ΛΟΪΖΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ & ΥΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ κ.α. ν. Α/ΦΟΙ A & Σ ΚΟΚΚΙΝΟΥ(ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ) ΛΤΔ, Αίτηση Αρ. Κ4/2018, 25/10/2019

(1)του Νόμου[1] και προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και πουθενά αλλού. » Σημειώθηκε συναφώς ότι η θέσμια ενοικίαση ως προσωπικό δικαίωμα και πλάσμα νόμου, δεν δύναται να καταλυθεί ή να ακυρωθεί δυνάμει μονομερών ενεργειών των ιδιοκτητών. Είχε περαιτέρω τονισθεί ότι η πλευρά των ιδιοκτητών δεν αμφισβήτησε τους ισχυρισμούς των ενοικιαστών ότι στο πλαίσιο της ενοικίασης παραχωρήθηκε στους Αιτητές αρ. 1 δικαίωμα χρήσης των κοινόχρηστων χώρων, αποχωρητηρίων και του υπαίθριου εξωτερικού χώρου του επίδικου υποστατικού και ότι επρόκειτο για μια κατάσταση που είχε παραμείνει αναλλοίωτη από το 1998 μέχρι και το

1. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « .ο ενόρκως δηλών για τους Καθ' ων δεν αμφισβητεί τον ισχυρισμό των Αιτητών αρ. 1 ότι με βάση την επίδικη ενοικίαση και σχετική συνεννόηση των συμβαλλομένων, παραχωρήθηκε στους Αιτητές αρ. 1 δικαίωμα χρήσης των κοινόχρηστων χώρων, αποχωρητηρίων και του υπαίθριου εξωτερικού χώρου του επίδικου υποστατικού (παρ. 2 της ένορκης δήλωσης του κ. ΧΧΧΧ Γιαννάκη). Επίσης, ως προς το ζήτημα της χρησιμοποίησης τούτων των υπόλοιπων χώρων από τους Αιτητές αρ. 1, οι Καθ' ων δεν έχουν παρουσιάσει οποιανδήποτε μαρτυρία που να παραπέμπει σε ενέργειες που έλαβαν εναντίον των Αιτητών από την έναρξη της ενοικίασης το 1998 μέχρι και την 07/07/2017 οπόταν κάλεσαν[2] τους Αιτητές αρ. 1 «περιοριστούν εντός του χώρου που έχουν ενοικιάσει». » Παρά τα πιο πάνω, τονίσθηκε πως: « Εάν συνεπεία της επίδικης ενοικιαστικής σχέσης οι Αιτητές έχουν ανεγείρει κατασκευές κατά τρόπο που στοιχειοθετούνται ποινικά αδικήματα, αυτό δεν είναι θέμα που μπορεί να εξεταστεί, πόσο μάλλον να προαποφασισθεί στα πλαίσια τούτης της ενδιάμεσης διαδικασίας και δικαιοδοσίας, παρά μόνο, να κριθεί στον κατάλληλο χρόνο από το αρμόδιο ποινικό Δικαστήριο. Σε κάθε περίπτωση, όταν και εάν προκύψει οποιαδήποτε απόφαση ποινικού Δικαστηρίου, ή άλλος καλός λόγος που υποστυλώνει αίτημα για διαφοροποίηση των προσωρινών διαταγμάτων, οι Καθ' ων δεν εμποδίζονται να ενεργήσουν προς τον σκοπό αυτό. Δεν μπορεί όμως αυτή η πιθανολόγηση να αποτελεί υπεράσπιση στο βασικό επιχείρημα των Αιτητών, ότι δηλαδή, έχει διαταραχθεί το δικαίωμά τους σε ειρηνική κατοχή του επίδικου υποστατικού, αφού, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα. » Και καταληκτικά, επισημάνθηκε πως: « Τι ακριβώς ισχύει στην παρούσα υπόθεση, αν δηλαδή όντως υπήρξε ανοχή, σε ποια έκταση και με ποιες συνεπακόλουθες συνέπειες στα δικαιώματα και υποχρεώσεις των διαδίκων, δεν είναι θέμα που θα επιλυθεί οριστικά στα πλαίσια του προσωρινού διατάγματος, αλλά, θα αποφασισθεί κατά την ακρόαση της κυρίως Αίτησης με την παρουσίαση της εκατέρωθεν μαρτυρίας και των σχετικών τεκμηρίων. Στο παρόν στάδιο, και υπενθυμίζοντας ότι απαιτούνται μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του ουσιαστικού δικαιώματος, και πως το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης, καταλήγω ότι ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας της Κυρίως Αίτησης, καθότι, οι ενέργειες των Καθ' ων φαίνεται ότι παραβιάζουν το δικαίωμα του ενοικιαστή σε ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή του μισθίου. » ΙΙ. Η ΑΙΤΗΣΗ Με την παρούσα αίτηση ημερομηνίας 27/02/2019 αξιώνεται από τους Αιτητές αρ. 1 (οι οποίοι στο εξής θα προσδιορίζονται ως «οι Αιτητές»): « Όπως οι Καθ' ων η αίτηση φυλακισθούν ή και τιμωρηθούν για παρακοή του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ.25/05/2018 που εκδόθηκε στην παρούσα Υπόθεση. » To νομικό πλαίσιο της Αίτησης εδράζεται «στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ2 και 9, Δ.42Α Θ1-6 και άρθρο 42 του Νόμου 14/1960». Όσον αφορά τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η εν λόγω αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. ΧΧΧΧ Γιαννάκη ίδιας ημερομηνίας, μοναδικού διευθυντή των Αιτητών αρ. 1 και Αιτητή αρ. 2 στην Κυρίως Αίτηση. Το εν λόγω πρόσωπο αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης και ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων δεν εφεσίβαλαν την απόφαση ημερομηνίας 25/05/2018 με αποτέλεσμα το Διάταγμα να καταστεί τελεσίδικο. Το οριστικό Διάταγμα επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση στις 18/12/2018 και παρουσιάζει αντίγραφο της εν λόγω επίδοσης ως «ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1». Αναφέρει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν εναντίον των Αιτητών 1 και εκείνου προσωπικά την Ποινική Υπόθεση 3958/2017 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου στο Παραλίμνι, που με βάση την οποία, το Δικαστήριο, στις 17/10/2018, εξέδωσε διάταγμα κατεδάφισης της κατασκευής που προσδιορίζει ως «πέργολα» μέχρι τις 17/12/2018, διάταγμα προς το οποίο ο ίδιος συμμορφώθηκε. Για να προφυλάξει την περιουσία του τοποθέτησε δύο εμπορευματοκιβώτια στο χώρο που χρησιμοποιούσε και «προστατεύονται από το Διάταγμα», εννοώντας προφανώς τον υπαίθριο χώρο έμπροσθεν του Συγκροτήματος. Η καθυστέρησή του για να καταχωρήσει την παρούσα Αίτηση οφείλεται στο γεγονός ότι γίνονταν προσπάθειες για την εξώδικη διευθέτηση της διαφοράς. Ως προς τα ουσιαστικά γεγονότα αναφέρει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση εφάρμοσαν το Διάταγμα μέχρι τις 15/01/2019 οπόταν άρχισαν τις ενέργειες που κατά τον ίδιο συνιστούν παρακοή διατάγματος. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων και/ή οι υπάλληλοι τους έχουν προβεί στις ακόλουθες ενέργειες: - «έσκαψαν ακριβώς μπροστά από τα καταστήματα για να τοποθετήσουν καλούπια και /ή να κτίσουν τοίχο» - «κατεδάφισαν τα αποχωρητήρια, τα οποία χρησιμοποιούσαν οι πελάτες της Μπυραρίας για όλη την περίοδο, από το Μάιο του 2018 και μέχρι τον Οκτώβριο του 2018, κατεδάφισαν τους διαδρόμους που οδηγούσαν από το κατάστημα μου προς τα αποχωρητήρια.» - «έχουν κλείσει και την πόρτα της αποθήκης όπου έχω τα εμπορεύματα μου και τα μηχανήματα και δεν έχω πρόσβαση. Οι πληροφορίες που έχω είναι ότι θα την μετατρέψει σε μηχανοστάσιο και δεν γνωρίζω τί έκαμε τα εμπορεύματα /ή τα μηχανήματα μου. Προσπάθησα να μπω στην αποθήκη, αλλά η πόρτα είναι καρφωμένη.» - «τοποθέτησαν ξύλα μπροστά από την πόρτα των καταστημάτων μου, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να μπω μέσα και ούτε ξέρω τι έγινε η περιουσία μου» Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι δεν έχει καν πρόσβαση στο χώρο του Υποστατικού και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ελέγξει εάν υπάρχει νερό και ρεύμα στο Υποστατικό. Ως εκ των ανωτέρω, παραπονείται ότι έχει παραβιαστεί: · Το δικαίωμα των Αιτητών να χρησιμοποιούν τον εξωτερικό χώρο του Υποστατικού.[3] · Το δικαίωμα των Αιτητών να χρησιμοποιούν τα αποχωρητήρια,[4] τους αποθηκευτικούς χώρους[5] που χρησιμοποιούσε το Υποστατικό κατά τη διάρκεια της ενοικίασης και γενικότερα, ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα των Αιτητών σε ανενόχλητη κατοχή και χρήση του Υποστατικού.[6] Προβάλλει περαιτέρω ότι οι ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση αποσκοπούν στο να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα να τον πιέσουν να αποχωρήσει από το υποστατικό, χωρίς την καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης. * Η εν λόγω Αίτηση στρέφεται και εναντίον του διευθυντή των Καθ' ων, κ. ΧΧΧΧ Κόκκινου τον οποίο χαρακτηρίζει ως «κατά νόμο υπεύθυνο». Επίσης η παρούσα Αίτηση έχει κοινοποιηθεί στον κ. ΧΧΧΧ Ηρακλέους και στον κ. ΧΧΧΧ Οικονόμου. Τα εν λόγω πρόσωπα, για σκοπούς εύκολης αναφοράς, θα προσδιορίζονται ως Καθ' ων 2, 3 και 4 αντίστοιχα, ενώ οι Καθ' ων θα αναφέρονται ως Καθ' ων
2. IΙI. ΟΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ Η κοινή ένσταση των Καθ' ων 1 και του Καθ' ου 2, κ. ΧΧΧΧ Κόκκινου, καταχωρήθηκε στις 16/04/
3. Mε αυτήν προβάλλονται, οι ακόλουθοι δύο λόγοι Ένστασης: «
4. Τα γεγονότα της αίτησης δεν είναι αποδεκτά. Η αίτηση είναι κακόβουλη και αβάσιμη. » (α) Η Ένσταση των Καθ' ων 1 και
5. Η Ένσταση βασίζεται «στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς της Πολιτικής Δικονομίας Διαταγή 48, Καν.4 έως 8 και Διαταγή 42Α, Κανονισμοί 1 έως 6» και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας ΧΧΧΧ Τσόκκου και του κ. ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ. Τσίτσιου. Η κα Τσόκκου στην ένορκη δήλωσή της ισχυρίζεται ότι η τουριστική σεζόν αρχίζει από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο και ότι «τους υπόλοιπους μήνες η τουριστική περιοχή του Πρωταρά υποφέρει, αφού κλείνει το 90% των τουριστικών επιχειρήσεων και ο Πρωταράς γίνεται μια περιοχή φάντασμα». Η ίδια διαχειρίζεται άλλο υποστατικό στο κύριο δρόμο του Πρωταρά το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το ξενοδοχείο ΧΧΧΧΧΧΧ και το επίδικο Υποστατικό. Διατείνεται ότι τη χειμερινή περίοδο, ήτοι από ή περί την 1ην Νοεμβρίου κάθε έτους μέχρι τέλος Μαρτίου, όλες οι μπυραρίες του κύριου δρόμου του Πρωταρά που βρίσκεται το δικό της Υποστατικό, όπως και το επίδικο, παραμένουν κλειστές καθότι είναι νεκρή τουριστική περίοδος και δεν συμφέρει η λειτουργία τέτοιας επιχείρησης την εν λόγω περίοδο. Γνωρίζει ότι η μπυραρία ΧΧΧΧ δεν λειτουργεί τη χειμερινή περίοδο. Τον Απρίλιο οι πλείστες επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές διότι η τουριστική κίνηση είναι παρά πολύ χαμηλή τον Απρίλιο. Ο μήνας Απρίλιος είναι μήνας προετοιμασίας και όσοι ανοίγουν ουσιαστικά υπολειτουργούν. Ο δε κ. Τσίτσιος προσδιορίζεται ως έμπειρος διευθυντής ξενοδοχείων. Στην εκτεταμένη ένορκη του δήλωση, απορρίπτει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του ΧΧΧΧ Γιαννάκη που συνοδεύει και υποστηρίζει την Αίτηση Παρακοής και ειδικότερα, μεταξύ άλλων, απαντά ως εξής. Αναφέρει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση του ζήτησαν προ δυο ετών να τους συμβουλεύει σε ότι αφορά τις προσπάθειες τους να μετατρέψουν το υφιστάμενο τουριστικό συγκρότημα τους ΧΧΧΧΧΧ σε ξενοδοχείο δυο αστέρων. Προς εκπλήρωση του σκοπού αυτού εξασφάλισαν άδεια του ΚΟΤ, πολεοδομικές άδειες και άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή, τον Δήμο Παραλιμνίου, την οποία επισυνάπτει ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 στην ένορκη δήλωσή του. Επισυνάπτει το επίδικο ενοικιαστήριο ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
6. Ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές, επενέβησαν σε κοινόχρηστους χώρους του συγκροτήματος για τους οποίους οι Καθ' ων εξασφάλισαν διάταγμα κατεδάφισης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4). Διατείνεται ότι το επίδικο υποστατικό είχε μόνο ένα αποχωρητήριο το οποίο οι Αιτητές μετέτρεψαν σε αποθήκη και ότι «για τους σκοπούς της μπυραρίας οι Αιτητές χρησιμοποιούσαν τα κοινόχρηστα αποχωρητήρια του συγκροτήματος διαμερισμάτων τα οποία είναι έξω από την μπυραρία και σε απόσταση 20 μέτρων περίπου». Ακολούθως, προβαίνει σε διάφορους ισχυρισμούς μέσω των οποίων επιχειρεί να υποστηρίξει ότι το Υποστατικό δεν είχε αυτοτέλεια αλλά λειτουργούσε μέσω του «ξενοδοχειακού συγκροτήματος». Όσον αφορά το ουσιαστικό παράπονο των Αιτητών, αναφέρει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση τήρησαν αρχικώς το διάταγμα «με ιερό σεβασμό». Ανέστειλαν αμέσως πάσα δραστηριότητα που ήτο δυνατό να θεωρηθεί παρακοή. Αναφέρει συναφώς ότι όλα σχεδόν τα εστιατόρια και μπυραρίες του Πρωταρά κλείνουν τη χειμερινή περίοδο, την οποία προσδιορίζει ότι διαρκεί από ή περί τον Νοέμβρη μέχρι ή και περί το τέλος του Απρίλη ή και αρχές του Μάη. Υποστηρίζει ότι οι Αιτητές ουδέποτε λειτούργησαν την μπυραρία τους την χειμερινή περίοδο. Προσάπτει στους Αιτητές αλλότρια κίνητρα, ήτοι ότι σκοπό είχαν να «εξασφαλίσουν παράλογα υπερβολικά οφέλη σε βάρος των Καθ' ων η Αίτηση, ζητώντας εκβιαστικά τεράστια ποσά αποζημιώσεων, μείωση του ενοικίου, παραχώρηση μεγαλύτερων χώρων από αυτούς που προβλέπει το συμβόλαιο κλπ». Αναφέρει ότι «οι Αιτητές περίφραξαν ένα μεγάλο χώρο στην πρόσοψη του ξενοδοχείου τον οποίο θεωρούσαν ότι ήτο μέρος του χώρου της ενοικίασης (για τους Καθ' ων η Αίτηση χρήσης), που δεν ήτο, και τοποθέτησαν σε αυτό το χώρο μπάζα και εμπορευματοκιβώτια και εμπόδιζαν τους Καθ' ων η Αίτηση να εκτελούν οικοδομικές εργασίες». Επισυνάπτει σχετικές φωτογραφίες με σκοπό να καταδείξει ότι οι Αιτητές, δίχως να έχουν τέτοιο δικαίωμα, «κατέλαβαν όλους τους χώρους μπροστά και δίπλα από το ξενοδοχείο [πέριξ των 400 τ.μ.] και καθιστούσαν ανέφικτη την εκτέλεση των εργασιών αποπεράτωσης του ξενοδοχείου και υποστηρίζουν ότι αυτοί οι χώροι ήσαν μέσα στην ενοικίαση και παρεμπόδιζαν τους Καθ' ων η αίτηση 1 να αποπερατώσουν το ξενοδοχείο [..] ενώ ο χώρος που τους ενοικιάσθηκε εμπρόσθεν των καταστημάτων όπως οι ίδιοι λέγουν ήτο 30 τ.μ.». Ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές κλήθηκαν επανειλημμένα να αρχίσουν τη λειτουργία της μπυραρίας αλλά αρνούνται και παραπέμπει σε επιστολή του δικηγόρου τους ημερομηνίας 10/4/2019 την οποία επισυνάπτει ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
7. Υποστηρίζει ότι η λειτουργία της μπυραρίας είναι αναγκαία και για τους σκοπούς του ξενοδοχείου και εξυπηρέτησης των πελατών του ξενοδοχείου. (β) Η Ένσταση των Καθ' ων 3 και
8. Σχετικές ξεχωριστές αλλά πανομοιότυπες ενστάσεις και ένορκες δηλώσεις καταχώρησαν στις 16/04/2019 και οι κ.κ. Ηρακλέους και Οικονόμου, οι οποίοι απλώς αγνοούν και απορρίπτουν το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την επίδικη αίτηση παρακοής και ως λόγους ένστασης προβάλλουν ότι: «
9. Τα γεγονότα της αίτησης δεν είναι αποδεκτά.
10. Η αίτηση είναι αβάσιμη. » ΙV. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Η ακροαματική διαδικασία ρυθμίστηκε[7] από το Δικαστήριο, έτσι ώστε να παρουσιαστεί δια ζώσης (viva voce)[8] μαρτυρία και για να δοθεί το δικαίωμα σε κάθε πλευρά για να παρουσιάσει προφορική μαρτυρία[9] προς απόδειξη της υπόθεσής της. Η πλευρά των Αιτητών άσκησε το δικαίωμά της, παρουσιάζοντας 5 μάρτυρες. Από την άλλη πλευρά, οι Καθ' ων δεν παρουσίασαν οποιανδήποτε προφορική μαρτυρία. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και ούτε άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι παρουσία παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Α. Η μαρτυρία του κ. ΧΧΧΧ Τζιούρου (Μ.Α. 1). Ο πρώτος μάρτυρας που έδωσε μαρτυρία κατά την ακροαματική διαδικασία ήταν ο κ. ΧΧΧΧ Τζιούρος, ιδιώτης επιδότης. Υποδείχθηκαν σε αυτόν έγγραφα τα οποία επισυνάπτονται στην επίδικη αίτηση παρακοής. Υπέδειξε συγκεκριμένα το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 (επίδοση Διατάγματος προς τους Καθ' ων η Αίτηση 1 στις 18/12/2018), επισημαίνοντας ότι επέδωσε στην εταιρεία Αδελφοί A&C Κόκκινος Ξενοδοχεία Λτδ, στον Διευθυντή κ. ΧΧΧ Κόκκινο. Επίσης, υπέδειξε επί του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 7 επιδόσεις που απευθύνονται προς τον κ. ΧΧΧΧ Ηρακλέους και στον αρχιτέκτονα ΧΧΧΧ Οικονόμου. Ερωτήθηκε εάν επέδωσε προσωπικά στον ΧΧΧ Κόκκινο και απάντησε ότι το διάταγμα απευθυνόταν μόνο για την εταιρεία και το επέδωσε στον Διευθυντή κ. ΧΧΧΧ Κόκκινο. Ο μάρτυρας ουσιαστικά δεν αντεξετάστηκε. * Ακολούθως, εμφανίστηκε ο κ. ΧΧΧΧ Σάββα υπάλληλος στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου Παραλιμνίου και η εμφάνιση του οποίου έγινε για την παρουσίαση και μόνο εγγράφων (κλήση duces tecum), ο οποίος προσκόμισε διάφορα αρχιτεκτονικά σχέδια σχετικά με το επίδικο υποστατικό. Στην πορεία της διαδικασίας τα εν λόγω σχέδια κατατέθηκαν εξ' συμφώνου και πρόκειται για: - την άδεια οικοδομής υπ' αριθμό 2095 μαζί με τα επισυναπτόμενα σε αυτήν σχέδια (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 18) - άδεια οικοδομής με αριθμό 139/2018, μαζί με τα επισυνημμένα με αυτή σχέδια ΤΕΚΜΗΡΙΟ
11. Β. Η μαρτυρία του κ. ΧΧΧ Γιαννάκη (Μ.Α. 2). Το δεύτερο πρόσωπο που έδωσε μαρτυρία προς υποστήριξη της αίτησης παρακοής ήταν ο κύριος ΧΧΧΧ Γιαννάκη, Αιτητής αριθμός 2 στην Κυρίως Αίτηση. Ο Μ.Α.2, ανέφερε ότι είναι διευθυντής και ιδιοκτήτης της Αιτήτριας εταιρείας. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του που συνοδεύει την επίδικη αίτηση. Πέραν τούτου, παρουσίασε γραπτή δήλωση ως μέρος της προφορικής μαρτυρίας που είχε σκοπό να παραθέσει στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας. Η εν λόγω γραπτή δήλωση σημειώθηκε ως ΕΓΓΡΑΦΟ Γ. Δήλωσε ότι ο χώρος που ενοικιάζει είναι κλειστός και περιφραγμένος. Ζητήθηκε από αυτόν να αναγνωρίσει διάφορες φωτογραφίες που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση του. Ως προς τις ισχυριζόμενες παραβάσεις του Διατάγματος, ο μάρτυρας: · Όσον αφορά τα παράπονά του σε σχέση με τον εξωτερικό χώρο έμπροσθεν του Υποστατικού, παρέπεμψε στη τελευταία σελίδα του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 5 και καθόρισε με σημεία «Χ» τον εσωτερικό χώρο του καταστήματος και με κόκκινο χρώμα τον εξωτερικό υπαίθριο χώρο που καταλάμβανε. Σημείωσε τις κατ' ισχυρισμόν επεμβάσεις και κατασκευές που έχουν γίνει υποδεικνύοντας τα σημεία «3», «4» και «5» του εν λόγου εγγράφου ως τον υπαίθριο χώρο στον οποίο πλέον δεν έχει πρόσβαση λόγω της κατασκευής ράμπας αναπήρων και στάσης λεωφορείου. Αντίστοιχες σημειώσεις έκανε στα σχέδια που επισυνάπτονται στις κατατεθειμένες άδειες οικοδομής (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 18 και 19). Περαιτέρω, σημείωσε το σημείο όπου έχει αναγερθεί τοίχος μπροστά από το Υποστατικό. Επιπρόσθετα, κατέθεσε και φωτογραφίες οι οποίες παρουσιάζουν την κατ' ισχυρισμό σημερινή κατάσταση του Συγκροτήματος (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 13 καθώς και ΤΕΚΜΗΡΙΑ 14Α και 14Β). · Όσον αφορά την πρόσβαση στα κοινόχρηστα αποχωρητήρια, παρουσίασε το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 15 επεξηγώντας ότι η πρόσβαση σε αυτά γινόταν μέσω της παρουσιαζόμενης πόρτας η οποία πλέον είναι κλειστή λόγω του ότι έχει κλείσει μέσω γυψοσανίδας από τον εσωτερικό χώρο του ξενοδοχείου. · Εξήγησε ότι οι Καθ' ων έχουν επέμβει στην πρόσβαση στις δύο αποθήκες που χρησιμοποιούσε με την κατασκευή τοίχου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16), η οποία έχει αποκοπεί. Υποστήριξε συναφώς πως για να λειτουργεί το υποστατικό χρειάζονται δύο αποθήκες, μια τροφίμων και μια ποτών για να εξασφαλιστούν οι απαιτούμενες άδειες. Επ' αυτού, παρέπεμψε και στα σχέδια που επισυνάπτονται στις κατατεθειμένες άδειες οικοδομής (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 18 και 19), υποδεικνύοντας τους αποθηκευτικούς χώρους που κατείχε πριν την κατ' ισχυρισμό επέμβαση και αντιπαραβάλλοντας τα αρχιτεκτονικά σχέδια που επισυνάπτονται στις εν λόγω άδειες, υποστήριξε ότι πλέον δεν έχει πρόσβαση καθότι έχει κατασκευασθεί μηχανοστάσιο κολυμβητικής δεξαμενής και τοίχος. · Αναφέρθηκε και στο γεγονός ότι η πρόσβαση στην κουζίνα έχει αποκοπεί καθότι η πρόσβαση γινόταν μέσω μιας πόρτας η οποία είναι κλειδωμένη (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 17). Πρόσθεσε πως μέχρι σήμερα δεν έχει επαναλειτουργήσει η μπυραρία και ότι η είσοδος του ξενοδοχείου δεν μετακινήθηκε. Ανέφερε ότι ο κ. ΧΧΧΧ Κόκκινος είναι διευθυντής της εταιρείας Αδελφοί Α Κόκκινος Λτδ, ενώ ο εργολάβος είναι ο κ. ΧΧΧΧ Ηρακλέους. Κατά την αντεξέτασή του, υποβλήθηκε σε αυτόν ότι κατά την χειμερινή περίοδο η οποία ξεκινά από τον Οκτώβρη μέχρι και Απρίλιο, οι μπυραρίες, τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια της περιοχής του Πρωταρά, είναι κλειστά. Ο ίδιος ο μάρτυρας υποστήριξε ότι η καλοκαιρινή περίοδος ξεκινά από την 1η (πρώτη) Απριλίου μέχρι το τέλος Νοεμβρίου. Ανέφερε ότι το υποστατικό το λειτουργούσε από 15 Μαρτίου μέχρι 20 Νοεμβρίου. Την περσινή περίοδο, δηλαδή το 2018, άνοιξε την μπυραρία του στις 26 Απριλίου με καθυστέρηση καθότι το προσωρινό διάταγμα εκδόθηκε στις 29 Μαρτίου. Εξήγησε ότι για να ανοίξει την μπυραρία του χρειάζεται 5 με 6 εβδομάδες προετοιμασία. Υποστήριξε μάλιστα ότι εάν έχει χρόνο να εξεύρει τις αποδείξεις των ταμειακών μηχανών (ΖΕΤ), θα μπορέσει να γίνει πιο σαφής. Κατά την αντεξέτασή του, συμφώνησε ότι για τα αποχωρητήρια που έχει παράπονο είναι τα αποχωρητήρια του Συγκροτήματος. Αρνήθηκε ότι εντός του καταστήματος υπάρχουν αποχωρητήρια τα οποία είναι σπασμένα και επέμεινε ότι από το 1998 που ανέλαβε την κατοχή του υποστατικού δεν υπήρχαν εντός αυτού αποχωρητήρια. Αναγνώρισε ένα δωμάτιο το οποίο βρίσκεται εντός του επίδικου υποστατικού, το οποίο απεικονίζεται στη φωτογραφία ΤΕΚΜΗΡΙΟ 22, αρνήθηκε όμως ότι ο χώρος αυτός είναι ο χώρος όπου θα έπρεπε να βρίσκονταν τα αποχωρητήρια του υποστατικού, λέγοντας ότι εκεί δεν υπήρχε αποχωρητήριο παρά μόνο μια αποθήκη. Αρνήθηκε ότι ο ίδιος κατεδάφισε τα αποχωρητήρια. Σε σχέση με τα παλαιότερα σχέδια του συγκροτήματος (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 18), είπε ότι αν και σε εκείνα τα σχέδια φαίνεται πως υπάρχει αποχωρητήριο, στην πραγματικότητα δεν είχε κατασκευαστεί. Επανέλαβε ότι το κατάστημα του είχε εσωτερική πόρτα που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι πελάτες του για να μεταβούν στα αποχωρητήρια του συγκροτήματος είτε αυτό λειτουργούσε ή όχι, η οποία πλέον είναι κλειστή. Του υποβλήθηκε ότι εξακολουθεί να υφίσταται τρόπος για να πάνε οι πελάτες του Υποστατικού στα αποχωρητήρια, περνώντας απ' έξω από το Υποστατικό. Υποδείχθηκε στον μάρτυρα το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10, δυο μεγάλα εμπορευματοκιβώτια και ζητήθηκε από αυτόν να επεξηγήσει τι είναι αυτά. Ανέφερε πως αφότου κατεδάφισε την «καλύφη» έβαλε μέσα στα εμπορευματοκιβώτια κάποια πράγματα τα οποία είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει όταν θα ξεκινούσε τον Φεβρουάριο. Δέχθηκε πως περίφραξε με μεταλλική κατασκευή όλο τον χώρο όπου βρισκόταν η κατεδαφισθείσα «πέργολα/καλύφη». Του υποβλήθηκε ότι σκόπιμα τοποθέτησε εκεί τα εμπορευματοκιβώτια για να εμποδίσει τους Αιτητές να εκτελέσουν τις οικοδομικές τους εργασίες. Απάντησε ότι τα τοποθέτησε εκεί επειδή πίστευε ότι είναι χώροι οι οποίοι προστατεύονταν από το επίδικο προσωρινό διάταγμα. Δεν γνωρίζει εάν εμποδιζόταν η ανέγερση του ξενοδοχείου. Ο μάρτυρας, παραπέμποντας στη φωτογραφία ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9, επέμεινε ότι ο συγκεκριμένος εξωτερικός χώρος, ο οποίος ουσιαστικά εκτείνεται σε όλη την πρόσοψη του κτηρίου αποτελούσε μέρος της ενοικίασης. Του υποβλήθηκε το αντίθετο και συγκεκριμένα ότι ο υπαίθριος χώρος που αφορά την ενοικίαση είναι μόλις 30 τετραγωνικά μέτρα. Ο Αιτητής συμπλήρωσε ότι αυτό που επιδιώκει με την παρούσα αίτηση είναι να κερδίσει αυτά που κατείχε για να μπορεί να δουλέψει την επιχείρηση του όπως προηγουμένως. Αυτή τη στιγμή αρνείται να παραλάβει το υποστατικό ως έχει, διότι δεν έχει αποθήκες, δεν έχει τους χώρους που προβλέπονταν στην αρχική συμφωνία και τα «επακόλουθα». Δεν δέχθηκε ότι οι αποθηκευτικοί χώροι, η κουζίνα και οι άλλοι χώροι που χρησιμοποιούσε, του προσφέρονται σήμερα. Του υποβλήθηκε ότι σταδιακά ο ίδιος επενέβαινε σε χώρους που δεν του ανήκαν, παρά τις διαμαρτυρίες των ιδιοκτητών. Αρνήθηκε ότι έχει σκοπό να εκβιάσει τους ιδιοκτήτες για να του δώσουν μεγάλη αποζημίωση. Επίσης, επέμεινε ότι μπορεί να λειτουργήσει η επιχείρηση του ακόμα και χωρίς την «πέργολα». Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι οι καθ' ων έχουν ανεγείρει παράνομα τοίχο ύψους 2 μέτρων και πλάτους 4 μέτρων, του υποβλήθηκε ότι η κατασκευή έγινε εξ' ανάγκης για να μην φαίνεται η «ασχημονία» που δημιουργείται από την ύπαρξη των εμπορευματοκιβωτίων. Απάντησε ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει γιατί κατασκευάστηκε ο τοίχος. Γ. Η μαρτυρία του κ. ΧΧΧΧ Γιαννάκη (Μ.Α. 3). Ο τρίτος μάρτυρας ήταν ο κύριος ΧΧΧΧ Γιαννάκη ο οποίος είναι αδελφός του ΧΧΧΧ Γιαννάκη. Παρουσίασε γραπτή δήλωση (Έγγραφο Δ), η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του. Είναι επιχειρηματίας και είχε ενοικιάσει το 1991 τον επίδικο χώρο από τους καθ' ων η αίτηση. Ο χώρος που καταλάμβανε από τότε το κατάστημα ήταν εκτός από τον εσωτερικό χώρο των καταστημάτων και ολόκληρος ο υπαίθριος χώρος από την είσοδο περίπου του ξενοδοχείου που δεν άλλαξε θέση από τότε μέχρι και τον τοίχο στο αριστερό πλάι του καταστήματος. Επιβεβαίωσε τις αναφορές του Μ. Α. 1 όσον αφορά την κατάσταση που ίσχυε μέχρι και το 2018 αναφορικά με τον υπόγειο χώρο αποθήκευσης και τη χρήση των χώρων υγιεινής του Συγκροτήματος από τους πελάτες του Υποστατικού. Σήμερα τα επιτόπου δεδομένα, έχουν αλλάξει. Ο χώρος στον οποίο εκτεινόταν ο υπαίθριος χώρος της μπυραρίας, μέχρι και την είσοδο του Συγκροτήματος (ξενοδοχείου) έχει μετατραπεί σε χώρο στάσης λεωφορείου, σε ράμπα αναπήρων και έχει κτιστεί τοίχος στην άκρη του κλειστού χώρου του καταστήματος αποκλείοντας το από τον υπόλοιπο υπαίθριο χώρο. Ανέφερε ότι, μεταξύ Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου 2019, είχε περάσει αρκετές φορές από την περιοχή όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο Κόκκινος και έβλεπε τους εργολάβους να κατεδαφίζουν το ισόγειο αλλά και την βεράντα έξω από την μπυραρία Friends και να κτίζουν στο χώρο όπου βρίσκονταν προηγουμένως τα τραπεζάκια της μπυραρίας. Όσον αφορά τα αποχωρητήρια, ανέφερε ότι ανέκαθεν χρησιμοποιούνταν τα κοινόχρηστα αποχωρητήρια του ξενοδοχείου μέσω εσωτερικής πόρτας, η οποία πλέον είναι κλειστή. Πρόσθεσε δε, ότι εναπόκειται σε κάθε επιχειρηματία κατά την απόλυτη του κρίση πότε θα ανοίξει την επιχείρησή του. Η προετοιμασία δε που απαιτείται είναι ενάμισι μήνας. Κατά την αντεξέτασή του, είπε ότι από την έναρξη της ενοικίασης ουδέποτε τους ελέχθη ότι ο υπαίθριος χώρος δεν τους ανήκει. Δεν υπήρχε στον υπαίθριο χώρο ράμπα λεωφορείου. Δέχθηκε ότι η μπυραρία δεν λειτουργεί κατά την χειμερινή περίοδο, αλλά η προετοιμασία αρχίζει μέσα στον Μάρτη στη βάση αξιολόγησης διαφόρων παραγόντων. Υποβλήθηκε σε αυτόν ότι δεν είπε όλη την αλήθεια και ότι ο σκοπός της παρουσίασης του ήταν για να βοηθήσει τον αδελφό του. Διαφώνησε. Δ. Η μαρτυρία του κ. ΧΧΧΧ Πέτρου (Μ.Α. 4). Η γραπτή δήλωση του εν λόγω μάρτυρα, κατατέθηκε ως ΈΓΓΡΑΦΟ Ε. Ο ίδιος διατηρεί επιχείρηση, η οποία βρίσκεται περίπου 50 μέτρα από το ξενοδοχείο Κόκκινος και την μπυραρία Friends. Γνώριζε καλά την επιτόπου κατάσταση, είχε μάλιστα εργαστεί περί το έτος 1988 στο μπαρ του ξενοδοχείου. Είναι βέβαιος ότι, από το 1988, οι μπυραρίες/καφετέριες που λειτουργούσαν κατά καιρούς στο χώρο του ξενοδοχείου, καταλάμβαναν όλο τον υπαίθριο χώρο, από την είσοδο του ξενοδοχείου μέχρι και τον τοίχο στην αριστερή πλευρά. Ανέφερε και αυτός ότι κάτω από τα καταστήματα υπήρχε υπόγειος αποθηκευτικός χώρος που εξυπηρετούσε τις ανάγκες του καταστήματος με είσοδο από τα καταστήματα. Επιβεβαίωσε και αυτός ότι σήμερα τα επιτόπου δεδομένα έχουν αλλάξει με τη μετατροπή του υπαίθριου χώρου που επεκτεινόταν η μπυραρία σε χώρο στάσης λεωφορείου και σε ράμπα αναπήρων και ότι έχει επίσης κατασκευαστεί τοίχος στην άκρη του κλειστού χώρου του επίδικου καταστήματος. Ανέφερε ότι ουδέποτε η μπυραρία είχε δικό της αποχωρητήριο, στο δε ΤΕΚΜΗΡΙΟ 22, ο χώρος χρησιμοποιείτο ως χώρος παγομηχανής και όχι αποχωρητηρίου. Αναφέρθηκε στην εσωτερική πόρτα που οδηγούσε στα κοινόχρηστα αποχωρητήρια η οποία πλέον είναι κλειστή. Περαιτέρω, είπε ότι πλέον δεν υπάρχει ούτε πρόσβαση προς την κουζίνα. Έχει μεταβεί στο Υποστατικό στις 22/5/2019 μαζί με τον XXXXX Γιαννάκη και διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε ούτε ρεύμα, ούτε νερό. Κατά την αντεξέτασή του, είπε ότι ο ίδιος στην περιοχή διατηρεί δική του μπυραρία. Φέτος, ο ίδιος λειτούργησε την επιχείρηση τη δεύτερη εβδομάδα του Μάρτη. Δεν γνωρίζει πότε οι Αιτητές λειτουργούσαν τη δική τους επιχείρηση αλλά, ισχυρίστηκε πως πάνω - κάτω, όλες οι μπυραρίες ανοίγουν μια εβδομάδα πάνω, μια εβδομάδα κάτω. Μπορεί να είναι μέσα του Μάρτη, μέχρι όμως την πρώτη εβδομάδα του Απρίλη είναι όλοι ανοικτοί. Ε. Η μαρτυρία του κ. ΧΧΧΧ Γιωργαλλίδη (Μ.Α. 5) Ο κύριος Γιωργαλλίδης είναι αρχιτέκτονας και πολιτικός μηχανικός. Ανέφερε ότι ο ενοικιαστής του ζήτησε να αναφερθεί στις δυο άδειες οικοδομής και να αναγνωρίσει τα σχετικά σχέδια ΤΕΚΜΗΡΙΑ 18 και
12. Έχει σχετικά διενεργήσει και επιτόπια επιθεώρηση. Μελετώντας τα σχέδια αλλά και την επιτόπου κατάσταση, έχει προβεί σε κάποιες διαπιστώσεις, τις οποίες ανέπτυξε στο Δικαστήριο παραπέμποντας και αντιπαραβάλλοντας τις κατόψεις του υπογείου και του ισογείου που παρουσιάζονται στα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 18 και 19 και ειδικότερα παρέπεμψε στα σχέδια 2 και 3 έκαστου τεκμηρίου. Σε σχέση με την αρχική κατάσταση, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι έχει μετακινηθεί η σκάλα, τα δυο καταστήματα έχουν ενοποιηθεί σε ένα, ενώ έχει μετακινηθεί και ο χώρος υγιεινής. Με τη νέα άδεια, οι δυο αποθήκες όπως έχουν διαμορφωθεί, έχουν επί της ουσίας καταργηθεί και δεν υπάρχει δυνατότητα χρησιμοποίησής τους από το κατάστημα, αφού πλέον υπάρχει μηχανοστάσιο κολυμβητικής δεξαμενής. Επίσης έχει καταργηθεί η πρόσβαση προς τους χώρους υγιεινής του Συγκροτήματος (ξενοδοχείου). Κατά την αντεξέτασή του, υποδείχθηκε στον μάρτυρα η αποθήκη 1, η αποθήκη 2 και η τραπεζαρία και ρωτήθηκε επ' αυτών. Απάντησε ότι πρόκειται για τραπεζαρία προσωπικού και κάτι άλλες αποθήκες οι οποίες δεν προβλέπονταν στη χρήση των καταστημάτων. Όσον αφορά το χώρο αριστερά των καταστημάτων, ο μάρτυρας απάντησε ότι «φαίνεται να είναι χώρος μπροστά από την αναμονή όπου μπαίνει λεωφορείο». V. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η ποιότητα της δικαιοσύνης είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αποτελεσματικότητά της. Οι πολίτες, σε όποια κοινωνική τάξη θεωρούν ότι ανήκουν ή σε όποια θέση βρίσκονται, υπέχουν αυστηρή υποχρέωση υπακοής στα δικαστικά διατάγματα που τους αφορούν. Αυτό επιβάλλει η αρχή της ισονομίας.[10] Τα Δικαστήρια ενεργώντας προς αποκατάσταση των δικαστικών τους διαταγών αποσκοπούν αφενός, στον πειθαναγκασμό σε υπακοή και, αφετέρου, στην αναστύλωση του κύρους και της εξουσίας του δικαστηρίου.[11] Η καταφρόνηση δικαστηρίου μπορεί να είναι είτε ποινική, είτε πολιτική. Εν προκειμένω, σχετική είναι η αστική καταφρόνηση, η διαπίστωση της οποίας λαμβάνει χώρα μέσω διαδικασίας η οποία έχει οιονεί[12] ποινικό χαρακτήρα. Η εν λόγω αναφορά συναρτάται με το επίπεδο απόδειξης (standard of proof) που απαιτείται προς απόδειξη της κατηγορίας. Αναμφίβολα, η διαδικασία της αστικής παρακοής διατάγματος δεν είναι μια συνηθισμένη διαδικασία. Στη Costantinides v. Vima Ltd

(1983)1 CLR 348 χαρακτηρίσθηκε ως «εξαιρετική» (extraordinary process), στη Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου (ανωτέρω) «ιδιόμορφη», ενώ στη Θεοφάνους ν. CCC LAUNDRIES (ανωτέρω) λέχθηκε πως πρόκειται για «μια κατ' εξαίρεση διαδικασία». Τούτη η ιδιαιτερότητα, όπως στη Costantinides υποδεικνύεται, σχετίζεται με το γεγονός ότι το Πολιτικό Δικαστήριο «εξοπλίζεται με την πανοπλία του Ποινικού Δικαστηρίου για χάριν της εδραίωσης της αστικής δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων». Με άλλα λόγια, η διαδικασία της αστικής παρακοής προσομοιάζει[13] με ποινική διαδικασία, δίχως όμως στην πραγματικότητα να είναι, καθότι, πολύ απλά, δεν νοείται συγχρωτισμός των εν λόγω δικαιοδοσιών.[14] Ανεξαρτήτως όμως του αστικού της πλαισίου, οι δραστικές συνέπειες που επιφέρει η διαπίστωση της παρακοής, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν μέχρι και την αποστέρηση της ελευθερίας του ατόμου, επιβάλλουν τη δίχως εκπτώσεις, σχολαστική τήρηση των δικονομικών κανόνων. Η δε ισχυριζόμενη παρακοή πρέπει να αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.[15] Τούτο σημαίνει την αυστηρή απόδειξη ενός εκάστου των συστατικών στοιχείων της αποδιδόμενης κατηγορίας, δηλαδή της αντικειμενικής και της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος. Οι επικαλούμενες παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο, στις ποινικές υποθέσεις,[16] δίχως όμως να απαιτείται να διατυπωθούν υπό τη μορφή ξεχωριστών κατηγοριών εν είδει ποινικού κατηγορητήριου.[17] Σε κάθε όμως περίπτωση, ως προς την απόδειξη των προσαπτόμενων κατηγοριών, δεν χωρούν υποθέσεις για την ύπαρξη γεγονότων που συνθέτουν τις εν λόγω κατηγορίες.[18] Το δε διάταγμα επί του οποίου επιδιώκεται η διαπίστωση της παρακοής πρέπει να έχει ξεκάθαρο περιεχόμενο, έτσι ώστε το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται να μπορεί να αντιληφθεί πλήρως την έκταση της υποχρέωσής του.[19] Περιπλέον, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη θα πρέπει να διασφαλίζεται αποτελεσματικά ως επιτάσσει το Άρθρο 30 του Συντάγματος και το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εντός τούτου του πλαισίου, όσον αφορά τον εγκαλούμενο, εντάσσεται το τεκμήριο της αθωότητας, το δικαίωμα σε μη αυτοενοχοποίηση, το δικαίωμα ακρόασης,[20] το δικαίωμα σε νομική εκπροσώπηση και η παροχή εύλογου χρόνου για απάντηση στις κατηγορίες,[21] καθώς και το δικαίωμα αντεξέτασης.[22] Συναφώς, τα δικονομικά προβλεπόμενα και ειδικά τα αναφερόμενα στη Δ.48 θ. 4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πρέπει να εφαρμόζονται με τις ανάλογες προσαρμογές ώστε να συνάδουν με τα υπέρτερα συνταγματικά δικαιώματα του Καθ' ου ο οποίος δεν μπορεί να είναι εξαναγκάσιμος μάρτυρας,[23] αλλά εναπόκειται στον ίδιο να δώσει μαρτυρία, εφόσον το επιθυμεί.[24] Ομοίως, και με δεδομένο ότι ουσιώδης έκφανση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη είναι η αρχή της ισότητας των όπλων με βάση την οποία κάθε διάδικος πρέπει να έχει εύλογη ευκαιρία να παρουσιάσει την υπόθεσή του, περιλαμβανομένης και της μαρτυρίας του, κάτω από συνθήκες που δεν τον θέτουν σε ουσιαστικά μειονεκτική θέση σε σχέση με τον αντίδικό του,[25] πρέπει, κατά ανάλογο τρόπο, να παρέχεται και στον αιτητή το δικαίωμα και η δυνατότητα να αποδείξει την υπόθεσή του ως προστάζει η περίσταση, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας γνωρίζοντας επ' ακριβώς επί ποιων σημείων ο αντίδικός του βασίζει την υπεράσπισή του, έτσι ώστε να μπορεί και αυτός να τοποθετηθεί επί του θέματος. Ιδιαίτερα, όταν προβάλλεται προς υπεράσπιση η αδυναμία συμμόρφωσης, αυτή η επικαλούμενη αδυναμία όχι μόνο θα πρέπει απαραιτήτως να διαπιστώνεται ως πραγματικό γεγονός, αλλά και τo βάρος απόδειξής της βαρύνει αυτόν προς τον οποίο απευθύνεται το διάταγμα και ο οποίος προβάλλει το γεγονός της εν λόγω αδυναμίας.[26] Το δικαιοδοτικό πλαίσιο για τον εξαναγκασμό σε υποταγή σε δικαστικά διατάγματα το παρέχει το άρθρο 42[27] του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), το οποίο προβλέπει τα εξής: « Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον θα έχη εξουσίαν να εξαναγκάζη εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ' αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιασδήποτε πράξεως,[28] διά προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριον δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτον ποσόν υπό μορφήν αποζημιώσεως, ως το δικαστήριον δύναται να θεωρήση πρέπον. Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε υπακοή σ' οποιοδήποτε διάταγμά του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος. » Από το 2002[29] και εντεύθεν, στο προαναφερόμενο άρθρο, εισήχθη η 2η παράγραφος η οποία εγκαθίδρυσε την ευθύνη τρίτων προσώπων, μη διαδίκων,[30] στην περίπτωση όπου αποδεικνύεται η παρακίνηση ή συνεργεία στην παρακοή του διατάγματος.[31] Συναφές είναι και το Άρθρο 162 του Συντάγματος,[32] όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: « Το Ανώτατον Δικαστήριον κέκτηται δικαιοδοσίαν να επιβάλλη ποινάς ένεκεν περιφρονήσεως του Δικαστηρίου τούτου και παν έτερον δικαστήριον της Δημοκρατίας, περιλαμβανομένων και των κατά το άρθρον 160 ιδρυομένων υπό κοινοτικού νόμου τοιούτων, έχει εξουσίαν να διατάσση την φυλάκισιν οιουδήποτε προσώπου μη υπακούοντος εις απόφασιν ή διαταγήν αυτού μέχρι της συμμορφώσεως αυτού προς την απόφασιν ή διαταγήν ταύτην, εν πάση όμως περιπτώσει η φυλάκισις δεν δύναται να υπερβή τους δώδεκα μήνας. Παρά τας διατάξεις του άρθρου 90 νόμος ή κοινοτικός νόμος, αναλόγως της περιπτώσεως, δύναται να χορηγήση δικαιοδοσίαν επιβολής ποινής διά περιφρόνησιν του δικαστηρίου. » Όσον αφορά τη δικονομική διάσταση του ζητήματος, συναφής με την αστική καταφρόνηση είναι η Διαταγή 42Α των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία εφαρμόζεται και κατ' αναλογία[33] στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων με βάση τον κανονισμό 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του

1. Στην εν λόγω διαταγή προβλέπεται, εν πρώτοις, η έκδοση εντάλματος δέσμευσης (writ of attachment) το οποίο αποβλέπει στον περιορισμό του ατόμου ή την επιβολή προστίμου (Θεσμός 6 της Δ.42Α), και σε περίπτωση αδυναμίας εκτέλεσης του διατάγματος δέσμευσης, η έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης πραγμάτων (writ of sequestration).[34] Η παρακοή δεν αποτελεί αδίκημα αυστηρής ή απόλυτης ευθύνης.[35] Με άλλα λόγια, η ανυπακοή δεν στοιχειοθετείται με την αναφορά απλά στο αποτέλεσμα της ανυπακοής, δηλαδή την απόδειξη της αντικειμενικής υπόστασης (actus reus) του αδικήματος, αλλά επιπροσθέτως απαιτεί την απόδειξη της υποκειμενικής του υπόστασης (mens rea), δηλαδή, αυτού που νομολογιακά προσδιορίζεται είτε ως το ηθελημένο της ανυπακοής είτε ως πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.[36] Συνοψίζοντας τα προαναφερόμενα, οι προϋποθέσεις για τη στοιχειοθέτηση της παρακοής, είναι οι εξής: · Να αποδειχθεί η ύπαρξη σαφούς διατάγματος μαζί με την ύπαρξη της αναγκαίας οπισθογράφησης με προειδοποίηση για τις συνέπειες που ενέχει η παρακοή του. · Περαιτέρω, πρέπει να αποδειχθεί τόσο η προσωπική επίδοση του διατάγματος όσο και η προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής. · Τέλος, πρέπει να στοιχειοθετηθεί η αντικειμενική και η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης. VI. H ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Διευκρινίζω εξ' αρχής ότι η αξιολόγηση και όποια ευρήματα γίνουν στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης αφορούν αποκλειστικά τον συγκεκριμένο σκοπό της επίδικης αίτησης, δίχως να προκαταβάλλεται ή να προαποφασίζεται οριστικά οτιδήποτε σχετίζεται με τα ουσιαστικά επίδικα θέματα που αφορούν την Κυρίως Αίτηση. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω την παρουσιασθείσα μαρτυρία, σε ό,τι κρίνω πως είναι σημαντικό ως προς το μοναδικό ουσιαστικό επίδικο ζήτημα, παραλείποντας αναφορές σε μαρτυρία η οποία είτε αποτελεί κοινό τόπο,[37] είτε δεν έχει ιδιαίτερη αξία ως προς την αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. Τονίζω ακόμη ότι, παρόλο που έχω μελετήσει με προσοχή το σύνολο της προφορικής και έγγραφης μαρτυρίας που έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου και έχω προβεί στις σχετικές αντιπαραβολές όπου έκρινα αναγκαίο, για σκοπούς οικονομίας δεν θα αναφερθώ σε κάθε ένα ζήτημα και ή τεκμήριο ξεχωριστά παρά μόνο σε ό,τι κρίνω ότι έχει ειδική βαρύτητα προς αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. Έχοντας υπόψιν τις σχετικές με το ζήτημα της αξιολόγησης νομικές αρχές[38] και τα ουσιαστικά επίδικα θέματα όπως έχουν ήδη προσδιορισθεί ανωτέρω, προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας. Όπως προαναφέρεται, μαρτυρία δόθηκε μόνο από την πλευρά των Αιτητών οι οποίοι και φέρουν την υποχρέωση να αποδείξουν, πέραν πάσης αμφιβολίας την υπόθεσή τους. Οι Καθ' ων 1, 2 και 3 δεν παρουσίασαν οποιανδήποτε προφορική μαρτυρία. Σαν γενική εντύπωση που αποκόμισα από τη μαρτυρία της πλευράς των Αιτητών μπορώ να αναφέρω ότι όλοι οι μάρτυρες που παρουσιάστηκαν μου άφησαν την εντύπωση πως υπήρξαν μάρτυρες της αλήθειας και η μαρτυρία τους αφορούσε το μοναδικό και ουσιαστικό επίδικο ζήτημα που πραγματεύεται η υπό κρίση αίτηση. Δεν έχω διαπιστώσει οτιδήποτε το οποίο κλονίζει την αξιοπιστία και φιλαλήθεια τους. Αντιπαραβάλλοντας δε τη μαρτυρία των εν λόγω προσώπων προκύπτει συνέπεια ως προς τα γεγονότα δίχως ανακολουθίες ή ουσιαστικές αντιφάσεις. Α. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. ΧΧΧΧ Τζιούρου (Μ.Α. 1) Η εν λόγω μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε και την αποδέχομαι πλήρως. Δέχομαι συνεπώς ότι το εν λόγω πρόσωπο επέδωσε το Διάταγμα - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1, στην εταιρεία Αδελφοί A&C Κόκκινος Ξενοδοχεία Λτδ μέσω του διευθυντή της κ. ΧΧΧΧ Κόκκινου (Καθ' ου 2) δίχως να προβεί σε ξεχωριστή επίδοση του διατάγματος προσωπικά στον Καθ' ου
2. Δέχομαι επίσης ότι προέβη στις επιδόσεις που απευθύνονται προσωπικώς προς τον κ. ΧΧΧΧ Ηρακλέους και στον αρχιτέκτονα κ. ΧΧΧΧ Οικονόμου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7). Β. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. ΧΧΧΧ Γιαννάκη (Μ.Α. 2) Ο κύριος Γιαννάκη μου έχει προκαλέσει σχετικά καλή εντύπωση κατά τη μαρτυρία του. Απαντούσε με ηρεμία, υπομονή και επάρκεια στις ερωτήσεις, όσα δε ανέφερε ως προς το ζητούμενο της παρούσας διαδικασίας ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα και επιβεβαιώθηκαν από τους υπόλοιπους μάρτυρες. Δεν έχω παραβλέψει ότι υπάρχουν και κάποιες ανακολουθίες στα όσα ανέφερε. Εντούτοις, αυτές κρίνονται επουσιώδεις και ανεπαρκείς για να ανατρέψουν τη συνολική θετική εικόνα που αποκόμισα από τον εν λόγω μάρτυρα. Συγκεκριμένα, έχω υπόψιν ότι ως προς το ζήτημα του επακριβούς προσδιορισμού του χρονικού διαστήματος που λειτουργούσε το υποστατικό την καλοκαιρινή περίοδο, αν και αρχικώς παρέπεμψε στα ρολά της ταμειακής μηχανής (ΖΕΤ) που θα μπορούσε να εξασφαλίσει, όταν κατά την επόμενη δικάσιμο του ζητήθηκε να τα παρουσιάσει, ισχυρίστηκε πως δεν έχει πρόσβαση στην αποθήκη όπου αυτά βρίσκονταν, απάντηση η οποία δεν είναι ικανοποιητική αφού εάν ήταν αυτή περίπτωση, θα έπρεπε εξ' αρχής να δηλώσει αδυναμία παρουσίασης των εν λόγω αποδείξεων. Επ' αυτού του θέματος σημειώνω ότι την υπεκφυγή του να απαντήσει στην υποβολή που του έγινε ότι την πληροφόρηση αυτή θα μπορούσε να τη λάβει μέσω των λογιστών των Αιτητών. Επίσης, παρόλο που στη γραπτή του δήλωση ΕΓΓΡΑΦΟ Γ, σελίδα 6, ισχυρίστηκε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ανέγειραν παράνομα τοίχο ύψους 2 μέτρα και πλάτος 4 μέτρα «θέλοντας να αποκόψουν τους πελάτες της μπυραρίας από το να χρησιμοποιούν τα αποχωρητήρια του ξενοδοχείου», κατά τη μαρτυρία του παραδέχθηκε ότι δεν γνωρίζει για ποιο λόγο οι Καθ' ων ανήγειραν το συγκεκριμένο τοίχο. Παρόλα αυτά δεν δίδω ιδιαίτερη βαρύτητα στις πιο πάνω ανακολουθίες, καθότι η ουσία της υπόθεσης είναι διαφορετική και συγκεκριμένη. Το επίδικο θέμα δεν αφορά τις πραγματικές προθέσεις των Καθ' ων πίσω από την ανέγερση του υπό συζήτηση τοίχου, αλλά εάν όντως ο συγκεκριμένος τοίχος έχει ανεγερθεί και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Επίσης, ο πολύς λόγος που έγινε κατά την ακρόαση για το ποια ακριβώς είναι η διάρκεια τούτης της χειμερινής περιόδου ήταν εκ του περισσού, καθότι το Διάταγμα δεν έχει συναρτηθεί με αυτήν την παράμετρο ή με οποιανδήποτε περίοδο και ουδόλως παρέχει στους Καθ' ων δικαίωμα να το αγνοούν κατ' επιλογή για οποιανδήποτε συγκεκριμένη περίοδο. Επί της ουσίας, δίχως αντίλογο υπήρξε η μαρτυρία του Αιτητή ως προς το ότι από το 1998 και εντεύθεν που ανέλαβε την κατοχή του υποστατικού, χρησιμοποιούσε τα κοινόχρηστα αποχωρητήρια του συγκροτήματος (ξενοδοχείου). Επίσης, όσον αφορά την έκταση του υπαίθριου χώρου που καταλάμβαναν οι Αιτητές, δεν υπάρχει μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι όντως αυτός ο χώρος περιοριζόταν μόνο στα 30 τετραγωνικά ως επιχειρήθηκε να υποβληθεί κατά την ακρόαση, αντιθέτως όλοι οι μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου του Μ. Α. 2 αναφέρθηκαν ότι ο υπαίθριος χώρος που αυτό καταλάμβανε εκτεινόταν σε όλη την πρόσοψη του κτηρίου. Αναντίλεκτο παρέμεινε το γεγονός ότι σε αντίθεση με το τι ίσχυε μέχρι και τον Ιανουάριο του 2019, δεν υπάρχουν πλέον οι αποθήκες που χρησιμοποιούσε. Ούτε η θέση του ότι στερήθηκε ακόμα και την πρόσβαση στο υποστατικό με αποτέλεσμα μόλις πρόσφατα να αποκτήσει πρόσβαση και να διαπιστώσει ότι το υποστατικό δεν έχει ούτε νερό ούτε ρεύμα, έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση και δέχομαι πως η θέση του αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ιδιαίτερα, σημειώνω ότι δεν έχουν αμφισβητηθεί οι φωτογραφίες που παρουσίασε στο Δικαστήριο, ότι δηλαδή αυτό που απεικονίζεται σε αυτές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα κατά το χρόνο που έχει ληφθεί. Ιδιαίτερα παραστατικές είναι οι φωτογραφίες που έχουν επισυναφθεί ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 8, 9 και 11 στην ένορκη δήλωση του. Αντιπαραβολή των εν λόγω φωτογραφιών με την πρότερα κατάσταση που φαίνεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10, αναδεικνύει την φιλαλήθεια του εν λόγω μάρτυρα ως προς το ουσιαστικό παράπονο του. Επίσης όλα όσα ανέφερε σε σχέση με την ισχύουσα κατάσταση μέχρι και τον Ιανουάριο του 2019 ως προς τη χρήση των κοινόχρηστων αποχωρητηρίων του συγκροτήματος, τον υπόγειο αποθηκευτικό χώρο και την έκταση του υπαίθριου χώρου, έχουν επιβεβαιωθεί τόσο από τον κύριο ΧΧΧΧ Γιαννάκη (Μ. Α. 3) όσο και από τον κύριο ΧΧΧΧ Πέτρου (Μ. Α. 4). Συνεπώς, δέχομαι ότι οι Αιτητές έχουν αποστερηθεί της πρόσβασης στα κοινόχρηστα αποχωρητήρια, διότι, πίσω από την κλειστή πόρτα έχει κατασκευαστεί γυψοσανίδα από τον εσωτερικό χώρο του ξενοδοχείου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 15). Επίσης αποδέχομαι ότι οι Καθ' ων 1 έχουν επέμβει στην πρόσβαση στις αποθήκες με την κατασκευή τοίχου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16). Επιπλέον, δέχομαι και ότι έχει αποκοπεί πρόσβαση στην κουζίνα καθότι η πρόσβαση γινόταν μέσω μιας πόρτας η οποία είναι πλέον κλειδωμένη (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 17). Αποδέχομαι επίσης ότι πλέον δεν κατέχει τον υπαίθριο χώρο που χρησιμοποιούσε και επί του οποίου βρισκόταν η κατεδαφισθείσα πλέον πέργολα / καλύφη και η οποία ουσιαστικά καταλάμβανε όλη την πρόσοψη του κτηριακού συγκροτήματος εντός του οποίου βρίσκεται και Υποστατικό. Γ. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. ΧΧΧΧ Γιαννάκη (Μ. Α. 3) Άριστη εντύπωση μου έχει προκαλέσει ο εν λόγω μάρτυρας, η μαρτυρία του υπήρξε συγκροτημένη και συνάδει πλήρως με το ενώπιον μου υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό. Δέχομαι συνεπώς ότι το κατάστημα καταλάβανε πέραν του εσωτερικού χώρου ολόκληρο τον υπαίθριο χώρο από την είσοδο περίπου του ξενοδοχείου μέχρι και τον τοίχο στο αριστερότερο άκρο του καταστήματος. Δέχομαι επίσης ότι υπήρχε υπόγειος αποθηκευτικός χώρος που εξυπηρετούσε τις ανάγκες του καταστήματος, ως επίσης δέχομαι και ότι ανέκαθεν ως αποχωρητήρια χρησιμοποιούνταν τα κοινόχρηστα αποχωρητήρια του υπόλοιπου συγκροτήματος (ξενοδοχείου). Αποδέχομαι επίσης ότι, σήμερα έχουν αλλάξει τα επιτόπια δεδομένα και στην θέση του υπαίθριου χώρου που καταλάμβανε το Υποστατικό έχει κατασκευαστεί τοίχος, χώρος στάσης λεωφορείου και ράμπα αναπήρων. Επιβεβαιωτικό των εν λόγω θέσεων του μάρτυρα είναι τόσο το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 13 όσο και τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 14(Α) και 14(Β). Δ. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. ΧΧΧΧ Πέτρου (Μ.Α. 4). Στην ίδια κατεύθυνση ήταν και η μαρτυρία του κύριου Πέτρου εκ της οποίας επιβεβαιώθηκε η μεσολαβούσα αλλαγή στην επί τόπου κατάσταση που έλαβε χώρα από τις αρχές Ιανουαρίου 2019 μέχρι και σήμερα. Δέχομαι την μαρτυρία του αφού αυτή βρίσκεται σε συμφωνία με όσα ανέφερε τόσο ο Μ.Α.2 όσο και ο Μ.Α.
3. Δέχομαι επίσης ότι στις 22/05/2019, μετέβη στο υποστατικό μαζί με τον Μ.Α.2 διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρχε ούτε νερό ούτε ρεύμα. Επίσης, δέχομαι την αναφορά του ότι έχει κατασκευαστεί τοίχος που δεν υπήρχε προηγουμένως, στην άκρη του κλειστού χώρου έμπροσθεν του καταστήματος. Ε. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. ΧΧΧΧ Γιωργαλλίδη (Μ.Α. 5). Όσα έχουν αναφέρει οι προηγούμενοι μάρτυρες επιβεβαιώθηκαν και από τον κύριο Γιωργαλλίδη, η πραγματογνωμοσύνη του οποίου δεν αμφισβητήθηκε. Ο εν λόγω μάρτυρας αντιπαραβάλλοντας τις δυο άδειες οικοδομής ΤΕΚΜΗΡΙΑ 18 και 19, αλλά και έχοντας διενεργήσει επιτόπια επιθεώρηση προέβη σε διαπιστώσεις της εν τοις πράγμασι κατάστασης οι οποίες δεν αμφισβητήθηκαν επί της ουσίας. Επισημαίνω ότι η αντεξέταση του δεν αφορούσε την αμφισβήτηση της διαμορφωθείσας κατάστασης σε συνάρτηση με το προγενέστερο καθεστώς, αλλά, την σύγκριση του καθεστώτος που παρουσιάζεται στην παλαιότερη άδεια οικοδομής με το καθεστώς που έχει επέλθει με βάση τη νέα άδεια οικοδομής. Η ουσία όμως του πράγματος δεν είναι τι θα έπρεπε να είχε κατασκευαστεί με βάση την αρχική άδεια αλλά το τι στην πράξη υπήρχε και πως η πραγματική κατάσταση διαφοροποιήθηκε. Επί του προκειμένου δέχομαι ότι πλέον έχουν καταργηθεί οι αποθήκες που χρησιμοποιούσαν οι Αιτητές και ότι στην θέση αυτών έχει κατασκευαστεί μηχανοστάσιο κολυμβητικής δεξαμενής, ενώ έχει καταργηθεί και η πρόσβαση προς τους χώρους υγιεινής (αποχωρητήρια) του συγκροτήματος (ξενοδοχείου). VI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Τα συμπεράσματα που ακολουθούν σχετίζονται αποκλειστικά με τον περιορισμένο σκοπό της επίδικης αίτησης και τίποτα περισσότερο. Αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν ευρήματα σε σχέση με το επίδικο θέμα αλλά τονίζω και επαναλαμβάνω ότι πως τα οριστικά και καθοριστικά συμπεράσματα ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των διαδίκων είναι ζήτημα της ακροαματικής διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. Δεν αμφισβητείται ότι η φύση του επίδικου διατάγματος, όντας προστακτική και απαγορευτική, επιδέχεται εξαναγκασμό σε υπακοή. Δίχως αμφισβήτηση είναι και το γεγονός ότι το Διάταγμα καθορίζει συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο εντός του οποίου απαιτείται η συμμόρφωση προς αυτό και ότι σε αυτό εμπεριέχεται η αναγκαία οπισθογράφηση με την προειδοποίηση για τις συνέπειες που έχει η παρακοή του. Αποτελεί δε παραδεκτό γεγονός ότι οι Αιτητές συνεχίζουν να συμμορφώνονται με τον όρο που τέθηκε προς αυτούς ως προς την πληρωμή του μισθώματος. Ούτε το κατά πόσον οι Καθ' ων έλαβαν επαρκή γνώση των λεπτομερειών των ισχυριζόμενων παραβιάσεων του διατάγματος αποτελεί επίδικο ζήτημα. Εξάλλου, έχω προηγουμένως εκτενώς αναφερθεί στα σχετικά αποσπάσματα της ένορκης δηλώσεως του Μ. Α. 2 εκ των οποίων συνάγεται με βεβαιότητα ότι οι λεπτομέρειες των παραβιάσεων που ο ενόρκως δηλών για τους Αιτητές έδωσε στην ένορκη δήλωσή του που συνοδεύει την αίτηση παρακοής υπήρξαν σαφείς και επαρκείς. Οι Καθ' ων είχαν τη δυνατότητα, το χρόνο και την ευκαιρία να απαντήσουν και να τοποθετηθούν επ' αυτών. Οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις των Καθ' ων 1 στη τελική τους αγόρευση κρίνονται αβάσιμες, καθότι, όπως προαναφέρεται υπό το νομικό πλαίσιο, δεν απαιτείται στα πλαίσια αστικής παρακοής να υπάρξει διατύπωση υπό τη μορφή ξεχωριστών κατηγοριών εν είδει ποινικού κατηγορητήριου (δείτε: Harmsworth v. Harmsworth ανωτέρω). Όσον αφορά τα πραγματικά γεγονότα, αυτά συνάγονται από τα συμπεράσματά μου επί της αξιολόγησης της μαρτυρίας που έχω διενεργήσει προηγουμένως και για σκοπούς οικονομίας δεν θα τα επαναλάβω, δοθέντος και του γεγονός ότι κατά το στάδιο της εξέτασης της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος της παρακοής θα προβώ σε σχετικές επαναλήψεις. Εκείνο που αξίζει να σημειωθεί, έχοντας υπόψιν τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση, τις ενστάσεις αλλά και την προφορική μαρτυρία είναι ότι ουσιαστικές διαφορές ως προς τα πραγματικά γεγονότα δεν υπάρχουν. Σε αυτό που διαπιστώνω ότι υφίσταται απόκλιση είναι προς τις νομικές προεκτάσεις και τις επιπτώσεις επί των γεγονότων αυτών. Λόγου χάρη, η πλευρά των Καθ΄ ων δεν αμφισβητεί ότι έχει προβεί στις εργασίες για τη δημιουργία ράμπας αναπήρων και στάσης λεωφορείων αλλά ισχυρίζεται ότι η επίδικη ενοικίαση δεν επεκτείνεται στον χώρο που έχουν εκτελεστεί οι αναφερόμενες εργασίες. Για το μόνο ουσιαστικό ζήτημα που υφίστανται αντικρουόμενες θέσεις γεγονότων είναι για το κατά πόσο το Υποστατικό είναι συνδεδεμένο με ρεύμα και νερό και επ' αυτού η μαρτυρία που παρουσίασαν οι Αιτητές υπήρξε απόλυτα πειστική.

(1)Η ευθύνη των Καθ' ων 1 Α. Κατά πόσο έχει αποδειχθεί τόσο η προσωπική επίδοση του διατάγματος όσο και η προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής στους Καθ' ων

1. Η προσωπική επίδοση του Διατάγματος όσον αφορά τους Καθ' ων 1 έχει πραγματοποιηθεί, αφού το οριστικό Διάταγμα επιδόθηκε σε αυτούς στις 18/12/2018, μέσω του Καθ' ου 2, διευθυντή των Καθ' ων
2. Η εγκυρότητα της επίδοσης δεν αμφισβητείται στην ένσταση των Καθ' ων 1, ενώ κατά την αντεξέταση του ιδιώτη επιδότη, η μοναδική προς αυτόν υποβολή ήταν ουσιαστικά φιλοφρόνηση. Παρόλα αυτά, με την τελική τους αγόρευση, οι Καθ' ων 1 προβάλλουν νεοφανείς εισηγήσεις επί των οποίων η πλευρά των Αιτητών στερήθηκε ουσιαστικής ευκαιρίας να τοποθετηθεί και να αντικρούσει. Σημειώνω συναφώς, ότι η τελική επιχειρηματολογία συνιστά τη νομική υποστύλωση εκείνων των γεγονότων που αποδεικνύονται στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας, νοουμένου ότι, προηγουμένως δικογραφούνται δεόντως. Εν πάση όμως περιπτώσει, και δεδομένου ότι η απόδειξη της προσωπικής επίδοσης του διατάγματος και της αίτησης αποτελούν προαπαιτούμενα για τη στοιχειοθέτηση της παρακοής αναφέρω ότι η πιο πάνω επίδοση του διατάγματος προς τον διευθυντή των Καθ' ων 1 συνιστά επίδοση που ικανοποιεί τις θεσμικές απαιτήσεις. Συναφώς στη Διαταγή 5 θ. 7 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αναφέρεται: « In the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer, or on the treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body, shall be deemed good service; and in the case of any company not formed in Cyprus, the copy may be left at its place of business in Cyprus, or if there is no such place, with any person in Cyprus who appears to be authorized to transact business for the company in Cyprus, and such leaving of the copy shall he deemed good service unless the Court or a Judge otherwise orders. And where by any law provision is made for the service of any writ of summons or other process on any corporate body or any society or fellowship or any body or enumber of persons, corporate, or unincorporate, the service of the office copy of a writ may be effected accordingly. » Ομοίως, όσον αφορά την προσωπική επίδοση της παρούσας Αίτησης στους Καθ' ων 1 προκύπτει ότι όντως αυτή έχει πραγματοποιηθεί στις 28/02/2019, μέσω του διευθυντή τους, Καθ' ου 2, και οι Καθ' ων 1 έλαβαν πραγματική γνώση του διατάγματος ως επιτάσσει η θεμελιώδης δικαιική αρχή της Φυσικής Δικαιοσύνης και το Άρθρο 30.3 (α) και (β) του Συντάγματος. Η περί αντιθέτου εισήγηση του κ. Πιττάτζη στην αγόρευσή του, ότι εντός του δικαστικού φακέλου δεν υπάρχουν όλα τα έγγραφα που αφορούν τις συγκεκριμένες επιδόσεις, δεν είναι ορθή. Ούτε συμφωνώ με την ετεροχρονισμένη εισήγηση της πλευράς των Καθ' ων 1 ότι για να θεωρείτο καλή επίδοση, το διάταγμα θα έπρεπε να επιδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο των Καθ' ων
3. Σημειώνω ότι επί του εξεταζόμενου θέματος δεν υπάρχουν ρητές πρόνοιες στον περί Εταιρειών Νόμο Κ. 113 οι οποίες να αποκλείουν[39] την εφαρμογή της Δ.5 θ. 7, όπως για παράδειγμα ισχύει για την επίδοση αίτησης διάλυσης με βάση το άρθρο 212 του εν λόγω Νόμου. Η δε αμφιλεγόμενη[40] πρόνοια του άρθρου 372[41] του Κ. 113 ως προς την επίδοση εγγράφων σε νομικό πρόσωπο, όχι μόνο δεν είναι επιτακτική, αλλά είναι και προφανώς ανεφάρμοστη στα πλαίσια της παρούσας ιδιαίτερης διαδικασίας, αφού, τα διαλαμβανόμενα στο εν λόγω άρθρο συγκρούονται ευθέως προς την επιτακτική προϋπόθεση της προσωπικής επίδοσης που απαιτείται τόσο από την Διαταγή 42Α θ. 2, όσο και από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και ιδιαίτερα τα λεχθέντα στη KRASHIAS SHOE FACTORY LTD (ανωτέρω). Σχετικά, παραπέμπω και στο Alridge, Eady & Smith on Contempt, 4η Έκδοση, σελ. 1038 υποδεικνύεται: « Therefore it would appear that, in order to fix a corporation with liability for contempt, it would be necessary to show that it has been properly served or service has been dispensed with, on the basis that an appropriate officer of the company had knowledge of the order, or for some other reason. » Συνεπώς, διαπιστώνω ότι ικανοποιείται η προϋπόθεση της προσωπικής επίδοσης τόσο του Διατάγματος και όσο και της Αίτησης Παρακοής, όσον αφορά τους Καθ' ων
4. Β. Κατά πόσο έχει στοιχειοθετηθεί η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του Αδικήματος όσον αφορά τους Καθ' ων
5. Έχει ανωτέρω παρατεθεί αυτούσιο το ουσιαστικότερο μέρος του επίδικου Διατάγματος εκ της διατύπωσης του οποίου προκύπτει ότι οι Καθ' ων 1 διατάσσονται όπως:

(1)συνδέσουν άμεσα το Υποστατικό με ρεύμα, νερό και με το αποχετευτικό σύστημα, και

(2)όπως μην εμποδίζουν την καλή λειτουργία της επιχείρησης και την απρόσκοπτη κατοχή του καταστήματος που ενοικιάζουν οι Καθ' ων, και συγκεκριμένα: (α) της κουζίνας, των αποχωρητηρίων, του αποθηκευτικού χώρου, και (β) του χώρου έμπροσθεν του καταστήματος. Έχοντας αποδεχθεί ότι σήμερα το υποστατικό δεν είναι συνδεδεμένο με ρεύμα και νερό και ότι, οι Καθ' ων 1 έχουν αποστερήσει τους Αιτητές του δικαιώματός τους να χρησιμοποιούν τα κοινόχρηστα αποχωρητήρια του συγκροτήματος αλλά και του υπόγειου αποθηκευτικού χώρου τον οποίο μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούσαν και επιπροσθέτως ότι απέκοψαν την πρόσβαση στην κουζίνα που χρησιμοποιούσε το Υποστατικό, είναι προφανές ότι η συμπεριφορά των Καθ' ων 1 «εμποδίζει την καλή λειτουργία της επιχείρησης των Αιτητών» και αντιβαίνει το Διάταγμα με συνεπακόλουθο αποτέλεσμα να πληρούται η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος. Τα ίδια ισχύουν και για τον ανεγερθέντα τοίχο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 13 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14Α και Β) η κατασκευή του οποίου έγινε στο μπροστινό άκρο του καταστήματος. Οι Καθ' ων δεν αμφισβητούν ότι ο τοίχος που ανήγειραν βρίσκεται «έμπροσθεν» του Υποστατικού. Μάλιστα, κατά την αντεξέταση του Μ. Α. 2 ο δικηγόρος τους εξέφρασε την υπό προϋποθέσεις πρόθεση των Καθ' ων 1 να τον κατεδαφίσουν. Παρόλα αυτά, στη τελική τους αγόρευση οι Καθ' ων 1 εισηγούνται ότι η κατασκευή του αναφερόμενου τοίχου έλαβε χώρα μετά την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης και πώς το γεγονός αυτό διαφοροποιεί τη δική τους ευθύνη. Δεν συμφωνώ. Πέραν του ότι οι εργασίες για την κατασκευή του εν λόγω τοίχου άρχισαν προγενέστερα (δείτε παράγραφο 22 της ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 27/02/2019 στην Αίτηση Παρακοής) η παρακοή είναι συνεχιζόμενο αδίκημα και η στάση των Καθ' ων η αίτηση από την έναρξη της διαδικασίας μέχρι την επιβολή της ποινής, λαμβάνεται υπόψη. Σημειώνω ότι, σε παλαιότερες εποχές, τα δικαστήρια δεν επέτρεπαν καν[42] στον εγκαλούμενο να ακουστεί πριν άρει την παρακοή. Συμπερασματικά, η αναφερόμενη ενέργεια των Καθ' ων 1 συνιστά παρακοή διατάγματος καθότι «εμποδίζει την καλή λειτουργία της επιχείρησης των Αιτητών» και ειδικότερα την εκμετάλλευση υπαίθριου χώρου έμπροσθεν του Υποστατικού. Οι υποβολές προς τον Μ.Α. 2, ότι δήθεν πλέον το Υποστατικό είναι σε λειτουργήσιμη κατάσταση αντιστρατεύονται ευθέως τα πραγματικά γεγονότα που έχω αποδεχθεί ανωτέρω εκ των οποίων προκύπτει ότι οι Καθ' ων 1, από τις 15/01/2019 και εντεύθεν, έχουν προβεί στις συγκεκριμένες οικοδομικές εργασίες οι οποίες τους καταλογίζονται από τους Αιτητές, και οι οποίες, αντιστρατεύονται το Διάταγμα. Ούτε βεβαίως τίθεται οποιοδήποτε ζήτημα αντικειμενικής αδυναμίας συμμόρφωσης. Τουναντίον, αποτελεί κοινό έδαφος ότι υπήρξε πλήρης συμμόρφωση για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα γεγονός που καταδεικνύει ότι η μεταγενέστερη στάση των Καθ' ων 1 ήταν αποτέλεσμα συνειδητής μεταστροφής. Όπως εξηγείται στη Δρόσος Μιχαηλίδης (ανωτέρω), όταν τίθεται θέμα παρακοής σε θετική διαταγή, εναπόκειται στους εναγόμενους να εξεύρουν τα κατάλληλα μέσα προς συμμόρφωση. Στην ίδια υπόθεση υποδεικνύεται ότι η διαπίστωση της «ένοχης διάνοιας» ως προς το θελημένο της παρακοής εξάγεται από όλα τα περιστατικά της υπόθεσης, και ιδίως, όταν Διάταγμα απαγορεύει κάποια πράξη, η ίδια η εκτέλεση της πράξης αποτελεί την ένοχη διάνοια. Όσο πιο εμφανής είναι η απείθεια, τόσο πιο εύκολα καταλογίζεται ένοχη διάνοια. Συναφώς στη Stancombe Trowbridge UDC

(1910)2 ch 190 υποδείχθηκε ότι τα πραγματικά κίνητρα πίσω από αυτή την ενέργεια δεν αποτελούν σχετικό παράγοντα .[43] Συνακόλουθα, η απείθεια των Καθ' ων 1, ως προς το Διάταγμα, είναι πρόδηλη, αρχής γενομένης στις 15/01/2019, οπότε ξεκίνησαν και κατ' εξακολούθηση μέχρι σήμερα συνεχίζουν να ενεργούν κατά παρακοή του Διατάγματος συντελώντας και την υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος, με αποτέλεσμα, σήμερα οι Αιτητές αρ. 1, συνεπεία ενεργειών των Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1, να έχουν αποστερηθεί και να συνεχίζουν να αποστερούνται, από το να χρησιμοποιούν τα κοινόχρηστα αποχωρητήρια (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 15), τον υπόγειο αποθηκευτικό χώρο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16), την κουζίνα (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 17) που χρησιμοποιούσαν για την επιχείρησή τους, καθώς επίσης, και του δικαιώματός τους σε ειρηνική και ανενόχλητη κατοχή του επίδικου Υποστατικού λόγω και της μη σύνδεσης αυτού με ρεύμα και νερό και της κατασκευής τοίχου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 13 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14Α και 14Β) έμπροσθεν αυτού. Γ. Οι Λόγοι Ένστασης και οι υπόλοιποι ισχυρισμοί των Καθ' ων αρ.

1. Έχω μελετήσει με προσοχή τους υπόλοιπους ισχυρισμούς των Καθ' ων όπως αυτοί αναλύονται στην αγόρευση των δικηγόρων τους. Παρά τη μεγάλη προσπάθεια που ομολογουμένως έγινε για να υποστηριχθούν οι εν λόγω θέσεις, οφείλω να σημειώσω ότι σε μεγάλο μέρος η επιχειρηματολογία των δικηγόρων των Καθ' ων 1, βρίσκεται εκτός του πλαισίου των λόγων ένστασής τους, και είναι εκ προοιμίου[44] απορριπτέα καθότι η πλευρά των Αιτητών στερήθηκε ουσιαστικής ευκαιρίας να τοποθετηθεί επί του θέματος. Ομοίως, απορρίπτονται και οι λόγοι ένστασής τους καθότι στερούνται τόσο της αναγκαίας συγκεκριμενοποίησης όσο και ουσιαστικής, επί γεγονότων, υποστήριξης. Όσον αφορά την υπόλοιπη τους επιχειρηματολογία, επιγραμματικά, σημειώνω τα εξής. Κατ' αρχάς όσον αφορά την προσπάθεια του δικηγόρου των Καθ' ων 1 να αιτιολογήσει τις ενέργειες των πελατών του στη θέση ότι έχουν ενεργήσει εντός περιόδου που το υποστατικό ήταν κλειστό λόγω της χειμερινής περιόδου, θεωρώ πως η υπό αναφορά εισήγηση στερείται νομικής θεμελίωσης, αφού, όπως προαναφέρεται και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ. Α. 1, η ισχύς του Διατάγματος είναι καθολική και αδιάκοπη. Αναφορικά με τα παράπονα των Καθ' ων που σχετίζονται με τον τρόπο που το παρόν Δικαστήριο ρύθμισε την ενώπιον του διαδικασία και τον χειρισμό της υπόθεσης κατά την ακροαματική εκδίκαση, υπενθυμίζω ότι αυτά τα ζητήματα υπήρξαν αντικείμενο ενδιάμεσων αποφάσεων στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας και είμαι σίγουρος ότι πως θα αξιολογηθούν δεόντως στον κατάλληλο χρόνο και από το κατάλληλο ανώτερο Δικαστήριο. Δεν νοείται όμως στο παρόν στάδιο, είτε το υφιστάμενο Δικαστήριο, είτε οποιοδήποτε άλλο ομοβάθμιο δικαστήριο, να ενεργούν ως εφετεία του εαυτού τους αφού τέτοια συμπεριφορά συνιστά υπέρβαση δικαιοδοσίας και διαβάλλει την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης.[45] Συνεπώς οι εν λόγω αιτιάσεις των Καθ' ων δεν θα εξετασθούν. Όσον αφορά τους λόγους που σχετίζονται με την ουσία της υπόθεσης και για σκοπούς ελέγχου της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου, αυτά τα θέματα εξετάσθηκαν στο πλαίσιο του προσωρινού διατάγματος και δεν έχουν οποιανδήποτε αξία για τον συγκεκριμένο σκοπό της παρούσας διαδικασίας. Το μόνο που εν προκειμένω θα πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι αποτελεί αδιάφορο στοιχείο ως προς τη διαπίστωση της παρακοής εάν ένα προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου εν τέλει ακυρωθεί ή άλλως πως κριθεί εσφαλμένο κατά τον αναθεωρητικό έλεγχο. Αυτός προς τον οποίον απευθύνεται, στο μεσοδιάστημα υποχρεούται[46] να συμμορφωθεί προς αυτό και ακολούθως να επιδιώξει, με νόμιμα μέσα, την ακύρωσή του, διότι η αυτοδικία δεν αποτελεί επιλογή. Η υπακοή σε Διατάγματα Δικαστηρίου αποτελεί μια απόλυτη αναγκαιότητα σε ένα κράτος δικαίου[47] και απαρτίζει ένα από τα θεμέλια της πολιτισμένης ζωής.[48] Η πολιτισμένη ζωή, όπως ο Αμερικανός φιλόσοφος Will Durant εύγλωττα υπέδειξε, προαπαιτεί την επικράτηση του δικαίου πάνω στη δύναμη και της πειθούς πάνω στη βία. Σε αντίθετη περίπτωση το κράτος δικαίου, επί του οποίου θεμελιώνονται τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των ατόμων και εδράζεται η απαίτηση του κοινωνικού συνόλου για εφαρμογή του νόμου και της τάξης σε μια δημοκρατική κοινωνία, θα κατέρρεε.[49] Δ. Κατά πόσο υπάρχει παραβίαση του Διατάγματος όσον αφορά τον εξωτερικό υπαίθριο χώρο. Παρά όμως την πιο πάνω κατάληξη και αναφορικά με τους ισχυρισμούς των Αιτητών που σχετίζονται με τον εξωτερικό υπαίθριο χώρο, θα πρέπει να επισημάνω τα εξής. Όπως προαναφέρεται στο νομικό πλαίσιο, οποιοδήποτε διάταγμα επί του οποίου επιδιώκεται η διαπίστωση της παρακοής πρέπει να έχει ξεκάθαρο περιεχόμενο, έτσι ώστε το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται να μπορεί να αντιληφθεί πλήρως την έκταση της υποχρέωσής του.[50] Έπεται ότι η παρακοή των Καθ' ων επιβάλλεται να εξεταστεί σε σχέση με τις υποχρεώσεις που επιβλήθηκαν εκ του Διατάγματος και μόνο και όχι με βάση οποιανδήποτε υποκειμενική ερμηνεία. Ποια ήταν η κατάσταση παλαιότερα, πως ανατράπηκε και πως γενικώς και ειδικώς επηρέασε τα δικαιώματα των Αιτητών, έχει αξία στην έκταση που προστατεύεται από το Διάταγμα και όχι πως την αντιλαμβάνονται οι διάδικοι. Το Διάταγμα έχει απαγορεύσει στους Καθ' ων 1 να επεμβαίνουν επί «του χώρου έμπροσθεν του καταστήματος». Οι Αιτητές έχουν εκλάβει ως δεδομένο ότι η αναφορά στο Διάταγμα «στο χώρο έμπροσθεν του καταστήματος» έχει την έννοια ότι αφορά όλο τον χώρο που καταλάμβανε παλαιότερα η κατεδαφισθείσα «πέργολα/καλύφη». Είναι όμως αυτό που αναφέρεται στο Διάταγμα; Κατά την ακροαματική διαδικασία, ο Μ. Α. 2 σημείωσε επί της τελευταίας σελίδας του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 5 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωσή του ημερ. 27/02/2019 προσδιορίζοντας αφενός τον χώρο του καταστήματος με σημεία «Χ» και αφετέρου τον εξωτερικό υπαίθριο χώρο με κόκκινο χρώμα. Αντίστοιχες σημειώσεις έθεσε και επί του σχεδίου αρ. 3 - κάτοψη ισογείου, που επισυνάπτεται στην άδεια οικοδομής ΤΕΚΜΗΡΙ0
2. Τόσο από τη μαρτυρία του Μ. Α. 2, αλλά και από το σύνολο όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου (δείτε π.χ. και Κυρίως Αίτηση - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 23) είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι, το έκτασης μόλις 30 τ.μ. επίδικο Υποστατικό δεν έχει πρόσοψη που επεκτείνεται σε όλη την πρόσοψη όλου του κτηριακού Συγκροτήματος, αλλά ευρίσκεται στο άκρο αυτού. Το γεγονός ότι ο υπαίθριος χώρος που καταλάμβανε η «πέργολα/καλύφη» επεκτεινόταν σε άλλους χώρους και ουσιαστικά σε όλη την πρόσοψη όλου του κτηριακού συγκροτήματος δεν έχει σημασία στο πλαίσιο τούτης της διαδικασίας, ούτε έχει σημασία η όποια ανοχή επέδειξαν για αυτό οι Καθ' ων
3. Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής δεν επιτρέπεται να καθορισθούν οριστικώς τα δικαιώματα των μερών, και ιδίως, να αποφασισθεί εάν η ενοικίαση επεκτεινόταν σε όλο τον εξωτερικό χώρο που καταλάμβανε η εν λόγω κατεδαφισθείσα κατασκευή. Αυτό είναι ζήτημα, καίριο μάλιστα, που θα απασχολήσει κατά την ακρόαση της Κυρίως Αίτησης. Το μοναδικό που έχει αξία για τον περιορισμένο σκοπό της παρούσας διαδικασίας είναι η διαπίστωση του τι ακριβώς προστατεύει το Διάταγμα. Η αναφορά στο Διάταγμα σε χώρο «έμπροσθεν του καταστήματος, ώστε να μπορεί ελεύθερα να λειτουργήσει η Καφετέρια και/ή η Μπυραρία την οποία κατέχουν νόμιμα οι Αιτητές» και ειδικά η λέξη «έμπροσθεν» προσδιορίζει ότι αναφέρεται σε αυτόν που βρίσκεται μπροστά ή προηγείται[51] και όχι αριστερά, δεξιά ή και περιμετρικά, και σε κάθε περίπτωση, όχι στην πρόσοψη όλου του κτηριακού συγκροτήματος (ξενοδοχείου) στην άκρη του οποίου βρίσκεται το επίδικο Υποστατικό. Συνεπώς, στο μέτρο που η παρούσα Αίτηση επιδιώκει τη τιμωρία των Καθ' ων 1 για παράβαση του διατάγματος όσον αφορά τον υπαίθριο χώρο έμπροσθεν αυτού, λόγω της κατασκευής της ράμπας αναπήρων και του χώρου στάσης λεωφορείου, δεν μπορεί να πετύχει καθότι δεν έχει αποδειχθεί ότι η αναφερόμενη ράμπα αναπήρων και ο χώρος στάσης λεωφορείου βρίσκονται όντως «έμπροσθεν» του καταστήματος ως το Διάταγμα ρητώς διαλαμβάνει. Κατ' επέκταση, οι ισχυριζόμενες παραβιάσεις του Διατάγματος στον εξωτερικό, υπαίθριο χώρο του υποστατικού, λόγω των εργασιών που σχετίζονται με την κατασκευή ράμπας αναπήρων και χώρου στάσης λεωφορείου, όπως εμφαίνεται στα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 8, 9, 13 και 14, δεν έχουν αποδειχθεί και απορρίπτονται.

(2)Η ευθύνη του Καθ' ου 2, ως διευθυντή των Καθ' ων αρ.

1. Προχωρώ να εξετάσω την ευθύνη του Καθ' ου 2, ως διευθυντή των Καθ' ων αρ.
2. Α. Κατά πόσο έχει αποδειχθεί τόσο η προσωπική επίδοση του διατάγματος όσο και η προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής στον Καθ' ου
3. Όσον αφορά την προς αυτόν προσωπική επίδοση της παρούσας Αίτησης, φαίνεται ότι στις 28/02/2019 επιδόθηκε ξεχωριστά και προσωπικά στον Καθ' ου 2 η επίδικη Αίτηση. Όμως, όσον αφορά το Διάταγμα, διαπιστώνω ότι αυτό έχει επιδοθεί στον Καθ' ου 2 μόνο για λογαριασμό της εταιρείας, δίχως να υπάρχει και προσωπική προς αυτόν επίδοση, όπως και ο ίδιος ο επιδότης (Μ. Α. 1) παραδέχθηκε κατά την ακρόαση. Κατ' αρχάς, για τη σημασία της προσωπικής επίδοσης, δείτε σχετικά στο σύγγραμμα Borrie and Lowe The Law of Contempt 4η Έκδοση, σελ. 1013, παρ. 12-36, όπου αναφέρεται: « It is also necessary to establish service of any order which is alleged to have been disobeyed by leaving a copy with the person to be served. The importance of personal service of the order, where committal is sought, is to enable the person bound by the order, and who is alleged to be in contempt, to know what conduct would amount to a breach ; and before committal such notice is required to be proved beyond reasonable doubt. » Και στην παρ. 6.25 του ίδιου συγγράμματος, με παραπομπή στη R v Ledgard

(1841)1 QB 616 αναφέρεται: « Where a writ or order is served upon a body corporate, etc it has been held that the proper course in proceeding against an individual is to serve notice of committal upon the individual personally for: ''It is common justice that, where individuals are to be charged with contempt.they should have the opportunity of exculpating themselves.'" » Το γεγονός ότι ο Καθ' ου 2 πρακτικά έλαβε γνώση του Διατάγματος δεν αναιρεί την υποχρέωση των Αιτητών να προβούν και σε προσωπική προς αυτόν επίδοση, όπως επιβάλλεται από τη Διαταγή 42Α θεσμός 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το φυσικό πρόσωπο που παραλαμβάνει δικαστικό διάταγμα πρέπει να αντιληφθεί ότι έχει επί προσωπικού υποχρέωση να συμμορφωθεί και όχι ότι παραλαμβάνει το διάταγμα ως αντιπρόσωπος του νομικού προσώπου προς το οποίο το Διάταγμα απευθύνεται. Η επ' αυτού του θέματος νομολογία έχει κατ' επανάληψη τονίσει ότι επιβάλλεται η σχολαστική τήρηση των δικονομικών κανόνων που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Ιδιαίτερα παραπέμπω στη KRASHIAS SHOE FACTORY LTD (ανωτέρω) όπου αναφέρθηκε ότι η προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος, όσο και της αίτησης, συνιστούν «απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος» και θεωρήθηκε ανεπαρκής η επίδοση στη διεύθυνση επίδοσης για σκοπούς της διαδικασίας, ήτοι το γραφείο του δικηγόρου των εφεσειόντων. Ομοίως, στη Mander v Falcke [1891] 3 Ch 488, 61 LJ Ch 3 κρίθηκε ανεπαρκές το γεγονός ότι η επίδοση έγινε προς στον δικηγόρο του καθ' ου και περαιτέρω λέχθηκε ότι η παρουσία του καθ' ου κατά τη δικάσιμο δεν συνιστούσε αποποίηση δικαιώματος. Όπως συναφώς λέχθηκε Αναφορικά με την Αίτηση του Αλέκου Κωνσταντινίδη

(2003)1Β Α.Α.Δ 1298, στην περίπτωση που επιδιώκεται η τιμωρία των διευθυντών εταιρείας είναι απαραίτητο όπως τόσο το διάταγμα όσο και η αίτηση επιδίδονται προσωπικά στους διευθυντές και δεν είναι αρκετή η επίδοση στην ίδια την εταιρεία. Κατά τον ίδιο τρόπο, στη Α. Πέτσα ν. Ο. Πιερίδη

(2011)1Γ Α.Α.Δ 171 η παράλειψη επίδοσης τεκμηρίου που αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της εκδοθείσας απόφασης, οδηγούσε σε συμπέρασμα ελλιπούς επίδοσης και απόρριψης της αίτησης παρακοής. Ως εκ των ανωτέρω, οι Αιτητές παρέλειψαν να επιδώσουν προσωπικά το Διάταγμα στον Καθ' ου 2 και δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η εν λόγω προϋπόθεση έχει ικανοποιηθεί και η αίτηση όσον αφορά τον Καθ' ου 2 είναι έκθετη σε απόρριψη. Β. Κατά πόσο έχει στοιχειοθετηθεί η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του Αδικήματος όσον αφορά τον Καθ' ου 2. Ανεξαρτήτως του θέματος της επίδοσης, υφίσταται και ουσιαστικό εμπόδιο για τους Αιτητές ως προς τις επιδιώξεις τους εναντίον του Καθ' ου 2. Επεξηγώ. Ο Καθ' ου 2 και διευθυντής των Καθ' ων 1 δεν είναι διάδικος στη διαδικασία. Συνεπώς, δεν δεσμεύεται απευθείας από το Διάταγμα. Τούτο σημαίνει ότι η υποχρέωση του προς συμμόρφωση στο Διάταγμα εμπίπτει, ως τρίτος, εντός του πλαισίου του προπαρατεθέντος δεύτερου εδαφίου του άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, το οποίο υπενθυμίζω πως επιβάλλει ότι ο τρίτος «έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος».[52] Η εν λόγω διατύπωση αποτελεί μετουσίωση των σχετικών εγχώριων νομολογιακών αρχών και βρίσκεται σε ταύτιση με τα ισχύοντα στην Αγγλία, όπου, από αρκετά παλαιά,[53] υπόλογος για παρακοή διατάγματος μπορούσε να θεωρηθεί οποιοσδήποτε τρίτος[54] συνέδραμε ή παρακινούσε (aiding and abetting) την παρακοή διατάγματος. Όπως συναφώς αναφέρεται και στο σύγγραμμα Alridge, Eady & Smith on Contempt, 4η Έκδοση σελ. 1040, παρ. 12-112, η ευθύνη των διευθυντών είναι στην ίδια προσωπική βάση με οποιονδήποτε άλλο τρίτο πρόσωπο. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « Where a director is not a party to the litigation himself, and is thus not directly bound by an order against the company, he could be personally liable for a criminal contempt, at common law, but only on the same basis as anyone else; that is to say, if he "aided or abetted" or did an act intending thereby to subvert the effect of the order. » Ομοίως, στο σύγγραμμα Borrie and Lowe The Law of Contempt 4η Έκδοση, σελ. 116 -177, αναφέρεται: « In the light of these cases the current position seems to be that no action can be taken against a director or officer personally for breach of an order against a company, unless (

1. a)the director knows of the order, and (
2. b)he either actively assisted in the breach or wilfully failed to take steps to ensure that the order was obeyed. » Οι Αιτητές χαρακτηρίζουν τον Καθ' ου 2 ως τον «κατά νόμο υπεύθυνο» και έχουν προσεγγίσει το ζήτημα της ευθύνης του Καθ' ου 2 ως αδίκημα αυστηρής ευθύνης, δίχως βεβαίως να είναι αυτή η περίπτωση. Στη Λάζαρος Μαύρος (ανωτέρω) λέχθηκαν τα εξής: « Στην προκείμενη περίπτωση, όπως ήδη αναφέραμε, το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε τον εφεσείοντα ένοχο και τον τιμώρησε μετά που δέχθηκε, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι τα επίδικα δημοσιεύματα ήταν υβριστικού περιεχομένου, αφορούσαν υπαινικτικά τους εφεσίβλητους και παραβίαζαν τους όρους του προσωρινού διατάγματος, αφού, δηλαδή, δέχθηκε ότι είχε στοιχειοθετηθεί η αντικειμενική υπόσταση (actus reus) του αδικήματος. Δεν κατηύθυνε καθόλου τη σκέψη του στο ερώτημα κατά πόσο, επιπρόσθετα, αποδείχθηκε, με βάση την ενώπιον του μαρτυρία, και η υποκειμενική υπόσταση (mens rea) του αδικήματος ούτε κατέληξε σε σχετικό εύρημα. Σε κανένα σημείο της απόφασης του πρωτόδικου δικαστηρίου υπάρχει εύρημα, πάντοτε με βάση την ενώπιον του μαρτυρία, ότι η αντικειμενικά διαπιστωθείσα παρακοή του προσωρινού διατάγματος εκ μέρους του εφεσείοντα ήταν, παρά την περί του αντιθέτου επίμονη θέση του, ηθελημένη ή, άλλως, συνοδευόταν από πρόθεση καταστρατήγησής του ώστε να στοιχειοθετείται πλήρως το αδίκημα. Από την όλη δομή της απόφασης διαφαίνεται ότι το αδίκημα προσεγγίσθηκε ωσάν να ήταν αδίκημα αυστηρής ή απόλυτης ευθύνης. » Συναφώς, παραπέμπω και στη Sazen Fast Food Ltd v. Χατζηνικόλα Λειβαδιώτη & Σία Λτδ (ανωτέρω) όπου επικυρώθηκε η πρωτόδικη κρίση που σύμφωνα με την οποία δεν υπήρξε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι οι εφεσίβλητοι παρακίνησαν ή συνέργησαν στην παρακοή του διατάγματος που εκδόθηκε εναντίον της εναγόμενης και συνεπώς δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του 2 εδαφίου του άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Χρήσιμη, κατ' αναλογία παραπομπή μπορεί να γίνει και στη Director General of Fair Trading v. Buckland and another [1990] 1 All ER 545 όπου εξετάστηκε η εμβέλεια της αντίστοιχης[55] με τη Δ.40 θ. 13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αγγλικής διαταγής Order 45. r. 5. Αποφασίστηκε ότι, παρά το γεγονός πως η συγκεκριμένη διαταγή δίδει το δικαίωμα εκτέλεσης απόφασης εναντίον διευθυντή εταιρείας, η ιδιότητα του διευθυντή εταιρείας από μόνη της δεν εγκαθιδρύει την ευθύνη και η υποχρέωση για στοιχειοθέτηση του mens rea υφίσταται επειδή ακριβώς δεν πρόκειται για ζήτημα αυστηρής ευθύνης. Ομοίως, στη Hare & Anor v Legion Group Plc & Ors [2009] EWHC 2693 λέχθηκαν τα εξής: « [.] an applicant for the committal of a company director who relies upon a breach by the company of an order or an undertaking must disclose in the committal application a case for the establishment of responsibility on the part of that director, either on the grounds of aiding and abetting or wilful failure to take reasonable steps to ensure that the order or undertaking is obeyed » Η σπουδαιότητα της στοιχειοθέτησης της προϋπόθεσης αυτής συνάγεται και από το γεγονός ότι στην Αγγλία, για συγκεκριμένα αδικήματα που σχετίζονται κυρίως με δημοσιεύσεις στον τύπο, μέσω του Contempt of Court Act 1981, έχει θεσπιστεί το λεγόμενο «strict liability rule» που με βάση το οποίο, σε ειδικές περιπτώσεις και κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις δεν απαιτείται η στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος της παρακοής.[56] Φυσικά, στην Κύπρο τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, αφού, αφενός, η διατύπωση του άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, και, αφετέρου, η σαφής επ' αυτού προπαρατεθείσα νομολογία, δεν αφήνουν περιθώριο για υποστηριχθεί ότι πρόκειται για αδίκημα αυστηρής ευθύνης. Συνεπώς, και με βάση τα προαναφερόμενα, στο ερώτημα εάν οι Αιτητές έχουν στοιχειοθετήσει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, την ευθύνη του Καθ' ου 2, η απάντηση είναι καταφανώς αρνητική. Τόσο στην Αίτηση και ένορκη δήλωση, όσο και κατά την προφορική μαρτυρία που δόθηκε η πλευρά των Αιτητών επικεντρώθηκε στη συμπεριφορά της Καθ΄ ης 1 εταιρείας δίχως να δώσει τη παραμικρή λεπτομέρεια σε σχέση με τις συγκεκριμένες ενέργειες, συμπεριφορές και παραλείψεις του Καθ΄ ου 2 και πως αυτές συνδέονται με τις περιγραφόμενες παραβιάσεις του διατάγματος. Υποθέσεις μπορούν να γίνουν πολλές ως προς την πραγματική εμπλοκή και συνέργεια του Καθ' ου 2 ως προς την εξεταζόμενη παρακοή. Στο πλαίσιο όμως αυτής της διαδικασίας δεν χωρούν εικασίες ως προς τα γεγονότα που συνθέτουν την κατηγορία εναντίον του Καθ' ου 2 (δείτε: Χριστόδουλου ν. Χριστοδούλου ανωτέρω). Το μοναδικό πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί από όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας είναι ότι ο Καθ' ου 2 ήταν και παραμένει διευθυντής των Καθ' ων 1. Τίποτα περισσότερο. Δεν έχει δοθεί η παραμικρή μαρτυρία που να συνδέει ενεργά και να αποδεικνύει την ένοχη διάνοια του Καθ' ου 2 ως προς το ζήτημα της παρακοής. Αν και η παρούσα υπόθεση δεν αποτελεί το κατάλληλο πλαίσιο ανάλυσης του τρόπου δομής, της λειτουργίας και το πως λαμβάνονται οι αποφάσεις ενός νομικού προσώπου, υπογραμμίζεται ότι η διευθυντική ιδιότητα από μόνη της σε μία εταιρεία, ουδόλως αποδεικνύει δίχως άλλο την ύπαρξη του πραγματικού ελέγχου ή και εκτελεστικά αποφασιστική εξουσία. Στην παρούσα περίπτωση δεν έχει παρουσιαστεί οποιοδήποτε υπόβαθρο γεγονότων που να καταδεικνύει ότι ο Καθ΄ ου 2 κατ' αρχάς, έχει τέτοια εξουσία και, κατά δεύτερο, ότι έχει ο ίδιος προσωπικά προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες με σκοπό την καταστρατήγηση του διατάγματος. Ούτε καν στοιχεία σε σχέση με τη δομή των Καθ' ων έχουν παρουσιαστεί, ώστε να φανεί πόσοι είναι οι διευθυντές και πως κατανέμονται οι μετοχές των Καθ' ων 1. Η έννοια της παρότρυνσης και της συνέργειας (aiding and abetting) δεν αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος αλλά πρέπει να στοιχειοθετείται σαν πραγματικό γεγονός (δείτε: R. V. Clarkson and others [1971] 3 All ER και Βράκας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1973)2 ΑΑΔ 139) και αυτό δεν έχει γίνει στην παρούσα περίπτωση. Αναπόδραστα, η Αίτηση εναντίον του Καθ' ου 2 είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, αφού οι Αιτητές απέτυχαν να αποσείσουν, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το σχετικό βάρος απόδειξης.

(3)Αναφορικά με την ευθύνη των Καθ΄ ων 3 και

1. Ομοίως, οι Καθ' ων 3 και 4 εγκαλούνται, όπως και ο Καθ' ου 2, δυνάμει του υπό εξέταση δεύτερου εδαφίου του άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Α. Κατά πόσο έχει αποδειχθεί τόσο η προσωπική επίδοση του διατάγματος όσο και η προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής στους Καθ' ων 3 και
2. Υπάρχει προσωπική επίδοση τόσο της Αίτησης όσο και του Διατάγματος. Η παρούσα Αίτηση επιδόθηκε προσωπικά στις 19/03/2019 στον Καθ' ου 3 και στις 21/03/2019 στον Καθ' ου 4 ενώ τα Διατάγματα τους επιδόθηκαν προσωπικώς στις 07/02/2019 και 12/02/2019 (δείτε ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7). Στο ζήτημα όμως της επίδοσης του Διατάγματος θα επανέλθω. Β. Κατά πόσο έχει στοιχειοθετηθεί η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του Αδικήματος όσον αφορά τους Καθ' ων 3 και
3. Είναι γεγονός ότι τα εν λόγω πρόσωπα δεν έχουν δώσει μαρτυρία ενώ και οι ενστάσεις τους ήταν λιτές. Εντούτοις, το βάρος για να αποδειχθεί η δική τους ευθύνη, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το έφερε η πλευρά των Αιτητών και δεν το απέσεισε, αφού η μαρτυρία που δόθηκε ως προς την εμπλοκή των εν λόγω προσώπων για την εν γνώση τους ηθελημένη παρότρυνση ή συνεργία στη μη υπακοή του διατάγματος, υπήρξε πλήρως ανεπαρκής. Επί της ουσίας, η μόνη μαρτυρία που υπάρχει αφορά τα συγκεκριμένα πρόσωπα, είναι η φωτογραφία ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 στην Αίτηση Παρακοής η οποία παρουσιάζει 7 πινακίδες εντός ενός εργοταξίου, οι δύο εκ των οποίων αφορούν τους Καθ΄ ων 3 και 4 δίχως να έχουν παρουσιαστεί οποιεσδήποτε λεπτομέρειες που να συνδέουν σαφώς τα συγκεκριμένα πρόσωπα με συγκεκριμένες ενέργειες και να υποδηλώνουν την ένοχη διάνοιά τους. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής δεν αρκεί, όπως σαφώς επεξηγείται στη Λάζαρος Μαύρος (ανωτέρω). Δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου, ούτε για τη γνώση των Καθ' ων 3 και 4 για την κρίσιμη περίοδο που προηγήθηκε της επίδοσης των διαταγμάτων σε αυτούς. Επιπλέον, δεν τέθηκε ενώπιον μου το παραμικρό που να καταδεικνύει την ένοχη διάνοια των συγκεκριμένων προσώπων. Επαναλαμβάνω ότι η έννοια της παρότρυνσης και της συνέργειας (aiding and abetting) δεν αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος αλλά πρέπει να στοιχειοθετείται σαν πραγματικό γεγονός. Εν προκειμένω, τα πραγματικά γεγονότα με οδηγούν σε διαφορετική κατεύθυνση. Σε συνάρτηση με τα προαναφερόμενα, και επανερχόμενος στο ζήτημα της επίδοσης του Διατάγματος προς τους Καθ' ων 3 και 4, θεωρώ ότι προκύπτει ζήτημα ως προς τον χρόνο που συντελέστηκαν οι εν λόγω επιδόσεις και το όλο ζήτημα συνυφαίνεται και με τη στοιχειοθέτηση του ηθελημένου της ανυπακοής. Επεξηγώ. Η νομική, λογική και χρονική ταξινόμηση των πραγμάτων επιβάλλει όπως η επίδοση του διατάγματος προηγείται των όποιων ισχυριζόμενων πράξεων παρακοής αυτού. Η διατύπωση του δεύτερου εδάφιου του άρθρου 42 στον περί Δικαστηρίων Νόμο με την αναφορά ότι «νοουμένου ότι αυτό [δηλαδή το τρίτο πρόσωπο] έλαβε γνώση του διατάγματος» είναι σαφής. Οι προς τους Καθ' ων 3 και 4 επιδόσεις του Διατάγματος έλαβαν χώρα μόλις στις 07/02/2019 και 12/02/2019 (δείτε ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7), δηλαδή, ένα περίπου μήνα αργότερα από τις 15/01/2019, ημερομηνία που σύμφωνα τους Αιτητές οι Καθ' ων αρ. 1 έπαυσαν να εφαρμόζουν το διάταγμα. Το τι ακριβώς μεσολάβησε στο μεσοδιάστημα από την έναρξη της παρακοής στις 15/01/2019 σε σχέση με την εμπλοκή των Καθ' ων 3 και 4, μέχρι την προς αυτούς επίδοση του διατάγματος, αρκετές βδομάδες αργότερα, έχει παραμείνει παντελώς άγνωστο. Με άλλα λόγια, αξιώνεται η τιμωρία των εν λόγω προσώπων για παρότρυνση και συνέργεια προς παρακοή ενός Διατάγματος το οποίο τους επιδόθηκε αφότου έλαβαν χώρα τα γεγονότα που περιγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση Παρακοής. Οι δε αναφορές στις παραγράφους 20, 21 και 22 της εν λόγω ένορκης δήλωσης σε ενέργειες από «υπαλλήλους» και «εργολάβους» των Καθ' ων αρ. 1 ούτε είναι επαρκείς, ούτε προσδιοριστικές, ούτε χρονικά σαφείς για να στοιχειοθετήσουν την ευθύνη των Καθ' ων 3 και
4. Ούτε κατά την ακρόαση διασαφηνίστηκε τούτο το ζήτημα από τους Αιτητές. Με βάση λοιπόν να ενώπιον μου γεγονότα διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες τόσο αναφορικά με το κατά πόσο οι Καθ' ων 3 και 4 προέβησαν σε ενέργειες καταστρατήγησης του Διατάγματος, όσο και σχετικά με το κατά πόσο τα εν λόγω πρόσωπα είχαν κατά τον χρόνο εκτέλεσης των όποιων ενεργειών γνώση ότι προέβαιναν σε πράξη παρακοής διατάγματος. Η Αίτηση εναντίον αυτών δεν μπορεί να πετύχει καθότι η δική τους ευθύνη δεν έχει αποδειχθεί ως επιβάλλει η περίσταση. VII. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, οι Καθ' ων 1 κρίνονται ότι ηθελημένα έχουν παραβιάσει και συνεχίζουν να παραβιάζουν το προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας το οποίο είχε εκδοθεί μονομερώς την 29η Μαρτίου 2018, κατόπιν αίτησης των Αιτητών αρ. 1 ημερομηνίας 26/03/2018 και οριστικοποιήθηκε στις 25/05/2018 ως ακολούθως: (α) έχουν παραβιάσει την υποχρέωσή τους να συνδέσουν το κατάστημα με νερό και ρεύμα, (β) δεν έχουν αφήσει την απρόσκοπτη κατοχή του επίδικου καταστήματος, καθότι, - απέκοψαν την πρόσβαση στη κουζίνα, στα αποχωρητήρια και στις αποθήκες που οι Αιτητές αρ. 1 χρησιμοποιούσαν και αποτελούν αναγκαίους χώρους για να μπορεί να λειτουργήσει η επιχείρησή τους, - ανηγείραν έμπροσθεν του Υποστατικού τοίχο, διαταράσσοντας το δικαίωμα των Αιτητών αρ. 1 σε ειρηνική και ανενόχλητη κατοχή του επίδικου Υποστατικού. Συνακόλουθα, οι Καθ' ων 1 κρίνονται ένοχοι για συνεχιζόμενη παρακοή διατάγματος, ως ανωτέρω. Η Αίτηση επιτυγχάνει όσον αφορά τους Καθ' ων 1, με έξοδα εις βάρος τους, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η υπόθεση, όσον αφορά τους Καθ' ων 1, ορίζεται την 1η Νοεμβρίου 2019 η ώρα 12:00, για να αναφέρουν οτιδήποτε επιθυμούν για μετριασμό, πριν την επιβολή ποινής. Για τα υπόλοιπα πρόσωπα, ήτοι τους προσδιοριζόμενους ως Καθ' ων 2, 3 και 4, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των Αιτητών αρ. 1, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η κλίμακα υπολογισμού εξόδων, με βάση τα διαλαμβανόμενα στον κ.13(γ) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983, καθορίζεται στις €2.000 - €10.
5. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Το άρθρο 4

(1)του Νόμου έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος. [2] ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5 στην αίτηση για προσωρινό διάταγμα. [3] Δείτε: παραγράφους 20 και 22 της ένορκης δήλωσής του. [4] Δείτε: παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσής του. [5] Δείτε: παράγραφο 16 της ένορκης δήλωσής του. [6] Δείτε: παραγράφους 5, 21, 24 και 25 της ένορκης δήλωσής του. [7] Το Δικαστήριο έχει εξουσία να ρυθμίζει την ενώπιον του διαδικασία (Αναφορικά με την Αίτηση της Τράπεζας Κύπρου, Πολιτική Έφεση αρ. 99/2019, ημερομηνίας 11/06/2019). Οι προς τούτο οδηγίες που δίδει ένα Δικαστήριο ως προς τον τρόπο διεξαγωγής της ακρόασης αποτελούν άσκηση διακριτικής ευχέρειας (Αναφορικά με την Αίτηση του Σ. Τ. και Π.Α.Χ, Πολιτική Αίτηση Αρ. 84/2019, ημερομηνίας 30/05/2019). Στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση της Ιωσηφίνας Αντωνίου

(2009)1Β ΑΑΔ 1508 λέχθηκε ότι Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει τη δυνατότητα να ρυθμίσει και να διαφοροποιήσει την ενώπιον του διαδικασία με τον τρόπο που θεωρεί κατάλληλο. [8]Για τη σημασία της δια ζώσης μαρτυρίας δείτε Tekinder Pal κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551, 555 ως επίσης και στη ΝΙΝΟΣ Β. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΛΤΔ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ Γ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ

(1995)1 Α.Α.Δ 877 όπου λέχθηκε: «Η αίτηση στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων περιέχει ισχυρισμούς, όπως τα δικογραφήματα στην αγωγή, οι οποίοι και πρέπει να αποδειχτούν στη δίκη με τα γνωστά αποδεικτικά μέσα, όπου δε είναι αναγκαίο δια ζώσης. Η υιοθέτηση ενόρκως του περιεχομένου της αίτησης ή δικογραφήματος δεν το καθιστά μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Ας μην ξεχνούμε πως στη διάρκεια της κατάθεσης ενός μάρτυρα η αντίθετη πλευρά δικαιούται να υποβάλλει ενστάσεις, ενώ ισχυρισμοί που περιέχονται στα δικογραφήματα δυνατόν, ακόμη και στο στάδιο της εξέτασης να μείνουν αναπόδεικτοι. Και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Η αξιοπιστία ενός μάρτυρα δεν κρίνεται μόνο από το περιεχόμενο της κατάθεσής του αλλά και τη γενική συμπεριφορά του, που τον αναδεικνύει ως μάρτυρα της αλήθειας, ή το αντίθετο, όπως έχει επεξηγηθεί από το Εφετείο μας στην Θεοδόση X"Γεωργίου ν. της Δημοκρατίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 174.» [9] Συναφώς στη Yugos Finance Bv κ.α. ν Halebay Holding Ltd

(2013)1Α Α.Α.Δ 569 λέχθηκε ότι: «Ορθώς λοιπόν παραπονούνται οι εφεσείοντες ότι το Δικαστήριο τους αποστέρησε του δικαιώματος να τοποθετηθούν καθ' οιονδήποτε τρόπο επί του ζητήματος, και να παρουσιάσουν, εάν ήθελαν, σχετική προφορική μαρτυρία». Επίσης, σχετική είναι και η Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Μιχαηλίδου Poliapova (αρ.1)

(2011)1 ΑΑΔ 356. [10]Δείτε: CCC LAUNDRIES (PAPHOS) LTD κ.α. ν. Θεοφάνους

(2010)2 Α.Α.Δ 288. [11] Δείτε: Θεοφάνους ν. CCC LAUNDRIES (PAPHOS) LTD

(2009)2 Α.Α.Δ 634. [12] Η λέξη «οιωνεί» σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, σημαίνει «κάτι σαν» και αντιστοιχεί στη λατινική λέξη «quasi». [13] Δείτε: Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Μιχαηλίδου Poliapova (ανωτέρω). [14] Συναφώς, στο Arlidge, Eady & Smith on Contempt, υπό τον τίτλο «N. Procedural safeguards at committal hearings», σελ. 1217, αναφέρεται: «In civil proceedings for contempt, the court will introduce whatever safe-guards may be necessary for the protection of alleged contemnors but will not import criminal procedures wholesale or indiscriminately». [15] Δείτε Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και το μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όπως επισημαίνεται στην Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd.

(1977)1 C.L.R., 287 για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του καθ΄ ου η αίτηση προς την απόφαση του δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ αυτού δεν αρκεί πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.» [16] Όπως αναφέρθηκε στη KRASHIAS SHOE FACTORY LTD. ALSO TRADING AS "K" SHOES ν ADIDAS SPORTSCHUHFABRIKEN ADI DASSIER KG

(1989)1E Α.Α.Δ 750: «Η φύση της διαδικασίας και οι κυρώσεις που μπορεί να προκύψουν, επιβάλλουν, όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί, τη σχολαστική τήρηση των δικονομικών κανόνων που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42. Στις αγγλικές αποφάσεις Chiltern DC v. Keane [1985] 2 All E.R. 118 και Attorney-General v. Leveller [1979] 1 All E.R. 74 υποδεικνύεται ότι οι παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο, στις ποινικές υποθέσεις» [17] Δείτε: Harmsworth v. Harmsworth [1987] 3 ALL E. R. 816, στη σελ. 823 αναφέρεται: «What is not required by the relevant rules is that the notice of the motion should be drafted as though it was an indictment in criminal proceedings. While a respondent is required to be given particulars of what is alleged to be the breach, the particulars do not need to be set out in the same way as separate counts have to be set out in an indictment, nor do they need to give the particulars that you would normally expect to be seen in a count in an indictment. Furthermore, in my view, rules of duplicity and other rules which are designed to ensure the fairness of a trial before a jury, do not apply to proceedings of a different nature which are brought in respect of an alleged contempt». [18] Δείτε: Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(2003)1Β Α.Α.Δ

1. [19] Σχετικά, δείτε, Alridge, Eady & Smith on Contempt, 4η Έκδοση, σελ. 1017-
2. [20] Δείτε: The Republic v. Mozoras

(1996)3 Α.Α.Δ. 356. [21] Λόγω χάρη, στη Taylor v Persico and Another [1992] Lexis Citation 3495 λέχθηκε ότι ο πρωτόδικος δικαστής θα έπρεπε να είχε εγκρίνει αίτημα αναβολής της ακροαματικής διαδικασίας, καθότι ο εφεσείοντας, ο οποίος καταδικάστηκε σε 4 μήνες φυλάκιση για παρακοή διατάγματος, είχε λάβει γνώση για το εναντίον του μαρτυρικό υλικό τη μέρα της ακρόασης και ο δικηγόρος του μόλις το προηγούμενο βράδυ. [22] Δείτε: A. Panayides Contracting Ltd. ν. Χαραλάμπους

(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 416. [23] Σχετικά, στην απόφαση Comet Products UK Ltd v. Hawkex Plastics Ltd and another

(1971)1 All E.R. 1141, λέχθηκαν τα εξής: « It follows that the accused is not bound to give evidence unless he chooses to do so». [24] Arlidge, Eady & Smith on Contempt, υπό τον τίτλο «N. Procedural safeguards at committal hearings», σελ. 1218. [25] Δείτε: Παπαδοπούλου κ.α. ν. Ράπτη κ.α.

(1996)1Β Α.Α.Δ 1306 και Α. Α. ν Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ 140. [26] Δείτε: Ι. Μ. ν Ρ.Μ. Έφεση Αρ. 19/2016, ημερομηνίας 12/11/2018 και Yugos Finance Bv κ.α. ν Halebay Holding Ltd (ανωτέρω). [27]Δείτε: K. Wunderlich v. Ε. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 και Οικονομίδου ν. Ph. Economides Estates Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1145. [28] Όπως λέχθηκε και στη Π. Πετράκη ν. Petraki

(2002)1Β Α.Α.Δ 911, ένα διάταγμα Δικαστηρίου για να είναι επιβλητό (enforceable) πρέπει να είναι είτε αναγκαστικό (coercive order) είτε διατακτικό (mandatory) είτε απαγορευτικό (prohibitory) και όχι αναγνωριστικό δικαιώματος. [29] Δείτε: Ν. 80(Ι) του 2002. [30] Δείτε: Π. Ιωάννου κλπ ν. Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου ECLI:CY:AD:2016:A343, Πολιτική Έφεση αρ. 245/2010, ημερομηνίας 08/07/2016, όπου διευκρινίστηκε ότι η εμπλοκή τρίτων προσώπων στις υποθέσεις διαταγμάτων Norwich Pharmacal κρίνεται με διαφορετικό τρόπο, από ότι στις υποθέσεις παρακοής διατάγματος. [31] Δείτε: Sazen Fast Food Ltd v. Χατζηνικόλα Λειβαδιώτη & Σία Λτδ κ.α.

(2006)1Α Α.Α.Δ 472. [32] Ως προς την ερμηνεία του εν λόγω Άρθρου, δείτε την απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση Νίκου Σιέλη

(2003)1 Α.Α.Δ. 149. [33] Στον κ. 4(α) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι «οι διάδικοι παρουσιάζουν μαρτυρία και προσάγουν αποδεικτικά στοιχεία με τη σειρά που προβλέπεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Θεσμούς». Συναφώς, στον κ. 12 (α) του ίδιου Κανονισμού ορίζεται ότι για τη διεξαγωγή της διαδικασίας εφαρμόζονται οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας με τις αναγκαίες τροποποιήσεις για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου. [34] Δείτε: Οικονομίδου ν. Ph. Economides Estates Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 1145. [35] Δείτε: Λάζαρος Μαύρος ν Θεόδωρος Στυλιανού κ.α.

(1998)1Δ Α.Α.Δ 2389. [36] Δείτε: Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd.

(1977)1 C.L.R.,

1. [37] Δείτε: Ιωάννου ν. Αληφάντη Ποινικές Εφέσεις Αρ. 163 /2017 κ.α. ημερομηνίας 07/10/2019 και ΝΑΘΑΝΑΗΛ ν. ΣΠΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗ ΚΕΜΙΚΑΛΣ ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2019:A390, Πολιτική Έφεση αρ. 406/2012, ημερομηνίας 25/9/
2. [38] Μεταξύ άλλων: Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236,Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola κλπ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, ECLI:CY:AD:2016:A546, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/2018. [39] Δείτε συναφώς: PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LTD v. Εταιρεία Σκυροποιϊας «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΤΔ

(2009)1 Α.Α.Δ. 01457. [40] Η συνταγματικότητα της εν λόγω διάταξης, σε συνάρτηση με το άρθρο 30.3(α) του Συντάγματος έχει σχετικά αμφισβητηθεί. Δείτε συναφώς: Sekavin v. Ship "Platon Ch"

(1987)1 CLR 69 και Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ.

1. [41] Το άρθρο 372 του Κεφ. 113 έχει ως εξής: «Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεσή του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας». [42] Με βάση την αρχή της στέρησης του δικαιώματος ακρόασης. Ιστορικά, πρόκειται για κατάλοιπο διαδικασιών των μεσαιωνικών χρόνων, κυρίως των αγγλικών εκκλησιαστικών Δικαστηρίων (Canon Law) και του Δικαστηρίου της Επιείκειας (Chancery Court). Ο κύριος λόγος εφαρμογής της ήταν επειδή τότε δεν υπήρχαν τα μέσα για εξασφάλιση της συμμόρφωσης. [43] Δείτε επίσης: R. V Poplar BC (No. 2) [1992] 1 K. B.
2. [44] Δείτε: Yugos Finance Bv κ.α. ν Halebay Holding Ltd (ανωτέρω). [45] Δείτε: Αναφορικά με τον Λοϊζίδη κλπ, επί της Πολιτικής Αίτησης αρ. 32/2019, ημερομηνίας 17/4/
3. [46] Δείτε: Alridge, Eady & Smith on Contempt, 4η Έκδοση, σελ. 1050 κ.ε. [47]Δείτε: Εταιρεία Rodafinia Imports - exports Ltd v. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 282. [48]Δείτε: Safarino v. Sun Shoes

(1984)1 C.L.R. 738. [49]Δείτε: Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου

(2011)1Α Α.Α.Δ

1. [50] Σχετικά, δείτε, Alridge, Eady & Smith on Contempt, 4η Έκδοση, σελ. 1017-
2. [51] Δείτε: Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, 1η Έκδοση, σελ. 606, του Γ. Μπαμπινιώτη. [52] Η εν λόγω διατύπωση, δεν επιτρέπει, εκ της διατύπωσής της, την αποδοχή της εισήγησης της πλευράς των Καθ' ων ότι η οπισθογράφηση του διατάγματος για να είναι ισχυρή εναντίον του Καθ' ου 2 θα έπρεπε να απευθύνεται προσωπικά σε αυτόν ως διευθυντή των Καθ' ων
3. Ομοίως στο σύγγραμμα Alridge, Eady & Smith on Contempt, 4η Έκδοση σελ. 1214, παρ. 15-30 υποδεικνύεται: «In the case of a body corporate, the penal notice should be directed to the company even where it is sought to enforce it against individual directors». [53] Δείτε: Seaward v. Paterson

(1987)1 Ch. 545 [54] Ομοίως, ευθύνη δύναται να προκύψει και εκ προστήσεως (vicarious liability). Δείτε: Heatons Transport (St. Helens) Ltd v. TGWU 1973 A.C

1. [55] Συγκεκριμένα η Order
2. r. 5 αντικατέστησε την πανομοιότυπη προς αυτήν Order 42 r.
3. H Δ.40 Θ. 13 είναι πιστή αντιγραφή της αγγλικής Order 42 r.
4. [56] H σχετική αναφορά έχει ως εξής: «In this Act "the strict liability rule" means the rule of law whereby conduct may be treated as a contempt of court as tending to interfere with the course of justice in particular legal proceedings regardless of intent to do so». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο