Γεωργαλλά κ.α. ν. C & P Liotatis Co Ltd κ.α., Αίτηση Αρ. Ε14/2016, 9/4/2019

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/83 όπως αυτός τροποποιήθηκε. Β. Απόφαση για το ποσό των €87.600,00 σεντ, προσωπικώς και αλληλεγγύως εναντίον των όλων των καθ' ων η αίτησης 1, 2, 3 και 4 για την πληρωμή των καθυστερημένων ενοικίων ήτοι του ποσού €87.600,00 σεντ, για 1.11.2006, 1.12.2006, 1.2.2008, 1.5.2008, 1.10.2008, 1.6.2010, 1.7.2010, 1.8.2010, 1.9.2010, 1.10.2010, 1.12.2010, 1.5.2011, 1.6.2011 και από 1.11.2011 μέχρι 31.10.2016 ήτοι εβδομήντα και ένα μήνες [73] προς €1.200,00 σεντ, μηνιαίως. Γ. Ενδιάμεσα οφέλη εναντίον των καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3 και 4 ως ενοίκια προς €1.200,00 σεντ μηνιαίως από 1ην Νοεμβρίου 2016 και/ή ως αποζημιώσεις για παράνομο επέμβαση και/ή διάρρηξη συμφωνίας και/ή προς €40,00 σεντ ημερησίως ως ενδιάμεσα οφέλη [mense profits] από 1.11.2016 μέχρι Εκκενώσεως και Παραδόσεως Ελευθέρας Κατοχής του Υποστατικού στους αιτητές. Δ. Τόκους προς 9% επί του ποσού των €1.200,00 σεντ μηνιαίως ή επί του ποσού των €87.600,00 σεντ από 1.11.2006 και το αυτό ποσό ως αποζημιώσεις. Ε. Οποιανδήποτε άλλο Διάταγμα ή θεραπεία ήθελε διατάξει το Σεβαστό Δικαστήριο. ΣΤ. Έξοδα της παρούσης Αιτήσεως και έξοδα επίδοσης. » Οι Αιτητές ισχυρίζονται συναφώς ότι είναι οι ιδιοκτήτες του Υποστατικού το οποίο ανεγέρθηκε και ενοικιάστηκε αρχικώς κατά το έτος

1. Μετέπειτα, ενοικιάστηκε στους Καθ' ων η αίτηση 1 με την εγγύηση των Καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, με βάση γραπτή συμφωνία ημερομηνίας κατά ή περί την 25.5.2000, διετούς διάρκειας, μετά τη λήξη της οποίας κατέστη η ενοικίαση θέσμια. Το τελευταίο μηναίο ενοίκιο ήταν για το ποσό των €1.200,
2. Το Υποστατικό χρησιμοποιείται ως ζαχαροπλαστείο. Β. Η Απάντηση των Καθ' ων
3. Στην τροποποιημένη Απάντησή τους ημερομηνίας 21/09/2017, οι Καθ' ων 1 ισχυρίζονται ότι «αν και υπήρξε κάποια συμφωνία η οποία προέβλεπε την καταβολή ενοικίου» αρνούνται ότι οφείλουν οποιοδήποτε ποσό. Άνευ βλάβης, για τα έτη 2010 και 2011 δεν οφείλουν οποιοδήποτε ενοίκιο δυνάμει συμφωνίας με τους Αιτητές, στη βάση της οποίας οι Αιτητές αποδέχθηκαν να ανασταλεί η καταβολή των ενοικίων. Διατείνονται περαιτέρω ότι συμφώνησαν με τους Αιτητές να συμψηφιστούν με τα οφειλόμενα ενοίκια ποσά που δαπάνησαν για ανακαινίσεις που διενήργησαν εντός του υποστατικού αξίας €100.000,00 και οι οποίες ανακαινίσεις αναβάθμισαν την αξία του υποστατικού. Επιπλέον ισχυρίζονται ότι οι επιστολές που τους απεστάλησαν δεν τερμάτισαν την επίδικη ενοικίαση. Πέραν αυτών προβάλλουν ότι οι Αιτητές εμποδίζονται λόγω συμπεριφοράς να αξιώνουν οποιοδήποτε ποσό. Τέλος, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η επίδικη συμφωνία ενοικίασης είναι άκυρη και ότι υφίσταται «παράνομη κατοχή» καθότι δεν έχει εκδοθεί άδεια οικοδομής ή και πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Γ. Η Απάντηση των Καθ' ων 2, 3 και
4. Στη κοινή απάντησή τους, οι Καθ' ων 2, 3 και 4 παραδέχονται ότι υπογράφηκε μια συμφωνία η οποία προέβλεπε την καταβολή ενοικίου από τους Καθ' ων 1 πλην όμως οι ίδιοι έχουν απαλλαχθεί και δεν υπέχουν οποιανδήποτε ευθύνη ως εγγυητές της συμφωνίας, καθότι υπήρξε τροποποίηση της συμφωνίας δίχως τη δική τους συναίνεση. Επίσης, ισχυρίζονται ότι η εγγύηση δεν τους δεσμεύει καθότι δεν μπορεί να επεκταθεί πέραν της συμβατικής περιόδου. Περαιτέρω, επαναλαμβάνουν και αυτοί ότι οι επιστολές που τους απεστάλησαν δεν τερμάτισαν την επίδικη ενοικίαση, ότι οι Αιτητές εμποδίζονται λόγω συμπεριφοράς να αξιώνουν οποιοδήποτε ποσό και ότι η επίδικη συμφωνία ενοικίασης είναι άκυρη. Καταληκτικά ισχυρίζονται ότι υφίσταται «παράνομη κατοχή» καθότι δεν έχει εκδοθεί άδεια οικοδομής ή και πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. ΙΙ. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κατά την ακρόαση για την πλευρά των Αιτητών έδωσε μαρτυρία ο Αιτητής αρ. 1 ενώ από τους Καθ' ων 1, 2, 3 και 4 έδωσε μαρτυρία μόνο ο Καθ' ου
5. Α. Η μαρτυρία του Αιτητή αρ.
6. Ο Αιτητής κατέθεσε Γραπτή Δήλωση η οποία σημειώθηκε ως «ΕΓΓΡΑΦΟ Α». Ανάφερε ότι μαζί με τη σύζυγο του, Αιτήτρια αρ. 2, είναι οι ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου, εντός του οποίου, περί το 1995, κτίστηκε και ενοικιάστηκε το υπό εξέταση κατάστημα. Παρουσίασε τίτλους ιδιοκτησίας και άδεια οικοδομής (Τεκμήρια 1(α), 1(β) και 2 αντίστοιχα). Στους Καθ' ων αρ. 1 το υποστατικό ενοικιάστηκε κατά την 25/05/2000 δυνάμει γραπτής συμφωνίας την οποία όμως έχει απωλέσει. Η συμφωνία ήταν διετής διάρκειας και συνοδευόταν από τη γραπτή εγγύηση των Καθ' ων αρ. 2, 3 και
7. Το αρχικό ενοίκιο ήταν Λ.Κ.
8. Το τελευταίο συμφωνηθέν ενοίκιο ανέρχεται στα €1.200 μηνιαίως. Παρουσίασε σχετικές καταστάσεις λογαριασμού (Τεκμήρια 4(α) και 4(β)). Το υποστατικό χρησιμοποιείται ως ζαχαροπλαστείο με την επωνυμία Λιοτατής. Όσον αφορά τους Καθ' ων αρ. 2 και 3 ανέφερε ότι είναι διευθυντές της εταιρείας και εγγυητές της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης. Ο Καθ' ου αρ. 4 είναι λογιστής και το πρόσωπο που μεσολάβησε για να γίνει η συμφωνία ενοικίασης, την οποία και αυτός εγγυήθηκε προσωπικά με την υπογραφή του. Ισχυρίζεται ότι υφίστανται καθυστερημένα ενοίκια ύψους €85.200,00, ήτοι ενοίκια 71 μηνών προς €1.200 μηνιαίως από το Νοέμβριο 2006 έως και 31/08/
9. Απέστειλε σχετικές προειδοποιητικές επιστολές μέσω των δικηγόρων του (Τεκμήρια 6 έως 9). Οι Καθ' ων δεν πλήρωσαν οποιοδήποτε ποσό μέχρι σήμερα και ως εκ τούτου αξιώνει τις θεραπείες που εκτίθενται στην Αίτηση του, προσθέτοντας ότι διατηρεί χρέη σε τράπεζες και πληρώνει τόκους και για αυτό ζητεί τόκους προς 9% ετησίως από τους Καθ' ων. Κατά την αντεξέτασή του, είπε ότι οι Καθ' ων δεν διενήργησαν οποιαδήποτε ανακαίνιση στο υποστατικό. Όσον αφορά τα έργα που γίνονταν στην περιοχή είπε ότι το κατάστημα λειτουργούσε κανονικά, δεν έκλεινε ούτε μία μέρα. Οι εργολάβοι άφησαν είσοδο για τα καταστήματα. Το κτίριο ολοκληρώθηκε πριν το
10. Ως προς το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3 διευκρίνισε ότι τα ενοίκια πληρώνονταν σε εταιρεία δικών του συμφερόντων μέχρι ενός σημείου. Η γραπτή συμφωνία έγινε με δείγμα που είχε από έναν δικηγόρο, την ίδια ημέρα που αναφέρεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3, ήτοι τις 25/05/
11. Πληρώθηκε ταυτόχρονα το ενοίκιο Μάϊου και παραδόθηκε η κατοχή. Όσον αφορά το περιεχόμενο της ισχυριζόμενης εγγύησης των Καθ' ων αρ. 2, 3 και 4 είπε ότι «απλώς έγραφε εγγυητές του πιο πάνω συμβολαίου». Του ζητήθηκε να επεξηγήσει το ποσό των €57.477 που αναγράφεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9 επιστολές ημερομηνίας 16/11/
12. Είπε ότι το ποσό πρέπει να αφορά την περίοδο Νοεμβρίου 2011 με Νοέμβριο 2015 μόνο, δίχως να περιλαμβάνει τα προηγούμενα οφειλόμενα ενοίκια. Μετά την αποστολή της επιστολής ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9 έψαξε βρήκε πόσα ενοίκια δεν ήταν πληρωμένα και για αυτό προέκυψε η επιστολή ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6(α)(β)(γ) ημερ. 24/08/16 με την οποία αξιώνονται €85.200,
13. Επέμεινε ότι του οφείλονται €87.600 από τον Σεπτέμβριο του 2011 «και τα προηγούμενα ενοίκια τα οποία δεν πληρώθηκαν», για τα οποία παρέπεμψε στην κατάσταση λογαριασμού Τεκμήριο 4Β, και ότι σε αυτό φαίνονται «οι ημερομηνίες των ενοικίων που δεν έχουν πληρωθεί τα ενοίκια σε μήνες». Του ζητήθηκε να γίνει πιο συγκεκριμένος. Απάντησε «τώρα όπως είμαι, δεν μπορώ». Διευκρίνισε ότι η αναφορά στην ημερομηνία «24/09/2016» στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8, στην επιστολή ημερομηνίας 24/09/2016 είναι εσφαλμένη, η ορθή είναι 24/08/
14. Όσον αφορά το δάνειο που έχει ο ίδιος είπε ότι συνήφθη περί το 1995, 1996, δίχως να μπορεί να γίνει πιο σαφής. Ήταν πέραν των Λ.Κ.100.000, σήμερα είναι €20.000 στην Alpha Bank. Έχει καθυστερήσεις. Η δόση ήταν €3.500, πληρώνει μόνο €2.000, προσπαθεί να το αναδιαρθρώσει. Αναφορικά με το ύψος του μηνιαίου ενοικίου υπέδειξε ότι η τελευταία πληρωμή ήταν για €1.200 και άρα το ενοίκιο είναι καθορισμένο στο ποσό αυτό. Ήταν κατηγορηματικός ότι δεν έγινε με τους Καθ' ων οποιαδήποτε συμφωνία για πίστωση μελλοντικών ενοικίων. Β. Η μαρτυρία του Καθ' ου αρ. 4 Η γραπτή δήλωση του εν λόγω προσώπου κατατέθηκε ως «ΈΓΓΡΑΦΟ Β». Στη λιτή κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι «εξ όσων θυμάμαι δεν εγγυήθηκε προσωπικά οποιεσδήποτε υποχρεώσεις των Καθ' ων η αίτηση 1 και έναντι των Αιτητών». Οι Αιτητές ουδέποτε αξίωσαν οποιαδήποτε ποσά από αυτόν. Πρώτη φορά έλαβε γνώση για την εναντίον του αξίωση όταν του επιδόθηκε η Αίτηση. Εξεπλάγην και επικοινώνησε με τον δικηγόρο των Αιτητών αναζητώντας το ενοικιαστήριο συμβόλαιο. Ο δικηγόρος του απάντησε ότι δεν έχει να του δώσει τίποτε και του έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν γνωρίζει τα διαμειφθέντα μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η Αίτηση 1 αναφορικά με τα οφειλόμενα ενοίκια. Κατά την αντεξέτασή του είπε ότι είναι ο ελεγκτής της εταιρείας C & P Liotatis Co Ltd, δηλαδή των Καθ' ων
15. Το εγγεγραμμένο γραφείο της εν λόγω εταιρείας στεγάζεται στο δικό του γραφείο. Δεν θυμάται ούτε ποιος μεσολάβησε, ούτε πότε ενοικιάστηκε το υποστατικό. Αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι μεσολάβησε ο ίδιος. Επίσης, αρνήθηκε ότι ο ίδιος μεσολάβησε για να μειωθεί το αρχικό ενοίκιο από €500 σε €450 μηνιαίως. Είπε ότι όταν διενεργεί έλεγχο στα βιβλία κάμνει «παρατηρήσεις» αναζητεί στοιχεία. Το συμβόλαιο δεν του παρουσιάστηκε από καμιά πλευρά. Στα πλαίσια του ελέγχου του, όπως φαίνεται από τις «παρατηρήσεις» του, ο ίδιος είχε ζητήσει να του προσκομιστεί το συμβόλαιο, δίχως όμως ανταπόκριση. Του αναφέρθηκε από τους Καθ' ων 1 ότι η συμφωνία ήταν προφορική. Δεν είδε γραπτή συμφωνία, ούτε γνωρίζει για την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας. Δεν γνωρίζει πόσα ενοίκια οφείλονται. Αναγνώρισε το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3, ως απόδειξη είσπραξης ενοικίων. Γ. Οι Αγορεύσεις Κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων που έλαβε χώρα στις 11/10/2018, οι δικηγόροι των διαδίκων παρουσίασαν και υιοθέτησαν γραπτά κείμενα και η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε. ΙΙΙ. ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ / ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΠΙΔΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ Έχοντας διεξέλθει το περιεχόμενο των δικογράφων και λαμβάνοντας υπόψιν την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου αλλά και τις αγορεύσεις, προχωρώ ακολούθως σε σύνοψη, περιορισμό και προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Κατ' αρχάς, είναι αδιαμφισβήτητο ότι το ακίνητο συμπληρώθηκε πριν το 2000, βρίσκεται σε ελεγχόμενη περιοχή και αφορά ενοικίαση που κατέστη θέσμια. H ενοικιαστική σχέση μεταξύ Αιτητών και Καθ' ων 1 είναι παραδεκτή. Οι Καθ' ων 1, 2 και 3 δεν έδωσαν μαρτυρία. Η δε μαρτυρία του Καθ' ου 4, αφορούσε αποκλειστικά το κατά πόσο εγγυήθηκε ο ίδιος την ενοικιαστική σχέση. Συνεπώς οι υπόλοιποι δικογραφημένοι ισχυρισμοί των Καθ' ων δεν έχουν προωθηθεί. Αυτό δηλαδή που απομένει να αποφασισθεί είναι κατ' αρχάς εάν έχουν οι Αιτητές έχουν αποδείξει την αξίωση τους εναντίον των Καθ' ων 1 και σε ποιο ύψος. Πέραν αυτού πρέπει να αποφασιστεί κατά πόσο οι Αιτητές έχουν αποδείξει την ευθύνη των Καθ' ων 2, 3 και 4 ως εγγυητών της επίδικης συμφωνίας. IV. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Το παρόν Δικαστήριο, στα πλαίσια της ενυπάρχουσας δικαιοδοσίας του προς επίλυση των διαφορών που αναφύονται σχετικά με τις θέσμιες (προστατευόμενες) ενοικιάσεις καθώς και επί οποιουδήποτε κύριου ή παρεμπίπτοντος συναφούς με αυτές θέματος, εκτός από τα βασικά ζητήματα που σχετίζονται με την ανάκτηση της κατοχής και την αναπροσαρμογή ενοικίου, πραγματεύεται, μεταξύ άλλων, τα θέματα που άπτονται της επιδίκασης των καθυστερημένων και οφειλόμενων ενοικίων καθώς επίσης και αξιώσεις που αφορούν επιδίκαση αποζημιώσεων λόγω ζημιών που προκαλούνται σε ελεγχόμενα υποστατικά.[1] Α. Οι προϋποθέσεις του άρθρου 11

(1)(α) του Νόμου. Η ανάκτηση κατοχής λόγω καθυστερημένων ενοικίων προβλέπεται στο άρθρο 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου το οποίο έχει ως εξής: « Ουδεμία απόφασις και ουδέν διάταγμα εκδίδεται διά την ανάκτησιν της κατοχής οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, διά το οποίον ισχύει ο παρών Νόμος, ή διά την εκ τούτου έξωσιν θεσμίου ενοικιαστού, πλην των ακολούθων περιπτώσεων: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νομίμως οφειλόμενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι μίαν ή περισσοτέρας ημέρας μετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής: Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη διά συστημένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούμενον να εισπράξη τούτο: Νοείται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο δε διατάζει την ανάκτηση από τον ιδιοκτήτη της κατοχής, όταν ο ενοικιαστής πληρώσει μέσα σε περίοδο δεκατεσσάρων ημερών από την επίδοση σ' αυτόν της αίτησης παν ποσό το οποίο οφείλεται ή δυνατό να καταστεί οφειλόμενο από αυτόν εκτός αν ο ενοικιαστής διαρκούσης της μισθώσεως δεν καταβάλλει συστηματικά το νομίμως οφειλόμενον. » Συνεπώς, με βάση το άρθρο 11

(1)(α) του Νόμου για να εκδοθεί διάταγμα ανάκτησης κατοχής λόγω καθυστερημένων ενοικίων, σωρευτικά πρέπει να:

(1)υπάρχει καθυστέρηση στην πληρωμή του νομίμως οφειλόμενου ενοικίου,

(2)αποσταλεί προς τούτο σχετική γραπτή ειδοποίηση απαίτησης,

(3)υφίσταται καθυστέρηση 21 τουλάχιστον ημερών του νομίμως οφειλόμενου ενοικίου από την επίδοση της εν λόγω απαίτησης,

(4)παρέλθουν, περαιτέρω 14 μέρες[2] από την επίδοση της Αίτησης για Ανάκτηση Κατοχής. Πριν παραθέσω το νομικό πλαίσιο που σχετίζεται με την έκταση της δέσμευσης μιας εγγύησης σε ενοικίαση που καθίσταται θέσμια, κρίνω ορθό να επεξηγήσω επιγραμματικά την έννοια της «θέσμιας ενοικίασης». Β. Η έννοια της θέσμιας ενοικίασης. Με δύο λόγια, πρόκειται για την επενέργεια του Νόμου στη συμβατική σχέση, η οποία πλέον ιδιωτική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί σε αντίθεση με τα νομοθετικά προβλεπόμενα. Η θέσμια ενοικίαση σχετίζεται με το μίσθιο και δεν εξαρτάται από τη σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή.[3] Παρόλο που η δημιουργία θέσμιας ενοικίασης προϋποθέτει την ύπαρξη ενοικίασης,[4] η θέσμια ενοικίαση είναι πλάσμα νόμου, δεν είναι καν σύμβαση, αλλά το προσωπικό δικαίωμα του αμετακίνητου (statutory right of irremovability). Στην υπόθεση Αναφορικά με τις Αιτήσεις του Αβραάμ Δίσπυρου

(1990)1 Α.Α.Δ. 365, λέχθηκε: « Η θέσμια ενοικίαση δεν είναι σύμβαση, είναι το δικαίωμα του αμετακίνητου με τις επιφυλάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και είναι προσωπικό δικαίωμα (Dudley and District Benefit Building Society v. Emerson [1949] Ch.707, Marcrοft Wagons v. Smith [1951] 2 All E.R. 271).[5] » Όπως συναφώς αναφέρεται στο σύγγραμμα των Megarry & Wade, The Law of Real Property, Seventh Edition, σελ. 1027, παρ. 22-130, υπό τον τίτλο «1. Statutory Tenancy»: « A statutory tenancy is not really a tenancy at all, in the common law sense of the word: the tenant has no estate or interest in the land, but instead a mere personal right of occupation which has been termed a "status of irremovability" » Γ. Η εγγύηση σε θέσμια ενοικίαση (έννοια, δικαιοδοσία, έκταση δέσμευσης). - Η έννοια της σύμβασης εγγύησης Η έννοια της σύμβασης εγγύησης προσδιορίζεται στο άρθρο 84 του περί Συμβάσεων Νόμου (Κεφ. 149): « "Σύµβαση εγγύησης" είναι η σύµβαση προς εκπλήρωση της υπόσχεσης ή υποχρέωσης τρίτου, σε περίπτωση µη εκπλήρωσης από τον τρίτο το πρόσωπο που παρέχει την εγγύηση καλείται "εγγυητής", το πρόσωπο υπέρ του οποίου παρέχεται "πρωτοφειλέτης", και το πρόσωπο προς το οποίο παρέχεται "πιστωτής". » Η σύμβαση εγγύησης είναι δευτερεύουσα και παρεπόμενη[6] υποχρέωση της ουσιαστικής υποχρέωσης του πρωτοφειλέτη, με την οποία είναι λειτουργικά συνδεδεμένη. Για τον λόγο αυτό, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο εγγυητής απαλλάσσεται[7] από τη σύμβαση εγγύησης, όπως για παράδειγμα στη Holme v Brunskill

(1877)3 QBD 495[8] στην οποία υπήρξε απαλλαγή του εγγυητή λόγω διαφοροποίησης των όρων της βασικής συμφωνίας ενοικίασης, χωρίς τη συγκατάθεση του εγγυητή. Μια σύμβαση εγγύησης μπορεί να έχει τον χαρακτήρα της ειδικής (specific) ή της συνεχούς (continuing) εγγύησης. Η ειδική εγγύηση καλύπτει μια συγκεκριμένη υποχρέωση, ή μια συγκεκριμένη πράξη ή σειρά πράξεων, ενώ η συνεχής εγγύηση είναι εκείνη που καλύπτει υποχρεώσεις ή πράξεις αποπληρωμής δόσεων οι οποίες συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα μεταξύ του πρωτοφειλέτη και του πιστωτή. Ως προς τη διαπίστωση του κατά πόσο η παρασχεθείσα εγγύηση είναι ειδική ή συνεχής, καθοδηγητικά είναι τα αναφερόμενα στη Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. T.G. & Sons Importing Ltd κ.ά.

(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 180:[9] « Το κατά πόσο σε μια συγκεκριμένη υπόθεση μια εγγύηση είναι συνεχής ή όχι είναι ζήτημα που σχετίζεται με την πρόθεση των μερών όπως εκφράζεται μέσα από το λεκτικό που χρησιμοποίησαν, όπως αυτό γίνεται δίκαια αντιληπτό με την έννοια που έχει χρησιμοποιηθεί και η πρόθεση αυτή διακριβώνεται με τον καλύτερο τρόπο με το να εξετάζεται η σχετική κατάσταση των μερών κατά το χρόνο συγγραφής του εγγράφου (βλ. Pollock and Mulla Indian contract and Specific Relief Acts, 9η έκδοση, 1972, σελ. 619). ΄Εχει περαιτέρω νομολογηθεί ότι το θέμα δεν μπορεί να αποφασιστεί με βάση μόνο την απλή ερμηνεία του εγγράφου χωρίς να εξεταστούν οι συνθήκες που το περιβάλλουν για να ανευρεθεί ποιο ήταν το αντικείμενο το οποίο τα μέρη είχαν κατά νουν όταν δόθηκε η εγγύηση (Heffield v. Meadows

(1869)L.R. 4 C.P. 595, 599). Η λεκτική διατύπωση των όρων της συμφωνίας εγγυήσεως ημερ. 2.2.1998, όπως ορθά, κατά την άποψή μας, ερμηνεύεται από το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ως προς την πρόθεση των μερών. Να εξασφαλιστούν οι εφεσίβλητοι για τις υπάρχουσες και μελλοντικές διευκολύνσεις που παραχώρησαν ή θα παραχωρήσουν στο μέλλον στον Γ. Γεωργίου. » Στο σύγγραμμα Pollock & Mulla - The Indian Contract and Specific Relief Acts Updated 14th Edition - Chap. VIII - Of Indemnity and Guarantee - Nature of Contract of Guarantee, σελ. 1383-1384, κάτω από τον τίτλο «Strict Construction of Surety's Obligation», αναφέρεται ότι ο εγγυητής δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για περισσότερα από όσα έχει αναλάβει: « Α surety's liability depends upon the terms of the contract; and he is entitled to insist on the strict adherence to the terms of his obligation by the creditor, and cannot be made liable for more than he has undertaken. The guarantee extends to a liability precisely answering the description contained in the guarantee. His liability cannot be enhanced beyond the proper meaning of his written agreement. » - Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων ως προς το ζήτημα της παρασχεθείσας εγγύησης. Στη Cedrus Estates Limited v. Πισσαρίδη

(1994)1ΑΑΔ 590 λέχθηκε ότι η διαφορά μεταξύ του ιδιοκτήτη και του εγγυητή αποτελεί επακόλουθο της ενοικίασης και επομένως θέμα που απέρρεε από την διαφορά που είχε αναφυεί μεταξύ του ιδιοκτήτη και του ενοικιαστή σε σχέση με την ενοικίαση για το οποίο αποκλειστική δικαιοδοσία έχει το Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων με βάση το άρθρο 4

(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Ούτε η έκδοση απόφασης εναντίον του πρωτοφειλέτη, ούτε το γεγονός ότι η σύμβαση εγγύησης συνιστά συμφωνία ξεχωριστή από το αντικείμενο της εγγύησης, δηλαδή την ενοικίαση, μεταβάλλουν τα δεδομένα ως προς τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. - Η δεσμευτικότητα της παρασχεθείσας εγγύησης όταν η συμβατική ενοικίαση μετατρέπεται σε θέσμια. Στη Michael v. Nishanian

(1966)1 C.L.R. 150 λέχθηκε ότι εφόσον η περίπτωση αφορά ανανεωθείσα πριν τη λήξη ενοικίαση, τότε η εγγύηση θεωρείται ότι συνεχίζει να ισχύει και για την περίοδο ανανέωσης, καθότι παραμένει συμβατική. Εντούτοις, η εγκαθίδρυση θέσμιας ενοικίασης δεν ανανεώνει την ισχύ της αρχικής διάρκειας του συμβολαίου και της παρασχεθείσας εγγύησης, αφού, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η θέσμια ενοικίαση δεν είναι σύμβαση αλλά πλάσμα νόμου. Το δε βασικότερο χαρακτηριστικό της θέσμιας ενοικίασης είναι η ισχύς της για απροσδιόριστο χρόνο. Έπεται ότι, για να θεωρηθεί ότι μια εγγύηση συνεχίζει να ισχύει επ' αόριστο και πιθανόν για δεκαετίες, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι το πρόσωπο το οποίο υπέγραψε ως εγγυητής της αρχικής ενοικίασης, κατά τον χρόνο της υπογραφής του μπορούσε να αντιληφθεί πλήρως τούτη τη συνέπεια, μέσω ξεκάθαρης και σαφέστατης διατύπωσης επί του ίδιου του εγγυητηρίου εγγράφου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και στο σύγγραμμα Woodfall: Landlord and Tenant, παρ. 5.153, Extent of guarantor's obligation: « In the absence of clear words, a surety's liability under his contract of guarantee will extend only for the duration of the contractual term; it will not carry over into a period during which the tenant holds over under the Landlord and Tenant Act 1954. Even where the surety's liability is contractually extended into such period, further clear words are needed in order to make him liable for interim rent in excess of the contractual rent. » Στη Kyriakidou v. Mangaldjian

(1969)1 C.L.R. 1[10] αξιώνονταν ενοίκια από τον εγγυητή περιόδου 11 μηνών από 15/3/1965 έως 15/02/1966. Η αρχική συμφωνία ενοικίασης, διάρκειας ενός έτους (1962-1963) είχε λήξει και ο ενοικιαστής είχε καταστεί θέσμιος. Ο όρος για την εγγύηση είχε ως εξής: « Εγγυώμαι προσωπικώς και αλληλεγγύως μετά του ενοικιαστού την ακριβή και πιστήν τήρησιν των όρων του παρόντος εγγράφου, μέχρι της εκκενώσεως και παραδόσεως της οικίας εις τον ιδιοκτήτην. » Το ερώτημα ήταν κατά πόσο η εγγύηση κάλυπτε και την περίοδο της θέσμιας ενοικίασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με αναλυτική αναφορά στη σχετική επί του θέματος νομολογία, επισημαίνοντας τον διαφορετικό χαρακτήρα της συμβατικής ενοικίασης από τη θέσμια, κατέληξε ότι εκτός όπου χρησιμοποιείται ισχυρή (strong) και καθαρή (clear) γλώσσα σε σύμβαση εγγύησης, αυτή δεν θα ισχύει σε θέσμια ενοικίαση. Απέρριψε επίσης την εισήγηση περί συνεχούς (continuous) εγγύησης. Το σχετικό απόσπασμα της αναφερόμενης απόφασης έχει ως εξής: « Since there is nothing in the Rent (Control) Law that interferes with the contractual rights of outside parties in respect of matters like guarantees, I would be prepared to express the view, that it is conceivable in a case where strong and clear language has been used in a guarantee, that the Court would be ready to reach a conclusion that the guarantee would also apply to the payment of rent in a statutory tenancy. However, in view of the different character of the statutory tenancy,—as distinct from the contractual tenancy—particularly its indefinite duration, I am of the opinion, that the language in this contract of guarantee is not so clearly worded as to warrant a finding that the parties intended it to extend to the statutory tenancy and that the guarantor undertook to bind himself until the delivery of the premises in question including the period the tenant was so holding over as a statutory tenant. Counsel for the appellant, further contended that it was within the contemplation of the parties that the guarantee was a continuous guarantee guaranteeing the rent accruing even during the statutory tenancy. I am unable to accept the submission of counsel that the contract of guarantee continued and applied to the statutory tenancy. In my view, a continu­ing guarantee is one which extends to a series of transactions and is not exhausted by nor confined to a single credit or transaction. Of course, whether in a particular case a guarantee is continuing or not is a question of the intention of the parties, as expressed by the language they have employed, understanding it fairly in the sense in which it is used; and this intention is best ascertained by looking to the relative position of the parties at the time the instrument is written. In the case in hand, the language employed in the contract of guarantee viewed in the light of clauses 2(θ) and 4 of the contract of tenancy, in my opinion, shows that the parties did not intend and/or contemplate when the guarantee was given, that it would be a continuing guarantee. » Πολύ πρόσφατα στη Μάντζαλος ν. Μιχαηλίδη κ.α., Πολιτική Εφεση αρ. 74/2013, ημερομηνίας 14/02/2019 επιβεβαιώθηκε η παλαιότερη επί του θέματος νομολογία και λέχθηκαν τα εξής: « Προκύπτει αβίαστα ότι η θέσμια ενοικίαση είναι διαφορετική μορφή ενοικίασης από τη συμβατική. Με αυτό ως δεδομένο, η εγγύηση καταβολής ενοικίου σε σχέση με συμβατική ενοικίαση δεν καλύπτει μετέπειτα θέσμια ενοικίαση, εκτός εάν με ξεκάθαρο τρόπο προκύπτει τέτοια υποχρέωση από το λεκτικό της συμφωνίας εγγύησης. Τότε και μόνο το Δικαστήριο θα μπορεί να οδηγηθεί σε συμπέρασμα ότι η σύμβαση εγγύησης εφαρμόζεται και σε σχέση με την πληρωμή ενοικίου θέσμιας ενοικίασης. Ας μη διαφεύγει ότι η θέσμια ενοικίαση είναι απροσδιορίστου χρονικής διάρκειας, στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό και το οποίο συνιστά επιπρόσθετο βάρος στους ώμους του όποιου εγγυητή καταβολής ενοικίου. Το ζήτημα διαφοροποιείται βεβαίως στις περιπτώσεις όπου στο ίδιο το ενοικιαστήριο έγγραφο προβλέπεται περίοδος ανανέωσης ή όπου η συμφωνία ενοικίασης έχει δυνητικά καταληκτικό χρόνο τη λήξη της περιόδου ανανέωσης. Σε τέτοια περίπτωση και με δεδομένο ότι ο εγγυητής γνώριζε για το δικαίωμα μονομερούς ανανέωσης και ότι η ανανέωση επήλθε, η εγγύηση θεωρείται ότι ισχύει και για την περίοδο ανανέωσης (Michael v. Nishanian

(1966)1 C.L.R. 150, Αργύρη (ανωτέρω). Επανερχόμενοι στα γεγονότα της ενώπιόν μας περίπτωσης, είναι η κρίση μας ότι το λεκτικό της σύμβασης εγγύησης δεν εμπίπτει στα πλαίσια της ξεκάθαρης ανάληψης υποχρέωσης κάλυψης και θέσμιας ενοικίασης, ούτως ώστε να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι πρόθεση των συμβαλλομένων ήταν η επέκταση της και σε αυτή τη μορφή ενοικίασης και ότι ο εγγυητής δεσμεύθηκε στην καταβολή των ενοικίων και για την εν λόγω περίοδο. Η αναφορά στην επίδικη συμφωνία εγγύησης σε εξασφάλιση του ενοικίου μέχρι την παράδοση του καταστήματος στον ιδιοκτήτη, συνδεόταν άμεσα με «την τήρηση των όρων του παρόντος Ενοικιαστηρίου Εγγράφου» και όχι με οποιαδήποτε μεταβολή της ενοικίασης από συμβατική σε θέσμια. » V. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι ένα πολυσχιδές έργο. Το Δικαστήριο οφείλει να προβεί στην αξιολόγηση αντιπαραβάλλοντας και διερευνώντας τα επίδικα γεγονότα με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων των διαδίκων. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται έτσι ώστε το Δικαστήριο να μην περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του μάρτυρα, αλλά να λάβει υπόψιν όλες τις σχετικές και νομικές αποδεκτές παραμέτρους αξιολόγησης. Η δε αποτίμηση της μαρτυρίας θα πρέπει να γίνει με βάση την κρίση του Δικαστηρίου για το αξιόπιστο αυτής και όχι στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Όπως επιβεβαιώθηκε πολύ πρόσφατα στη ΝΑΤ JANGO FASHION LTD ν. Α.Κ.ΠΟΧΤΖΕΛΙΑΝ & ΥΙΟΙ (ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ) ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2018:A443, Πολ. ΄Εφεση Αρ. 105/2014, ημερ. 15/10/2018 η μαρτυρία αξιολογείται σφαιρικά και όχι μικροσκοπικά. Συναφώς, θα πρέπει να είναι πάντα υπόψιν ότι κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Οι ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα, το επίπεδο μόρφωσης και ο τρόπος έκφρασης του μάρτυρα δεν πρέπει να αποτελούν στοιχεία που να επενεργούν αρνητικά εις βάρος της ίδιας της αξιοπιστίας του. Όπως πολύ εύστοχα υποδείχθηκε στη Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)Α.Α. Δ.676: « Η ανθρώπινη εμπειρία διδάσκει ότι ένας ευγενής και ήπιος μάρτυρας, δεν είναι κατ΄ ανάγκην και ειλικρινής. Και το αντίθετο. Ένας υπερβολικά διαχυτικός ή αναστατωμένος μάρτυρας μπορεί να ορμάται από μια πλειάδα αιτιών, χωρίς να είναι ανειλικρινής. » Α. Αξιολόγηση της μαρτυρίας του Αιτητή αρ.

1. Παρά τις αδυναμίες της, στις οποίες θα αναφερθώ στη συνέχεια, συνολικά ιδωμένη η μαρτυρία του Αιτητή αρ. 1 δεν μου άφησε αρνητική εντύπωση, αφού, ως προς την ουσιαστική της βάση (στοιχειοθέτηση ενοικιαστικής σχέσης και ύπαρξη οφειλόμενων ενοικίων από τους Καθ' ων 1) επιβεβαιώνεται από τα δικόγραφα και τα έγγραφα που έχουν παρουσιαστεί προς απόδειξή της. Γενικώς, θεωρώ ότι ο μάρτυρας παρουσιάστηκε για να πει την αλήθεια στο Δικαστήριο και δεν έχω εντοπίσει οποιεσδήποτε ουσιώδεις αντιφάσεις οι οποίες κλονίζουν την αξιοπιστία του σε βαθμό που να χρήζει απόρριψης. Βεβαίως, η αποδεικτική της αξία[11] όσων ανέφερε είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα και σε αυτό το σημείο θα αναφερθώ σε μεταγενέστερο στάδιο. Επεξηγώ. Η κύρια θέση του μάρτυρα ότι υπάρχει ενοικιαστική σχέση μεταξύ των Αιτητών 1 και 2 και των Καθ' ων 1, στη βάση γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, δεν αμφισβητήθηκε, εξάλλου την επιβεβαίωσε και ο Καθ' ου
2. Αποτελεί και παραδεκτό γεγονός στα δικόγραφα. Το ενοικιαστήριο έχει απολεσθεί αλλά το γεγονός αυτό δεν επηρεάζει την ειλικρίνεια της μαρτυρίας του Αιτητή. Ούτε αμφισβητήθηκε η δήλωσή του ότι οι Καθ' ων 1 «κατέχουν και χρησιμοποιούν το κατάστημα μέχρι σήμερα». Δέχομαι συναφώς, ότι στις 25/05/2000 υπογράφηκε συμφωνία ενοικίασης του Υποστατικού μεταξύ των Αιτητών 1 και 2 και των Καθ' ων
3. Η διάρκεια της ήταν διετής. Αρχικό ενοίκιο ήταν ΛΚ450 όπως προκύπτει από το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3, το οποίο δέχομαι ότι αποτελεί απόδειξη είσπραξης, εκδοθείσα την ίδια μέρα που συνήφθη το ενοικιαστήριο έγγραφο, ως ήταν και η θέση του Αιτητή αρ.
4. Η ενοικίαση έληξε και κατέστη θέσμια 2 χρόνια αργότερα. Ομοίως, η αναφορά του μάρτυρα στη γραπτή του δήλωση ότι το Υποστατικό ανεγέρθηκε «περίπου κατά το έτος 1995» συνάδει με την άδεια οικοδομής ημερομηνίας 09/02/1995, δηλαδή το ΤΕΚΜΗΡΙΟ
5. Αποτελεί συνεπακόλουθο εύρημά μου ότι το υποστατικό συμπληρώθηκε πριν τη 31η Δεκεμβρίου του
6. Ο κ. Μαρκουλλής εισηγείται ότι ο Αιτητής αντιφάσκει όταν ισχυρίζεται πως κάθε δύο χρόνια γινόταν αύξηση κατά 14% αφού η ενοικίαση κατέστη θέσμια από την πρώτη διετία. Δεν συμφωνώ ότι η εν λόγω θέση του μάρτυρα καταδεικνύει αντίφαση. Έτερον εκάτερον. Πέραν του ότι η εγκαθίδρυση θέσμιας ενοικίασης δεν απαγορεύει τις οποιεσδήποτε μεταξύ των μερών συμφωνηθείσες αυξήσεις, η ουσία είναι το πραγματικό γεγονός και όχι εικασίες ως προς τις δυνατότητες που είχαν οι Καθ' ων να αποφύγουν ή να περιορίσουν την αύξηση του ενοικίου όταν αυτή κατέστη θέσμια. Και όπως επιβεβαιώνεται από το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4Β το ενοίκιο από 20/11/2010 αυξήθηκε από €1.071,29 σε €1.200,00 μηνιαίως. Από την άλλη, ο Αιτητής αρ. 1 δεν με έχει πείσει ότι η μαρτυρία του μπορεί να αποτελέσει ασφαλή οδηγό, ούτε ως προς την επιδίκαση υπέρ των Αιτητών όλων των ποσών που αξιώνονται με την παρούσα Αίτηση, ούτε ως προς το πλήρες και ακριβές περιεχόμενο του απολεσθέντος ενοικιαστηρίου εγγράφου. Όσον αφορά τα αξιούμενα ποσά, κατ' αρχάς, οι παρουσιασθείσες καταστάσεις λογαριασμού (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 4Α και 4Β) είναι ημιτελείς αφού αναφέρονται σε συγκεκριμένες μόνο περιόδους, ήτοι από 25/05/00 έως 31/12/00 και από 20/01/2010 μέχρι και 30/09/
7. Τι ακριβώς μεσολάβησε για μια ολόκληρη δεκαετία, από 01/01/2001 έως και 19/01/2010, παραμένει εντελώς άγνωστο. Και το τι ακριβώς μεσολάβησε ως προς το ενοίκιο είναι σημαντικό καθότι η πλευρά των Αιτητών αξιώνει στην Αίτησή της ενοίκια για διάσπαρτους χρόνους από την 01/11/2006 και εντεύθεν. Συνεπώς, όφειλε να αποδείξει ότι το ποσό των €1.200,00 ήταν το ύψος του ενοικίου που ίσχυε καθ' όλη την αναφερόμενη περίοδο, ή έστω να αποδείξει με σαφήνεια κάποιο άλλο μικρότερο ενοίκιο. Ούτε το ένα αποδείχθηκε, ούτε το άλλο. Αντιθέτως, μέσω του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 4Β που ο ίδιος ο Αιτητής αρ. 1 παρουσίασε, αποδεικνύεται μόνο ότι στις 20/11/2010 το ενοίκιο αυξήθηκε από €1.071,29 σε €1.200,00, τίποτα περισσότερο. Με δεδομένο λοιπόν ότι δεν έχει αποδειχθεί πως διακυμάνθηκε/αυξήθηκε το αρχικό ενοίκιο των Λ.Κ. 450 από τις 25/05/2000 μέχρι τουλάχιστον τις 20/01/2010 ήτοι την πρώτη ημερομηνία που τίθεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4Β, οι αξιώσεις που αφορούν ενοίκια για τα έτη 2006 και 2008 δεν έχουν αποδειχθεί, αφού παρέμεινε παντελώς άγνωστο ποιο ήταν το συμφωνηθέν ενοίκιο για εκείνες τις περιόδους. Δεν παραβλέπω επίσης ότι ο Αιτητής αρ. 1, στην σελ. 2 της Γραπτής του Δήλωσης, προσδιορίζει την αξίωσή του από Νοέμβριο του 2006 μέχρι και Αύγουστο του 2016 λέγοντας ότι πρόκειται για 71 μήνες προς €1.200,00 τον μήνα, σύνολο €85.200,00, δίχως να εξειδικεύει περαιτέρω. Αυτή όμως η αναφορά, με απλά μαθηματικά είναι προδήλως εσφαλμένη, αφού 71 μήνες αφορούν λιγότερα από 6 έτη. Εντούτοις, λαμβάνω υπόψιν ότι ο μάρτυρας ξεκαθάρισε κατά την αντεξέτασή του ότι το συνολικό ποσό που αξιώνει δεν αφορά μια συνεχή περίοδο 10ετίας, αλλά αφορά κατά κύριο μέρος τα ενοίκια από τον Σεπτέμβριο του 2011 και μετέπειτα, και κατά τα λοιπά, τα «προηγούμενα ενοίκια που δεν πληρώθηκαν». Πέραν όμως του δεδομένου ότι για τα «προηγούμενα ενοίκια που δεν πληρώθηκαν» η μόνη μαρτυρία που δόθηκε βασίζεται αποκλειστικά στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4Β το οποίο χρονικά αρχίζει μόλις στις 20/01/2010, στο εν λόγω τεκμήριο παρατηρώ ότι έχουν τεθεί δύο φορές οι ημερομηνίες «03.02.11» και «17.08.11» δίχως να δοθούν απαραίτητες εξηγήσεις. Ειδικά για την περίοδο από τον Ιούνιο 2010 έως και Ιούνιο του 2011, κατά την αντεξέτασή του δεν αρνήθηκε ότι έχουν πληρωθεί κάποια ενοίκια μέσω επιταγών. Καταλήγω ότι η κατάσταση λογαριασμού που παρουσιάζεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4Β δεν είναι επαρκής για να αποδείξει με την απαραίτητη σαφήνεια το μέρος της απαίτησης που αφορά τα «προηγούμενα ενοίκια που δεν πληρώθηκαν», όποια και αν είναι αυτά. Όσον αφορά δε τη γενική αναφορά του ότι οι Καθ' ων 2, 3 και 4 εγγυήθηκαν τις υποχρεώσεις των Καθ' ων 1, εν όψει της αξιολόγησης που κάνω στη συνέχεια στη μαρτυρία του Καθ' ου 4 και στην απουσία άλλης σαφούς αντίθετης μαρτυρίας, την αποδέχομαι. Συγκεκριμένα, δέχομαι ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η δήλωση που έκαμε κατά την ακροαματική διαδικασία όσον αφορά το περιεχόμενο της εγγύησης του απολεσθέντος ενοικιαστηρίου. Ότι δηλαδή το ενοικιαστήριο έγγραφο «απλώς έγραφε εγγυητές του πιο πάνω συμβολαίου», και ότι, αυτό και μόνο αυτό, ήταν το περιεχόμενο της παρασχεθείσας εγγύησης. Τέλος, όσα ανέφερε ως προς την αξίωση των Αιτητών για επιδίκαση αυξημένων τόκων προς 9,00% ήταν εντελώς γενικά και αόριστα, αφού δεν παρουσίασε οποιαδήποτε αποδεικτικά των ισχυρισμών του στοιχεία παρά μόνο γενικόλογες αναφορές και δεν είναι αποδεκτά. Β. Η Αξιολόγηση της μαρτυρίας του Καθ' ου αρ.
8. Όσον αφορά τον Καθ' ου 4 και τις θέσεις του ότι δηλαδή ο ίδιος δεν έχει οποιανδήποτε σχέση με την επίδικη ενοικιαστική σχέση, ότι ουδέποτε είδε ενοικιαστήριο έγγραφο και ότι ουδέποτε εγγυήθηκε συμφωνία ενοικίασης μεταξύ των Αιτητών 1 και 2 και των Καθ' ων 1 παρατηρώ τα εξής. Δεν με έπεισε για την ειλικρίνεια του. Ήταν εμφανές ότι ο μάρτυρας βάσισε τη στάση του αυτή εις τη γνώση ότι η πλευρά των ιδιοκτητών έχει απωλέσει το ενοικιαστήριο έγγραφο και θεωρώ ότι ο εν λόγω μάρτυρας ομιλούσε εκ του ασφαλούς. Ο μάρτυρας όπως παραδέχθηκε γνωρίζει καλά και προσωπικά τους Καθ' ων 1, από την ίδρυσή τους, ήτοι από το 1988 (δείτε ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5). Διατηρεί μάλιστα με την εν λόγω εταιρεία επαγγελματική σχέση ως ο εκλεκτής της. Το δε εγγεγραμμένο της γραφείο στεγάζεται στο δικό του γραφείο. Κατά την αντεξέτασή του, δεν υιοθέτησε τον δικογραφημένο του ισχυρισμό ότι δηλαδή παρόλο που εγγυήθηκε το ενοικιαστήριο, πλέον έχει απαλλαχθεί της εγγύησης. Είπε ότι στη γραπτή του δήλωση (ΈΓΓΡΑΦΟ Β) «είναι πιο ξεκάθαρος». Εντούτοις θεωρώ ότι η θέση του κατά την ακροαματική διαδικασία για ύπαρξη μόνο «προφορικών συμφωνιών» δεν παραπέμπει σε διασαφήνιση («ξεκαθάρισμα») γενικότερου ισχυρισμού, αλλά σε ολική αναδίπλωση και προβολή μιας νέας νεοφανούς θέσης η οποία δεν υποστηρίζεται από οποιανδήποτε άλλη μαρτυρία. Δεν την αποδέχομαι. Σημειώνω και την αντίφαση που προκύπτει από την παρ. 4 της δήλωσής του, ότι δηλαδή «η πρώτη φορά που οχλήθηκε ήταν όταν του επιδόθηκε η Αίτηση» παρόλο που παραδέχθηκε κατά την αντεξέτασή του ότι είχε προηγουμένως λάβει προειδοποιητική επιστολή ημερομηνίας 02/11/2016 στην οποία προσδιορίζεται ως εγγυητής (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8). Η αντίδραση του μάρτυρα ήταν να τηλεφωνήσει στον δικηγόρο των Αιτητών αναζητώντας το συμβόλαιο, πράξη που διαβάλλει ευθέως τους ισχυρισμούς του κατά την ακρόαση περί ύπαρξης μόνο «προφορικών συμφωνιών». Περαιτέρω, αναφέρθηκε σε παρατηρήσεις που έκαμε ως ελεγκτής προς τους Καθ' ων 1 για να του παρουσιάσουν τη γραπτή συμφωνία ενοικίασης, εντούτοις, δεν παρουσίασε οποιεσδήποτε αποδείξεις ότι όντως προέβη σε τούτη την ενέργεια. Η μαρτυρία του δεν γίνεται αποδεκτή. Θεωρώ ότι ο μάρτυρας γνώριζε ότι υπήρχε η επίδικη ενοικιαστική σχέση την οποία εγγυήθηκε ο ίδιος προσωπικά. Εάν βεβαίως αυτός σήμερα έχει ευθύνη έναντι των Αιτητών, είναι άλλο θέμα. VI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Α. Τα πραγματικά Γεγονότα. Με βάση τα ενώπιον μου γεγονότα, προκύπτουν τα ακόλουθα ευρήματα ως προς τα πραγματικά γεγονότα. Στις 25/05/2000 υπογράφηκε συμφωνία ενοικίασης του Υποστατικού μεταξύ των Αιτητών 1 και 2 και των Καθ' ων
9. Η διάρκεια της ήταν διετής. Αρχικό ενοίκιο ήταν ΛΚ
10. Η ενοικίαση έληξε και κατέστη θέσμια 2 χρόνια αργότερα. Το τελευταίο και υφιστάμενο καταβαλλόμενο ενοίκιο είναι για το πόσο των €1.200,00 μηνιαίως το οποίο καθορίστηκε στις 20/11/
11. Μέχρι και σήμερα οφείλονται ενοίκια και εκ μέρους των ιδιοκτητών έχουν σχετικά αποσταλεί επιστολές με βάση τις διατάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και έχουν παρέλθει οι εκ του Νόμου ελάχιστες προθεσμίες. Αδιαμφισβήτητο είναι ότι οι μέχρι και σήμερα οι Καθ' ων 1 διατηρούν την κατοχή και χρήση του Υποστατικού. Κατά πόσο έχει αποδειχθεί το ύψος των οφειλόμενων ενοικίων, αυτό θα εξεταστεί στη συνέχεια. Οι Καθ' ων 2, 3 και 4 εγγυήθηκαν τις υποχρεώσεις των Καθ' ων
12. Το ακριβές περιεχόμενο, η έκταση της δέσμευσης και οι νομικές συνέπειες τούτης της εγγύησης δεν έχουν αποδειχθεί με σαφήνεια. Παρόλα αυτά, διαφάνηκε ότι η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε επί του εγγυητηρίου εγγράφου δεν ήταν ούτε σαφής ούτε ισχυρή. Όπως ο Αιτητής αρ. 1 δήλωσε «απλώς έγραφε εγγυητές του πιο πάνω συμβολαίου». Ουδέποτε οι Αιτητές συμφώνησαν με τους Καθ' ων 1 για αναστολή πληρωμής του ενοικίου. Ούτε έχει διαφανεί ότι η πλευρά των Καθ' ων 1 διενήργησε οποιεσδήποτε βελτιώσεις ή τροποποιήσεις στο Υποστατικό. Ούτε βεβαίως υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει οποιανδήποτε συμπεριφορά των Αιτητών που να παραπέμπει σε στοιχειοθέτηση της υπεράσπισης του κωλύματος ή της απεμπόλησης δικαιώματος. Β. Κατά πόσο δικαιολογούνται οι Αιτούμενες θεραπείες της Κυρίως Αίτησης. · Η Αξίωση για διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Η κατοχή υποστατικού δυνάμει ενοικίαστικης σχέσης δημιουργεί αντίστοιχη και αλληλένδετη υποχρέωση για καταβολή ενοικίου.[12] Είναι παραδεκτό ότι υφίσταται καθυστέρηση στην πληρωμή του νομίμως οφειλόμενου ενοικίου. Αδιαμφισβήτητο είναι και ότι έχουν αποσταλεί προς τούτο σχετικές γραπτές ειδοποιήσεις απαίτησης και έχουν παρέλθει άπρακτες οι προθεσμίες για πληρωμή. Παρεμβάλλω ότι η επιχειρηματολογία των Καθ' ων αναφορικά με την «ελαττωματικότητα της ειδοποίησης ημερομηνίας 24/08/2016» δεν με βρίσκει σύμφωνο. Η εν λόγω επιστολή - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7(Α)(Β)(Γ) επιδόθηκε μέσω ιδιώτη επιδότη στις 30/09/
13. Η Κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε στις 09/11/2016, άρα μετά την πάροδο περισσοτέρων των 21 ημερών. Πέραν τούτου, προηγήθηκαν και άλλες παρόμοιες επιστολές με παρόμοιο περιεχόμενο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9). Οι προειδοποιητικές επιστολές που απεστάλησαν (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 6 έως και 9) είναι επαρκώς προσδιοριστικές (δείτε: Μιχαήλ ν. ΒΑΒΕΛ ΜΠΟΥΤΙΚ ΛΤΔ κ.α.

(2007)1Α Α.Α.Δ 241 και ΝΑΤ JANGO FASHION LTD ν. Α.Κ.ΠΟΧΤΖΕΛΙΑΝ ανωτέρω) και υπερκαλύπτουν τις απαιτήσεις του Νόμου για παροχή προειδοποίησης 21 ημερών. Σημειώνω ότι με βάση το άρθρο 11

(4)του Νόμου, οι εν λόγω επιστολές τερματίζουν αυτόματα την ενοικίαση, η οποία όμως είχε προ πολλού λήξει, ήταν ήδη θέσμια άρα δεν χρειαζόταν καν ο τερματισμός της. Συνεπώς, ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 11

(1)(α) του Νόμου και οι Αιτητές αρ. 1 και 2 δικαιούνται σε διάταγμα ανάκτησης κατοχής του Υποστατικού. · Η αξίωση για τα οφειλόμενα ενοίκια. Ουσιαστική υπεράσπιση για τη μη πληρωμή των οφειλόμενων ενοικίων δεν υπάρχει, καθότι οι δικογραφημένες θέσεις των Καθ' ων 1 δεν προωθήθηκαν κατά την ακρόαση. Όμως και δεδομένης της μη ρητής παραδοχής της των Καθ' ων 1 για το ύψος των οφειλών, όπως ορθά υποδεικνύει ο κ. Μαρκουλλής, αυτό το βάρος απόδειξης παραμένει στους ώμους των Αιτητών. Στη C&F Orologas & Sons Ltd ν Μίτας, ECLI:CY:AD:2015:A46, Πολιτική Έφεση αρ. 366/09, ημερομηνίας 30/01/2015 αναφέρθηκε ότι οι εφεσείοντες - ιδιοκτήτες είχαν το σχετικό βάρος απόδειξης: « Το βάρος απόδειξης ότι τα εν λόγω ενοίκια παραμένουν οφειλόμενα βαρύνει τους εφεσείοντες. Η μοναδική μαρτυρία που δόθηκε σε συνάρτηση με τα οφειλόμενα ενοίκια είναι του ΜΑ1, η οποία κρίθηκε ως ανωτέρω. Συνακόλουθα, ορθά το Δικαστήριο δεν εξέδωσε απόφαση για το ποσό αυτό. Δεν κρίνουμε ότι υπάρχει οποιοδήποτε σφάλμα στην προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, συνακόλουθα και αυτός ο λόγος έφεσης απορρίπτεται. » Παραπέμπω και στις υποθέσεις Σαλούμη και Γρηγορίου (ανωτέρω) όπου η ανεπάρκεια της παρουσιασθείσας μαρτυρίας, και ειδικά των καταστάσεων λογαριασμού, δεν επέτρεψε στο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση υπέρ των εναγουσών τραπεζών. Στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, το αναγκαίο υπόβαθρο γεγονότων και δεδομένων συνίσταται στον προσδιορισμό του ύψος ενοικίου και στον υπολογισμό του διαστήματος των καθυστερήσεων. Η αξίωση για τα δεδουλευμένα ενοίκια επιμερίζεται στις ακόλουθες τρεις

(3)χρονικές περιόδους. · Η αξίωση για ενοίκια από το 2006 μέχρι και την 20/01/

1. Όπως ανέφερα προηγουμένως, κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Αιτητή αρ. 1, δεν υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία αναφορικά με τις διακυμάνσεις / αυξήσεις του ενοικίου από την έναρξη της ενοικίασης στις 25/05/2000 με ενοίκιο ΛΚ450 μέχρι τις 20/11/2010 οπόταν το ενοίκιο από €1.071,29 αυξήθηκε σε €1.200,00 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4Β). Συνεπώς, οποιεσδήποτε αξιώσεις πριν τις 20/01/2010 δεν έχουν αποδειχθεί, αφού αφενός δεν έχει διαφανεί ποιο ακριβώς ήταν το ενοίκιο κατά την αντίστοιχη περίοδο, και αφετέρου, επειδή και η επί τούτου μαρτυρία του Αιτητή αρ. 1 κρίνεται ελλιπής και ασαφής. · Η αξίωση για ενοίκια για την περίοδο από 21/01/2010 έως και τον Οκτώβριο
2. Για αυτή την περίοδο αξιώνονται ενοίκια ως ακολούθως: - για το 2010 για πέντε

(5)μήνες (Ιούνιο, Ιούλιο, Αύγουστο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο) και - για το 2011 για δύο

(2)μήνες (Μάιο και Ιούνιο). Στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4Β παρατίθενται 13 πληρωμές αλλά δεν έχει επεξηγηθεί τι αφορά έκαστη πληρωμή. Ιδιαίτερα στο εν λόγω τεκμήριο παρατηρώ ότι έχουν τεθεί δύο φορές οι ημερομηνίες πληρωμής στις «03.02.11» και στις «17.08.11» δίχως να δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις τι αφορά η κάθε μια εξ αυτών και πως αυτές έχουν επί μέρους πιστωθεί. Ούτε αποδείξεις είσπραξης έχουν παρουσιαστεί για να μπορούσε να γίνει οποιαδήποτε αντιπαραβολή και να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα, ούτε ο ίδιος ο μάρτυρας ήταν σε θέση να διευκρινίσει επακριβώς τις απαιτήσεις τούτης της περιόδου. Παραπέμπω χαρακτηριστικά στην επί του θέματος αντεξέτασή του, όπου δεν ήταν σε θέση να αμφισβητήσει ότι τουλάχιστον για τους μήνες Ιούνιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2010, ως επίσης και για τον Μάιο και Ιούνιο του 2011, έχουν εισπραχθεί τα ενοίκια, μέσω επιταγών. Δεν παραβλέπω ότι ο Αιτητής αρ. 1 επέμεινε ότι οφείλονται ενοίκια από τον Σεπτέμβριο του 2011, παρόλα αυτά σημειώνω πως δεν υπάρχει δικογραφημένη αξίωση για τα ενοίκια του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου του 2011 και ως εκ τούτου δεν μπορούν επιδικασθούν ποσά για αυτούς τους συγκεκριμένους μήνες. Συνεπώς, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε ενώπιον μου και ιδίως η κατάσταση λογαριασμού που παρουσιάζεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4Β δεν είναι επαρκής για να αποδείξει με την απαραίτητη σαφήνεια το μέρος της απαίτησης που αφορά την αξίωση για τα ενοίκια της περιόδου από 21/01/2010 έως και τον Οκτώβριο

1. · Η αξίωση για ενοίκια για την περίοδο από το Νοέμβριο του 2011 μέχρι και σήμερα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο για την περίοδο από τον Νοέμβριο του 2011 και έπειτα. Το ενοίκιο παρέμεινε σταθερό στα €1.200 μηνιαίως και επί της ουσίας δεν έχει αμφισβητηθεί ότι οφείλονται τα ποσά που αξιώνονται για αυτή την περίοδο. Το γεγονός ότι έχει χαθεί το ενοικιαστήριο έγγραφο δεν παίζει οποιοδήποτε ρόλο. Εξάλλου, με βάση τον Νόμο μια ενοικίαση μπορεί να συναφθεί και προφορικά. Η μαρτυρία του Αιτητή αρ. 1 ως προς αυτό το σημείο συνάδει με το δικόγραφό του, ήταν δίχως ουσιαστικές αντιφάσεις και επιβεβαιώνεται από τις προειδοποιητικές επιστολές που έχουν αποσταλεί για λογαριασμό των Αιτητών (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 6 έως και 9) μέσω των οποίων προκύπτει ως κοινός παρονομαστής ότι οφείλονται όλα τα ενοίκια από τον Νοέμβριο του 2011 μέχρι και σήμερα. Συμπερασματικά, τα οφειλόμενα που έχουν αποδειχθεί συμποσούνται ως εξής: · 2 μήνες για το 2011 (Νοέμβριος και Δεκέμβριος 2011) · 84 μήνες για τα ενοίκια για τα έτη 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017 και 2018 (7 Χ 12) · 4 μήνες για το
2. Σύνολο οφειλόμενων μηνών: 90 Χ €1.200 μηνιαίως = €108.000,00 Γ. Η αξίωση για τόκο προς 9,00%. Οι ειδικές ζημιές πρέπει να δικογραφούνται με μεγάλη λεπτομέρεια, να αποδεικνύονται με ιδιαίτερη αυστηρότητα,[13] και να έχουν μεταξύ τους αιτιώδη συνάφεια (causation). Να αποτελούν δηλαδή το άμεσο και λογικό συνεπακόλουθο της πράξης που προκάλεσε τη ζημία ή απώλεια. Η εν λόγω απαίτηση αφορά τέτοια ειδική ζημία. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα The Law of Damages, 2η Έκδοση, Τhe right to interest, The position at common law, par. 10.13, σελ. 252: « In particular, interest losses, whether simple of compound, must be proved with some specificity [.] loss must be proved. Absent such proof, there will be no claim at common law. » Δεν έχει αποδειχθεί η αξίωση αυτή. Η μαρτυρία που παρουσιάστηκε κρίνεται ως εντελώς ανεπαρκής, τόσο αναφορικά με την ύπαρξη της ισχυριζόμενης ζημιάς των Αιτητών όσο και με την αιτιώδη συνάφεια προς τα επίδικα θέματα. Οι Αιτητές δικαιούνται μόνο νόμιμο τόκο από την καταχώρηση. Εξάλλου η δική τους καθυστέρηση στην προώθηση της διαδικασίας ανάκτησης κατοχής δεν είναι δίκαιο να επενεργεί προς δικό τους όφελος, με επιδίκαση υπέρ αυτών αυξημένων τόκων. Δ. Κατά πόσο έχουν ευθύνη οι Καθ' ων 2, 3 και 4 ως εγγυητές της επίδικης συμφωνίας. Οι αξιώσεις των Αιτητών 1 και 2 εναντίον των Καθ' ων 2, 3 και 4, εδράζονται αποκλειστικά σε ενοίκια που προέκυψαν εντός της περιόδου της θέσμιας ενοικίασης, ήτοι από το 2002 και έπειτα. Υπενθυμίζω ότι στο δικόγραφο των Καθ' ων 2, 3 και 4, η σύναψη της εγγύησης δεν αμφισβητείται. Οι Καθ' ων 2, 3 και 4 παραδέχονται ότι εγγυήθηκαν τους πρωτοφειλέτες, εντούτοις ισχυρίζονται ότι απαλλάχθηκαν επειδή η εν λόγω εγγύηση δεν επεκτείνεται κατά τη διάρκεια της θέσμιας ενοικίασης. Κρίνω ότι η επιχειρηματολογία των δικηγόρων των Καθ' ων 2, 3 και 4 έχει έρεισμα και ότι η αξίωση των Αιτητών αναφορικά με την ευθύνη των Καθ' ων 2, 3 και 4 είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Από όσα τέθηκαν ενώπιον μου επουδενί αποδεικνύεται ότι η εγγύηση των Καθ' ων 2, 3 και 4 θα συνέχιζε κατά τη διάρκεια της περιόδου όπου η ενοικίαση κατέστη θέσμια, ήτοι από το 2002 και έπειτα. Όπως επεξηγώ ανωτέρω κατά την παράθεση του νομικού πλαισίου, το βασικότερο χαρακτηριστικό της θέσμιας ενοικίασης είναι η ισχύς της για απροσδιόριστο χρόνο. Όπως σαφέστατα προκύπτει μεταξύ άλλων από τις υποθέσεις Μάντζαλος ν. Μιχαηλίδη και Kyriakidou v. Μangaldjian (ανωτέρω) για να στοιχειοθετηθεί η ευθύνη εγγυητή σε θέσμια ενοικίαση θα πρέπει να καταδειχθεί ότι το πρόσωπο το οποίο υπέγραψε ως εγγυητής της αρχικής ενοικίασης, κατά τον χρόνο της υπογραφής του μπορούσε να αντιληφθεί πλήρως τούτη τη συνέπεια, μέσω ξεκάθαρης και αδιαμφισβήτητης διατύπωσης επί του ίδιου του εγγυητήριου εγγράφου. Δηλαδή, δεν αρκεί απλά να αποδειχθεί ότι το αρχικό συμβόλαιο προέβλεπε για εγγύηση οποιουδήποτε τρίτου. Η εν λόγω εγγύηση πρέπει να έχει συνταχθεί με τρόπο που να είναι σαφές και αναντίλεκτο ότι θα εξακολουθήσει να ισχύει στη θέσμια ενοικίαση. Το ισχυρό και καθαρό περιεχόμενο είναι επιτακτική προϋπόθεση. Εν προκειμένω δεν υπάρχει καν ενοικιαστήριο έγγραφο. Η Κυρίως Αίτηση εξαντλείται σε εντελώς γενικές αναφορές ως προς την παρασχεθείσα εγγύηση. Ο δε ίδιος ο Αιτητής αρ. 1 είπε χαρακτηριστικά ότι το εγγυητήριο «απλώς έγραφε εγγυητές του πιο πάνω συμβολαίου». Η μαρτυρία του ως προς την ευθύνη των Καθ' ων 2, 3 και 4 αξιολογείται ως μη ικανοποιητική και το εν λόγω περιεχόμενο στο οποίο αναφέρθηκε ουδόλως μπορεί να θεωρεί ότι δεσμεύει τα εν λόγω πρόσωπα κατά την ισχύ της θέσμιας ενοικίασης. Υπενθυμίζοντας ότι, η εγγύηση αποτελεί συμπληρωματική και δευτερεύουσα υποχρέωση της βασικής υποχρέωσης των Καθ' ων 1, δεν μπορούν να πετύχουν και η Αίτηση ως προς αυτούς θα αποτύχει. VIΙ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των προαναφερομένων, και με τη σύμφωνη γνώμη των παρέδρων, εκδίδονται τα ακόλουθα διατάγματα: (α) Εκδίδεται Διάταγμα ανάκτησης κατοχής του επίδικου Υποστατικού, ήτοι του καταστήματος που βρίσκεται στη Λεωφόρο XXXXX αριθμός 77 εντός του κτήματος, με αριθμό εγγραφής 1XX2, τεμάχιο 4X6, Φύλλο/Σχέδιο 33/53, στο Δήμο Παραλιμνίου, στην επαρχία Αμμοχώστου. (β) Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσονται οι Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1 και/ή οποιοσδήποτε τυχόν αντιπρόσωπος και/ή υπάλληλος και/ή υπηρέτης τους και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο έλκει συμφέρον ή δικαίωμα από αυτούς, εκκενώσει και παραδώσει κενή και ελεύθερη την κατοχή του προαναφερόμενου υπό «Α» υποστατικού. (γ) Ως χρόνος συμμόρφωσης καθορίζεται η περίοδος των 15 ημερών από την επίδοση του παρόντος διατάγματος. (δ) Εκδίδεται απόφαση υπέρ των Αιτητών 1 και 2 και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 για το ποσό των €108.000,00 για οφειλόμενα ενοίκια προς €1.200 μηνιαίως από τον Νοέμβριο του 2011 μέχρι και τον Απρίλιο του 2019 (90 μήνες). (ε) Εκδίδεται απόφαση υπέρ των Αιτητών 1 και 2 και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 προς €1.200 μηνιαίως, για ενδιάμεσα κέρδη από Μάιο του 2019 και κάθε 1η μέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι παραδόσεως κενής και ελεύθερης της κατοχής του επίδικου υποστατικού. (στ) Επιδικάζονται τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας υπέρ των Αιτητών 1 και 2 εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (ζ) Όσον αφορά τους Καθ' ων 2, 3 και 4, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ τους, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (η) Όλα τα πιο πάνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.)................. (Υπ.)................. Βάσος Πιτσιλλίδης Νίκος Χατζημπέης Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Συναφώς, Efthymiadou v. Zoudros and Others

(1986)1 C.L.R. 341, Petsas v. Pavlides

(1980)3 C.L.R. 158, Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί ν. Φ. Κυπριανού κ.α.

(2001)1Α Α.Α.Δ 261 και Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου ECLI:CY:AD:2014:A339, Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/2014. [2] Στη Μ. Σ. Σχίζα ν. Μ. Θεοφίλου Θεοφίλου κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 7/2011, ημερομηνίας 03/11/2016 υποδείχθηκε σχετικά ότι η εν λόγω προθεσμία θέτει το μέγιστο όριο της προθεσμίας και δεν αποκλείει την πληρωμή πριν από την επίδοση. [3] Συναφώς Polycast v. Vourkas Fabrics

(1986)1 C.L.R. 107 και Dias United Publishing Co. Ltd. V. Chr. Hjikyriacos Estates Ltd.

(1986)1 C.L.R. 173. [4] Αναφορικά με την Αίτηση του Χρ. Πετεινού

(1992)1 Α.Α.Δ.

1. [5] Στην αναφερόμενη Marcroft Wagons v. Smith λέχθηκαν τα εξής παραστατικά: «.. a new monstrum horrendum, informe, ingens has come into our ken - the conception of a statutory tenancy, the conception that a person may have such right of exclusive possession of property as to entitle him to bring an action of trespass against the owner of that property, but yet that such right would not confer any interest whatever in the land on the occupier.. It is, as has been said, a statutory right of irremovability». [6] Δείτε: Pollock & Mulla - The Indian Contract and Specific Relief Acts Updated 14th Edition - Chap. VIII - Of Indemnity and Guarantee - Nature of Contract of Guarantee, σελ. 1353-
2. [7] Συναφή είναι τα άρθρα 91, 92, 93 και 97 του περί Συμβάσεων Νόμου. [8] Επίσης: Aviva Insurance Ltd v Hackney Empire Ltd [2012] EWCA Civ
3. [9] Δείτε και Αναστασία Γεωργίου ν. Τράπεζας Κύπρου,

(2009)1 Α.Α.Δ. 862. [10] Επίσης, σχετικά δείτε Metochis v. Schiza

(1952)1 C.L.R. 149 και Αργύρη v. Χρυσοστόμου

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1362. [11] Συναφώς δείτε: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ V. Σαλούμη

(2006)1Β Α.Α.Δ 1347 και Γεωργίου Γρηγορίου ν Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ

(2010)1Β Α.Α.Δ

1. [12]Σχετικά: P.P. Body Art Gym Ltd v. Shiptrans Estate Ltd, ECLI:CY:AD:2017:A461, Πολιτική Έφεση αρ. 300/2012, ημερομηνίας 14/12/
2. [13] Μεταξύ άλλων: Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1157. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο