ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ κ.α. ν. ΙΩΑΝΝΟΥ, Αίτηση Αρ. Κ21/2013, 23/1/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2019:2 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου και Φ. Βλαδιμήρου και Χ. Παπαδόπουλου, Παρέδρων Αίτηση Αρ. Κ21/2013 Μεταξύ׃
- ΧΧΧΧ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ, εκ Πάφου
- ΧΧΧΧ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ, εκ Πάφου Αιτητών και XXXXX XXXXX ΙΩΑΝΝΟΥ, από τη Λεμεσό Καθ' ης η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 19/10/2018 για επανάνοιγμα της υπόθεσης μετά την επιφύλαξή της. Ημερομηνία: 23/01/2019 Η Αιτήτρια / Καθ' ης η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση εμφανίζεται αυτοπροσώπως. Για τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 στην παρούσα αίτηση / Αιτητές στην κυρίως Αίτηση: κος Μιλτιάδης Γεωργιάδης. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ι. Η ΑΙΤΗΣΗ Η απόφαση επί της Κυρίως Αίτησης στην παρούσα υπόθεση επιφυλάχθηκε στις 03/10/
- Mε αίτηση ημερομηνίας 19/10/2018, η Καθ' ης η Αίτηση αξιώνει: « Α. Διάταγμα (και/ή χορήγηση άδειας) του Δικαστηρίου το οποίο να επιτρέπει το επανάννοιγμα της υπόθεσης, μετά την επιφύλαξη της απόφασης του Σεβαστού Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα (και/ή χορήγηση άδειας του Δικαστηρίου), που να επιτρέπει στην Καθ' ης η Αίτηση να συμπληρώσει την τελική αγόρευση της και/ή να παραθέσει περαιτέρω διευκρινίσεις επί συγκεκριμένης ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας. » Η νομική βάση της αίτησής της εδράζεται στις Διαταγές 38 θ.1, 48 θ.θ. 1-4, 8 και 9 και Δ.57 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως επίσης «στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη νομολογία». Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η υπό αναφορά αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση ημερομηνίας 19/10/2018 της ίδιας της Αιτήτριας στην παρούσα Αίτηση και Καθ' ης στην Κυρίως Αίτηση. Επιγραμματικά, η Καθ' ης, παραπέμποντας στο Τεκμήριο 41 που καταχωρήθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία, ισχυρίζεται ότι από τις 23/06/2011 μεταβίβασε την επικαρπία του επίδικου υποστατικού στον υιό της XXXXX και ο τελευταίος στις 28/05/2012 μεταβίβασε το ½ της επικαρπίας στην αδελφή του XXXXX. Συμπληρώνει ότι το γεγονός αυτό το ανέφερε στον ΜΑ1 όταν έτυχε να βρίσκεται στο εστιατόριό του για φαγητό και μάλιστα του είπε «ότι αυτό δεν επηρεάζει σε καμία περάτωση [εννοεί προφανώς περίπτωση] το καθεστώς ενοικίασης και το ενοίκιο να συνεχίζει να το καταθέτει στον ίδιο λογαριασμό και εγώ κανονίζω τα παιδιά μου.» Ισχυρίζεται ότι «δεν γνώριζα καθ' όλη της διάρκεια της δίκης. ότι αυτοί που έπρεπε να ήταν Καθ' ων η Αίτηση, ήταν οι επικαρπωτές,» για αυτό δεν προέβη σε κάποιο σχολιασμό μέχρι και την επιφύλαξη της απόφασης. Περιήλθε εις γνώση της το ζήτημα όταν μια συνάδελφός της, της έδειξε ένα απόκομμα εφημερίδας σε σχέση με θέματα ενοικιοστασίου. Απευθύνθηκε προφορικά στο Δικαστήριο, ζητώντας άδεια για περαιτέρω διευκρινίσεις ως προς την τελική της αγόρευση. Η απάντηση του Δικαστηρίου ήταν να απευθυνθεί στην άλλη πλευρά, και εφόσον υπήρχε συναίνεση θα τους άκουε την επόμενη δικάσιμο. Η απάντηση που έλαβε από τους συναδέλφους της ήταν αρνητική. Παρόλα αυτά ζήτησε από το Δικαστήριο προφορικά και μονομερώς να οριστεί η υπόθεση για «περαιτέρω διευκρινίσεις» αίτημα το οποίο απορρίφθηκε εξ ου και η καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Χαρακτηρίζει άκρως αναγκαία την παρούσα αίτηση. Προσθέτει ότι είναι πολύ σοβαρό και αμιγώς νομικό το όλο ζήτημα και είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. ΙΙ. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Οι Αιτητές ενίστανται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και προς τούτο καταχώρησαν σχετική Ένσταση ημερομηνίας 06/11/2018 προβάλλοντας 4 λόγους Ένστασης. Οι λόγοι ένστασης είναι ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για εκδόση του αιτούμενου διατάγματος (1ος Λόγος Ένστασης), ότι η Αιτήτρια δεν απέσεισε το βάρος ότι η διακριτική εξουσία πρέπει να ασκηθεί υπέρ της (2ος Λόγος Ένστασης), η αοριστία του αιτούμενου διατάγματος (3ος Λόγος Ένστασης), και ότι η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική (4ος Λόγος Ένστασης). Η Ένσταση υποστηρίζεται από το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου. Σε πιο αναλυτικό σχολιασμό των εκατέρωθεν θέσεων, εφόσον κρίνω σκόπιμο, θα προβώ στη συνέχεια. Προέχει, για σκοπούς πληρέστερης κατανόησης, η παράθεση ενός σύντομου ιστορικού. ΙΙΙ. ΙΣΤΟΡΙΚΟ H Κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε στις 13/11/
- Η Απάντηση και Ανταπαίτηση υποβλήθηκε στις 30/01/
- Η Ανταπάντηση και Απάντηση στην Ανταπαίτηση καταχωρήθηκε στις 10/06/
- Στις 18/05/2015, καταχωρήθηκε εκ μέρους της Καθ' ης «Περαιτέρω Απάντηση» στην οποία εμπεριέχεται και περαιτέρω Ανταπαίτηση. Τούτο το δικόγραφο καταχωρήθηκε δυνάμει σχετικής ενδιάμεσης Δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 07/05/
- Στις 22/05/2015, καταχωρήθηκε «Απάντηση στην Περαιτέρω Απάντηση & Υπεράσπιση στην Περαιτέρω Ανταπαίτηση». Στις 05/01/2016, καταχωρήθηκε Τροποποιημένη Απάντηση και Ανταπαίτηση, δυνάμει νέας σχετικής ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου που μεσολάβησε στις 17/12/
- Στις 15/01/2016, καταχωρήθηκε Τροποποιημένη Ανταπάντηση & Απάντηση στην Απάντηση. Στις 04/02/2016, η πλευρά της Καθ' ης καταχώρησε αίτηση για Προδικαστική Εκδίκαση των προδικαστικών ενστάσεων που εγείρει στην Τροποποιημένη Απάντησή της. Στις 22/08/2016, το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του, απέρριψε την αίτηση Προδικασίας θεωρώντας ότι ουσιαστικά γεγονότα αμφισβητούνται και όλα τα ζητήματα θα πρέπει να εξεταστούν «εντός του πλαισίου της δίκης». Στις 20/11/2017, ξεκίνησε η ακροαματική διαδικασία της Κυρίως Αίτησης. Η διαδικασία υπήρξε μακρά καθότι, μεσολάβησαν και διάφορες ενδιάμεσες διαδικασίες για τις οποίες εκδόθηκαν σχετικές ενδιάμεσες αποφάσεις. Συγκεκριμένα, στις 10/01/2018, απορρίφθηκε η αίτηση τροποποίησης της Απάντησης της Καθ' ης ημερομηνίας 27/11/
- Ομοίως, στις 06/06/2018 απορρίφθηκε και η δεύτερη αίτηση για τροποποίηση της Απάντησης της Καθ' ης. Οι τελικές αγορεύσεις επί της Κυρίως Αίτησης δόθηκαν μόλις στις 03/10/2018, ενώ επιπροσθέτως, κατά την αναφερόμενη ημερομηνία, δόθηκε η ευκαιρία σε κάθε πλευρά να προσθέσει προφορικώς οτιδήποτε άλλο έκρινε σκόπιμο. Στις 19/10/2018, ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας αίτησης Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση της ενόρκως δηλούσας . Οι σχετικές αγορεύσεις των διαδίκων έλαβαν χώρα στις 21/11/2018 οπόταν και το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφασή του. Είχα σχετικά την ευκαιρία να αναγνώσω με προσοχή τα γραπτά κείμενα που προσκομίστηκαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. ΙV. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Όπως εξηγείται στη Γεώργιος Μαυρογένης ν. Βουλής των Αντιπροσώπων κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 49 η επιφύλαξη δικαστικής απόφασης δεν αποτελεί στάδιο της διαδικασίας. Το επανάνοιγμα υπόθεσης, στην οποία η απόφαση έχει επιφυλαχθεί, μπορεί να διαταχθεί μόνο εφόσον το δικαστήριο διαπιστώσει ότι αυτό επιβάλλει το συμφέρον της δικαιοσύνης, λόγω γεγονότων τα οποία προέκυψαν μετά την επιφύλαξη της απόφασης. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « Η επιφύλαξη δικαστικής απόφασης δεν αποτελεί στάδιο της διαδικασίας. Όπως επισημαίνεται στη Δημοκρατία ν. Ηρακλέους (Αρ.1),
(1994)2 Α.Α.Δ. 213, η έκδοση της δικαστικής απόφασης αποτελεί καθήκον του δικαστηρίου μόλις αυτό καταλήξει στην ετυμηγορία του. Το επανάνοιγμα υπόθεσης, στην οποία η απόφαση έχει επιφυλαχθεί, μπορεί να διαταχθεί μόνο εφόσον το δικαστήριο διαπιστώσει ότι αυτό επιβάλλει το συμφέρον της δικαιοσύνης, λόγω γεγονότων τα οποία προέκυψαν μετά την επιφύλαξη της απόφασης - (βλ. Δημοκρατία ν. Σαμψών
(1991)1 Α.Α.Δ. 848· Παπαϊωάννου και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1991)3 Α.Α.Δ. 659·Ορφανίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Υποθέσεις Αρ. 416/88 και 445/88 - 14/2/92) και Συμεωνίδου και Άλλοι ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1)
(1993)3 Α.Α.Δ. 165. Βλ., επίσης, Payiatas v. Republic
(1984)3 C.L.R. 1239, 1245). Η επιθυμία διαδίκου να προβάλει περαιτέρω επιχειρηματολογία προς στήριξη των θέσεών του, στην ουσία απολήγει στην επανακρόαση της υπόθεσης και την παροχή δεύτερης ευκαιρίας στο διάδικο ν' αναπτύξει την υπόθεσή του. Η παροχή δεύτερης ευκαιρίας στο διάδικο ν' ακουστεί πλήττει το θεμέλιο των κανόνων απονομής της δικαιοσύνης, που συναρτά την τελεσιδικία με το κλείσιμο της υπόθεσης των αντιδίκων. » Ομοίως, στη Δημοκρατία ν. Σαμψών
(1991)1 Α.Α.Δ. 848 λέχθηκε ότι: « Μετά τη συμπλήρωση των αγορεύσεων και την επιφύλαξη της απόφασης, το μόνο που απομένει προς ολοκλήρωση της διαδικασίας, και εκπλήρωση του δικαστικού έργου, είναι η έκδοση της απόφασης. » Κατά τον ίδιο τρόπο, στη Pell Frischmann Consultants Ltd v. Δημοκρατίας
(2001)1Α Α.Α.Δ 33 αναφέρθηκε πως: « Η κορυφαία αρχή για επανάνοιγμα υπόθεσης είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης όποτε όμως διαπιστώνεται η ύπαρξη σχετικών γεγονότων που συνέβηκαν μετά την επιφύλαξη της απόφασης. » Στη σχετικά πρόσφατη απόφαση Μιχαήλ ν Λαπίθη κ.α., Πολιτική Έφεση αρ. 336/11, ημερομηνίας 12/01/18 το Ανώτατο Δικαστήριο προχώρησε σε επανάνοιξη της Έφεσης καθότι είχε μεσολαβήσει ο θάνατος της εφεσείουσας δύο περίπου χρόνια μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης, καλώντας τους συνηγόρους να τοποθετηθούν κατά πόσο το γεγονός αυτό επηρέαζε το ύψος των συμφωνηθεισών μελλοντικών αποζημιώσεων. Σημειώθηκε μεταξύ άλλων: « Κατά την ετοιμασία της απόφασης προέκυψε η ανάγκη επανάνοιξης της έφεσης ώστε να τεθεί ερώτημα στους δικηγόρους κατά πόσο ο θάνατος της εφεσείουσας που επεσυνέβη στις 9/6/13 δηλαδή μόλις μετά δυο χρόνια περίπου από την έκδοση της απόφασης στις 19/7/11, επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο το ύψος των συμφωνηθεισών αποζημιώσεων, ιδιαίτερα ως προς το ποσό των €200.000,00 που αφορά σε μελλοντικές απώλειες. Το επανάνοιγμα κρίθηκε αναγκαίο ώστε να δοθεί η ευκαιρία σ' όλους τους διαδίκους να εκφράσουν τις θέσεις τους επί θέματος που δεν απασχόλησε τους ίδιους, αλλά καθηκόντως ηγέρθη από το ίδιο το Εφετείο και για το οποίο δεν εντοπίστηκε ευθέως οποιαδήποτε αυθεντία παρά τη σχετική έρευνα. [.] Το γεγονός παραμένει ότι επεσυνέβη θάνατος. Η υπόθεση MaCann ν. Sheppard and another
(1973)2 All E.R. 881, στην οποία παρέπεμψε, μεταξύ άλλων, ο συνήγορος του εφεσίβλητου 1, υποδεικνύει, αν μη τι άλλο, το εύλογο της θέσης ότι γεγονότα που επηρεάζουν μεταγενέστερα της εκδίκασης και επιδίκασης ποσών για αποζημιώσεις λαμβάνονται υπόψη διότι διαφοροποιούν ή διαψεύδουν («falsify"), τη βάση επί της οποίας υπολογίστηκαν και επιδικάστηκαν τα ποσά. Όπως λέχθηκε από τον Lord Denning MR στην υπόθεση, είναι ανοικτό στο Εφετείο αν αυτό θεωρείται δίκαιο, να λάβει υπόψη του νέα μαρτυρία και εφόσον το πράξει, αποτελεί καθήκον του να επανακροαστεί η υπόθεση υπό το φως της νέας αυτής μαρτυρίας και να υπολογίσει πλέον τις αποζημιώσεις κατά το χρόνο εκδίκασης της έφεσης. » V. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση τα πιο πάνω γεγονότα και τις σχετικές νομικές αρχές, είναι εμφανές ότι η παρούσα αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Κρίνω συναφώς ότι ο 1ος λόγος Ένστασης έχει έρεισμα. Οι ισχυρισμοί οι οποίοι προβάλλονται από την Καθ' ης δεν αφορούν γεγονότα που προέκυψαν μεταγενέστερα της επιφύλαξης της απόφασης επί της Κυρίως Αίτησης, αλλά που προϋπήρχαν από το 2011, όπως η ίδια η Καθ' ης παραδέχεται στην ένορκη δήλωσή της που συνοδεύει την παρούσα αίτηση. Συνεπώς, δεν ικανοποιείται το αναγκαίο προαπαιτούμενο όπως το επανάνοιγμα της υπόθεσης να αφορά γεγονότα που επεσυνέβησαν μετά την επιφύλαξη της τελικής απόφασης. Η αμέλεια, η αδράνεια και η ολιγωρία του διαδίκου δεν αποτελούν λόγο που να δικαιολογούν την έγκριση του αιτήματος. Το πιο κάτω απόσπασμα από την προαναφερθείσα απόφαση Μαυρογένης θεωρώ ότι τυγχάνει πλήρους εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση: « Η επιθυμία διαδίκου να προβάλει περαιτέρω επιχειρηματολογία προς στήριξη των θέσεών του, στην ουσία απολήγει στην επανακρόαση της υπόθεσης και την παροχή δεύτερης ευκαιρίας στο διάδικο ν' αναπτύξει την υπόθεσή του. Η παροχή δεύτερης ευκαιρίας στο διάδικο ν' ακουστεί πλήττει το θεμέλιο των κανόνων απονομής της δικαιοσύνης, που συναρτά την τελεσιδικία με το κλείσιμο της υπόθεσης των αντιδίκων. » Τυχόν δε έγκριση του αιτήματος θα αποτελούσε αδικαιολόγητη εκτροπή από τη φυσιολογική πορεία της υπόθεσης, η οποία ήδη είναι αρκετά καθυστερημένη. Προσθέτω πως, σε κάθε περίπτωση, δεν έχω πεισθεί ότι το επανάνοιγμα της υπόθεσης θα είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Επαναλαμβάνω σχετικά αυτό που είχα αναφέρει και στην ενδιάμεση απόφασή μου ημερομηνίας 06/06/2018 στην παρούσα Αίτηση, ότι δηλαδή, ζητήματα που άπτονται της νομιμοποίησης ενός διαδίκου θα πρέπει να εξετάζονται αμέσως και κατά προτεραιότητα[1] και όχι σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, νοουμένου ότι, δικογραφούνται προηγουμένως δεόντως, έτσι ώστε η άλλη πλευρά να έχει την ευκαιρία να απαντήσει. Η έγερση τέτοιων ζητημάτων σε προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας είναι εξ' αντικειμένου αδικαιολόγητη αφού δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να κατασπαταλείται πολύτιμος δικαστικός χρόνος και να δημιουργούνται αχρείαστα έξοδα για μια υπόθεση που θα έπρεπε να είχε κριθεί προδικαστικά. VI. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η παρούσα Αίτηση, με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, θα πρέπει να απορριφθεί. Ως εκ τούτου, η Ένσταση επιτυγχάνει, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.)................. (Υπ.)................. Φ. Βλαδιμήρου Χ. Παπαδόπουλος Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Ρέα Ανδρονίκου κ.α. ν. Επιτροπή του Σχεδίου Ταμείου Συντάξεων κλπ, ECLI:CY:AD:2016:D117, Πολιτική Έφεση Αρ. 168/2010 ημερ. 24/02/2016. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο