← Κύπρος

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ, Αίτηση Αρ. K24/2015, 4/2/2019

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ, Αίτηση Αρ. K24/2015, 4/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2019:7 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου, και Σ. Χατζηχαραλάμπους και Κ. Θεοδώρου, Παρέδρων Αίτηση Αρ. K24/2015 Μεταξύ׃ ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ, από την Πάφο Αιτητών και ΧΧΧΧ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ, από την Πάφο Καθ' ου η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 07/09/2018 του Καθ' ου η Αίτηση για απόρριψη της Κυρίως Αίτησης λόγω ύπαρξης δεδικασμένου Ημερομηνία: 04/02/2019 Για τον Αιτητή / Καθ' ου στην Κυρίως Αίτηση: κα Μ. Πιερή Για τον Καθ' ου η Aίτηση / Αιτητή στην Κυρίως Αίτηση: κα Ρ. Χαραλάμπους για Α. Κακογιάννης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΙΣΤΟΡΙΚΟ Με αίτηση ημερομηνίας 07/09/2018 ο Αιτητής στην παρούσα και Καθ' ου στην Κυρίως Αίτηση, αξιώνει την απόρριψη της Κυρίως Αίτησης λόγω δεδικασμένου που προκύπτει κατ' επίκληση της τελικής Απόφασης ημερομηνίας 24/06/2015, επί του ίδιου θέματος, του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Πάφου στην Αίτηση αρ. Ε28/

  1. · Η Αίτηση υπ' αριθμό Ε28/2010 Η Αίτηση αρ. Ε28/2010 καταχωρήθηκε στις 09/06/
  2. Διάδικοι ήταν τα ίδια πρόσωπα. Αιτητικό ήταν το ακόλουθο: « α) Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίον να διατάσσεται ο Καθ' ου η αίτηση και/ή οι αντιπρόσωποι του και/ή οι υπαλλήλων του και/ή οποισδήποτε έλκει εξ αυτού δικαιώματα όπως εκκενώσει και παραδώσει τα ρηθέντα ακίνητα και παραδώσει ελεύθερη την κατοχή τους στους αιτητές και όπως παύσει να επεμβαίνει καθ' οιονδήποτε τρόπο στα ρηθέντα ακίνητα και/ή διάταγμα για ανάκτηση της κατοχής των ακινήτων σους αιτητές. β) Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίον να διατάσσεται ο Καθ' ου η αίτηση όπως πληρώσει το ποσό των €6.658,41σ που αντιπροσωπεύει τα δεδουλευμένα και απλήρωτα μηνιαία ενοίκια 3 μηνών ήτοι, του μηνός Απριλίου 2010, Μαΐου 2010 και Ιουνίου
  3. γ) Τόκους προς 9% ετησίως επί εκάστου μηνιαίου απλήρωτου ενοικίου εκ €2.219,47 μέχρι εξοφλήσεως αρχής γενομένης την 01/04/
  4. δ) Ενδιάμεσα κέρδη (mesne profits) από την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης μέχρι της παραδόσεως και/ή ανάληψη της κατοχής των πιο πάνω ακινήτων από τους αιτητές. ε) Οιονδήποτε άλλο διάταγμα ή θεραπεία κρίνει δίκαιη το Σεβαστό Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις. Στ) Τα έξοδα πλέον Φ.Π.Α.(αρ. Μητρώου 30008658C) πλέον έξοδα επίδοσης. » (ο τονισμός των λέξεων είναι δικός μου) Στις 24/06/2015, και κατόπιν πλήρους ακροαματικής εκδίκασης, το Δικαστήριο απέρριψε τόσο την Απαίτηση όσο και την Ανταπαίτηση στην Ε28/
  5. Στα πλαίσια της απόφασής του, στη σελ. 26, το Δικαστήριο ανέφερε επί λέξει: « Ο Καθ' ου η Αίτηση οφείλει ενοίκια, αυτό έχει αποδειχθεί. » Εντούτοις, το Δικαστήριο καταληκτικά απέρριψε τόσο την Απαίτηση όσο και την Ανταπαίτηση, θεωρώντας ότι, επειδή ο ιδιοκτήτης δεν απέστειλε την προβλεπόμενη στο άρθρο 11

(1)(α) του Νόμου επιστολή, εμποδιζόταν να αξιώνει τόσο την ανάκτηση της κατοχής όσο και απόφαση ως προς τα δεδουλευμένα ενοίκια. Το σχετικό απόσπασμα της εν λόγω πρωτόδικης κρίσης στην Ε28/2010 έχει ως εξής: « Οι Αιτητές δεν περιέλαβαν στην εν λόγω επιστολή ειδοποίηση για την εξόφληση καθυστερημένων ενοικίων εντός 21 ημερών, σύμφωνα με το άρθρο 11
(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα (βλέπετε πιο κάτω). Δεν έχει επίσης τεθεί ενώπιον μας οποιαδήποτε άλλη επιστολή με τέτοιο περιεχόμενο. Τίποτε από αυτά που περιλαμβάνονται στην επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών ημερομηνίας 23.3.2010 δεν αποτελούν λόγο έξωσης. Τα καθυστερημένα ενοίκια αποτελούν λόγο έξωσης, αλλά δεν στάληκε ειδοποίηση γι' αυτά. » Η εν λόγω απόφαση του Δικαστηρίου στην Ε28/2010 προφανώς δεν εφεσιβλήθηκε. Αντί έφεσης, οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα Κυρίως Αίτηση με την οποία αξιώνεται αυτολεξεί: « Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίον να διατάσσεται ο Καθ' ου η αίτηση όπως πληρώσει το ποσό των 59.554,11σ που αντιπροσωπεύει το υπόλοιπο δεδουλευμένων και απλήρωτων ενοικίων από τον Απρίλιο του 2010 μέχρι και 29/01/2013 (συμπεριλαμβανομένων) και/ή ως αναγνώριση και/ή διαπίστωση του Δικαστηρίου στην Ε28/
  1. » (ο τονισμός των λέξεων είναι δικός μου) ΙΙ. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ Η Αίτηση Στην 1η παράγραφο της Απάντησής του, ο Καθ' ου εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι τα επίδικα θέματα της παρούσας διαδικασίας δεν μπορούν να προωθηθούν λόγω δεδικασμένου. Ακολούθως, δυνάμει σχετικής ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 30/05/2018, ο Καθ' ου εξασφάλισε άδεια για προδικαστική εκδίκαση αυτού του προδικαστικού νομικού σημείου. Εν συνεχεία, με την παρούσα αίτηση, ο Καθ' ου αξιώνει: « Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απορρίπτει και/ή παραμερίζει και/ή ακυρώνει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση για τον λόγο ότι η προώθηση της από τους Καθ' ων η αίτηση συνιστά κατάχρηση της Δικαστικής Διαδικασίας και/ή λόγω της παραβίασης της Αρχής του Δεδικασμένου. » Η νομική βάση της αίτησης εδράζεται στη Διαταγή 27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και σε γεγονότα που αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του Αιτητή / Καθ' ου στην Κυρίως Αίτηση. Επισυνάπτει συναφώς, ως «Τεκμήριο Α», την Κυρίως Αίτηση και ως «Τεκμήριο Β» την τελική απόφαση στην Ε28/
  2. Η Ένσταση Οι Αιτητές στην Κυρίως Αίτηση και Καθ' ων στην παρούσα ενίστανται στο αίτημα και προς τούτο καταχώρησαν μακροσκελή Ένσταση ημερομηνίας 31/10/2018, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους Ένστασης: « (α) Προδικαστικά εγείρεται Ένσταση καθ' ότι η αίτηση ημερ. 07/09/2018 δεν συνάδει και/ή δεν στηρίζεται στην άδεια ημερ. 30/05/2018 που δόθηκε από το Δικαστήριο στη βάση της αίτησης ημερ. 23/01/2018 δια της οποία ζητήθηκε και δόθηκε άδεια ημερ. 30/05/2018 προδικαστικής εκδίκασης του νομικού σημείου του Δεδικασμένου προ της ακροάσεως της Κυρίως Αιτήσεως. Η υποβληθείσα Αίτηση ημερ. 07/09/2018 δεν περιλαμβάνει αίτημα, ως η δοθείσα άδεια, ούτε εντάσσεται στα πλαίσια της προνοούμενης από τους θεσμούς και την άδεια του Δικαστηρίου διαδικασία (προδιαδικασία) αλλά έχει ως μόνο και κύριο αίτημα την απόρριψη και/ή τον παραμερισμό και/ή την ακύρωση της Κυρίως Αιτήσεως. (β) Η Αίτηση ημερ. 07/09/2018 είναι αβάσιμη και αστήρικτη σε ότι αφορά τη νομική της βάση και σε ότι αφορά τα γεγονότα. (γ) Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση του Καθ' ου η Αίτηση - Αιτητή δεν δικαιολογούν την αιτούμενη από αυτόν θεραπεία. (δ) Δεν υπάρχει κανένας λόγος και αιτιολογημένη βάση για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή των θεραπειών που εξαιτείται ο Καθ' ου η Αίτηση - Αιτητής. (ε) Ο Καθ' ου η Αίτηση - Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση που θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου κατά την έκδοση της απόφασής του και/ή παρουσίασε αυτά κατά τα τρόπο παραπλανητικό και/ή αναληθή. (στ) Η ένορκος δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ανεπαρκής, ασαφής και αβάσιμη. (ζ) Η παρούσα Αίτηση στην παρούσα περίπτωση και τη δεδομένη χρονική στιγμή, αφού δηλαδή η ακροαματική διαδικασία είχε ήδη προγραμματιστεί και/ή ξεκινήσει, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και έχει ως μοναδικό στόχο την καθυστέρηση της εκδίκασης της Αίτησης και/ή τον εκτροχιασμό και/ή δυσχέρεια και/ή επιβράδυνση της όλης διαδικασίας και/ή τη δημιουργία τεχνητών δυσκολιών και κατά συνέπεια την παρεμπόδιση της ακροαματικής διαδικασίας. (η) Η Αίτηση ημερ. 07/09/2018 είναι παράτυπη και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντίθετη των Διαδικαστικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου για το λόγο ότι το αιτητικό της Αίτησης ως η παράγραφος υπό αριθμό 1 είναι λανθασμένο και/ή άνευ ισχύος καθότι είναι νόμω και ουσία αβάσιμο, πλημμελές και/ή ελλιπές και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί. (θ) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση της αιτούμενης θεραπείας, ήτοι της έκδοσης διατάγματος απόρριψης και/ή παραμερισμού και/ή ακύρωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης. (ι) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για απόφαση ύπαρξης δεδικασμένου πλην της αναγνώρισης από το Δικαστήριο στην απόφαση της Αίτησης Ε28/2010 ότι ο Καθ' ου η Αίτηση/Αιτητής οφείλει το δια της Κυρίως Αιτήσεως αξιούμενο ποσό. (κ) Δεν υπάρχουν και/ή δεν αποκαλύφθηκαν επαρκείς λόγοι και/ή στοιχεία που να καταδεικνύουν το ουσιώδες και/ή τη χρησιμότητα και/ή αναγκαιότητα της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. (λ) Ο Καθ' ου η Αίτηση - Αιτητής έχει αλλότριους σκοπούς. (μ) Οι Αιτητές - Καθ' ών η Αίτηση ακολούθησαν πάντοτε την ορθή και/ή ενδεδειγμένη διαδικασία, με βάση το Νόμο και τους Θεσμούς. (ν) Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επιφέρει τέτοια βλάβη στους Αιτητές-Καθ' ών η Αίτηση που δεν θα είναι δυνατόν να αποζημιωθούν με έξοδα καθότι επηρεάζονται αρνητικά τα δικαιώματά τους λόγω του ότι ο Καθ' ου η Αίτηση -Αιτητής αρνείται και/ή αμελεί για μεγάλο χρονικό διάστημα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του και λόγω του ότι έχει ήδη η ακροαματική διαδικασία ξεκινήσει και/ή προγραμματιστεί. (ξ) Οι περιστάσεις της υπόθεσης απαιτούν για σκοπούς ορθότητας και δικαιοσύνης όπως απορριφθούν οι αξιώσεις του Καθ' ου η Αίτηση - Αιτητή ως η Αίτησή του ημερ. 07/09/2018 και συνεχιστεί η ακρόαση της Αίτησης έτσι ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους Αιτητές - Καθ' ών η Αίτηση να ενδύσουν με εκτελεστότητα την αναγνώριση και/ή διαπίστωση του Δικαστηρίου στην Αίτηση υπ' αριθμό Ε28/2010 και, κατ' επέκταση, να αποτελέσει αντικείμενο λήψης μέτρων δια της δικαστικής οδού για διεκδίκηση των οφειλόμενων ενοικίων τα οποία και διαπιστώθηκαν υπό του Δικαστηρίου στην Αίτηση Ε28/2010 με την Αίτηση Κ24/2015 και έκδοση εκτελεστής απόφασης προς είσπραξη των οφειλόμενων ενοικίων. » Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. ΧΧΧΧ Κακογιάννη δικηγόρου και πληρεξούσιου αντιπροσώπου των Καθ' ων στην παρούσα διαδικασία, ο οποίος αρνείται τις αιτούμενες θεραπείες, αναφέρεται στο ιστορικό της διαφοράς και προβαίνει σε εκτεταμένη επιχειρηματολογία και επισυνάπτει και αυτός την Κυρίως Αίτηση και την απόφαση στην Ε28/
  3. Στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων θα επανέλθω εάν κρίνω σκόπιμο στη συνέχεια. Η Ακροαματική Διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων δόθηκαν στο Δικαστήριο στις 12/12/2018 και η απόφαση επιφυλάχθηκε. Στην αγόρευσή τους οι δικηγόροι των Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση ισχυρίζονται ότι οι δύο αιτήσεις έχουν «διαφορετικό αντικείμενο» και ότι «η Αίτηση Κ24/2015 αφορά αξίωση πληρωμής ποσού άλλου από αυτό που αξίωναν οι Καθ' ων στην Ε28/2010 καθώς αντιπροσωπεύει ενοίκια που αντιστοιχούν σε μια εντελώς διαφορετική περίοδο». Προσθέτουν ότι το ποσό στην Ε28/2010 οι Αιτητές το διεκδικούσαν «υπό τη μορφή ενδιάμεσων κερδών», ενώ στην παρούσα Αίτηση «αυτό που αξιώνουν είναι την καταβολή ποσού που αντιστοιχεί σε δεδουλευμένα ενοίκια και όχι σε ενδιάμεσα κέρδη». Θεωρούν ότι οι θέσεις τους αυτές υποστηρίζονται από τα λεχθέντα στη Γιούκκα Νίκη ν. Ανδρέα Μιχαηλίδη
(2003)1 ΑΑΔ
  1. Συμπληρώνουν ότι, τα επίδικα θέματα της παρούσας δεν μπορούσαν με εύλογη φροντίδα να εγερθούν εκ μέρους των Αιτητών στην προηγηθείσα διαδικασία της Ε28/
  2. Αντίθετη είναι η θέση των δικηγόρων του Καθ' ου και Αιτητή στην παρούσα. Ισχυρίζονται ότι υφίσταται τελεσίδικη απόφαση και ταύτιση τόσο διαδίκων όσο και επίδικων θεμάτων. Τονίζουν συναφώς ότι και στις δύο αιτήσεις αξιώνονται ενοίκια για το ίδιο χρονικό διάστημα και επικεντρώνουν την επιχειρηματολογία τους σε υποθέσεις που κρίθηκε ότι το δεδικασμένο επεκτείνεται σε ζητήματα που μπορούσαν να εγερθούν αλλά δεν εγέρθηκαν κατά την προηγηθείσα διαδικασία. Υποστηρίζουν περαιτέρω πως η συμπεριφορά των Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση απολήγει σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Σχετική με το υπό εξέταση ζήτημα είναι η Διαταγή 27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία διαλαμβάνει τα εξής: «
  3. Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.
  4. If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just.
  5. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.
  6. No action or proceeding shall be open to objection on the ground that a merely declaratory judgment or order is sought thereby, and the Court may make binding declarations of right whether any consequential relief is or could be claimed, or not. » Η 3η παράγραφος της Διαταγής 27 ουσιαστικά αναπαράγει τη Διαταγή
  7. θ. 5 των παλαιών αγγλικών Θεσμών. Πρόκειται για εξουσία του Δικαστηρίου να απορρίψει την αγωγή όταν δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής. Η εμβέλεια της εν λόγω διαταγής σχολιάσθηκε προσφάτως στη CYPROMAN SERVICES LTD ν. Martin JOHN COWARD Πολ. Έφεση αρ. 140/2012, ημερομ. 04/04/2018, όπου μεταξύ άλλων, λέχθηκαν τα εξής: « Πρόκειται δε για εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο σε απλές και έκδηλες περιπτώσεις όπου το δικόγραφο κρίνεται ως αναντίλεκτα ανυπόστατο και που το ελάττωμα δεν μπορεί να θεραπευθεί με εύλογη τροποποίηση. » Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958 στη σελίδα 575 υπό τον τίτλο «No Reasonable Cause of Action» παρατίθεται περιπτωσιολογία όπου δεν στοιχειοθετήθηκε εύλογο αγώγιμο δικαίωμα. Μεταξύ των περιπτώσεων που παρατίθενται είναι και υποθέσεις όπου για το επίδικο θέμα υφίστατο δεδικασμένο. Η έννοια του Δεδικασμένου. Το δεδικασμένο θεμελιώνεται στην αρχή της τελεσιδικίας και στοχεύει να προστατεύσει ένα διάδικο από την ανάγκη να υποχρεωθεί να προστατεύσει τον εαυτό του δύο φορές.[1] Προαπαιτεί ύπαρξη τελικής δικαστικής απόφασης από Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί του επίδικου θέματος. Η δικαστική απόφαση, εξαιρουμένου του δικαιώματος έφεσης, δεσμεύει τους διαδίκους, επιλύει τη διαφορά της αγωγής, καθιστώντας το αγώγιμο δικαίωμα δεδικασμένο[2] και εμποδίζοντας τους διαδίκους να επιζητήσουν θεραπεία για τα ίδια επίδικα θέματα. Το δεδικασμένο προκύπτει όποτε υπάρχει ταυτότητα των συμφερόντων (δηλαδή τα επίδικα ζητήματα της μίας αγωγής είναι τα ίδια με την δεύτερη αγωγή) και ταυτότητα των διαδίκων.[3] Η δέσμευση που προκύπτει από το δεδικασμένο βαρύνει τόσο τους διαδίκους και τους διαδόχους τους. Είναι αδιάφορο εάν η τελική απόφαση εκ της οποίας προκύπτει το δεδικασμένο έχει εξασφαλιστεί κατόπιν ακροαματικής εκδίκασης ή εκ συμφώνου.[4] Η σχετική αρχή του δεδικασμένου εφαρμόζεται επεκτείνεται και σε ζητήματα που θα μπορούσαν να είχαν εγερθεί στην πρώτη διαδικασία.[5] Στη K.S.R. Comercio κλπ ν. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 ΑΑΔ 309 λέχθηκε: « Σαν θέμα γενικής πολιτικής του δικαίου, η παράλειψη διαδίκου να εγείρει σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία στα δικογραφήματα του ή την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε, ή να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με οτιδήποτε θα μπορούσε να στηρίζει την υπόθεση ή υπεράσπισή του δε δικαιολογεί ούτε επιτρέπει νέο δικαστικό αγώνα με αντικείμενο ό,τι παραλείφθηκε. Αυτό θα σήμαινε την τμηματική εκδίκαση των διαφορών κατ' επιλογήν του διαδίκου και τη διαιώνιση τους. Έτσι, η αρχή της τελεσιδικίας, που είναι κοινωνικά επιβεβλημένη, θα υφίστατο καίριο πλήγμα.. » Συναφώς, με την έκδοση της τελικής δικαστικής απόφασης, το αγώγιμο δικαίωμα επί του οποίου βασίστηκε η προσφυγή στο Δικαστήριο παύει να ισχύει. Τούτο διότι, θεωρείται ότι ενσωματώνεται στην εκδοθείσα δικαστική απόφαση η οποία δημιουργεί υποχρέωση ανώτερης φύσης.[6] Στο Halsbury's Laws of England 5η Έκδοση, Τόμος 12, σελ. 94 παρ.1190 κ.ε. αναφέρονται τα ακόλουθα: «
  1. Cause of action merged in the judgment. [..] A claimant who has once sued a defendant to judgment cannot, while the judgment stands, though unsatisfied, sue him again for the same cause, not because he is estopped from doing so (although he, as well as the defendant, is estopped from averring anything contrary to the record), but because the cause of action is merged in the judgment, which creates an obligation of a higher nature. » IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση τα προαναφερόμενα, είναι σαφές ότι ενώπιον μου βρίσκεται μια κλασσική περίπτωση ύπαρξης δεδικασμένου. Επεξηγώ. Είναι δεδομένο ότι υφίσταται τελεσίδικη απόφαση Δικαστηρίου που είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί. Ομοίως, αδιαμφισβήτητη είναι η ταυτότητα των διαδίκων. Όσον αφορά την ταυτότητα του επίδικου θέματος, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός της πλευράς των Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση ότι με την παρούσα διαδικασία αξιώνεται η πληρωμή ποσού άλλου από αυτό που αξιωνόταν στην Ε28/2010 «καθώς αντιπροσωπεύει ενοίκια που αντιστοιχούν σε μια εντελώς διαφορετική περίοδο». Κατ' αρχάς, υπενθυμίζω ότι το δεδικασμένο επεκτείνεται και σε ζητήματα που θα μπορούσαν να είχαν εγερθεί στην πρώτη διαδικασία.[7] Στη συχνά αναφερόμενη υπόθεση Henderson v. Henderson [1843] 3 Hare 100 λέχθηκε επί τούτου: « In trying this question I believe I state the rule of the court correctly when I say that, where a given matter becomes the subject of litigation in, and of adjudication by, a court of competent jurisdiction, the court requires the parties to that litigation to bring forward their whole case, and will not (except under special circumstances) permit the same parties to open the same subject of litigation in respect of matter which might have been brought forward as part of the subject in contest, but which was not brought forward, only because they have, from negligence, inadvertence, or even accident, omitted part of their case. The plea of res judicata applies, except in special cases, not only to points upon which the court was actually required by the parties to form an opinion and pronounce a judgment, but to every point which properly belonged to the subject of litigation, and which the parties, exercising reasonable diligence, might have brought forward at the time. » Όμως εν προκειμένω δεν είναι καν η περίπτωση όπου προωθείται αγώγιμο δικαίωμα που θα έπρεπε να είχε εγερθεί στην Ε28/2010 αλλά δεν εγέρθηκε, είτε από αμέλεια, είτε από παράλειψη είτε για άλλους λόγους. Το υπό εξέταση αγώγιμο δικαίωμα είχε σαφώς εγερθεί στα πλαίσια της Ε28/2010 και σχετίζεται με οφειλές ενοικίων και ενδιάμεσων ωφελημάτων που εδράζονται στα ίδια γεγονότα και αφορούν ακριβώς την ίδια χρονική περίοδο. Η διατύπωση του περιεχομένου της αιτούμενης υπό «Β.(α)» θεραπείας όπου ρητά αναφέρεται σε απαίτηση δυνάμει «αναγνώρισης και/ή διαπίστωσης του Δικαστηρίου στην Ε28/2010», επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Ούτε βεβαίως συμφωνώ με την εισήγηση των Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση ότι δυνάμει της Ε28/2010 αναγνωρίστηκε δικαίωμα σε αυτούς να επανέλθουν με νέα Αίτηση. Έχω παραθέσει ανωτέρω τι αποφασίστηκε στα πλαίσια της Ε28/2010 και με ποιο σκεπτικό. Στην Ε28/2010 το Δικαστήριο εξέτασε επί της ουσίας το κατά πόσο οφείλονται ενοίκια για την ίδια επίδικη περίοδο, διαπίστωσε στην ύπαρξή τους και προχώρησε σε επακριβή υπολογισμό τους. Εντούτοις, εν τέλει αποφάσισε τη μη έκδοση απόφασης υπέρ των ιδιοκτητών για τα συγκεκριμένα δεδουλευμένα ενοίκια, καθότι θεώρησε ότι απουσίαζε ένα αναγκαίο προαπαιτούμενο, ήτοι η αποστολή σχετικής ειδοποίησης με βάση το άρθρο 11(α) του Νόμου, υποδεικνύοντας επ' αυτού ότι η επιστολή τερματισμού που απεστάλη τότε αφορούσε άλλα θέματα. Η εν λόγω πρωτόδικη κρίση, ότι δηλαδή για την επιδίκαση οφειλόμενων ενοικίων και μόνο απαιτείται η αποστολή συγκεκριμένης γραπτής ειδοποίησης με βάση το άρθρο 11(α) του Νόμου είναι ένα θέμα που θα μπορούσε να αμφισβητηθεί μέσω έφεσης. Όμως, και όπως επεξηγείται στο σύγγραμμα Spencer Bower and Handley: Res Judicata, σελ. 6 παρ. 1.14 - «Correctness of the decision not relevant», ως προς τη διαπίστωση ύπαρξης δεδικασμένου, ουδεμία σχετικότητα έχει εάν η απόφαση που το δημιούργησε μπορεί να είναι εσφαλμένη. Η όποια απόφαση, εφόσον δεν έχει κατ' έφεση ανατραπεί, παραμένει ισχυρή, δεσμευτική και δημιουργεί δεδικασμένο για τους διαδίκους. Και οι Αιτητές στην Κυρίως Αίτηση δεν μπορούν να διεκδικούν με την παρούσα Αίτηση τις ίδιες θεραπείες τις οποίες δεν απέδειξαν στα πλαίσια της απορριφθείσας Ε28/
  2. Ούτε η δεύτερη εισήγηση των δικηγόρων των Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση ότι στην παρούσα Αίτηση «αυτό που αξιώνουν είναι την καταβολή ποσού που αντιστοιχεί σε δεδουλευμένα ενοίκια και όχι σε ενδιάμεσα κέρδη» γίνεται αποδεκτή, καθότι, το επίδικο ζήτημα εξετάζεται στη βάση των συγκεκριμένων γεγονότων που το θεμελιώνουν και όχι με βάση τη νομική επένδυση με την οποία τα γεγονότα προωθούνται δικαστικά. Το «αγώγιμο δικαίωμα» σημαίνει, απλά, εκείνα τα αναγκαία γεγονότα η ύπαρξη και η απόδειξη των οποίων παρέχει δικαίωμα σε ένα άτομο να εξασφαλίσει από το Δικαστήριο θεραπεία εναντίον ενός άλλου προσώπου.[8] Σε ενδιαφέρουσα ανάλυση, με παραπομπή στις ιστορικές καταβολές της εν λόγω έννοιας, είχε προβεί ο δικαστής Diplock στη Letang v. Cooper [1964] 2 All ER 929, προσδιορίζοντας ως εξής: « a cause of action is simply a factual situation the existence of which entitles one person to obtain from the court a remedy against another person » Στην εν λόγω απόφαση τονίσθηκε συναφώς ότι από το 1873 και εντεύθεν το αγώγιμο δικαίωμα δεν προσδιορίζεται με βάση τη νομική βάση της απαίτησης, δηλαδή το «form of action», αλλά στη βάση της συγκεκριμένης κατάστασης γεγονότων. Το σχετικό χαρακτηριστικό απόσπασμα έχει ως εξής: « But it is essential to realise that when, since 1873, the name of a form of action is used to identify a cause of action, it is used as a convenient and succinct description of a particular category of factual situation which entitles one person to obtain from the court a remedy against another person. To forget this will indeed encourage the old forms of action to rule us from their graves. » Σε πλήρη ευθυγράμμιση με τα προαναφερόμενα βρίσκεται η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αφού κατ' επανάληψη[9] έχει υποδειχθεί ότι: « το αγώγιμο δικαίωμα συναρτάται με τα γεγονότα τα οποία το στοιχειοθετούν και όχι με το χαρακτηρισμό ο οποίος του αποδίδεται από τους διαδίκους. » Όσον αφορά δε την παραπομπή μου στην υπόθεση Γιούκκα (ανωτέρω) που επικαλείται η πλευρά των ιδιοκτητών, δεν είναι επί του θέματος. Σε εκείνη την υπόθεση το ουσιαστικό επίδικο ζήτημα ήταν κατά πόσο ήταν λογική η απαίτηση για ανάκτηση κατοχής. Πλην μιας συνοπτικής αναφοράς ως προς το ιστορικό των πρωτοδίκως διαμειφθέντων, ουδόλως απασχόλησαν το Ανώτατο ζητήματα δεδικασμένου και δεν προκύπτει μέσω της εν λόγω απόφασης επιβεβαίωση της εισήγησης των Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση. Ούτε οι υπό (α) έως (ξ) λόγοι ένστασης που εκτίθενται στη σχετική ένσταση των Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση διαφοροποιούν την κατάσταση. Οι πλείστοι εξ αυτών κρίνονται μη σχετικοί με το υπό εξέταση θέμα. Αρκούμαι να σημειώσω ότι η παρούσα Αίτηση γίνεται συμφώνως της εξασφαλισθείσας από το Δικαστήριο άδειας και οι περί αντιθέτου εισηγήσεις δεν γίνονται αποδεκτές. Επίσης, τα επίδικα γεγονότα είναι σαφώς προσδιορισμένα. Το ίδιο ισχύει και για τη νομική βάση της αίτησης. Ανακεφαλαιώνοντας, οι προϋποθέσεις στοιχειοθέτησης του δεδικασμένου έχουν καταδειχθεί αφού υπάρχει τελική απόφαση μεταξύ των ιδίων προσώπων για τα ίδια επίδικα θέματα. Συνακόλουθα, οι Αιτητές στην Κυρίως Αίτηση, λόγω δεδικασμένου, δεν έχουν αποκαλύψει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα για προώθηση της παρούσας διαδικασίας. Επιπροσθέτως, παρούσα αξίωσή τους απολήγει σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Αναπόδραστα, η Κυρίως Αίτηση θα απορριφθεί. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των προαναφερόμενων, και με τη σύμφωνη γνώμη των παρέδρων, η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Η Κυρίως Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ Αιτητή στην παρούσα και Καθ' ου στην Κυρίως Αίτηση, στην κλίμακα της αξίωσης ήτοι €50.000 - €100.
  3. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.).............. (Υπ.).............. Στ. Χατζηχαραλάμπους Κ. Θεοδώρου Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Χριστοφή (Παπέττας) ν. Σ. & Μ. Φλοκκάς Λτδ κ.α.
(2001)1Γ ΑΑΔ 1703. [2] Γαβριήλ ν. Αγαπίου
(1998)1(Γ) ΑΑΔ
  1. [3] Χωματένος ν. Σταυρινού Πολιτική Έφεση αρ. 62/2011, ημερομηνίας 17/12/
  2. [4] Φιλελεύθερος ν. Σοφοκλέους
(2003)1Α Α.Α.Δ 549. [5] Χριστοφή (Παπέττας) ν. Σ. & Μ. Φλοκκάς Λτδ (ανωτέρω). [6] King v Hoare
(1844)13 M & W 495. [7] Χριστοφή (Παπέττας) ν. Σ. & Μ. Φλοκκάς Λτδ κ.α.
(2001)1Γ ΑΑΔ 1703 [8] Halsbury's Laws of England/Civil Procedure (Volume 11
(2015), paras 1-503 Basic Procedural Provisions/
(1)Basic Definitions Used in Procedure/115. Cause of action. [9] Alexandros Evangelou Camera House v. Minerva Finance & Investment Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1734, Ξενοφώντος ν. Αναστασίου Πολιτική Έφεση αρ. 332/2012, ημερομηνίας 23/11/2018 και Γεωργίου ν. Τηλεμάχου, Πολιτική Έφεση Ε41/2013, ημερομηνίας 18/10/2018. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.