: Η έκδοση απόφασης σε βάρος του Αιτητή στις 22.12.2017 στην αίτηση Ε96/17 οφείλεται αποκλειστικά σε υπαιτιότητα του Αιτητή, αφού αυτή του επιδόθηκε δεόντως αλλά ο ίδιος την αγνόησε και επέδειξε αδιαφορία. Καλεί δε ο Π.Π. το Δικαστήριο να απορρίψει την παρούσα ενδιάμεση αίτηση. Διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και αφού παρουσίασαν οι δύο συνήγοροι τις αγορεύσεις τους, το Δικαστήριο επεφύλαξε την παρούσα απόφαση. Στις αγορεύσεις των δύο πλευρών θα αναφερθώ, όπου αυτό κριθεί αναγκαίο. Ευρήματα του Δικαστηρίου: Για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και μόνο, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να αποφύγει να προβεί σε τελική αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 663). Tο δικαστικό έργο της αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και εξαγωγής τελικών ευρημάτων για τα γεγονότα της υπόθεσης θα διεξαχθεί όταν εξετάζεται η ουσία της υπόθεσης. Με μοναδικό σκοπό την διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 (βλ. Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ, 248) το Δικαστήριο προβαίνει σε κρίση επί των γεγονότων, αφήνοντας όμως τα αμφισβητούμενα γεγονότα να αποφασιστούν στο κατάλληλο στάδιο (βλ. Σιδεράς ν. Tryfonos Constructions

(2008)1 Α.Α.Δ. 463). Από το περιεχόμενο των πιο πάνω αναφερομένων ενόρκων δηλώσεων προκύπτει ότι δεν αμφισβητούνται τα πιο κάτω γεγονότα: Οι Καθ' ων η αίτηση είναι οι ιδιοκτήτες του μισθίου. Ο Αιτητής κατέχει το μίσθιο από το έτος 1999 και σε αυτό ασκεί την εργασία του, δυνάμει γραπτής συμφωνίας με τον τότε ιδιοκτήτη του μισθίου, η οποία έχει εκπνεύσει. Τον Ιούλιο του 2017 αποστάληκε από τους Καθ' ου η αίτηση στον Αιτητή επιστολή, την οποία ο τελευταίος παρέλαβε και με την οποία καλούνταν ο τελευταίος να παραδώσει την κατοχή του επίδικου υποστατικού, λόγω ανάγκης των Καθ' ων η αίτηση για ιδία χρήση. Την ειδοποίηση αυτή ακολούθησε η καταχώρηση της Αίτηση έξωσης Ε96/2017 σε βάρος του Αιτητή, αντίγραφο της οποίας του επιδόθηκε την 10.11.

1. · Δεν καταχωρήθηκε Απάντηση και στις 22.12.2017 εκδόθηκε, ερήμην και σε βάρος του Αιτητή, η προσβαλλόμενη απόφαση. Κανένα ενοίκιο οφείλει ο Αιτητής στους Καθ' ων η αίτηση. Αμφισβητούμενα γεγονότα παραμένουν: Οι λόγοι της παράλειψης του Αιτητή να καταχωρήσει Απάντηση στη Αίτηση Ε96/2017, εντός της προβλεπόμενης από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς προθεσμίας.
2. Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση: Έχει εξηγηθεί ότι αυτό που εξετάζεται αναφορικά με την πρώτη αυτή προϋπόθεση, είναι μόνο το κατά πόσον καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα και το δικαστήριο θα πρέπει να ανατρέξει στην Αίτηση για παραμερισμό της εκδοθείσας στις 22.1.2017 απόφασης. Σε αυτήν, ο Αιτητής δικογραφεί, μεταξύ άλλων, ισχυρισμούς περί της παραλαβής σε διάφορες ημερομηνίες διαφορετικών αντιφατικών ειδοποιήσεων ανάκτησης κατοχής, από διαφορετικά πρόσωπα παρουσιαζόμενα ως ιδιοκτήτες του μισθίου, της μη ύπαρξης αμέλειας εκ μέρους του, αναφορικά με την παράλειψη του να εμφανιστεί στην Αίτηση Ε96/2017, η οποία οφείλεται στην καλή επίδοση της, της εξασφάλισης της προσβαλλόμενης απόφασης (από μέρους των Καθ' ων η αίτηση) στην βάση παραπλανητικών ισχυρισμών ως προς τα γεγονότα που υποστηρίζουν τον λόγο έξωσης (ιδία χρήση του μισθίου). Έχει εξηγηθεί ότι αυτό που εξετάζεται αναφορικά με την πρώτη αυτή προϋπόθεση, είναι μόνο το κατά πόσον καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Βρίσκω ότι, με βάση τα όσα αναφέρονται πιο πάνω, προκύπτει συζητήσιμη υπόθεση και ως εκ τούτου ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση.
3. Ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία Η προϋπόθεση αυτή συνδέεται άμεσα με την πρώτη προϋπόθεση όπως αναλύεται πιο πάνω και η ικανοποίηση της ή όχι προκύπτει από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/
4. Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Λόρδος κ.α. ν. Σιακόλα κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, 23 Μαρτίου 2017: "Όπως εξηγήθηκε στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd

(1982)1 CLR 557, η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία, συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσής του. Συνεπώς, τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία. Το απαιτούμενο βέβαια επίπεδο δεν είναι πολύ ψηλό. Ό' τι απαιτείται να καταδειχθεί, είναι η πιθανότητα επιτυχίας, ήτοι κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά πολύ λιγότερο από το επίπεδο που καθορίζει το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις, γνωστό ως «ισοζύγιο των πιθανοτήτων». Στην υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού

(2002)1 Α.Α.Δ. 1980, ελέχθη συναφώς ότι, «κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το στάδιο.»" Tο Δικαστήριο, επομένως, στην παρούσα περίπτωση, καλείται να εξετάσει κατά πόσο από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή προκύπτει η πιθανότητα (σε βαθμό μεγαλύτερο από απλή πιθανολόγηση), αυτός να έχει δικαίωμα στην αξίωση του για παραμερισμό της απόφασης, δυνάμει του άρθρου 6 του Ν23/1983 και ειδικά τις υποπαραγράφους (β) και (δ) αυτού[1]. Απάτη, ψευδής παραστάσεις ή ουσιώδες λάθος Ο Αιτητής υποστηρίζει ότι (α) η επίδικη ενοικίαση δεν έχε συναφθεί με τον Π.Π. (τον οποίο δεν έχει συναντήσει ποτέ), αλλά με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του μισθίου και (β) το μίσθιο δεν απαιτείται για να χρησιμοποιηθεί από τους Καθ' ων η αίτηση διά στέγαση της κτηματικής επιχείρησής τους, αλλά διότι το ενοίκιο που καταβάλλει είναι πολύ χαμηλό και (γ) οι Καθ' ων η αίτηση θα μπορούσαν, αφού είναι κτηματική επιχείρηση, να εξασφαλίσουν άλλο υποστατικό για τη δική τους εργασία. Οι ισχυρισμοί αυτοί του Αιτητή, δεν υποστηρίζονται από οποιοδήποτε αποδεικτικό υλικό πέραν από την απλή αναφορά του ιδίου. Βρίσκω επομένως ότι, όσον αφορά την αξίωση για παραμερισμό της απόφασης στην βάση ύπαρξης απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους, το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή δεν καταδεικνύει, σε βαθμό μεγαλύτερο της απλής πιθανολόγησης, την πιθανότητα να δικαιούται σε παραμερισμό της εκδοθείσας σε βάρος του απόφασης. Η απουσία του Αιτητή δεν οφείλεται σε παράλειψη ή αμέλεια του Υποστηρίζει ο Αιτητής ότι κατά την επίδοση της Αίτησης έξωσης Ε96/2017 σε αυτόν το εν λόγο έγγραφο δεν έφερε τις απαιτούμενες σφραγίδες και υπογραφές ώστε να διακρίνεται από ένα κοινό έγγραφο. Με δεδομένη την λήψη πέντε επιστολών πριν την επίδοση της Αίτησης και την ύπαρξη άλλης δικαστικής διαδικασίας (ποινικής) μεταξύ των διαδίκων (όπου τα έγγραφα που του επιδόθηκαν έφεραν σφραγίδες), δεν είχε αντιληφθεί έγκαιρα τη φύση του εγγράφου που του επιδόθηκε. Έχει παρουσιάσει ο Αιτητής το έγγραφο που του έχει επιδοθεί και διαπιστώνεται αβίαστα ότι αυτό, πράγματι, καμία υπογραφή ή σφραγίδα φέρει. Έχοντας πάντα κατά νου ότι το απαιτούμενο επίπεδο της αποδεικτικής δύναμης, σε αυτό το στάδιο, δεν είναι ψηλό και με δεδομένο ότι τα όσα ο Αιτητής αναφέρει υποστηρίζονται από το επιδοθέν έγγραφο, βρίσκω ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας του Αιτητή στον προβαλλόμενο αυτό λόγο παραμερισμού της απόφασης. Λαμβάνω δε υπόψη μου και το γεγονός ότι τυχούσα κακή επίδοση της Αίτησης αποτελεί, σύμφωνα με τη νομολογία παράβαση τύπου (δηλαδή "ουσιώδες λάθος"), το οποίο οδηγεί στον αυτοδίκαιο παραμερισμό της απόφασης (ex debito justitiae). Σημειώνω ότι αυτό που αξιολογείται είναι το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή και όχι τα όσα προς αντίκρουση προβάλλει ο Καθ' ου η αίτηση. Καταλήγω έτσι στο συμπέρασμα ότι και αυτή η δεύτερη προϋπόθεση έχει ικανοποιηθεί, μόνο όμως αναφορικά με το ζήτημα του κατά πόσον η παράλειψη του Αιτητή να καταχωρήσει έγκαιρα Απάντηση στην Αίτηση Ε96/2017, οφείλεται σε "παράλειψη ή αμέλεια εκ μέρους του". 3. Δύσκολη ή αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο: Απομένει να εξεταστεί το κατά πόσον, "θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα". Στην Πολιτική Έφεση Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 317, επαναλήφθηκε η βασική αρχή που διέπει αυτή την προϋπόθεση: "Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών." Σχετική επίσης με το ζήτημα αυτό είναι και η απόφαση Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1121]. Για να διαπιστωθεί κατά πόσο ικανοποιείται στην παρούσα υπόθεση η προϋπόθεση αυτή, το δικαστήριο θα πρέπει να αναζητήσει τις λεπτομέρειες που θα στοιχειοθετήσουν την "ανεπανόρθωτη ζημιά" του Αιτητή. Ανατρέχοντας στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, εντοπίζω τον ισχυρισμό του περί της απώλειας, σε περίπτωση εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης και παράδοσης της κατοχής του μισθίου στους Καθ' ων η αίτηση, η επιχείρησή του θα απωλέσει τους πελάτες της και θα διαλυθεί, διότι ο ίδιος δεν έχει την οικονομική ευχέρεια να μεταφερθεί σε άλλο υποστατικό, αφού όλες οι οικονομίες του επενδύθηκαν στην επιχείρηση που ασκεί στο μίσθιο εδώ και 18 χρόνια. Διαπιστώνω ότι η ανησυχία αυτή του Αιτητή είναι βάσιμη και ότι σε περίπτωση ανάκτησης της κατοχής του μισθίου από τους Καθ' ων η αίτηση, θα προκληθεί σε αυτόν ζημία η οποία θα είναι δύσκολο να υπολογιστεί σε χρήμα, ώστε να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο (δηλαδή σε περίπτωση που αυτός πετύχει στην αξίωση του για παραμερισμό της απόφασης που έχει εκδοθεί σε βάρος του). Ισοζύγιο της ευχέρειας Στη βάση όλων των πιο πάνω ευρημάτων, βρίσκω ότι οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος πληρούνται. Δεν προβάλλεται οποιαδήποτε ουσιαστική βλάβη στους Καθ' ων η αίτηση από την αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης. Η επίκληση της ανάγκης ιδίας χρήσης του μισθίου από τους Καθ' ων η αίτηση δεν ανατρέπει την διαπίστωση μου αυτή. Με βάση όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ του Αιτητή και κατά συνέπεια υπέρ της έγκρισης της παρούσας αίτησης. Κατάληξη: Για τους πιο πάνω λόγους, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 22/12/2017 η οποία εκδόθηκε (υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία και εναντίον του Αιτητή στην παρούσα διαδικασία) από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου (Τμήμα Λεμεσού) στην Αίτηση με αριθμό Ε96/17, μέχρι να εκδικαστεί η Εναρκτήρια Αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, θα βαρύνουν τον Αιτητή, όπως θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Το παρόν διάταγμα θα τελεί υπό τους πιο κάτω όρους: (α) Ο Αιτητής να καταβάλει το αργότερο μέχρι την 28.2.2019, στους Καθ' ων η Αίτηση ή στους δικηγόρους τους, τα έξοδα της Αίτησης έξωσης Ε96/2017, που έχουν επιδικαστεί υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση, όπως αυτά εμφανίζονται στην προαναφερόμενη απόφαση ημερομηνίας 22.12.2017. (δ) Ο Αιτητής να καταβάλει, εντός 30 ημερών, από την επίδοση σε αυτόν του υπολογισμού των εξόδων της παρούσας αίτησης, στους Καθ' ων η αίτηση ή στους συνηγόρους τους, τα υπολογισθέντα έξοδα της παρούσας αίτησης. Παράλειψη συμμόρφωσης με οποιονδήποτε από τους προαναφερόμενους όρους της αναστολής εκτέλεσης, θα καθιστά το διάταγμα έξωσης εναντίον του Αιτητή άμεσα εκτελεστό. . (Υπ.) ................ Χρ. Ραγουζαίου Πιστό Αντίγραφο Πρόεδρος Δικαστηρίου Γραμματέας Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Προσωρινό διάταγμα, αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης-όροι αναστολής. [1] «6. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τας ακολούθους περιπτώσεις: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή αποφάσεως (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους (γ) εις περίπτωσιν καθ' ην υπάρχει διαθέσιμος νέα μαρτυρία ουσιαστικής φύσεως ήτις δεν ηδύνατο να προσαχθή διά της ασκήσεως ευλόγου επιμελείας όταν το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του (ε) σε περίπτωση κατά την οποία εκδόθηκε διάταγμα έξωσης βάσει του άρθρου 11

(1), (στ), (ζ), (η) και ο ιδιοκτήτης μέσα σε εύλογο χρόνο από την παράδοση της κατοχής δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο