ΚΙΚΙΛΛΟΥ κ.α. ν. STONE GARDEN ENTERTAINMENT LIMITED, Αίτηση Αρ. E20/2017, 19/2/2019

(1)της Κυρίως Αίτησης καταστημάτων και γραφείων (στο εξής: «το Υποστατικό»), πλέον δεδουλευμένα ενοίκια, και ενδιάμεσα κέρδη μέχρι παραδόσεως της κατοχής του Υποστατικού. Οι Καθ' ων δεν καταχώρησαν Απάντηση εντός της καθορισθείσας προθεσμίας. Ως εκ τούτου, στις 18/12/2017, οι Αιτήτριες καταχώρησαν μονομερώς αίτηση για Απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης Απάντησης η οποία ορίστηκε στις 11/01/2018 οπόταν και το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα ανάκτησης κατοχής εναντίον των Καθ' ων πλέον €20.364,59 για οφειλόμενα ενοίκια, πλέον €814,59 από 01/02/2018 μηνιαίως μέχρι παράδοσης της κατοχής, ως ενδιάμεσα οφέλη, πλέον τόκους και έξοδα. Η τελική απόφαση επιδόθηκε στους Καθ' ων στις 14/03/

1. Στις 24/05/2018, κατόπιν μονομερούς αιτήσεως ημερομηνίας 11/05/2018 και με βάση τη Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το Δικαστήριο εξέδωσε Ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής του Υποστατικού και περαιτέρω παραχώρησε άδεια για την κατάσχεση και εκποίηση επιτρεπόμενης κινητής περιουσίας που βρίσκεται στο υποστατικό ιδιοκτησίας των ενοικιαστών προς εξόφληση του υπόλοιπου του εξ αποφάσεως χρέους πλέον εξόδων. ΙΙ. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ - ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ (α) Η επίδικη Αίτηση Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 06/09/2018, οι Καθ' ων η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση και Αιτητές στην παρούσα Αίτηση (στο εξής: «ο Καθ' ων») αξιώνουν την αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας τελικής απόφασης ημερομηνίας 11/01/2018 μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης αρ. Κ6/
2. Στηρίζουν την αίτησή τους, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στο άρθρο 9 του Κεφ. 6, στους Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.43Α, Δ.35 θ.18 καθώς και στον κ. 12(α) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του
3. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η υπό αναφορά αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση ιδίας ημερομηνίας κ. XXXXX Ξιούρου, διευθυντή των Καθ' ων ο οποίος περιληπτικά ισχυρίζεται τα ακόλουθα. Στις 16/03/2018 καταχωρήθηκε εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση Παραμερισμού Κ1/2018 στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Αμμοχώστου για παραμερισμό της απόφασης ημερομηνίας 11/01/2018 στην Ε20/2017 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1). Προσθέτει ότι εκκρεμούσης της Κ1/2018, οι Αιτητές εξασφάλισαν ένταλμα ανάκτησης κατοχής δύναμει της απόφασης στην Ε20/2017 και χαρακτηρίζει την ενέργεια ως προσπάθεια να ασκηθεί πίεση εις βάρος των Καθ' ων και «να δημιουργήσει ανεπανόρθωτη ζημία» σε αυτούς οι οποίοι επένδυσαν μεγάλα χρηματικά ποσά στο εν λόγω υποστατικό. Αποδίδει εκδικητικά κίνητρα στις Αιτήτριες οι οποίες, όπως διατείνεται, εκδικούνται τους ενοικιαστές επειδή οι τελευταίοι αντιδράσανε σε μονομερείς και αυθαίρετες ενέργειες των ιδιοκτητριών οι οποίες «απέκοψαν με έργα μέρος της αυλής του υποστατικού». Προσθέτει ότι «εμείς υπήρξαμε πάντοτε τυπικοί και σωστοί ενοικιαστές και ανταποκρινόμασταν σε όλες μας τις συμβατικές υποχρεώσεις». Ολοκληρώνει αναφέροντας ότι η αίτηση τους Κ1/2018 έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Στην ένορκη δήλωσή του δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά ως προς τους λόγους για τους οποίους οι Καθ' ων δεν εμφανίστηκαν στην κυρίως διαδικασία η οποία οδήγησε στην έκδοση της εις βάρος τους απόφασης. Όπως προκύπτει από την Κ1/2018 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) και συγκεκριμένα την παρ. «(β) Λεπτομέρειες (βγ)» τούτη η παράλειψη «οφείλεται σε κακή συνεννόηση των αξιωματούχων των Αιτητών». * (β) Η διαταγή για επίδοση Λόγω του στοιχείου της επικείμενης εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, στις 25/09/2018, άκουσα την επιχειρηματολογία του δικηγόρου των Καθ' ων, αναφορικά με το κατά πόσο το διάταγμα μπορούσε να εκδοθεί μονομερώς. Παρά την εισήγηση για τον κατεπείγοντα χαρακτήρα της υπόθεσης, έκρινα ότι δεν ικανοποιούνταν οι προϋποθέσεις για τη μονομερή έκδοση του διατάγματος και με παραπομπή στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση του Δίσπυρου Πολιτική Αίτηση αρ. 32/2017, ημερομηνίας 07/03/2017, δεν εξέδωσα το διάταγμα μονομερώς αλλά ζήτησα όπως επίδικη αίτηση επιδοθεί και καταστεί δια κλήσεως. Σημειώνω ότι κατά την ακροαματική διαδικασία που είχε λάβει χώρα, ήταν παρών και ο κ. Χριστοφή εκ μέρους των ιδιοκτητριών, ο οποίος παρά το μονομερή χαρακτήρα της Αίτησης είχε πληροφορηθεί για την ύπαρξή της. Πριν την έκδοση του διατάγματος, παρείχα στον κ. Χριστοφή περιορισμένο δικαίωμα ακρόασης ως προς το αιτούμενο διάταγμα, με βάση τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές.[1] (γ) Η Ένσταση Οι Αιτήτριες 1 και 2 στην Κυρίως Αίτηση και Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία (στο εξής: «οι Αιτήτριες») καταχώρησαν στις 18/10/2018 Ένσταση, προβάλλοντας, 13 λόγους Ένστασης με τους οποίους αμφισβητείται νομικά, δικονομικά και ουσιαστικά η εν λόγω αξίωση. Επιγραμματικά, στον 3ο λόγο έντασης αναφέρεται ότι το ένταλμα ανάκτησης κατοχής έχει εκτελεστεί, η κατοχή έχει ανακτηθεί και το υποστατικό έχει ήδη ενοικιαστεί σε 3ο πρόσωπο το οποίο ανέλαβε κατοχή. Επιπροσθέτως αμφισβητείται η ύπαρξη των προϋποθέσεων για αναστολή, τίθενται ζητήματα μη πλήρους αποκάλυψης, κατάχρησης, μη ικανοποιητικής στοιχειοθέτησης του αιτήματος, καθυστέρησης στην προώθηση και προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι δεν είναι δίκαιο και ορθό να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Για σκοπούς οικονομίας, στους εν λόγω λόγους Ένστασης θα αναφερθώ λεπτομερώς μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας αρ. 1 στην Κυρίως Αίτηση, η οποία αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης και παραδέχεται την ύπαρξη της Κ1/2018 (παρ. 10 της ένορκης δήλωσής της). Συμπερασματικά, η Αιτήτρια αρ. 1 αρνείται κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς των Καθ' ων και σημειώνει ότι η έκδοση απόφασης εναντίον τους επήλθε συνεπεία της παράλειψής τους να καταχωρήσουν Απάντηση εντός της καθορισμένης προθεσμίας. Αρνείται κατηγορηματικά ότι το ένταλμα για ανάκτηση κατοχής καταχωρήθηκε για να ασκηθεί πίεση στους Καθ' ων (παρ. 11 της ένορκης δήλωσής της). Υποδεικνύει ότι η τελική απόφαση επιδόθηκε στις 14/03/
4. Εντούτοις οι Καθ' ων δεν συμμορφώθηκαν. Χαρακτηρίζει ως ψευδείς τους ισχυρισμούς των Καθ' ων ότι οι ιδιοκτήτριες διατείνονται από εκδικητική διάθεση (παρ. 12 της ένορκης δήλωσής της). Ψευδής είναι για αυτήν και ο ισχυρισμός ότι οι Καθ' ων έχουν τηρήσει τις συμβατικές τους υποχρεώσεις (παρ. 13 της ένορκης δήλωσής της). Επαναλαμβάνει ότι οι Καθ' ων συστηματικά παραλείπουν να καταβάλουν ενοίκια και υποστηρίζει ότι μέχρι τις 16/10/2018 τους οφείλονται πέραν των €27.000,00 πλέον τόκους (παρ. 15 της ένορκης δήλωσής της). Ισχυρίζεται ότι έχουν ανακτήσει την κατοχή και έχουν ενοικιάσει και παραδώσει το Υποστατικό σε τρίτη εταιρεία (παρ. 16 της ένορκης δήλωσής της). Αναφέρει ότι οι Καθ' ων δεν αποκάλυψαν ότι οφείλουν ενοίκια, ως επίσης καθυστέρησαν πέραν των 5 μηνών για να καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση. Αιτείται την απόρριψη της αίτησης. (δ) Η ακροαματική διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων έλαβαν χώρα την 04/12/
5. Δόθηκαν γραπτά κείμενα εκατέρωθεν. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα, δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης αλλά αφορά ζήτημα εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (α) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης γενικά. Η επί του δικαιώματος για αναστολή η σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά καθώς και της πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[2] Στη ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. YIANGOS I SOCRATOUS & SONS LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 149/2015, ημερ. 26/09/2016 αναφέρθηκε ότι: « Ο χρυσός κανόνας είναι ότι θα πρέπει ο διάδικος, που έχει επιτύχει μετά από πλήρη ακροαματική διαδικασία στο πρωτόδικο Δικαστήριο, να είναι σε θέση να απολαύσει τους καρπούς των κόπων του και της επιτυχίας του. » (β) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, όπως πολύ πρόσφατα έχει επιβεβαιωθεί στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A302, Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, στην οποία, το Ανώτατο Δικαστήριο, διασαφήνισε ότι ούτε με βάση το άρθρο 11

(5)του Νόμου ούτε με βάση την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υίοι (Διανομείς) Λτδ Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση 212/2014, απόφαση ημερομηνίας 30/01/2015 το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στερείται εξουσίας να διατάξει την αναστολή εκτέλεσης τελικής απόφασης. Το σχετικό απόσπασμα, έχει ως εξής: « Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960). Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35,θ.18. Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. [..] Στο λεκτικό του άρθρου 11

(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης. » (γ) Η διαδικασία έκδοσης και η δυνατότητα αναθεώρησης αναστολής ή ακύρωσης ένταλματος ανάκτησης κατοχής. Όσον αφορά τη διαδικασία έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής, σχετικά είναι τα διαλαμβανόμενα στη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όπου προβλέπονται τα εξής: « 1.

(1)Where a judgment or order of a Court for the recovery or delivery of possession of any immovable property is sought to be enforced by a writ of possession, the writ may be issued by leave of the Court or a Judge obtained on an ex parte application by the plaintiff supported by an affidavit. The affidavit shall be in Form 39C and the writ in Form 39D.

(2)Such leave shall not be given unless it is shown that all persons in actual possession of the whole or any part of the property have received such notice of the proceedings as may be considered sufficient to enable them to apply to the Court for relief or otherwise.

1. Upon any judgment or order for the recovery of any property and costs, there may be either one writ or separate writs of execution for the recovery of possession and for the costs at the option of the successful party.
2. Every writ of possession shall be passed to a bailiff for execution, and, where costs are to be recovered under the same writ, the provisions of Order 44 shall be observed in so far as they are applicable except that every writ of possession issued shall be entered in a separate register. » Όπως ρητά προβλέπεται από τη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής αξιώνεται μονομερώς. Η εν λόγω διαδικασία συνιστά θεραπεία του κοινοδικαίου με την οποία διατάσσεται η ανάκτηση της κατοχής από τον ενάγοντα/αιτητή. Δεν πρόκειται για προσωποπαγή (in personam) θεραπεία εναντίον του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, αλλά πραγματοπαγή (in rem), με την οποία δίδεται η εξουσία στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες για να αποδώσει την ελεύθερη κατοχή του υποστατικού στον ενάγοντα/αιτητή.[3] Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις όπου ο Πρωτοκολλητής εκτελεί το ένταλμα εναντίον συγκεκριμένου προσώπου, έχει τη δυνατότητα να προβεί σε έξωση όλων των προσώπων που ελκύουν δικαιώματα από το προαναφερόμενο πρόσωπο. Το Δικαστήριο έχει βεβαίως πάντοτε την ευχέρεια να ρυθμίσει την όλη διαδικασία ώστε να αποτρέψει οποιανδήποτε καταπίεση.[4] Βασικός σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι να επιστραφεί η κατοχή στον νόμιμο της ιδιοκτήτη και να δοθούν σχετικές προειδοποιήσεις σε τυχόν τρίτους που επηρεάζονται για οποιονδήποτε λόγο από την έκδοση του εν λόγω διατάγματος, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να αποταθούν στο Δικαστήριο και να ζητήσουν την αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος ανάκτησης κατοχής, με βάση τη Διαταγή Δ.48, θ. 8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας,[5] όπως έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη σχετική νομολογία.[6] Θα πρέπει βεβαίως να τονισθεί ότι η αναφορά στην εν λόγω Διαταγή 43(Α) σε «relief or otherwise» δεν ισοδυναμεί με απόδοση οποιωνδήποτε νέων δικαιωμάτων είτε στον ενοικιαστή, είτε σε άλλο κάτοχο του υποστατικού. Όπως εξηγείται στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 1142 υπό τον τίτλο «Writ of Possession» αναφορικά με την αγγλική Δ.47 (αντίστοιχη με την ημεδαπή Δ.43Α): « "For relief or otherwise:" It should be observed that the Rule does not confer any new rights on a tenant or other occupier. Its only effect is to give those who may apply for a relief an opportunity of doing so. » Ως εκ τούτου, για να παραμεριστεί ένα ένταλμα ανάκτησης κατοχής, θα πρέπει ο αιτών τον παραμερισμό να αποδείξει ότι η εκτέλεση του διατάγματος θα είναι είτε άσκοπη, είτε, ότι αυτό, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, αδικαιολόγητα είχε εξ' αρχής εκδοθεί. Σχετικά είναι τα αναφερόμενα[7] στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4η Έκδοση, Τόμος 17, Κεφ. Particular Forms of Execution, Writ of Possession, σελ. 303, παρ. 500 αναφέρονται τα εξής: « The writ of possession will not be set aside unless the defendant can prove that the writ would be futile or that its issue was not justified by the particular circumstances. » Στο σύγγραμμα Woodfall's Law on Landlord and Tenant, Τόμος 1, παρ. 19.090, Setting aside warrants and writs, αναφέρεται ότι η δυνατότητα για τον παραμερισμό εντάλματος ανάκτησης κατοχής είναι περιορισμένη και αφορά τις ακόλουθες περιπτώσεις: (α) Όταν ακυρωθεί το διάταγμα επί του οποίου βασίστηκε η έκδοση του εντάλματος, ή (β) όταν το ένταλμα έχει εξασφαλιστεί με απάτη (obtained by fraud), ή τέλος, (γ) όταν υφίσταται κατάχρηση διαδικασίας ή καταπίεση (oppression) κατά την εκτέλεση. IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ (α) Τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω. Με αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η κατοχή του επίδικου υποστατικού έχει ήδη συντελεστεί, είναι προφανές ότι η παρούσα αίτηση, τουλάχιστον ως προς το ζήτημα της ανάκτησης της κατοχής, έχει απωλέσει το αντικείμενό της. Τούτο, διότι αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή ότι τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω. Ο εξανεμισμός του αντικειμένου της θεραπείας καθιστά αχρείαστη τη συνέχιση της δίκης. Ο ρόλος του Δικαστηρίου δεν είναι για να επιλύει ακαδημαϊκά ζητήματα. Ο δικαστικός χρόνος είναι πολύτιμος και δεν πρέπει να αναλώνεται σε διαφορές οι οποίες είτε έχουν εκλείψει, είτε λόγω μεταβολής των συνθηκών, η επίλυση τους δεν θα κατέληγε σε οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα, όπως για παράδειγμα στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Tudor

(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1176, όπου η απέλαση της φυγόδικης κατέστησε άνευ αντικειμένου την έφεση.[8] Ούτε παραμένει οποιοδήποτε ανεπίλυτο ζήτημα, όπως για παράδειγμα τυχόν εγγύηση που καταβλήθηκε κατά τη μονομερή εξασφάλιση του προσωρινού διατάγματος.[9] (β) Δεν δικαιολογείται η αναστολή του εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Ομοίως, όσον αφορά το αιτητικό «Β» της Αίτησης, δηλαδή το αίτημα που σχετίζεται με την αναστολή του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, πέραν του ότι με βάση το προπαρατεθέν νομικό πλαίσιο δεν πληρείται οποιαδήποτε προϋπόθεση για την αναστολή ή ακύρωσή του, το ζήτημα αυτό είναι πλέον άνευ ουσίας, αφού το ένταλμα εκτελέστηκε και η κατοχή ανακτήθηκε. (γ) Κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση του εκδοθέντος διατάγματος αναφορικά με τα οφειλόμενα ποσά. Επί της ουσίας, η παρούσα αίτηση επικεντρώνεται στην προσπάθεια να διατηρηθεί η κατοχή του Υποστατικού. Εντούτοις, παρατηρώ ότι αξιώνεται γενικώς η αναστολή της εκδοθείσας απόφασης, η οποία περιλαμβάνει πέραν του διατάγματος ανάκτησης κατοχής και διαταγές για πληρωμή οφειλόμενων ενοικίων και ενδιάμεσων ωφελημάτων. Επί του ζητήματος της ύπαρξης ή όχι τέτοιας οφειλής, οι Καθ' ων ισχυρίζονται ότι ήταν «πάντοτε τυπικοί και σωστοί ενοικιαστές» και ότι ανταποκρίνονταν «σε όλες τις συμβατικές τους υποχρεώσεις». Από την άλλη, οι Αιτήτριες διαφωνούν σφόδρα με τον ισχυρισμό αυτό, και αντιθέτως υποστηρίζουν ότι οι Καθ' ων απέκρυψαν από το Δικαστήριο το γεγονός ότι δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό έναντι των ενοικίων και του εξ' αποφάσεως χρέους. Με δεδομένη την ύπαρξη της ενοικιαστικής σχέσης, οι Καθ' ων φέρουν το σχετικό βάρος απόδειξης του ισχυρισμού τους ότι δεν οφείλουν ενοίκια. Όφειλαν λοιπόν να είναι κατατοπιστικοί και πειστικοί. Εντούτοις, ουδεμία απόδειξη έχουν παρουσιάσει ότι έχουν πληρώσει τα ενοίκια για τα οποία εκδόθηκε τελική απόφαση την οποία επιδιώκουν να αναστείλουν και εν τέλει να παραμερίσουν. Οι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί ουδόλως ικανοποιούν. Οι δηλώσεις των Καθ' ων «περί τήρησης των συμβατικών τους υποχρεώσεων», υπό το φως της αντίθετης και εν τέλει δίχως αντίλογο μαρτυρίας των Αιτητριών, ότι δηλαδή τα ενοίκια για τα οποία εκδόθηκε απόφαση συνεχίζουν να οφείλονται, δεν μπορούν παρά να χαρακτηρισθούν ως ανεπίτρεπτη προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου και η επί τούτου εισήγηση του κ. Χριστοφή έχει έρεισμα. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι ο παραμερισμός μιας δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων γίνεται με βάση το άρθρο 6 του Νόμου. Το ζήτημα συνυφαίνεται με τις πιθανότητες επιτυχίας της αίτησης Παραμερισμού. Το εν λόγω άρθρο 6 καθορίζει και περιορίζει αυστηρώς τις προϋποθέσεις όπου μια τέτοια αίτηση μπορεί να βασιστεί. Είναι σημαντικό να υποδειχθεί ότι η απαίτηση για ικανοποίηση του Δικαστηρίου περί στοιχειοθέτησης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης,[10] που ισχύει γενικότερα στις πολιτικές υποθέσεις, δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος στην παρούσα Δικαιοδοσία με βάση το εν λόγω άρθρο 6 του Νόμου. Η δε στοιχειοθέτηση των αναφερόμενων στο άρθρο 6(β) του Νόμου προϋποθέσεων της «απάτης» ή των «ψευδών παραστάσεων»[11] είναι εμφανές ότι κινείται σε ουσιωδώς υψηλότερο και αυστηρότερο[12] πλαίσιο από την απλή διαπίστωση ύπαρξης «συζητήσιμης υπόθεσης». Όσον αφορά τον λόγο που προβάλλουν οι Καθ΄ ων ότι η μη εμφάνισή τους οφείλεται σε «κακή συνεννόηση των αξιωματούχων τους», αυτή η θέση θα πρέπει να σταθμιστεί με τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 6(δ) του Νόμου, όπου αναφέρεται ότι «το διάταγµα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αµέλειαν εκ µέρους του». Με βάση τα πιο πάνω, και έχοντας κατά νου τα λεχθέντα στην ΕΛΕΝΙΤΣΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ν. ΜΑΡΙΑ ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΥ κλπ, ECLI:CY:AD:2016:A162, Πολιτική Έφεση αρ. 283/2015 ημερομ. 23/03/2016, όπου σημειώθηκε ότι: « η τελεσιδικία εν προκειμένω έχει μιαν ιδιαίτερη βαρύτητα η οποία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης αλλά και το κράτος δικαίου ευρύτερα » και τονίστηκε πως: « Θα ήταν παράλογο, στη βάση γενικών ισχυρισμών, να αποστερήσουμε το διάδικο από τους καρπούς της εν τέλει επιτυχίας του [..] Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, όπως έχει νομολογηθεί, είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής. (βλ. Χατζηευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd a.o.

(1991)1 Α.Α.Δ. 172). ΄Οπως έχουμε εξηγήσει αυτές οι εξαιρετικές περιστάσεις εδώ δεν έχουν καταδειχθεί. » συμπεραίνω ότι δεν υπάρχει ενώπιον μου στέρεη μαρτυρία που να δικαιολογεί την αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης. Ούτε βεβαίως τίθεται ζήτημα ανεπανόρθωτης βλάβης[13] των Καθ' ων. Λαμβάνω επίσης σοβαρά υπόψιν τη μακρά καθυστέρηση στην προώθηση του αιτήματος για αναστολή, η οποία παρέμεινε πλήρως αναιτιολόγητη. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού είναι συνοπτική. Η δικαστική διαδικασία κινήθηκε εναντίον των Καθ΄ ων από τις 27/11/2017 και αυθημερόν επιδόθηκε σε αυτούς. Λόγω του ότι οι ενοικιαστές αμέλησαν ή αδιαφόρησαν να καταχωρήσουν Απάντηση εντός της καθορισθείσας προθεσμίας των 14 ημερών εκδόθηκε απόφαση εναντίον τους τον Ιανουάριο του

1. Η τελική απόφαση επιδόθηκε στους Καθ' ων από τις 14/03/2018, παρά ταύτα, η παρούσα αίτηση αναστολής καταχωρήθηκε σχεδόν μισό χρόνο αργότερα, ήτοι στις 06/09/2018 και λόγω της επικείμενης εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Η ολιγωρία και η αδιαφορία είναι αυταπόδεικτη και δεν απαλείφεται δια της καταχώρησης αίτησης Παραμερισμού. Εάν στο τέλος της ημέρας η απόρριψη της παρούσας αίτησης «καταδικάσει την αίτηση Κ1/2018 προτού καν ακουστεί» ως εισηγείται ο κ. Νικολάου, αυτό θα είναι το συνεπακόλουθο αποτέλεσμα δικής τους καθυστέρησης να πράξουν έγκαιρα τα δέοντα. Εξάλλου, η καταχώρηση μιας οποιασδήποτε αίτησης δεν δημιουργεί αυτομάτως δικαιώματα, αλλά απαιτείται επαρκής ουσιαστική και νομική υποστύλωση της αιτούμενης θεραπείας. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται δικαστικά. Ο χρόνος που παρήλθε είναι αντινομικό να δράσει προς όφελος των Καθ' ων. Όπως επί παρεμφερούς εισήγησης εύστοχα λέχθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των C.M.K. METAL CONSTRACTION LIMITED, Πολιτική Αίτηση αρ. 138/2018, ημερομηνίας 7/11/2018: « Η αντιμετώπιση του θέματος από το Επαρχιακό Δικαστήριο ήταν ορθή. Ορθά θεώρησε πως το κατεπείγον της αίτησης προέκυπτε από τους χειρισμούς των ίδιων των αιτητών και συνεπώς δεν μπορούσαν να το επικαλούνται ως δικαιοδοτική προϋπόθεση της αίτησης τους. Αντίθετη προσέγγιση θα επιβράβευε τέτοιες πρακτικές προς ζημία της απονομής της δικαιοσύνης και των ταλαιπωρημένων δικαστικών διαδικασιών. Η αναγκαία και πολύτιμη στις κατάλληλες περιπτώσεις εξαίρεση απόδοσης θεραπείας χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά δεν μπορεί να λειτουργεί προς απόκτηση τακτικού δικονομικού πλεονεκτήματος ή εν πάση περιπτώσει για πρόκληση πίεσης στο Δικαστήριο και τους αντιδίκους. » Στη βάση όλων των ενώπιον μου δεδομένων και εξισορροπώντας αφενός τη φυσιολογική προσδοκία των ιδιοκτητριών να απολαύσουν άμεσα τους καρπούς της νίκης τους, και αφετέρου, τις πιθανότητες επιτυχίας της Αίτησης Παραμερισμού Κ1/2018 και τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά, δεν έχω πεισθεί, στην βάση όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου, ότι δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης και καταλήγω ότι δεν υπάρχει τίποτα ενώπιον μου το οποίο να με οδηγεί στην αναστολή της εκδοθείσας απόφασης. * Ως εκ των ανωτέρω, εντοπίζω έρεισμα στους υπ' αριθμό 1, 6, 8, 9 και 12 λόγους Ένστασης. Η Ένσταση επιτυγχάνει, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων στην παρούσα Αίτηση και Αιτητριών στην Κυρίως Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης της, ήτοι €10.000 - €50.
2. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Pickwick International Inc. (G.B.) Ltd v. Multiple Sound Distributors Ltd a.o. [1972] 3 All E.R. 384 και Transportes Maritime of Lisbon v. Sponsala Shipping Company Ltd

(1987)1 C.L.R. 11. [2] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A. Neophytou Co.

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου v. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592, 597 - 598, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου

(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.

(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων

(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, και Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/

1. [3] Manchester Corporation v Conolly and others [1970] 1 ALL ER
2. [4] Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 320 υπό τον τίτλο «Forfeiture of Lease». [5] Η Διαταγή Δ. 48, θ. 8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει: «

(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» [6] Μεταξύ άλλων, Αναφορικά με την Αίτηση της Salavu Ltd για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Πολιτική Αίτηση αρ. 45/2015 ημερ. 02/04/2015, Mainland Global Investments Ltd, Πολ. Αίτ. 167/2012, ημερομηνίας 9 Νοεμβρίου 2012. [7] Επίσης, Knight v Clarke

(1885)15 QBD 294, CA. [8] Μαυρονικόλας ν. Φοινιώτης

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1659, Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ ν. Εταιρείας Ρέϊνμοου Πλήτσιγκ και Ντάϊγκ Κο Λτδ

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2055, Marketrends(Capital Market) Ltd v. Θεοδωρίδης

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1248, Χ.Μ.S. Canteen Ltd κ.ά. ν. Cyprus Airports (F & R) Ltd, Πολ. Έφ. Ε192/2014, ημερ. 2.10.2015, Γεωργίου ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ECLI:CY:AD:2016:A372, Πολ. Έφ. 212/2011, ημερ. 20.7.2016, Γ. Εισαγγελέας Omorfo, Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 21/201, ημερομ. 26/09/2016 και Παπαβαρνάβα ν. Παστελλά, Έφεση 31/2015, ημερ. 19.12.2017, και Delincyp Co ltd v. Σε ότι αφορά την εταιρεία First Ukranian Development Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 264/2012, ημερομηνίας 14/03/2018. [9] Χ.Μ.S. Canteen Ltd κ.α. ν. Cyprus Airports (F&B) Ltd, Πολ. Εφ. Ε192/2014 ημερ. 2.10.15 και Καρασιαλής κ.α. ν. Ιωάννου, Πολ. Έφεση αρ. Ε183/2013 και Ε183Α/2013, ημερομηνίας 23/10/2015 [10] Δείτε: Orams κ.ά. ν. Αποστολίδη

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1402. [11] Δείτε: άρθρα 17 και 18 του περί Συμβάσεων Νόμου. [12] Μεταξύ άλλων: Μουρτζινός ν Πλοίου «Galaxias» κ.α.

(1997)1Α Α.Α.Δ 80, Μαρία Ιακώβου ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(2004)1 Α.Α.Δ. 992, 1003, και Ανδρέας Τσιάρτας κ.α. ν. ALOCAY Holdings Ltd

(2010)1 A.A.Δ. 1523 [13] DEMETRIADES GROUP OF COMPANIES LIMITED ν. APM ITALIAN TYPE ICE-CREAM LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. 372/2015, ημερομηνίας 15/02/2017. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο