ΚΙΚΙΛΛΟΥ κ.α. ν. Π.ΦΕΣΙΑΣ & Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ (ΚΑΘΑΡΙΣΤΗΡΙΑ) ΛΙΜΙΤΕΔ, Αίτηση Αρ. E21/2017, 19/2/2019

(1)της Κυρίως Αίτησης καταστημάτων (στο εξής: «το Υποστατικό»), πλέον δεδουλευμένα ενοίκια, και ενδιάμεσα κέρδη μέχρι παραδόσεως της κατοχής του υποστατικού. Οι Καθ' ων δεν καταχώρησαν Απάντηση και οι Αιτήτριες στις 18/12/2017 καταχώρησαν μονομερώς αίτηση για Απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης Απάντησης η οποία ορίστηκε στις 11/01/

1. Το Δικαστήριο δεν ικανοποιήθηκε αρχικώς από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης αλλά εν τέλει, και κατόπιν συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 24/01/2019, στις 25/01/2019 και για τους λόγους που επεξηγούνται στο σχετικό πρακτικό του Δικαστηρίου ίδιας ημερομηνίας, εκδόθηκε διάταγμα ανάκτησης κατοχής εναντίον των Καθ' ων πλέον €6.525,95 για οφειλόμενα ενοίκια, πλέον €526 από 01/02/2018 μηνιαίως μέχρι παράδοσης της κατοχής, ως ενδιάμεσα οφέλη, πλέον τόκους και έξοδα. Η τελική απόφαση επιδόθηκε στους Καθ' ων στις 26/03/
2. Στις 24/05/2018, κατόπιν μονομερούς αιτήσεως ημερομηνίας 11/05/2018 και με βάση τη Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το Δικαστήριο εξέδωσε Ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής του Υποστατικού και περαιτέρω παραχώρησε άδεια για την κατάσχεση και εκποίηση επιτρεπόμενης κινητής περιουσίας που βρίσκεται στο υποστατικό ιδιοκτησίας των ενοικιαστών προς εξόφληση του υπόλοιπου του εξ αποφάσεως χρέους πλέον εξόδων. ΙΙ. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ - ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ (α) Η επίδικη Αίτηση Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 06/09/2018, οι Καθ' ων η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση και Αιτητές στην παρούσα Αίτηση (στο εξής: «ο Καθ' ων») αξιώνουν την αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας τελικής απόφασης ημερομηνίας 25/01/2018 μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης αρ. Κ6/
3. Στηρίζουν την αίτησή τους, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στο άρ. 9 του Κεφ. 6, στους Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.43Α, Δ.35 θ.18 καθώς και στον κ. 12(α) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του
4. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η υπό αναφορά αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση ιδίας ημερομηνίας κ. XXXXX Φέσια, διευθυντή των Καθ' ων ο οποίος περιληπτικά ισχυρίζεται τα ακόλουθα: Στις 04/04/2018 καταχωρήθηκε εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση Παραμερισμού Κ6/2018 στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Αμμοχώστου για παραμερισμό της απόφασης ημερομηνίας 25/01/2018 στην Ε21/
5. Εκκρεμούσης της Κ6/2018, οι Αιτήτριες εξασφάλισαν ένταλμα ανάκτησης κατοχής στην Ε21/
6. Η ενέργεια αυτή χαρακτηρίζεται από τον ενόρκως δηλούντα ως προσπάθεια να ασκηθεί πίεση εις βάρος των Καθ' ων. Ισχυρίζεται ότι η εκτέλεση του εντάλματος «θα επιφέρει την πλήρη καταστροφή στην εταιρεία μας η οποία λειτουργεί στο επίδικο υποστατικό επιχείρηση πλυντηρίου-καθαριστηρίου και εργοδοτεί ανθρώπους οι οποίοι άμεσα και βίαια θα απωλέσουν την εργασία τους». Η προσωρινή μετακίνηση των μηχανημάτων είναι αδύνατη. Προσθέτει ότι δεν θεώρησε σκόπιμο να καταχωρήσει νωρίτερα την αίτηση αναστολής καθότι «είχαμε καταβάλει όλες τις οφειλές μας και είχαμε έρθει σε πλήρη συμφωνία για επίλυση οποιασδήποτε μεταξύ μας παρεξήγησης». Ολοκληρώνει αναφέροντας ότι η αίτηση Παραμερισμού Κ6/2018 έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Στις 25/09/2018, αφού άκουσα την επιχειρηματολογία του δικηγόρου των Καθ' ων εξέδωσα μονομερώς το αιτούμενο διάταγμα αναστέλλοντας την εκτέλεση της εκδοθείσας απόφασης και του συναφούς εντάλματος ανάκτησης κατοχής μέχρι την εκδίκαση της Κ6/
7. Η έκδοση του διατάγματος μονομερώς έγινε υπό τους πιο κάτω όρους: - Με την υπογραφή εγγύησης €15.000 και την αντικατάστασή της εντός 15 ημερών με αντίστοιχη πληρωμή στο Δικαστήριο είτε με τραπεζική εγγύηση, και - Με την καταβολή του ποσού των €526 μηνιαίως από 01/10/2018 με τρεις

(3)μέρες χάρη μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης στην Κ6/2018 ή όπως άλλως πως ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο σε μεταγενέστερο στάδιο. Σημειώνεται ότι, κατά την ακροαματική διαδικασία που είχε λάβει χώρα, παρών ήταν και ο κ. Χριστοφή εκ μέρους των ιδιοκτητριών, ο οποίος παρά το μονομερή χαρακτήρα της Αίτησης είχε πληροφορηθεί για την ύπαρξή της. Πριν την έκδοση του διατάγματος, παρείχα στον κ. Χριστοφή περιορισμένο δικαίωμα ακρόασης ως προς το αιτούμενο διάταγμα, με βάση τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές.[1] (β) Η Ένσταση Οι Αιτήτριες 1 και 2 στην Κυρίως Αίτηση και Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία (στο εξής: «οι Αιτήτριες») καταχώρησαν στις 18/10/2018 Ένσταση, προβάλλοντας, 12 λόγους Ένστασης με τους οποίους αμφισβητείται νομικά, δικονομικά και ουσιαστικά η εν λόγω αξίωση. Επιγραμματικά, αμφισβητείται η ύπαρξη των προϋποθέσεων για αναστολή, τίθενται ζητήματα μη πλήρους αποκάλυψης, κατάχρησης, μη ικανοποιητικής στοιχειοθέτησης του αιτήματος, καθυστέρησης στην προώθηση και προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι δεν είναι δίκαιο και ορθό να οριστικοποιηθούν τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα. Για σκοπούς οικονομίας, στους εν λόγω λόγους Ένστασης θα αναφερθώ λεπτομερώς μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας αρ. 1 στην Κυρίως Αίτηση, η οποία αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης και παραδέχεται την ύπαρξη της Κ6/2018 (παρ. 5 - 6 της ένορκης δήλωσής της). Συμπερασματικά, αρνείται κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς των Καθ' ων και σημειώνει ότι η έκδοση απόφασης εναντίον τους επήλθε συνεπεία της παράλειψής τους να καταχωρήσουν Απάντηση εντός της καθορισμένης προθεσμίας. Αρνείται κατηγορηματικά ότι το ένταλμα για ανάκτηση κατοχής καταχωρήθηκε για σκοπούς άσκησης πίεσης. Υποδεικνύει ότι η τελική απόφαση επιδόθηκε στους Καθ' ων στις 26/03/2018 (παρ. 11 της ένορκης δήλωσής της). Εντούτοις οι Καθ' ων δεν συμμορφώθηκαν. Χαρακτηρίζει ως ψευδείς τις ισχυριζόμενες από τους Καθ' ων προσπάθειες διευθέτησης ως επίσης και τον ισχυρισμό τους ότι υπήρξε συμφωνία για πλήρη διευθέτηση (παρ. 12 και 13 της ένορκης δήλωσής της). Επαναλαμβάνει ότι οι Καθ' ων συστηματικά παραλείπουν να καταβάλουν ενοίκια και υποστηρίζει ότι μέχρι τις 16/10/2018 τους οφείλονται €10.733,95, δηλαδή 20 και πλέον ενοίκια (παρ. 18 της ένορκης δήλωσής της). Ισχυρίζεται ότι η επιχείρηση πλυντηρίου είναι κλειστή, επικαλούμενη και τη μαρτυρία του ανώτερου δικαστικού επιδότη που προσπάθησε να εκτελέσει το ένταλμα (παρ. 21 της ένορκης δήλωσής της) και συνεπώς ουδεμία ζημιά θα υποστούν οι Καθ' ων. Αιτείται την απόρριψη της αίτησης. (γ) Η ακροαματική διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων έλαβαν χώρα την 04/12/

1. Δόθηκαν γραπτά κείμενα εκατέρωθεν, ενώ επιπροσθέτως ο κ. Χριστοφή σημείωσε ότι οι Καθ' ων καθυστέρησαν 5,5 μήνες από την επίδοση της Κυρίως Αίτησης (27/11/2017) μέχρι την καταχώρηση (04/04/2018) της αίτησης Παραμερισμού Κ6/
2. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα, δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης αλλά αφορά ζήτημα εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. (δ) Η Αίτηση της κας Λάρκου, Πρωτοκολλητή ημερομηνίας 29/01/
3. Μετά την επιφύλαξη της απόφασης και συγκεκριμένα στις 28/01/2019 καταχωρήθηκε αίτηση από την κα Λάρκου, Πρωτοκολλητή στην οποία επισυνάφθηκε ένορκη δήλωση του κύριου Καλλή, Ανώτερου Δικαστικού Επιδότη. Ο εν λόγω επιδότης αναφέρει ότι οι δικηγόροι των Αιτητριών στην κυρίως διαδικασία και Καθ΄ ων η Αίτηση στην παρούσα αίτηση ισχυρίζονται πως σε σχέση με το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 25/09/2018 δεν έχει τηρηθεί εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση και Αιτητών στην παρούσα διαδικασία ο όρος υπό (Β)2 του διατάγματος σε σχέση με την καταβολή του ποσού των €526 ευρώ μηνιαίως από 01/10/18 με τρεις μέρες χάρη μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης στην Κ6/2018, ή όπως άλλως πως ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο σε μεταγενέστερο στάδιο. Η σχετική επιστολή που επισυνάπτει των δικηγόρων των Αιτητριών ημερομηνίας 09/01/2019 αναφέρει ότι το ενοίκιο του Δεκεμβρίου αποστάλθηκε εκπρόθεσμα μέσω επιστολής ημερομηνίας 13/12/2018 των δικηγόρων των Καθ' ων, στην οποία εσωκλείεται επιταγή ημερομηνίας 12/12/
4. Αντίγραφα των εν λόγω έγγραφων επισυνάπτονται. Συνεπεία τούτης της εξέλιξης, το Δικαστήριο ζήτησε όπως οι συνήγοροι των διαδίκων παρευρεθούν ενώπιον του στις 05/02/2019 με σκοπό να αποφασιστεί κατά πόσο έχει παραβιαστεί ο προαναφερόμενος όρος. Δόθηκαν συναφώς οδηγίες προς τους διαδίκους όπως εντός 48 ωρών από την επίδοση του διατάγματος με το οποίο ζητείτο τους παρουσία στις 05/02/2019, καταχωρήσουν, εφόσον επιθυμούν, απαντητικές ένορκες δηλώσεις σε σχέση με το περιεχόμενο της αίτησης της κυρίας XXXXX Λάρκου ημερομηνίας 28/01/
5. Στις 31/01/19, καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση από τον κύριο XXXXX Φέσια διευθυντή των Καθ' ων, ο οποίος υποστηρίζει ότι δεν έχει παραβιαστεί οποιαδήποτε πρόνοια του διατάγματος. Ισχυρίζεται πως δεν έχει αντιληφθεί ότι η προθεσμία χάριτος των τριών ημερών θα ίσχυε για όλα τα επόμενα ενοίκια πέραν του μηνός Οκτωβρίου
6. Θεωρούσε ότι, η καταβολή του τρέχοντος ενοικίου θα έπρεπε να γίνει μέχρι το τέλος του αντίστοιχου μηνός. Την 01/02/19, καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση από την Αιτήτρια αρ. 2 η οποία επαναλαμβάνει όσα είχαν αναφερθεί για λογαριασμό της στην επιστολή του δικηγόρου της ημερομηνίας 09/01/
7. Προσθέτει, ότι και για τον Ιανουάριο του 2019 η αποσταλείσα επιταγή ήταν πληρωτέα μόλις την 07/01/
8. Στις 05/02/2019, ο κ. Νικολάου αγορεύοντας επί τούτου του ζητήματος, απέδωσε το ζήτημα που ανέκυψε στη διατύπωση του διατάγματος υποστηρίζοντας ότι πέραν της υποχρέωσης της 1ης Οκτωβρίου 2018, «δεν προκύπτει σαφώς και ευκρινώς αυτή η υποχρέωση ότι θα ήταν τέτοια και για όλες τις επόμενες πληρωμές». Δεν υπήρξε ηθελημένη παραβίαση του διατάγματος εκ μέρους των πελατών του, ούτε δόλια πρόθεση από μέρους τους. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η θέση του δικηγόρου των Αιτητριών. Ο κ. Χριστοφή εισηγήθηκε ότι το λεκτικό του εν λόγω διατάγματος «είναι σαφέστατο, ξεκάθαρο και πολύ συγκεκριμένο, πάρα πολύ συγκεκριμένο». Απέρριψε τη διαφορετική ερμηνεία που αποδόθηκε στον εν λόγω όρο από τον κ. Νικολάου και κατέληξε ότι «η ουσία είναι ότι έχει παραβιαστεί το διάταγμα και το διάταγμα αυτό έχει ακυρωθεί, είναι άκυρο». ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (α) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης γενικά. Η επί του δικαιώματος για αναστολή η σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά καθώς και της πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[2] Στη ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. YIANGOS I SOCRATOUS & SONS LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 149/2015, ημερ. 26/09/2016 αναφέρθηκε ότι: « Ο χρυσός κανόνας είναι ότι θα πρέπει ο διάδικος, που έχει επιτύχει μετά από πλήρη ακροαματική διαδικασία στο πρωτόδικο Δικαστήριο, να είναι σε θέση να απολαύσει τους καρπούς των κόπων του και της επιτυχίας του. » (β) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, όπως πολύ πρόσφατα έχει επιβεβαιωθεί στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A302, Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, στην οποία, το Ανώτατο Δικαστήριο, διασαφήνισε ότι ούτε με βάση το άρθρο 11

(5)του Νόμου ούτε με βάση την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υίοι (Διανομείς) Λτδ Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση 212/2014, απόφαση ημερομηνίας 30/01/2015 το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στερείται εξουσίας να διατάξει την αναστολή εκτέλεσης τελικής απόφασης. Το σχετικό απόσπασμα, έχει ως εξής: « Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960). Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35,θ.18. Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. [..] Στο λεκτικό του άρθρου 11

(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης. » (γ) Η διαδικασία έκδοσης και η δυνατότητα αναθεώρησης αναστολής ή ακύρωσης ένταλματος ανάκτησης κατοχής. Όσον αφορά τη διαδικασία έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής, σχετικά είναι τα διαλαμβανόμενα στη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όπου προβλέπονται τα εξής: « 1.

(1)Where a judgment or order of a Court for the recovery or delivery of possession of any immovable property is sought to be enforced by a writ of possession, the writ may be issued by leave of the Court or a Judge obtained on an ex parte application by the plaintiff supported by an affidavit. The affidavit shall be in Form 39C and the writ in Form 39D.

(2)Such leave shall not be given unless it is shown that all persons in actual possession of the whole or any part of the property have received such notice of the proceedings as may be considered sufficient to enable them to apply to the Court for relief or otherwise.

1. Upon any judgment or order for the recovery of any property and costs, there may be either one writ or separate writs of execution for the recovery of possession and for the costs at the option of the successful party.
2. Every writ of possession shall be passed to a bailiff for execution, and, where costs are to be recovered under the same writ, the provisions of Order 44 shall be observed in so far as they are applicable except that every writ of possession issued shall be entered in a separate register. » Όπως ρητά προβλέπεται από τη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής αξιώνεται μονομερώς. Η εν λόγω διαδικασία συνιστά θεραπεία του κοινοδικαίου με την οποία διατάσσεται η ανάκτηση της κατοχής από τον ενάγοντα/αιτητή. Δεν πρόκειται για προσωποπαγή (in personam) θεραπεία εναντίον του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, αλλά πραγματοπαγή (in rem), με την οποία δίδεται η εξουσία στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες για να αποδώσει την ελεύθερη κατοχή του υποστατικού στον ενάγοντα/αιτητή.[3] Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις όπου ο Πρωτοκολλητής εκτελεί το ένταλμα εναντίον συγκεκριμένου προσώπου, έχει τη δυνατότητα να προβεί σε έξωση όλων των προσώπων που ελκύουν δικαιώματα από το προαναφερόμενο πρόσωπο. Το Δικαστήριο έχει βεβαίως πάντοτε την ευχέρεια να ρυθμίσει την όλη διαδικασία ώστε να αποτρέψει οποιανδήποτε καταπίεση.[4] Βασικός σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι να επιστραφεί η κατοχή στον νόμιμο της ιδιοκτήτη και να δοθούν σχετικές προειδοποιήσεις σε τυχόν τρίτους που επηρεάζονται για οποιονδήποτε λόγο από την έκδοση του εν λόγω διατάγματος, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να αποταθούν στο Δικαστήριο και να ζητήσουν την αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος ανάκτησης κατοχής, με βάση τη Διαταγή Δ.48, θ. 8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας,[5] όπως έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη σχετική νομολογία.[6] Θα πρέπει βεβαίως να τονισθεί ότι η αναφορά στην εν λόγω Διαταγή 43(Α) σε «relief or otherwise» δεν ισοδυναμεί με απόδοση οποιωνδήποτε νέων δικαιωμάτων είτε στον ενοικιαστή, είτε σε άλλο κάτοχο του υποστατικού. Όπως εξηγείται στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 1142 υπό τον τίτλο «Writ of Possession» αναφορικά με την αγγλική Δ.47 (αντίστοιχη με την ημεδαπή Δ.43Α): « "For relief or otherwise:" It should be observed that the Rule does not confer any new rights on a tenant or other occupier. Its only effect is to give those who may apply for a relief an opportunity of doing so. » Ως εκ τούτου, για να παραμεριστεί ένα ένταλμα ανάκτησης κατοχής, θα πρέπει ο αιτών τον παραμερισμό να αποδείξει ότι η εκτέλεση του διατάγματος θα είναι είτε άσκοπη, είτε, ότι αυτό, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, αδικαιολόγητα είχε εξ' αρχής εκδοθεί. Σχετικά είναι τα αναφερόμενα[7] στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4η Έκδοση, Τόμος 17, Κεφ. Particular Forms of Execution, Writ of Possession, σελ. 303, παρ. 500 αναφέρονται τα εξής: « The writ of possession will not be set aside unless the defendant can prove that the writ would be futile or that its issue was not justified by the particular circumstances. » Στο σύγγραμμα Woodfall's Law on Landlord and Tenant, Τόμος 1, παρ. 19.090, Setting aside warrants and writs, αναφέρεται ότι η δυνατότητα για τον παραμερισμό εντάλματος ανάκτησης κατοχής είναι περιορισμένη και αφορά τις ακόλουθες περιπτώσεις: (α) Όταν ακυρωθεί το διάταγμα επί του οποίου βασίστηκε η έκδοση του εντάλματος, ή (β) όταν το ένταλμα έχει εξασφαλιστεί με απάτη (obtained by fraud), ή τέλος, (γ) όταν υφίσταται κατάχρηση διαδικασίας ή καταπίεση (oppression) κατά την εκτέλεση. IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ (α) Κατά πόσο έχει παραβιαστεί ο όρος Β

(2)του εκδοθέντος διατάγματος. Προέχει η εξέταση του κατά πόσο έχει παραβιαστεί ο όρος (Β)

(2)του διατάγματος καθότι καταφατική απάντηση καθιστά άσκοπη την επί της ουσίας εξέταση του ζητήματος. Εισαγωγικά αναφέρω ότι με βάση το άρθρο 9

(2)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου - Κεφ. 6, η παροχή εγγύησης για την εξασφάλιση μονομερούς διατάγματος είναι επιτακτική. Το Δικαστήριο έχει ευχέρεια να θέτει όρους που κρίνει αναγκαίους. Συναφώς, το άρθρο 32

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου παρέχει γενικές και απεριόριστες προς τούτο εξουσίες. Αξίζει να σημειωθεί ότι και με βάση το άρθρο 16 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου η δυνατότητα επιβολής όρων είναι δεδομένη και ευρεία. Στα πλαίσια εξασφάλισης προσωρινής προστασίας, η αδυναμία εκπλήρωσης όρου ή χρηματικής εγγύησης ήθελε τελεί για αποζημίωση των Καθ΄ ων για ενδεχόμενες ζημιές, βλάβες ή δαπάνες από την χωρίς εύλογη αιτία έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων αποτελεί λόγο για τη μη έκδοσή του.[8] Στην πρόσφατη απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση των GROUP DF HOLDINGS LTD, Πολιτική Αίτηση αρ. 4/2019, ημερομηνίας 31/01/2019, γίνεται ιστορική ανασκόπηση και επεξηγείται η σημασία και ο σκοπός για τον οποίο παρέχεται η εγγύηση κατά την εξασφάλιση προσωρινής προστασίας. Θα πρέπει συναφώς να σημειωθεί ότι αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ υποχρέωση των συμμετεχόντων σε μια δικαστική διαδικασία να τηρούν τις προθεσμίες που τάσσονται από τους θεσμούς ή από το Δικαστήριο και παρέκκλιση από αυτόν τον κανόνα δικαιολογείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις.[9] Στη Μήλος ν Λουκαΐδης ECLI:CY:AD:2018:A436, Πολιτική Έφεση αρ. 89/2012, ημερομηνίας 09/10/2018 επανατονίστηκε ότι: « . η τήρηση των θεσμοθετημένων προθεσμιών συναρτάται με την καθολική ευρυθμία του συστήματος δικαιοσύνης και επηρεάζει τα δικαιώματα διαδίκου. « Πόσο μάλλον, όταν οι διάδικοι βρίσκονται ενώπιον Δικαστηρίου του οποίου η ταχύτητα και η συνοπτικότητα αποτελούν προσδιοριστικά στοιχεία της λειτουργίας του. Με βάση λοιπόν όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, επισημαίνω κατ' αρχάς ότι επί του προκύψαντος ζητήματος πραγματικά γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται προηγουμένως, είναι αδιαμφισβήτητα. Το ενοίκιο του Δεκεμβρίου προσφέρθηκε στις 12 του μηνός και η πλευρά των ιδιοκτητριών ισχυρίζεται ότι αυτό αντίκειται στον επιβληθέντα όρο αφού, σύμφωνα με τη θέση της το ενοίκιο είναι πληρωτέο την 1η έκαστου μηνός με 3 μέρες χάριν. Κρίνω ότι δικαίως παραπονούνται οι ιδιοκτήτριες. Επεξηγώ. Η διατύπωση της παραγράφου Β

(2)του διατάγματος είναι σαφέστατη. Ο όρος για «καταβολή του ποσού των €526 μηνιαίως από 01/10/2018 με τρείς

(3)μέρες χάρη» καθορίζει τόσο το πλαίσιο όσο και τα άκρα όρια συμμόρφωσης των ενοικιαστών. Οι περί αντιθέτου εισηγήσεις του κ. Νικολάου δεν δικαιολογούνται από το περιεχόμενο του εκδοθέντος διατάγματος. Ιδίως, η θέση ότι σύμφωνα με την εύλογη ερμηνεία του εν λόγω όρου οι Καθ' ων μπορούσαν να καταβάλλουν τα ενοίκια από τον Νοέμβριο και έπειτα οποιανδήποτε ημέρα μέχρι και την τελευταία ημέρα έκαστου μηνός συνιστά αυθαίρετη ερμηνεία του εν λόγω όρου. Το γεγονός ότι οι Καθ' ων κατέβαλαν το ενοίκιο του Νοεμβρίου του 2018 την 1η ημέρα του εν λόγω μηνός αντιστρατεύεται την ίδια την εισήγησή τους. Εξάλλου, ακόμα και εάν υπήρχαν αμφιβολίες ως προς τη διατύπωση του διατάγματος, η ορθή διαδικασία είναι η υποβολή αίτησης για διευκρίνιση της όποιας αμφιλεγόμενης πρόνοιας, όπως σχετικά αναφέρεται και στο σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα, Εκδ. 2016, Κεφ. 6:

1. «Αίτηση για διευκρίνιση προνοιών διατάγματος», σελ.
2. Συνεπώς, η μη τήρηση του συγκεκριμένου όρου, καθιστά το εκδοθέν διάταγμα άκυρο και εμποδίζει τους Καθ' ων να αναζητούν την επί της ουσίας εξέταση του αιτήματός τους. Η αίτηση θα απορριφθεί. (β) Κατά πόσο, ανεξαρτήτως των προαναφερομένων, δικαιολογείται η συνέχιση του εκδοθέντος διατάγματος. Για σκοπούς πληρότητας και μόνο, αναφέρω ότι και επί της ουσίας να εξεταζόταν το αίτημα, ίδια κατάληξη θα είχε η επίδικη αίτηση. Κατ' αρχάς, δεν έχει θεμελιωθεί ζήτημα ανεπανόρθωτης βλάβης ως ισχυρίζονται οι Καθ' ων, αφού, η θέση της πλευράς των ιδιοκτητών ότι το υποστατικό παραμένει κλειστό δεν έχει ανατραπεί. Στη DEMETRIADES GROUP OF COMPANIES LIMITED ν. APM ITALIAN TYPE ICE-CREAM LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. 372/2015, ημερομηνίας 15/02/2017 λέχθηκαν τα ακόλουθα: « Η κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης στο πρόσωπο των Αιτητών, είναι, βεβαίως, δεσπόζον στοιχείο, δεδομένης της προαναφερθείσας ανάγκης εξισορρόπησης μεταξύ διασφάλισης των καρπών της επιτυχίας επιτυχόντος διαδίκου και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος άσκησης έφεσης. Οι Αιτητές όμως απέτυχαν να θεμελιώσουν κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ο υπό εξέταση ισχυρισμός προβάλλεται αόριστα και λαμβάνει τη μορφή γενικής επίκλησης. Το σχετικό βάρος για κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης εναποτίθεται στους ώμους του κάθε Αιτητή που επιζητεί αναστολή της εκτέλεσης εις βάρος του απόφασης. Όπως επίσης φέρει το βάρος να θεμελιώσει ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, προκειμένου να καταστεί δυνατό να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ της αρχής ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο, όπως λέχθηκε, ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του [..] Η τελεσιδικία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και υποστυλώνει, ευρύτερα, το κράτος δικαίου. Υπό το πρίσμα αυτό και με δεδομένες τις γενικόλογες τοποθετήσεις της πλευράς των Αιτητών ως προς το ζήτημα της ανεπανόρθωτης βλάβης και της ύπαρξης εξαιρετικών περιστάσεων, δεν εντοπίζουμε έρεισμα αναστολής της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης και αποστέρησης από τον επιτυχόντα διάδικο, τους Καθ΄ ων η αίτηση, των καρπών της επιτυχίας τους. » Επίσης εξίσου σημαντική είναι και η μακρά καθυστέρηση στην προώθηση του αιτήματος για αναστολή, η οποία παρέμεινε πλήρως αναιτιολόγητη. Η ουσία είναι ότι εκδόθηκε μια απόφαση τον Ιανουάριο του 2018 λόγω του ότι οι ενοικιαστές, περιφρονώντας το Δικαστήριο και τη δικαστική διαδικασία που κινήθηκε εναντίον τους από τις 27/11/2017 και αυθημερόν επιδόθηκε σε αυτούς, αμέλησαν να καταχωρήσουν Απάντηση. Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε μόλις στις 06/09/2018 και ενώ η τελική απόφαση τους είχε επιδοθεί από τις από τις 26/03/
3. Η καταχώρηση της αίτησης Παραμερισμού τον Απρίλιο του 2018 δεν αναιρεί την καθυστέρηση. Η ολιγωρία και η αδιαφορία είναι αυταπόδεικτη. Οι περί αντιθέτου αιτιάσεις και ιδιαίτερα ο ισχυρισμός περί ύπαρξης συμφωνίας με τους ιδιοκτήτες παρέμειναν ατεκμηρίωτες αφού κανένα στοιχείο παρουσιάστηκε προς απόδειξή του. (γ) Δεν δικαιολογείται η αναστολή του εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Όσον αφορά τέλος το αίτημα που σχετίζεται με την του εντάλματος ανάκτηση κατοχής, με βάση τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μου, καθώς και τις νομικές αρχές στις οποίες έχω αναπτύξει λεπτομερώς υπό το νομικό πλαίσιο, και ιδίως ότι με τη Δ.43Α δεν δύναται να αποδοθούν νέα δικαιώματα είτε στον ενοικιαστή, είτε σε άλλο κάτοχο του υποστατικού και ότι οι Καθ' ων απέτυχαν να καταδείξουν ότι η εκτέλεση του διατάγματος θα είναι είτε άσκοπη, είτε αδικαιολόγητη, διαπιστώνω ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή του. Συνεπώς, θα πρέπει να προχωρήσει πάραυτα η εκτέλεση του εν λόγω εντάλματος, ως το λογικό συνεπακόλουθο του διατάγματος ανάκτησης κατοχής. * Καταληκτικά και πέραν της διαπιστωθείσας παράβασης όρου του διατάγματος, στη βάση όλων των υπόλοιπων ενώπιον μου δεδομένων και εξισορροπώντας αφενός τη φυσιολογική προσδοκία των ιδιοκτητριών να απολαύσουν άμεσα τους καρπούς της νίκης τους και να ανακτήσουν την κατοχή του επίδικου υποστατικού για να μπορούν να αξιοποιήσουν την περιουσία τους, και αφετέρου, τις πιθανότητες επιτυχίας της Αίτησης Παραμερισμού Κ6/2018 και τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά, δεν έχω πεισθεί, στην βάση όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου, ότι δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης. * Ως εκ των ανωτέρω, εντοπίζω έρεισμα στους υπ' αριθμό 1, 6, 8, 9 και 12 λόγους Ένστασης. Η Ένσταση επιτυγχάνει, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων στην παρούσα Αίτηση και Αιτητρίων στην Κυρίως Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης της, ήτοι €2.000 - €10.
4. Το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 25/09/2018 ακυρώνεται. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Pickwick International Inc. (G.B.) Ltd v. Multiple Sound Distributors Ltd a.o. [1972] 3 All E.R. 384 και Transportes Maritime of Lisbon v. Sponsala Shipping Company Ltd

(1987)1 C.L.R. 11. [2] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A. Neophytou Co.

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου v. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592, 597 - 598, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου

(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.

(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων

(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, και Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/

1. [3] Manchester Corporation v Conolly and others [1970] 1 ALL ER
2. [4] Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 320 υπό τον τίτλο «Forfeiture of Lease». [5] Η Διαταγή Δ. 48, θ. 8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει: «

(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» [6] Μεταξύ άλλων, Αναφορικά με την Αίτηση της Salavu Ltd για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Πολιτική Αίτηση αρ. 45/2015 ημερ. 02/04/2015, Mainland Global Investments Ltd, Πολ. Αίτ. 167/2012, ημερομηνίας 9 Νοεμβρίου 2012. [7] Επίσης, Knight v Clarke

(1885)15 QBD 294, CA. [8] Brigid Foley Ltd v Ellott and others [1982] R. P. C. 433, 435 (40-50)- 436

(5). [9]Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ v. Χ" Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470 και Παπαϊωάννου v. Κωνσταντίνου

(2008)1 Α.Α.Δ. 1083, 1108. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο