ΚΙΚΙΛΛΟΥ κ.α. ν. Π.ΦΕΣΙΑΣ & Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ (ΚΑΘΑΡΙΣΤΗΡΙΑ) ΛΙΜΙΤΕΔ, Αίτηση Αρ. E21/2017, 28/6/2019

(1)της Κυρίως Αίτησης καταστημάτων (στο εξής: «το Υποστατικό»), πλέον δεδουλευμένα ενοίκια, και ενδιάμεσα κέρδη μέχρι παραδόσεως της κατοχής του υποστατικού. Στις 25/01/2018 εκδόθηκε διάταγμα ανάκτησης κατοχής εναντίον των Καθ' ων πλέον €6.525,95 για οφειλόμενα ενοίκια, πλέον €526 από 01/02/2018 μηνιαίως μέχρι παράδοσης της κατοχής, ως ενδιάμεσα οφέλη, πλέον τόκους και έξοδα. Στις 24/05/2018, κατόπιν μονομερούς αιτήσεως ημερομηνίας 11/05/2018 και με βάση τη Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το Δικαστήριο εξέδωσε Ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής του Υποστατικού και περαιτέρω παραχώρησε άδεια για την κατάσχεση και εκποίηση επιτρεπόμενης κινητής περιουσίας που βρίσκεται στο υποστατικό ιδιοκτησίας των ενοικιαστών προς εξόφληση του υπόλοιπου του εξ αποφάσεως χρέους πλέον εξόδων. Στις 06/09/2018, οι Καθ' ων η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση και Αιτητές στην παρούσα Αίτηση (στο εξής: «οι Καθ' ων») αξίωσαν την αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας τελικής απόφασης ημερομηνίας 25/01/2018 μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης αρ. Κ6/2018 με την οποία αξιώνεται ο παραμερισμός και η ακύρωση της εκδοθείσας τελικής απόφασης. Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, στις 19/02/2019 η εν λόγω αίτηση απορρίφθηκε και το προσωρινό διάταγμα το οποίο στο ενδιάμεσο είχε υπό όρους εκδοθεί, ακυρώθηκε. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πλαίσιο των όρων που είχαν τεθεί για την εξασφάλιση από τους Καθ' ων του διατάγματος μονομερώς, είχε γίνει πληρωμή στο Δικαστήριο από αυτούς του ποσού των €15.

1. Μετά την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 19/02/2019, και συγκεκριμένα στις 21/03/2019, ο δικηγόρος των Καθ' ων ζήτησε από το Δικαστήριο να διατάξει την επιστροφή του εν λόγω ποσού στους πελάτες του και το Δικαστήριο ενέκρινε το σχετικό αίτημα. ΙΙ. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ - ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ (α) Η επίδικη Αίτηση Στο μεσοδιάστημα, ήτοι με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 26/02/2019 η οποία στην πορεία κατέστη δια κλήσεως, οι Καθ' ων καταχώρησαν την επίδικη αίτηση με την οποία αξιώνουν την αναστολή εκτέλεσης της προαναφερθείσας ενδιάμεσης απορριπτικής απόφασης ημερομηνίας 19/02/
2. Στηρίζουν την αίτησή τους, μεταξύ άλλων, στους Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.35 θ.18 και Δ.48, καθώς και στον περί Ενοικιοστασίου (Νόμο Ν. 23/83), στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του
3. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η υπό αναφορά αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση ιδίας ημερομηνίας του κ. XXXXX Φέσια, διευθυντή των Καθ' ων, ο οποίος περιληπτικά ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι η απόφαση ημερομηνίας 19/02/2019 είναι εσφαλμένη. Για αυτόν τον λόγο, οι Καθ' ων καταχώρησαν σχετική έφεση την οποία επισυνάπτει και για την οποία πιστεύει ότι οι Καθ' ων έχουν πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας. Σημειώνει ότι τα συμφέροντα των Αιτητριών δεν θα επηρεαστούν από την έκδοση του διατάγματος καθότι οι Αιτήτριες είναι εξασφαλισμένες από το ποσό των €15.000 που είχε κατατεθεί στο πλαίσιο της εξασφάλισης μονομερώς του διατάγματος στην προηγηθείσα αίτηση ημερομηνίας 19/02/
4. Προσθέτει ότι τυχόν μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα καταδικάσει εκ προοιμίου την εκκρεμούσα αίτηση Παραμερισμού αρ. Κ6/2018 με την οποία επιδιώκεται η ακύρωση και ο παραμερισμός της τελικής απόφασης ημερομηνίας 25/01/
5. (β) Η Ένσταση Οι Αιτήτριες 1 και 2 στην Κυρίως Αίτηση και Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία (στο εξής: «οι Αιτήτριες») καταχώρησαν στις 08/04/2019 Ένσταση, προβάλλοντας, 15 λόγους Ένστασης με τους οποίους αμφισβητείται νομικά, δικονομικά και ουσιαστικά η εν λόγω αξίωση. Για σκοπούς οικονομίας, στους εν λόγω λόγους Ένστασης θα αναφερθώ λεπτομερώς μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. Αρκούμαι να σημειώσω ότι οι Αιτήτριες μεταξύ άλλων ισχυρίζονται ότι δεν πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις για την έγκριση του αιτήματος (λόγοι ένστασης αρ. 1 και 2). Περαιτέρω, δηλώνουν ότι η κατοχή του Υποστατικού έχει ήδη ανακτηθεί μέσω σχετικού εντάλματος ανάκτησης κατοχής και ως εκ τούτου η παρούσα αίτηση δεν έχει πλέον αντικείμενο (λόγος ένστασης αρ. 5). Επίσης, προσθέτουν ότι η επίδικη αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική (λόγος ένστασης αρ. 10). Επιπροσθέτως σημειώνουν πως το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να ενεργήσει ως εφετείο του εαυτού του (λόγος ένστασης αρ. 14). Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας αρ. 2 στην Κυρίως Αίτηση, η οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης και αρνείται τους ισχυρισμούς των Καθ' ων. Σημειώνει ότι η έκδοση απόφασης εναντίον τους επήλθε συνεπεία της παράλειψής τους να καταχωρήσουν Απάντηση εντός της καθορισμένης προθεσμίας. Ισχυρίζεται ότι στις 26/02/2019 εκτελέστηκε το ένταλμα ανάκτησης κατοχής του υποστατικού και έκτοτε το Υποστατικό έχει ενοικιαστεί σε τρίτο πρόσωπο. Αμφισβητεί τον ισχυρισμό ότι η σχετική έφεση επί της απόφασης ημερομηνίας 19/02/2019 έχει πιθανότητες επιτυχίας. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα για τους Καθ' ων σχετικά με το ποσό των €15.000, επισημαίνει ότι στις 21/03/2019 ο δικηγόρος των Καθ' ων ζήτησε από το Δικαστήριο και εξασφάλισε οδηγίες για να αποδεσμευθεί το εν λόγω ποσό των €15.000 και τονίζει ότι, δυνάμει της τελικής απόφασης ημερομηνίας 25/01/2018, εξακολουθεί να οφείλεται το οφειλόμενο προς τις Αιτήτριες ποσό των €10.733,95 πλέον τόκοι και έξοδα. Ισχυρίζεται ότι οι Αιτήτριες είναι απόλυτα φερέγγυες ενώ αυτό δεν ισχύει για τους Καθ' ων. Αξιώνει την απόρριψη της αίτησης. (γ) Η ακροαματική διαδικασία Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι αγορεύσεις των συνηγόρων έλαβαν χώρα την 23/05/
6. Δόθηκαν γραπτά κείμενα εκατέρωθεν, δίχως να λεχθεί οτιδήποτε επιπρόσθετο. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα, δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης αλλά αφορά ζήτημα εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (α) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης γενικά. Η επί του δικαιώματος για αναστολή η σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά καθώς και τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[1] Στη ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. YIANGOS I SOCRATOUS & SONS LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 149/2015, ημερ. 26/09/2016 αναφέρθηκε ότι: « Ο χρυσός κανόνας είναι ότι θα πρέπει ο διάδικος, που έχει επιτύχει μετά από πλήρη ακροαματική διαδικασία στο πρωτόδικο Δικαστήριο, να είναι σε θέση να απολαύσει τους καρπούς των κόπων του και της επιτυχίας του. » (β) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, όπως πολύ πρόσφατα έχει επιβεβαιωθεί στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A302, Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, στην οποία, το Ανώτατο Δικαστήριο, διασαφήνισε ότι ούτε με βάση το άρθρο 11

(5)του Νόμου ούτε με βάση την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υίοι (Διανομείς) Λτδ Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D42, Αίτηση 212/2014, απόφαση ημερομηνίας 30/01/2015 το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στερείται εξουσίας να διατάξει την αναστολή εκτέλεσης τελικής απόφασης. IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Το πρώτο συμπέρασμά μου είναι ότι με την υπό κρίση αίτηση απαράδεκτα ζητείται «η αναστολή εκτέλεσης της ενδιάμεσης δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 19-02-2019 μέχρι πλήρους εκδίκασης της ειδοποίησης έφεσης κατά της αναφερόμενης απόφασης». Επεξηγώ. Η απόφαση της οποίας αξιώνεται η αναστολή είναι απορριπτική, δεν δημιούργησε υποχρεώσεις. Οι θετικές υποχρεώσεις που επιβλήθηκαν στους Καθ' ων / ενοικιαστές προκύπτουν από την τελική απόφαση που εκδόθηκε στις 25/01/2018 και όχι από την ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 19/02/2019 με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα αναστολής της εκδοθείσας απόφασης ημερομηνίας 25/01/2018. Όπως λέχθηκε στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 294/2010, ημερομηνίας 31/3/2011: « Γενικά το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην In re E.S. (an Infant)

(1986)1 C.L.R. 119, όπου αίτηση προς αναστολή περαιτέρω διαδικασίας ενόψει άρνησης του Δικαστηρίου να διατάξει τον διάδικο και το παιδί του να υποβληθούν σε αιματολογικό έλεγχο, απορρίφθηκε τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου, λέχθηκε ότι δεν υπήρχε λόγος διεύρυνσης της εμβέλειας της Δ.35, θ.18, η οποία περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτωμένων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου ή της διαδικασίας, συναρτώμενης όμως με διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση, όπως διαδικασίες μεσεγγύησης. Αυτό υπό το φως και της αντίστοιχης παλαιάς O.58, r.12 των Αγγλικών Θεσμών, στο r.12

(1)(b) του οποίου αναφερόταν ότι «no intermediate act or proceeding shall be invalidated by an appeal» » Ομοίως, στη Μ. Γεναγρίτη ν Εργολάβων Οικοδομών Κώστας Παναγή (Λυσιώτης) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A885, Πολιτική Έφεση αρ. 416/2012, ημερομηνίας 21/11/2014 αναφέρθηκαν τα εξής: « Έχει ερμηνευθεί μέσα από τη νομολογία ότι αντικείμενο της δικαιοδοσίας για αναστολή είναι η επιβληθείσα από τη δικαστική απόφαση, θετική υποχρέωση. Δεν αποτελεί αντικείμενο της αίτησης αναστολής, η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της ίδιας της απόφασης [..] Προκύπτει επομένως ότι η Δ.35 θ. 18 δεν τυγχάνει εφαρμογής επί αρνητικών η απορριπτικών αποφάσεων. Και αυτό διότι δεν είναι δυνατή η αναστολή άρνησης χορήγησης θεραπείας στο κατώτερο Δικαστήριο, εφόσον δεν επιβάλλεται οτιδήποτε και δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση. » Συνακόλουθα, εσφαλμένα αξιώνεται η αναστολή απορριπτικής απόφασης και μόνο για αυτόν τον λόγο η παρούσα αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Θα πρέπει όμως να σημειώσω ότι ακόμη και εάν το επίδικο αίτημα συναρτώταν με την αναστολή της τελικής απόφασης που εκδόθηκε στις 25/01/2018 ίδια θα ήταν η κατάληξή του, αφού σε κάθε περίπτωση, η παρούσα αίτηση υπόκειται σε απόρριψη επειδή συνιστά κατάχρηση δικαιώματος. Το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να παρεμποδίζει, να αποτρέπει και να καταστέλλει την κατάχρηση της δικαιοδοσίας του.[2] Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην πρόσφατη απόφαση ARTESA TRADING CO. LIMITED κ.α. ν. CREDIT BANK OF MOSCOW, Πολ. Έφεση αρ. 147/2012, ημερ. 03/04/2018: « Η έννοια της κατάχρησης δικαιοδοσίας, αλλά και διαδικασίας, είναι πολυσχιδής στις εκφάνσεις της και, όπως έχει αναφερθεί στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Tudor

(2011)1 Α.Α.Δ. 1176, μια υπόθεση, που περιλαμβάνει βεβαίως και το στάδιο της έφεσης, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται συνειδητά για αλλότριους σκοπούς. Το Δικαστήριο έχει πάντοτε την εξουσία καταστολής καταχρηστικών διαδικασιών ως μέρος της αυτονομίας και αυτοτέλειας της δικαστικής λειτουργίας, (Έλληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 149 και Εμπεδοκλής (Αρ. 3)

(2009)1 Α.Α.Δ. 529). Κάθε αναφυόμενο ζήτημα κατάχρησης δικαιοδοσίας και διαδικασίας εξετάζεται υπό το φως των συγκεκριμένων γεγονότων της υπόθεσης, δεδομένου ότι δεν μπορεί εκ προοιμίου να στεγανοποιηθεί εκείνη η συμπεριφορά που εξεταζόμενη κρίνεται ως καταχρηστική, (Ηλία (Αρ.3)

(1995)1 Α.Α.Δ. 786 και Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217). » Τα επίδικα γεγονότα και δεδομένα έχουν εκτεθεί ανωτέρω. Εξ' αυτών, αναντίλεκτα προκύπτει ότι με την παρούσα αίτηση επιχειρείται το επανάνοιγμα και ο επανέλεγχος από το ίδιο δικαστήριο ζητημάτων που έχουν οριστικά αποφασισθεί από αυτό, στο πλαίσιο της απόφασης ημερομηνίας 19/02/

1. Θυμίζω ότι, το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας που απορρίφθηκε με την απόφαση ημερομηνίας 19/02/2019 υποβλήθηκε κατ' επίκληση της καταχώρησης αίτησης παραμερισμού. Τώρα, επί της ουσίας αξιώνεται η ίδια θεραπεία, με διαφορετικό μανδύα, ήτοι κατ' επίκληση της καταχώρησης έφεσης επί της απορριπτικής απόφασης ημερομηνίας 19/02/
2. Αυτή η συμπεριφορά είναι ανεπίτρεπτη. Πρώτον, επειδή παραγνωρίζει ότι η απόφαση ημερομηνίας 19/02/2019 μέχρι ν' ανατραπεί κατ' έφεση παραμένει ισχυρή και δεσμευτική και για τους διαδίκους. Δεύτερον, επειδή δεν νοείται το παρόν Δικαστήριο, ή άλλο ομοβάθμιο δικαστήριο, να ενεργούν ως εφετεία του εαυτού τους αφού τέτοια συμπεριφορά συνιστά υπέρβαση δικαιοδοσίας που διαβάλλει την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης. Το σχετικό απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Αναφορικά με τον Λοϊζίδη κλπ, επί της Πολιτικής Αίτησης αρ. 32/2019, ημερομηνίας 17/4/2019, συνοψίζει ευκρινώς τη σχετική επί του θέματος νομολογία: « Επί της ουσίας, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου συγκλίνει στο ότι δεν είναι δυνατό για ένα Δικαστήριο να αναθεωρεί αποφάσεις ομοβάθμου Δικαστηρίου με δεδομένο ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο θεωρείται ενιαίο για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης και δεν έχει σχέση, ούτε και θα μπορούσε νόμιμα να αποτελούσε παράγοντα που επηρεάζει μια απόφαση, η κατά περίπτωση σύνθεση του κατωτέρου Δικαστηρίου. Δεν μπορεί, με άλλα λόγια, εφόσον έχει αποφασιστεί ένα ορισμένο ζήτημα κατά ένα τρόπο, στη συνέχεια ένα άλλο ομόβαθμο Δικαστήριο στο οποίο αναλόγισε η υπόθεση στην πορεία της διαδικασίας, να αποφασίζει κατά άλλο τρόπο. Στην πρόσφατη απόφαση στη Mikis + Markos Sideris Holdings Limited v.
3. Χρίστου Τριανταφυλλίδης, διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Φάνης Σιδέρη, τέως από τη Λευκωσία, κ.ά., ECLI:CY:AD:2019:A14, Πολ. Έφ. αρ. 21/2013, ημερ. 23.1.2019, επαναβεβαιώθηκε η πιο πάνω αρχή σε διαδικασία που αφορούσε την ορθότητα της χρήσης της εναρκτήριας κλήσης ως δικονομικό μέτρο προς επίλυση ορισμένων θεμάτων εντός της διαχείρισης. Στην υπόθεση έγινε αναφορά στην προηγηθείσα απόφαση Νικόλα Σιδέρη κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 286, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο στη δικαιοδοσία προνομιακών ενταλμάτων, έκρινε ότι εφόσον η ορθότητα της επιλογής του δικονομικού διαβήματος της εναρκτήριας κλήσης είχε ήδη αποφασιστεί με σχετική ενδιάμεση απόφαση ενός Ανώτερου Επαρχιακού Δικαστή, δεν μπορούσε στη συνέχεια άλλος ομόβαθμος Δικαστής να έκρινε διαφορετικά διότι η πρώτη απόφαση εφόσον δεν είχε αμφισβητηθεί με τη διαδικασία της έφεσης, παρέμενε αλώβητη στο νομικό στερέωμα και δεν ήταν δυνατό το θέμα της δικαιοδοσίας να εγείρεται κάθε φορά που προωθείται νέο δικονομικό διάβημα. Όπως λέχθηκε επί λέξει: «Οπωσδήποτε η αναίρεση της προηγούμενης απόφασης από ισόβαθμο δικαστήριο, θα συνιστούσε έλλειψη ή υπέρβαση δικαιοδοσίας πράγμα που θα εξουδετέρωνε την αποτελεσματικότητα της απονομής της δικαιοσύνης.» Στην πιο πάνω απόφαση, ισόβαθμο Δικαστήριο είχε ακυρώσει το μηχανισμό της εναρκτήριας κλήσης θεωρώντας το ως μη ορθό δικονομικό μέτρο υπό τις περιστάσεις, κρίνοντας ότι με την ένσταση που είχε καταχωρηθεί είχαν εκ των υστέρων αποκρυσταλλωθεί τα γεγονότα. Παρά ταύτα το Ανώτατο Δικαστήριο κατ΄ έφεση, ως ανωτέρω, έκρινε λανθασμένη την απόφαση διότι δεν μπορούσε μεταγενέστερα να αμφισβητηθεί η εναρκτήρια κλήση που είχε επικυρωθεί ως προς την ορθότητα της, τόσο από προηγούμενο κατώτερο Δικαστήριο, όσο και από το Ανώτατο Δικαστήριο σε προνομιακή διαδικασία. Στην Papademetriou v. Christofi

(1988)1 C.L.R. 101, το Εφετείο αποδέχθηκε έφεση με την οποία ακυρώθηκε απόφαση του κατώτερου Δικαστηρίου να μην ορίσει την υπόθεση για ακρόαση αμφισβητώντας την ορθότητα προηγούμενης άδειας που είχε δοθεί από άλλο Δικαστή για υποκατάστατη επίδοση επί ενός των εναγομένων, θεωρώντας ότι υπό τις συνθήκες της υπόθεσης η διαδικασία δεν θα γνωστοποιείτο στον εναγόμενο. Ενήργησε, όπως ανέφερε το Εφετείο, ως Εφετείο επί αποφάσεως άλλου Δικαστή. Παρόμοιες εφετειακές επισημάνσεις έγιναν στις Ματθαίου ν. Σολομώντος

(2010)1 Α.Α.Δ. 1201, Κυριάκου ν. Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού

(1993)1 Α.Α.Δ. 1020, κ.ά. Οι περιπτώσεις αυτές συνιστούν εμφανή υπέρβαση δικαιοδοσίας, κατά παρόμοιο τρόπο όπως και η έκδοση αντιφατικών ή συγκρουόμενων διαταγμάτων από το ίδιο Δικαστήριο, (Μάριου Κοσμά

(2014)1 Α.Α.Δ. 698, Russel Ritchie

(2008)1 Α.Α.Δ. 639 και Γεωργίου Χατζηαλεξάνδρου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1366). » Συνεπώς η αίτηση θα απορριφθεί και για αυτόν τον λόγο. Ως εκ των προαναφερομένων, δεν θα προβώ στην επί της ουσίας αξιολόγηση του αιτήματος για αναστολή. Αυτό ήδη έγινε, στο πλαίσιο της απόφασης ημερομηνίας 19/02/

1. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, εντοπίζω έρεισμα στους υπ' αριθμό 1, 2, 10 και 14 λόγους Ένστασης. Η Ένσταση επιτυγχάνει, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων στην παρούσα Αίτηση 1 και 2 και Αιτητριών στην Κυρίως Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης, ήτοι €2.000 - €10.
2. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A. Neophytou Co.

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου v. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592, 597 - 598, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου

(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.

(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων

(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, και Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018. [2] Διευθυντής των Φυλακών ν. Jennaro Perella

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο