ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ, Αίτηση Αρ. K24/2015, 8/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2019:27 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. K24/2015 Μεταξύ׃ ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ, από την Πάφο Αιτητών και ΧΧΧΧ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ, από την Πάφο Καθ' ου η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 26/03/2019 των Αιτητών για αναστολή εκτέλεσης της διαταγής εξόδων μέχρι εκδίκασης της σχετικής έφεσης Ημερομηνία: 08/07/2019 Για τους Αιτητές: κα Ρ. Χαραλάμπους για Α. Κακογιάννης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η Αίτηση: κα Μ. Πιερή ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 04/02/2019 η παρούσα Κυρίως Αίτηση απορρίφθηκε λόγω ύπαρξης δεδικασμένου, με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση, τα οποία υπολογίστηκαν στο ποσό των €6.319 πλέον τόκους. Ι. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (α) Η Αίτηση Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 26/03/2019, η οποία στην πορεία κατέστη δια κλήσεως, οι Αιτητές αξιώνουν: « Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να αναστέλλει την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και/ή διαταγής ημερ. 04/02/2019 που εκδόθηκε στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση κατά το μέρος που αφορά την επιδίκαση εξόδων υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, μέχρι πλήρους αποπερατώσεως της καταχωρηθείσας Εφέσεως εναντίον της εν λόγω αποφάσεως. » Η νομική βάση της Αίτησης εδράζεται κυρίως στους κανονισμούς 12 και 14 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού και στις Δ.35, θ.θ. 18 και 19, Δ.40 θ. 7 και 11, Δ.48, Δ.59 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. ΧΧΧΧ Κακογιάννη δικηγόρου και πληρεξούσιου αντιπροσώπου των Αιτητών, ο οποίος αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης και επισυνάπτει αντίγραφο της σχετικής Ειδοποίησης Έφεσης που καταχώρησαν οι Αιτητές εναντίον της απόφασης για απόρριψη της Αίτησης λόγω ύπαρξης δεδικασμένου. Ισχυρίζεται ότι η εν λόγω έφεση έχει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας. Αναφέρει ότι σε σχέση με την εν λόγω διαταγή εξόδων εκκρεμεί ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας εις βάρος των Αιτητών. Οι Αιτητές είναι πρόθυμοι να δώσουν ασφάλεια για την αποπληρωμή του εν λόγω ποσού εξόδων. Τυχόν αναστολή δεν θα προκαλέσει οποιανδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά στον Καθ' ου, ο οποίος, χαρακτηρίζεται από τον ενόρκως δηλούντα ως αναξιόπιστος και αφερέγγυος. Με συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 24/04/2019, κατόπιν άδειας που δόθηκε στις 15/04/2019, ο κ. ΧΧΧΧ Κακογιάννης αναφέρεται στο περιεχόμενο αλληλογραφίας που αντάλλαξαν οι δικηγόροι των Αιτητών με τη δικηγόρο του Καθ' ου και την οποία αναφέρει πως επισυνάπτει ως Τεκμήρια Α, Β και Γ, δίχως όμως στην πραγματικότητα οι εν λόγω επιστολές να επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωσή του, προφανώς εκ λάθους. (β) Η Ένσταση Ο Καθ' ου ενίσταται στο αίτημα και προς τούτο καταχώρησε ένσταση ημερομηνίας 22/05/2019, προβάλλοντας 10 λόγους Ένστασης. Μεταξύ άλλων, υποστηρίζεται ότι η αίτηση είναι ουσία και νόμω αβάσιμη, παράτυπη και αστήρικτη. Αμφισβητείται η επάρκεια του περιεχομένου της μαρτυρίας καθώς και η πληρεξουσιότητα του ενόρκως δηλούντα για τους Αιτητές. Αναφέρεται ότι η καταχώρηση έφεσης δεν δημιουργεί συνθήκες αναστολής και αναφέρεται ότι το αίτημα για αναστολή δεν δικαιολογείται. Προβάλλεται ακόμα ότι η έφεση δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας, ότι η αίτηση υποβλήθηκε καθυστερημένα και ότι το αίτημα συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Καθ' ου ο οποίος επιβεβαιώνει ότι προχώρησε με ένταλμα για κατάσχεση κινητής περιουσίας για είσπραξη των δικηγορικών του εξόδων, το οποίο όμως επιστράφηκε ανεκτέλεστο. Αναφέρεται στην αλληλογραφία που ανταλλάχθηκε μεταξύ των δικηγόρων του και επισυνάπτει τα σχετικά έγγραφα. Εξ' αυτών προκύπτει ότι οι Αιτητές πρότειναν στην πλευρά του Καθ' ου, αντί να πληρώσουν, να δώσουν εγγύηση για τα επιδικασθέντα εις βάρος τους έξοδα μέχρι την ολοκλήρωση της σχετικής έφεσης. Η πλευρά του Καθ' ου απέρριψε την εν λόγω πρόταση. Η δικηγόρος του Καθ' ου αντιπροτείνε όπως δώσει η ίδια προσωπική δικηγορική εγγύηση για την επιστροφή του ποσού σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Οι Αιτητές απέρριψαν την αντιπρόταση. Ο ενόρκως δηλών δηλώνει περαιτέρω πως ο ίδιος δεν έχει πληρώσει τη δικηγόρο του. Κατά τα λοιπά αναπαράγει το περιεχόμενο των λόγων ένστασης. (γ) Η Ακροαματική Διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων δόθηκαν στο Δικαστήριο στις 19/06/2019 και η απόφαση επιφυλάχθηκε. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (α) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης γενικά. Το δικαίωμα για αναστολή μιας δικαστικής απόφασης προβλέπεται στην Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί: « An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given. » Η Δ.35 θ.18 είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.58 Θ.12. Η επί του δικαιώματος για αναστολή η σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά καθώς και τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[1] Στη ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. YIANGOS I SOCRATOUS & SONS LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 149/2015, ημερ. 26/09/2016 αναφέρθηκε ότι: « Ο χρυσός κανόνας είναι ότι θα πρέπει ο διάδικος, που έχει επιτύχει μετά από πλήρη ακροαματική διαδικασία στο πρωτόδικο Δικαστήριο, να είναι σε θέση να απολαύσει τους καρπούς των κόπων του και της επιτυχίας του. » Όσον αφορά την εμβέλεια της Δ.35, θ. 18, στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη,
(2011)1Α Α.Α.Δ 687, με αναφορά σε παλαιότερη νομολογία, λέχθηκε ότι η εν λόγω διαταγή δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. Περαιτέρω σημειώθηκαν τα εξής: « Γενικά το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην In re E.S. (an Infant)
(1986)1 C.L.R. 119, όπου αίτηση προς αναστολή περαιτέρω διαδικασίας ενόψει άρνησης του Δικαστηρίου να διατάξει τον διάδικο και το παιδί του να υποβληθούν σε αιματολογικό έλεγχο, απορρίφθηκε τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου, λέχθηκε ότι δεν υπήρχε λόγος διεύρυνσης της εμβέλειας της Δ.35, θ.18, η οποία περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτωμένων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου ή της διαδικασίας, συναρτώμενης όμως με διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση, όπως διαδικασίες μεσεγγύησης. Αυτό υπό το φως και της αντίστοιχης παλαιάς O.58, r.12 των Αγγλικών Θεσμών, στο r.12
(1)(b) του οποίου αναφερόταν ότι «no intermediate act or proceeding shall be invalidated by an appeal» » Ομοίως, στη Μ. Γεναγρίτη ν Εργολάβων Οικοδομών Κώστας Παναγή (Λυσιώτης) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A885, Πολιτική Έφεση αρ. 416/2012, ημερομηνίας 21/11/2014 αναφέρθηκαν τα εξής: « Έχει ερμηνευθεί μέσα από τη νομολογία ότι αντικείμενο της δικαιοδοσίας για αναστολή είναι η επιβληθείσα από τη δικαστική απόφαση, θετική υποχρέωση. Δεν αποτελεί αντικείμενο της αίτησης αναστολής, η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της ίδιας της απόφασης [..] Προκύπτει επομένως ότι η Δ.35 θ. 18 δεν τυγχάνει εφαρμογής επί αρνητικών η απορριπτικών αποφάσεων. Και αυτό διότι δεν είναι δυνατή η αναστολή άρνησης χορήγησης θεραπείας στο κατώτερο Δικαστήριο, εφόσον δεν επιβάλλεται οτιδήποτε και δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση. » (β) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, όπως πολύ πρόσφατα έχει επιβεβαιωθεί στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A302, Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, στην οποία, το Ανώτατο Δικαστήριο, διασαφήνισε ότι ούτε με βάση το άρθρο 11
(5)του Νόμου ούτε με βάση την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υίοι (Διανομείς) Λτδ Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση 212/2014, απόφαση ημερομηνίας 30/01/2015 το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στερείται εξουσίας να διατάξει την αναστολή εκτέλεσης τελικής απόφασης. IΙΙ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με δεδομένο ότι η Δ.35 θ. 18 δεν τυγχάνει εφαρμογής επί αρνητικών ή απορριπτικών (δείτε Γεναγρίτη ανωτέρω) αποφάσεων, είναι σαφές ότι η αιτούμενη θεραπεία δεν μπορεί να επιτύχει. Απαράδεκτα ζητείται η αναστολή εκτέλεσης μιας απορριπτικής απόφασης η οποία δεν δημιούργησε θετικές υποχρεώσεις στους Αιτητές. Η δυνατότητα για αναστολή εκτέλεσης μιας τελικής απόφασης υφίσταται για να διασφαλίσει ότι σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης η κατάσταση που δημιούργησε η πρωτόδικη κρίση είναι αναστρέψιμη.[2] Η διαταγή ως προς τα έξοδα δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από το συνεπακόλουθο αποτέλεσμα της έκβασης της υπόθεσης.[3] Ουδέποτε, εξ' όσων η δίκη μου έρευνα καταδεικνύει, η διαταγή εξόδων έχει αυτοτελώς ενταχθεί εντός εκείνου του πλαισίου των δυνητικά μη αναστρέψιμων υποθέσεων για τις οποίες προκρίνεται η αναστολή. Εξάλλου, τα επιδικασθέντα έξοδα δεν εξισώνονται και δεν έχουν την ίδια δυναμική με την επί της ουσίας δικαστική απόφαση (judgment) όπως συνάγεται και από το γεγονός ότι για την καταχώρηση έφεσης αποκλειστικά εναντίον της διαταγής εξόδων απαιτείται η εκ των προτέρων εξασφάλιση σχετικής άδειας[4] από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ακόμη δε και στις περιπτώσεις χορήγησης αναστολής δυνάμει της υπό εξέταση διαταγής, αυτό που είθισται είναι να τίθεται ως προϋπόθεση για την χορήγησή της η πληρωμή των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου στην πρωτόδικη διαδικασία, με την παράλληλη εξασφάλιση προσωπικής δικηγορικής διαβεβαίωσης για την επιστροφή του συγκεκριμένου ποσού σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Πρόκειται μια καλά εμπεδωμένη πρακτική. Επ' αυτού του ζητήματος, σχετικά είναι τα αναφερόμενα στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958 - Order 58 r.12 - Terms on which a stay is ordered σελ. 1698: « .in regard to the payment of costs under the judgment or order appealed from they are usually that the costs shall be paid to the solicitor on the other side on his personal undertaking to return them if the appeal is successful (Grant v. Banque Franco-Egyptienne
(1878)3 C.P.D. 202; Hood-Barrs v. Crossman, [1897] A.C. 172; Swyny v. Harland, [1894] 1 Q.B., per Lopes, L.J., at p. 709 » Σύμφωνα μάλιστα με τα λεχθέντα στην προπαρατεθείσα Swyny v Harland η παροχή τέτοιας προσωπικής δικηγορικής διαβεβαίωσης (personal undertaking) έχει και δικονομικές προεκτάσεις καθότι η εκτέλεσή της από το Δικαστήριο εναντίον του δικηγόρου που την έχει παραχωρήσει συντελείται με συνοπτικό τρόπο (summary manner).[5] Στην παρούσα υπόθεση η δικηγόρος του Καθ' ου έχει δηλώσει την ετοιμότητά της να παραχωρήσει η ίδια προσωπική εγγύηση για την επιστροφή του επιδικασθέντος υπέρ του πελάτη της ποσού εξόδων σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, αντιμετωπίζοντας με τον τρόπο αυτό τις όποιες ανησυχίες των Αιτητών όσον αφορά τη φερεγγυότητα του ίδιου του Καθ' ου. Συμφωνώ ότι η ευθύνη που η δικηγόρος του Καθ' ου αποδέχθηκε να αναλάβει αποτελεί τον πλέον ενδεδειγμένο υπό τις περιστάσεις τρόπο για την αποτελεσματική ρύθμιση του εγειρόμενου ζητήματος. Η θέση των δικηγόρων των Αιτητών ότι η εν λόγω πρόταση της δικηγόρου του Καθ' ου είναι αντίθετη με τους «Κανόνες της Δεοντολογίας του Δικηγορικού Επαγγέλματος», είναι ανυπόστατη. Όσον αφορά τις εισηγήσεις των Αιτητών κατ' επίκληση των Δ.
- θ. 13 και Δ.40 θ. 7, δεν συμφωνώ ότι δυνάμει των εν λόγω διαταγών προκύπτει ευχέρεια στο Δικαστήριο να αναστείλει τη διαταγή πληρωμής εξόδων επί απορριπτικής απόφασης. Η Δ.
- θ. 13 αφορά δυνατότητα συμψηφισμού εξόδων ενώ η Δ.40 θ. 7 σχετίζεται με τις προϋποθέσεις εκτέλεσης των τελικών αποφάσεων. Ομοίως, άσχετη είναι και η νομολογία στην οποία η κα Χαραλάμπους με έχει παραπέμψει. Τέλος, ούτε οι ισχυρισμοί των Αιτητών ως προς το πως οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τα πραγματικά γεγονότα της όλης διαφοράς τους με τον Καθ' ου έχουν σημασία για τον σκοπό της παρούσας Αίτησης. Με βάση λοιπόν τα πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση κρίνεται αβάσιμη. Οι Λόγοι ένστασης υπό (α) και (ε) επιτυγχάνουν. Η επίδικη Αίτηση θα απορριφθεί. ΙV. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των προαναφερόμενων, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση, όπως υπολογιστούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της αξίωσης ήτοι €50.000 - €100.
- (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A.Neophytou Co.
(1985)1 C.L.R. 737, Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524, Νεοφύτου v. Δημητρίου
(1989)1 Α.Α.Δ. 592, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.
(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων
(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, και Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018. [2] Μεταξύ άλλων: Atkins v. G. W. Ry.
(1889), 2 T. L. R. 400. [3] Δείτε: MIB MARIAKO LTD κ.α. v. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΟΥΡΟΥ
(2013)1Α Α.Α.Δ 508. [4] Με βάση τη Δ.35 θ. 20 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. [5] Για περισσότερα, δείτε στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, Legal Professions Τόμος 65
(2015)παρ. 201-560; 3. Solicitors/
(5)Liabilities of Solicitors as Officers of the Senior Courts/(ii) Liability on Undertakings Given as a Solicitor/548. Undertakings in litigation. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο