← Κύπρος

LANOMEX DEVELOPMENT LTD ν. CATERCOM LTD, Αίτηση Αρ. E10/2016, 13/12/2019

LANOMEX DEVELOPMENT LTD ν. CATERCOM LTD, Αίτηση Αρ. E10/2016, 13/12/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2019:21 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. E10/2016 Μεταξύ׃ LANOMEX DEVELOPMENT LTD, από τη Λάρνακα Αιτητές και CATERCOM LTD, από τη Λευκωσία Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 07/05/2019 για αναστολή της εκδίκασης της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτησης μέχρι την αποπεράτωση της καταχωρηθείσας έφεσης ημερομηνίας 07/05/2019 Ημερομηνία: 13/12/2019 Για τους Αιτητές και Καθ' ων η αίτηση στην Κυρίως Αίτηση: κα Πιερή για Γεωργιάδης & Πελίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ' ων και Αιτητές στην Κυρίως Αίτηση: κα Δημητρίου για Ανδρέα Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΙΣΤΟΡΙΚΟ Στις 20/01/2016 καταχωρήθηκε η παρούσα Κυρίως Αίτηση. Βασικό αίτημα είναι η ανάκτηση κατοχής λόγω κατεδάφισης και ανέγερσης νέας οικοδομής. Στις 18/01/2018, η Κυρίως Αίτηση απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης. Στις 23/04/2019, κατόπιν σχετικής αίτησης επαναφοράς ημερομηνίας 06/02/2019, το διάταγμα ημερομηνίας 18/01/2018 ακυρώθηκε και εκδόθηκε διάταγμα επαναφοράς της επίδικης Αίτησης, για τους λόγους που αναλύονται στο σώμα της σχετικής ενδιάμεσης δικαστικής απόφασης, ίδιας ημερομηνίας. ΙΙ. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ - ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ (α) Η επίδικη Αίτηση. Στις 07/05/2019, οι Καθ' ων η Αίτηση και Αιτητές στην παρούσα διαδικασία (οι οποίοι στο εξής θα προσδιορίζονται ως οι «Ενοικιαστές») καταχώρησαν την επίδικη Αίτηση, με την οποία αξιώνουν: « Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η εκδίκαση της κυρίως αίτησης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της καταχωρηθείσας έφεσης ημερ. 07/05/

  1. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η ισχύς της ενδιάμεσης απόφασης ημερ. 23/04/2019 με την οποία επαναφέρθηκε η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση, μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της καταχωρηθείσας έφεσης ημερ. 07/05/
  2. Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε διατάξει. Δ. Έξοδα της παρούσας αίτησης. » Βασίζουν το αίτημά τους «επί των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών Δ.35, Θ.θ. 18 και 19, Δ.48, θθ.1-3 και 8-9 και Δ.64, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς Καν. 12, 14 και 15, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, Ν.23/1983και επί των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας XXXXX Μανέντζου η οποία αναφέρει ότι οι Ενοικιαστές καταχώρησαν έφεση εναντίον της προαναφερθείσας απόφασης ημερομηνίας 23/04/2019 και επισυνάπτει ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 σχετικό αντίγραφο. Η ουσία όσων υποστηρίζει συνοψίζεται στην παρ. 7 της αναφερόμενης ένορκης δήλωσής της, όπου δηλώνει τα εξής: «
  3. Σε περίπτωση που τα αιτούμενα διατάγματα δεν εκδοθούν και η εκδίκαση της κυρίως Αίτησης Ε10/2016 προχωρήσει τότε υπάρχει το ενδεχόμενο να εκδοθεί απόφαση με την οποία να διαταχθεί η έξωση των Αιτητών από το επίδικο υποστατικό για σκοπούς κατεδάφισης του. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι ξεκάθαρο ότι η Έφεση θα χάσει την σημασία της και θα καταστεί άνευ αντικειμένου, εφόσον ήδη οι Καθ' ων η Αίτηση θα έχουν ανακτήσει κατοχή και προχωρήσει σε κατεδάφιση του επίδικου υποστατικού. Συνάγεται λοιπόν ότι τυχόν επιτυχία της Έφεσης δεν θα έχει κανένα αντίκρισμα και δεν θα μπορεί να εκτελεστεί αφού το υποστατικό θα έχει κατεδαφιστεί. » (β) Η Ένσταση. Η πλευρά των Ιδιοκτητών ενίσταται στην έγκριση του αιτήματος και προς τούτο καταχώρησε στις 07/06/2019 την ακόλουθη, αδικαιολόγητα πολυσχιδή, ένσταση: «
  4. Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και αστήρικτη.
  5. Οι αιτητές δεν νομιμοποιούνται και/ή δε δικαιούνται στην αξιούμενη θεραπεία.
  6. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος.
  7. Με τυχόν έγκριση της αίτησης θα καταστρατηγηθούν τα δικαιώματα των καθ' ων η αίτηση.
  8. Η αίτηση είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική.
  9. Καμία ζημιά δεν προκαλείται στους αιτητές με την συνέχιση της διαδικασίας.
  10. Η Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει δεν περιέχει αποδεκτή και/ή επαρκή μαρτυρία προ υποστήριξη της αίτησης.
  11. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και/ή η Νομολογία και/ή δεν δικαιολογείται η έκδοση Διατάγματος για αναστολή της κυρίως αίτησης και/ή της Δικαστικής απόφασης.
  12. Δεν συντρέχουν εξαιρετικές προϋποθέσεις για την έκδοση των διαταγμάτων και/ή προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.
  13. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και/ή η Νομολογία και/ή δεν δικαιολογείται η έκδοση Διατάγματος για αναστολή της Δικαστικής απόφασης και/ή της κυρίως αίτησης.
  14. Δεν συντρέχουν στην υπό κρίση περίπτωση εξαιρετικές και/ή ιδιάζουσες και/ή πολύ ειδικές περιστάσεις (special grounds) που να δικαιολογούν τη δυνατότητα παρέκκλισης από την αρχή της εκτελεστότητας δικαστικής απόφασης και/ή την κατ' εξαίρεση χορήγηση αναστολής εκτέλεσης.
  15. Η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή προωθείται καταχρηστικά και/ή στοχεύει στην παρακώλυση της κυρίως διαδικασίας και/ή της εκτέλεσης δικαστικής απόφασης και/ή σκοπεί στο να καθυστερήσει.
  16. Η Έφεση δεν εμφανίζει πιθανότητες επιτυχίας και/ή η απόφαση δεν είναι εφέσιμη και/ή θα απορριφθεί και/ή δεν είναι εύλογη και/ή δίκαιη η επιτυχία της επίδικης αίτησης.
  17. Η αίτηση συνιστά έμμεσο τρόπο ακύρωσης της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης.
  18. Τυχόν έγκριση της αίτησης θα παραβλάψει τα συμφέροντα των καθ' ων η αίτηση.
  19. Η αίτηση καταστρατηγεί συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των καθ' ων η αίτηση.
  20. Δεν υπάρχει δυνατότητα αναστολής της Δικαστικής απόφασης και/ή η έφεση δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας και/ή το αίτημα του αιτητή είναι αβάσιμο και/ή νομικά ανυπόστατο.
  21. Οι αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και/η απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα.
  22. Το αιτητικό Β της αίτησης είναι αβάσιμο και/ή η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23.04.2019 δεν είναι δυνατό να ανασταλεί.
  23. Σύμφωνα με τη νομολογία δεν είναι δυνατό να ανασταλεί η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο διαδικασία. » Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η Ένσταση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας XXXXX Παρπούνα η οποία, μεταξύ άλλων, εισηγείται ότι: « η απόφαση ημερομηνίας 23.04.2019 του Δικαστηρίου δεν επιδέχεται εκτέλεσης προκειμένου να αιτιολογείται η αναστολή της όπως αξιώνουν. Πρόκειται για απόφαση μέσω της οποίας η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο κυρίως αίτηση έχει επαναφερθεί και το αποτέλεσμα έχει επέλθει χωρίς να είναι κατανοητό με ποιο τρόπο θεωρούν οι αιτητές ότι η απόφαση μπορεί να ανασταλεί ενώ ούτε η διαδικασία της κυρίως αίτησης μπορεί να ανασταλεί. » Ειδικότερη αναφορά στους εκατέρωθεν ισχυρισμούς θα κάνω σε μεταγενέστερο στάδιο, εφόσον κρίνω τούτο σκόπιμο. (γ) Η ακροαματική διαδικασία. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Η ακροαματική διαδικασία έλαβε χώρα στις 25/10/2019, οπόταν οι συνήγοροι παρέδωσαν γραπτές αγορεύσεις και απάντησαν σε διευκρινιστικές ερωτήσεις του Δικαστηρίου. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (α) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης γενικά. Το δικαίωμα για αναστολή μιας δικαστικής απόφασης προβλέπεται στην Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί: « An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given. » Η Δ.35 θ.18 είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.58 Θ.
  24. Η επί του δικαιώματος για αναστολή η σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά καθώς και τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[1] H εμβέλεια της Δ.35, θ. 18, εξετάστηκε στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη,

(2011)1Α Α.Α.Δ 687, όπου, με αναφορά σε παλαιότερη νομολογία, λέχθηκε ότι η εν λόγω διαταγή δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. Περαιτέρω σημειώθηκαν τα εξής: « Γενικά το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην In re E.S. (an Infant)
(1986)1 C.L.R. 119, όπου αίτηση προς αναστολή περαιτέρω διαδικασίας ενόψει άρνησης του Δικαστηρίου να διατάξει τον διάδικο και το παιδί του να υποβληθούν σε αιματολογικό έλεγχο, απορρίφθηκε τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου, λέχθηκε ότι δεν υπήρχε λόγος διεύρυνσης της εμβέλειας της Δ.35, θ.18, η οποία περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτωμένων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου ή της διαδικασίας, συναρτώμενης όμως με διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση, όπως διαδικασίες μεσεγγύησης. Αυτό υπό το φως και της αντίστοιχης παλαιάς O.58, r.12 των Αγγλικών Θεσμών, στο r.12
(1)(b) του οποίου αναφερόταν ότι «no intermediate act or proceeding shall be invalidated by an appeal» » Ομοίως, στη Μ. Γεναγρίτη ν Εργολάβων Οικοδομών Κώστας Παναγή (Λυσιώτης) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A885, Πολιτική Έφεση αρ. 416/2012, ημερομηνίας 21/11/2014 αναφέρθηκαν τα εξής: « Έχει ερμηνευθεί μέσα από τη νομολογία ότι αντικείμενο της δικαιοδοσίας για αναστολή είναι η επιβληθείσα από τη δικαστική απόφαση, θετική υποχρέωση. Δεν αποτελεί αντικείμενο της αίτησης αναστολής, η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της ίδιας της απόφασης. » (β) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Στο άρθρο 11
(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, αναφέρονται τα εξής: « Το Δικαστήριον, εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα δυνάμει των παραγράφων (α),(β) (γ), (δ), (ε), (στ), (ζ) (η), (θ), (ι), (ια) και (ιβ) του άρθρου τούτου, δύναται, τηρουμένου του όρου ότι o ενοικιαστής θα πληρώση παν ποσόν το οποίον νομίμως οφείλεται ή δυνατόν να καταστή οφειλόμενον υπ' αυτού, να αναστείλη την εκτέλεσιν της αποφάσεως ή του διατάγματος ή να αναβάλη την ημερομηνίαν κατοχής διά τοιαύτην περίοδον μη υπερβαίνουσαν το εν έτος, εκτός εάν οι διάδικοι άλλως ήθελαν συμφωνήσει, και υπό την επιφύλαξιν τοιούτων όρων οίους το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει καταλλήλους. » Το εν λόγω άρθρο 11
(5)ερμηνεύθηκε στην Ανδρέας Μιχαηλίδης ν Θωμάς Σάββα Λτδ, ECLI:CY:AD:2017:A314, Πολιτική Έφεση Αρ. 285/2016, ημερομηνίας 22/09/2017 και στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A302, Πολιτική Έφεση αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/
  1. Στη τελευταία απόφαση, μεταξύ άλλων, λέχθηκαν τα εξής: « ..το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν εμποδίζεται, όταν υπάρχει έφεση, να αναστείλει την εκτέλεση μιας απόφασης δυνάμει της Δ.35,θ.
  2. Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960). Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35,θ.
  3. Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με δεδομένο ότι η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης έφεσης υποβάλλεται πρώτα στο πρωτόδικο Δικαστήριο (βλ. Δ.35, θ.19), η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στο άρθρο 11
(5)του Νόμου, η οποία δεν μας βρίσκει σύμφωνους, συνεπάγεται, δυνητικά, δραστικό περιορισμό της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος της έφεσης. Το άρθρο 11
(5)του Νόμου είναι γεγονός περιέχει ειδικές πρόνοιες αναφορικά με την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστέλλει τελική απόφαση του, όταν την εκδίδει, σε στάδιο κατά το οποίο δεν βρίσκεται στο προσκήνιο οποιαδήποτε έφεση, αναστέλλοντας το χρόνο εκτέλεσης της μέχρι και ένα έτος, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά μεταξύ των διαδίκων. Θεωρούμε ότι η εν λόγω νομοθετική διάταξη δεν είναι ασυμβίβαστη με το δικαίωμα ενός καθ' ου η αίτηση, να επιδιώξει ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και να εξασφαλίσει στην κατάλληλη περίπτωση αναστολή της εκτέλεσης διατάγματος έξωσης, εκκρεμούσης έφεσης που έχει ασκηθεί κατά της δικαστικής απόφασης, ώστε αν αυτή πετύχει η απόφαση του Εφετείου να μην καταστεί κενό γράμμα. Στο λεκτικό του άρθρου 11
(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης. » IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση τα προαναφερόμενα, τα συμπεράσματά μου είναι τα ακόλουθα. Κατ' αρχάς, αναφορικά με τις αιτιάσεις των Ιδιοκτητών ότι η υπό κρίση απόφαση δεν είναι καν εφέσιμη, αρκούμαι να σημειώσω ότι αυτό το ζήτημα δεν είναι θέμα που εμπίπτει καθ' οποιονδήποτε τρόπο στην αρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου και δεν θα με απασχολήσει. Επί της ουσίας, η προωρότητα της υπό εξέταση αίτησης, υπήρξε εξαρχής ζήτημα που με προβλημάτισε. Ζήτησα από τη δικηγόρο των Ενοικιαστών να με καθοδηγήσει σε συναφή με το αιτούμενο διάταγμα νομολογία που να επιβεβαιώνει ότι η πιθανολόγηση της έκδοσης διατάγματος έξωσης επαρκεί για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, εντούτοις, οι αποφάσεις στις οποίες παραπέμφθηκα δεν αφορούν το ζητούμενο. Προφανώς επειδή η δυνατότητα για αναστολή εκτέλεσης μιας τελικής απόφασης υφίσταται για να διασφαλίσει ότι σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης η κατάσταση που δημιούργησε η πρωτόδικη τελική κρίση είναι αναστρέψιμη,[2] και όχι για να αναστείλει εκ των προτέρων μια εν εξελίξει διαδικασία στη βάση και μόνο της πιθανότητας ότι μπορεί να εκδοθεί εναντίον των ενοικιαστών διάταγμα ανάκτησης κατοχής, όταν και εφόσον πετύχει η Κυρίως Αίτηση. Η πλευρά των Ενοικιαστών επικέντρωσε την επιχειρηματολογία της στην εισήγηση ότι το επίδικο ζήτημα εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την εν λόγω εισήγηση καθότι η διακριτική εξουσία ασκείται πάντα δικαστικά[3] και προαπαιτεί νομιμοποιητικό υπόβαθρο, αλλιώς συνιστά αυθαιρεσία.[4] Εν προκειμένω, δεν υπάρχει τελική, καθοριστική και δεκτική εκτέλεσης (execution) απόφαση επί της οποίας μπορεί να διαταχθεί η αιτούμενη αναστολή. Η ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 23/04/2019 δεν αποτελεί τέτοια απόφαση. Η έννοια της «εκτέλεσης» (execution), μεταξύ άλλων, εξετάστηκε στη In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 όπου αναφέρθηκαν τα εξής: « "Execution" in the context of the Civil Procedure Rules encompasses every proceeding designed to enforce a judgment or order. And this is the sense in which "execution" should be understood and applied under the rule here under consideration. [.] Nor is there any justification in principle for giving Ord. 35, r. 18 an interpretation wider than its wording admits, considering the drastic implications of an order staying proceedings and the limitation inherent in any such order to the right of access to the courts safeguarded by Article 30.1 of the Constitution. We shall not, of course, in these proceedings, attempt to define the ambit of Article 30; we confine ourselves to drawing attention to the fact there is no reason in principle why we should give to Ord. 35, r. 18 an interpretation broader than its plain provisions warrant. » Ομοίως, στη Παπακοκκίνου ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1 Α.Α.Δ. 692 σημειώθηκε ότι η Δ.35 θ. 18: « δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση. » Αυτό που κατ' ουσία επιδιώκουν οι Ενοικιαστές, είναι να εξασφαλίσουν προνομιακό ένταλμα τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας, πράγμα εντελώς ανεπίτρεπτο, όπως στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη (ανωτέρω) υποδεικνύεται. Με βάση τις πιο πάνω νομικές αρχές, είναι εμφανές ότι η επίδικη αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, αφού το αίτημα είναι πρόωρο και στερείται νομιμοποιητικού ερείσματος. Δεν χρειάζεται να λεχθούν περισσότερα. Η Αίτηση θα απορριφθεί. Οι λόγοι ένστασης υπ' αριθμό 10 και 14 έχουν έρεισμα. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η Αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα εις βάρος των Αιτητών στην παρούσα και Καθ' ων στην Κυρίως Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο, καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. Η Κυρίως Αίτηση παραμένει για ακρόαση στις 17/12/2019 η ώρα 10:00. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A.Neophytou Co.
(1985)1 C.L.R. 737, Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524, Νεοφύτου v. Δημητρίου
(1989)1 Α.Α.Δ. 592, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.
(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων
(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, και Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018. [2] Μεταξύ άλλων: Atkins v. G. W. Ry.
(1889), 2 T. L. R. 400. [3] Δείτε: Φυλακτού κ.ά. ν. Μιχαήλ
(1982)1 Α.Α.Δ. 204. [4] Δείτε: Σοφοκλέους κ.α. v. Παύλου
(2012)1Γ Α.Α.Δ 2047 και In Re Pelmako Development Ltd ν. In Re The Companies Law, Cap. 113
(1991)1 Α.Α.Δ 246. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.