ΖΗΝΤΙΛΗ ν. ΚΑΛΛΙΑ ως Παραλήπτη και Διαχειριστή της Lithinesco Properties Limited, Αίτηση Αρ. Κ3/2015, 22/1/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2019:1 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. Κ3/2015 Μεταξύ׃ XXXXX ΖΗΝΤΙΛΗ, από Ξυλοφάγου Αιτητή -και- XXXXX ΚΑΛΛΙΑ ως Παραλήπτη και Διαχειριστή της Lithinesco Properties Limited, από Λευκωσία Καθ' ου η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 18/04/2018 για την αναστολή εκτέλεσης της τελικής απόφασης ημερομηνίας 05/04/2018 μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης στην Αίτηση αρ. Κ3/2015 Ημερομηνία: 22/01/2019 Για τον Αιτητή: κ. Κωστάκης Μουτσουρής για Κωστάκης Μουτσουρής & Σία ΔΕΠΕ Για τον Καθ' ου η Αίτηση: κ. Δημήτρης Σύζινος για Δ. Σύζινος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΙΣΤΟΡΙΚΟ Με την παρούσα αίτηση ο Αιτητής αξιώνει την αναστολή εκτέλεσης της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/04/2018 μέχρι την εκδίκαση της σχετικής έφεσης. Η Κυρίως Αίτηση επί της οποίας ασκήθηκε έφεση αφορούσε τον παραμερισμό, με βάση το άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 19/02/2015 στην Αίτηση αρ. Ε16/2014, με την οποία, μεταξύ άλλων, διατάχθηκε η ανάκτηση κατοχής του υποστατικού που βρίσκεται στην οδό Γιάννη Ρίτσου 10 στην Αγία Νάπα της Επαρχίας Αμμοχώστου. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης έχουν ως εξής. Στις 12/11/14 καταχωρήθηκε η Αίτηση αρ. Ε16/14 με διαδίκους τα ίδια πρόσωπα κατ΄ αντίστροφή όμως σειρά. Στις 19/02/2015 ο Αιτητής στην Ε16/14 και Καθ΄ ου στην παρούσα και Αίτηση, εξασφάλισε λόγω μη καταχώρησης Απάντησης, τελική δικαστική απόφαση εναντίον του Kαθ΄ ου στην Ε16/14 και Αιτητή στην παρούσα με την οποία διατάσσετο ο τελευταίος όπως παραδώσει την κατοχή του υποστατικού που βρίσκεται στην οδό XXXXX 10 στην Αγία Νάπα και καταβάλει συγκεκριμένα ποσά για οφειλόμενα ενοίκια πλέον τόκους και έξοδα. Στις 7/8/2015, καταχωρήθηκε η παρούσα Κυρίως Αίτηση για παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης. Στις 05/04/2018, εκδόθηκε τελική απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η Κυρίως Αίτηση καθότι κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν στοιχειοθέτησε οποιανδήποτε προϋπόθεση για παραμερισμό της δικαστικής απόφασης στην Αίτηση αρ. Ε16/
- ΙΙ. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (α) Η επίδικη Αίτηση Με αίτηση ημερομηνίας 18/04/2018, ο Αιτητής αξιώνει την αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας τελικής απόφασης ημερομηνίας 05/04/2018 στην Αίτηση παραμερισμού υπ' αριθμό Κ3/2015 μέχρι την εκδίκαση της σχετικής έφεσης. Στηρίζει την αίτησή του στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.35 θ. 18 και
- Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η υπό αναφορά αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση ιδίας ημερομηνίας του Αιτητή, ο οποίος περιληπτικά ισχυρίζεται ότι στις 11/04/2018 καταχώρησε έφεση σε σχέση με την τελική απόφαση ημερομηνίας 05/04/2018, την οποία επισυνάπτει ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 και ισχυρίζεται ότι έχει καλή υπόθεση για την επιτυχία της έφεσης. Έχει καταχωρηθεί από τον Καθ' ου αίτηση για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής του επίδικου υποστατικού η εκτέλεση του οποίου θα αποβεί «πάρα πολύ ζημιογόνα» για τον ίδιο, το υποστατικό θα περιέλθει στα χέρια του Καθ' ου και η έφεσή του θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Δηλώνει ετοιμότητα να προσφέρει εγγύηση και να δεχθεί διάταγμα που να τον διατάσσει να πληρώνει κανονικά το ενοίκιο του. (β) Η Ένσταση Ο Καθ' ου η Αίτηση ενίσταται στην έκδοση της αιτούμενης θεραπείας και προς τούτο καταχώρησε στις 11/09/2018 μια πολυσχιδή Ένσταση, προβάλλοντας 15 λόγους Ένστασης με τους οποίους αμφισβητείται νομικά, δικονομικά και ουσιαστικά η εν λόγω αξίωση. Για σκοπούς οικονομίας στους εν λόγω λόγους Ένστασης θα αναφερθώ μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. Αρκούμαι να σημειώσω ότι ο βασικός λόγος ένστασης είναι ότι η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Καθ' ου, ο οποίος αναφέρεται συνοπτικά στο ιστορικό της υπόθεσης και αναλύει και αναπτύσσει τους λόγους ένστασης. Συμπερασματικά, ο Καθ' ου αναφέρει ότι η επίδικη αίτηση κακώς καταχωρήθηκε στα πλαίσια τούτης της διαδικασίας, αλλά θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί στα πλαίσια της Ε16/
- Ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής ενεργεί καταχρηστικά. Αναφέρει ακόμα ότι ο Αιτητής προβαίνει σε γενικόλογες και αόριστες αναφορές, δίχως να αποδεικνύει τους ισχυρισμούς του και καλούς και σοβαρούς λόγους που να δικαιολογούν την αναστολή της απόφασης, ούτε επεξηγεί τη ζημία που διατείνεται ότι θα υποστεί. Ο Αιτητής δεν είναι φερέγγυος και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν καταβάλλει τα οφειλόμενα ενοίκια, ούτε έχει πληρώσει τα δικαστικά έξοδα. Συμπληρώνει ότι ουδεμία πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης υφίσταται. (γ) Η ακροαματική διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων έλαβαν χώρα την 22/11/
- Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα, δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης αλλά αφορά ζήτημα εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. III. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (α) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης γενικά. Η επί του δικαιώματος για αναστολή η σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο, για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά καθώς και της πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[1] Στη ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. YIANGOS I SOCRATOUS & SONS LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 149/2015, ημερ. 26/09/2016 αναφέρθηκε ότι: « Ο χρυσός κανόνας είναι ότι θα πρέπει ο διάδικος, που έχει επιτύχει μετά από πλήρη ακροαματική διαδικασία στο πρωτόδικο Δικαστήριο, να είναι σε θέση να απολαύσει τους καρπούς των κόπων του και της επιτυχίας του. » (β) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης, ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, όπως πολύ πρόσφατα έχει επιβεβαιωθεί στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A302, Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, στην οποία, το Ανώτατο Δικαστήριο, διασαφήνισε ότι ούτε με βάση το άρθρο 11
(5)του Νόμου ούτε με βάση την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υίοι (Διανομείς) Λτδ Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση 212/2014, απόφαση ημερομηνίας 30/01/2015 το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στερείται εξουσίας να διατάξει την αναστολή εκτέλεσης τελικής απόφασης. Το σχετικό απόσπασμα, έχει ως εξής: « Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960). Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35,θ.18. Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με δεδομένο ότι η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης έφεσης υποβάλλεται πρώτα στο πρωτόδικο Δικαστήριο (βλ. Δ.35, θ.19), η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στο άρθρο 11
(5)του Νόμου, η οποία δεν μας βρίσκει σύμφωνους, συνεπάγεται, δυνητικά, δραστικό περιορισμό της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος της έφεσης. Το άρθρο 11
(5)του Νόμου είναι γεγονός περιέχει ειδικές πρόνοιες αναφορικά με την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστέλλει τελική απόφαση του, όταν την εκδίδει, σε στάδιο κατά το οποίο δεν βρίσκεται στο προσκήνιο οποιαδήποτε έφεση, αναστέλλοντας το χρόνο εκτέλεσης της μέχρι και ένα έτος, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά μεταξύ των διαδίκων. Θεωρούμε ότι η εν λόγω νομοθετική διάταξη δεν είναι ασυμβίβαστη με το δικαίωμα ενός καθ' ου η αίτηση, να επιδιώξει ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και να εξασφαλίσει στην κατάλληλη περίπτωση αναστολή της εκτέλεσης διατάγματος έξωσης, εκκρεμούσης έφεσης που έχει ασκηθεί κατά της δικαστικής απόφασης, ώστε αν αυτή πετύχει η απόφαση του Εφετείου να μην καταστεί κενό γράμμα. Στο λεκτικό του άρθρου 11
(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης. » IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά για την επίδικη Αίτηση. Όπως ορθώς εισηγούνται οι δικηγόροι του Καθ' ου, η παρούσα Αίτηση είναι εμφανώς αβάσιμη, αφού αυτή θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί στα πλαίσια της Ε16/14 και όχι εντός του φακέλου της παρούσας διαδικασίας που αφορά αποκλειστικά τον παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης στην Ε16/14. Τούτο διότι, η θετική υποχρέωση που επιβάλλεται στον ενοικιαστή προκύπτει από το διάταγμα έξωσης στην Ε16/14 και όχι από την απόφαση στην Κ3/2015 με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα για να παραμεριστεί η εκδοθείσα απόφαση. Όπως λέχθηκε στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 294/2010, ημερομηνίας 31/3/2011: « Γενικά το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην In re E.S. (an Infant)
(1986)1 C.L.R. 119, όπου αίτηση προς αναστολή περαιτέρω διαδικασίας ενόψει άρνησης του Δικαστηρίου να διατάξει τον διάδικο και το παιδί του να υποβληθούν σε αιματολογικό έλεγχο, απορρίφθηκε τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου, λέχθηκε ότι δεν υπήρχε λόγος διεύρυνσης της εμβέλειας της Δ.35, θ.18, η οποία περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτωμένων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου ή της διαδικασίας, συναρτώμενης όμως με διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση, όπως διαδικασίες μεσεγγύησης. Αυτό υπό το φως και της αντίστοιχης παλαιάς O.58, r.12 των Αγγλικών Θεσμών, στο r.12
(1)(b) του οποίου αναφερόταν ότι «no intermediate act or proceeding shall be invalidated by an appeal» » Ομοίως, στη Μ. Γεναγρίτη ν Εργολάβων Οικοδομών Κώστας Παναγή (Λυσιώτης) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A885, Πολιτική Έφεση αρ. 416/2012, ημερομηνίας 21/11/2014 αναφέρθηκαν τα εξής: « Έχει ερμηνευθεί μέσα από τη νομολογία ότι αντικείμενο της δικαιοδοσίας για αναστολή είναι η επιβληθείσα από τη δικαστική απόφαση, θετική υποχρέωση. Δεν αποτελεί αντικείμενο της αίτησης αναστολής, η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της ίδιας της απόφασης [..] Προκύπτει επομένως ότι η Δ.35 θ. 18 δεν τυγχάνει εφαρμογής επί αρνητικών η απορριπτικών αποφάσεων. Και αυτό διότι δεν είναι δυνατή η αναστολή άρνησης χορήγησης θεραπείας στο κατώτερο Δικαστήριο, εφόσον δεν επιβάλλεται οτιδήποτε και δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση. » Συνακόλουθα εσφαλμένα αξιώνεται η αναστολή απορριπτικής απόφασης και ο πρώτος λόγος Ένστασης έχει έρεισμα. Επικουρικά αναφέρω ότι ακόμη και να εξέταζα επί της ουσίας το αίτημα, εξισορροπώντας αφενός τη φυσιολογική προσδοκία του διαχειριστή να απολαύσει (μετά από τόσα χρόνια) τους καρπούς της επιτυχίας του και να ανακτήσει την κατοχή του επίδικου υποστατικού για την προστασία των συμφερόντων των πιστωτών που εκπροσωπεί, και αφετέρου, τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης και τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά, στη βάση όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου, δεν θα είχα πεισθεί ότι υφίστανται εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης. Οι αιτιάσεις του ενοικιαστή εξαντλούνται σε γενικότητες. Στη ΕΛΕΝΙΤΣΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ν. ΜΑΡΙΑ ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΥ κλπ, ECLI:CY:AD:2016:A162, Πολιτική Έφεση αρ. 283/2015 ημερομ. 23/03/2016, σημειώθηκε ότι: « η τελεσιδικία εν προκειμένω έχει μιαν ιδιαίτερη βαρύτητα η οποία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης αλλά και το κράτος δικαίου ευρύτερα » και τονίστηκε πως: « Θα ήταν παράλογο, στη βάση γενικών ισχυρισμών, να αποστερήσουμε το διάδικο από τους καρπούς της εν τέλει επιτυχίας του [..] Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, όπως έχει νομολογηθεί, είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής. (βλ. Χατζηευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd a.o.
(1991)1 Α.Α.Δ. 172). ΄Οπως έχουμε εξηγήσει αυτές οι εξαιρετικές περιστάσεις εδώ δεν έχουν καταδειχθεί. » Συναφώς στη DEMETRIADES GROUP OF COMPANIES LIMITED ν. APM ITALIAN TYPE ICE-CREAM LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. 372/2015, ημερομηνίας 15/02/2017 λέχθηκαν τα ακόλουθα: « Η κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης στο πρόσωπο των Αιτητών, είναι, βεβαίως, δεσπόζον στοιχείο, δεδομένης της προαναφερθείσας ανάγκης εξισορρόπησης μεταξύ διασφάλισης των καρπών της επιτυχίας επιτυχόντος διαδίκου και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος άσκησης έφεσης. Οι Αιτητές όμως απέτυχαν να θεμελιώσουν κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ο υπό εξέταση ισχυρισμός προβάλλεται αόριστα και λαμβάνει τη μορφή γενικής επίκλησης. Το σχετικό βάρος για κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης εναποτίθεται στους ώμους του κάθε Αιτητή που επιζητεί αναστολή της εκτέλεσης εις βάρος του απόφασης. Όπως επίσης φέρει το βάρος να θεμελιώσει ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, προκειμένου να καταστεί δυνατό να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ της αρχής ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο, όπως λέχθηκε, ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του (Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd and Others
(1991)1 ΑΑΔ 172, Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους (ανωτέρω), Ελενίτσα Κωνσταντινίδη (ανωτέρω)). Ο,τι μπορεί να εξαχθεί από την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι πως περιστρέφεται ουσιαστικά γύρω από την επίκληση αδυναμίας εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε προς όφελος των Αιτητών, χωρίς όμως να τεκμηριώνεται ανεπανόρθωτη βλάβη ή ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων ως προς το επίδικο αίτημα για αναστολή. Περαιτέρω, η αδιαμφισβήτητη εκτεταμένη παρανομία που καλύπτει το επίδικο ακίνητο καθιστά ανύπαρκτο τον κίνδυνο πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού, ακόμη και σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, θα είναι παράνομη η κατοχή και χρήση του εν λόγω ακινήτου. Η τελεσιδικία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και υποστυλώνει, ευρύτερα, το κράτος δικαίου. Υπό το πρίσμα αυτό και με δεδομένες τις γενικόλογες τοποθετήσεις της πλευράς των Αιτητών ως προς το ζήτημα της ανεπανόρθωτης βλάβης και της ύπαρξης εξαιρετικών περιστάσεων, δεν εντοπίζουμε έρεισμα αναστολής της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης και αποστέρησης από τον επιτυχόντα διάδικο, τους Καθ΄ ων η αίτηση, των καρπών της επιτυχίας τους. » Εν προκειμένω, η ουσία είναι ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας διαδικασίας ανάκτησης κατοχής που αν και από τις 19/02/2015 έχει εκδοθεί διάταγμα ανάκτησης κατοχής, έχουμε φτάσει αισίως στο 2019 δίχως ακόμα να έχει ανακτηθεί η κατοχή του επίδικου υποστατικού και δίχως να καταβάλλεται οποιοδήποτε ενοίκιο. Αυτή η συνεχιζόμενη πρόδηλα ετεροβαρής κατάσταση πραγμάτων εις βάρος της πλευράς του ιδιοκτήτη δεν έχω πεισθεί ότι δύναται να ισορροπηθεί μόνο δια της προσδοκίας του ενοικιαστή ότι η έφεσή του θα έχει επιτυχή έκβαση. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, εντοπίζω έρεισμα στους υπ' αριθμό 1, 4, 5 και 6 λόγους Ένστασης. Η Ένσταση επιτυγχάνει, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ' ου, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης στην Ε16/14, ήτοι €10.000 - €50.000. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A. Neophytou Co.
(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου v. Δημητρίου
(1989)1 Α.Α.Δ. 592, 597 - 598, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.
(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων
(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, και Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο