← Κύπρος

ΛΟΪΖΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ & ΥΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ κ.α. ν. Α/ΦΟΙ A & Σ ΚΟΚΚΙΝΟΥ(ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ) ΛΤΔ, Αίτηση Αρ. Κ4/2018, 10/12/2019

ΛΟΪΖΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ & ΥΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ κ.α. ν. Α/ΦΟΙ A & Σ ΚΟΚΚΙΝΟΥ(ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ) ΛΤΔ, Αίτηση Αρ. Κ4/2018, 10/12/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2019:20 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. Κ4/2018 Μεταξύ׃

  1. ΛΟΪΖΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ & ΥΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ, από το Παραλίμνι
  2. XXXXX ΓΙΑΝΝΑΚΗ Α.Δ.Τ.XXXXX5349, από το Παραλίμνι Αιτητές και Α/ΦΟΙ A & Σ ΚΟΚΚΙΝΟΥ(ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ) ΛΤΔ, από το Παραλίμνι Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση Παρακοής ημερομηνίας 27/02/2019 Ημερομηνία: 10/12/2019 Για τους Αιτητές: κα Γ. Ζαχαρίου Για τους Καθ' ων η Αίτηση : κ. Γ. Πιττάτζης για Γ. Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε. ΠΟΙΝΗ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΙΣΤΟΡΙΚΟ Με απόφαση ημερομηνίας 25/10/2019 αποφασίστηκε ότι οι Καθ' ων είναι ένοχοι συνεχιζόμενης παρακοής του εκδοθέν υπέρ των Αιτητών αρ. 1 προσωρινού Διατάγματος που οριστικοποιήθηκε στις 25/05/
  3. Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι οι Καθ' ων, από τις 15/01/2019 και εντεύθεν: (α) έχουν παραβιάσει την υποχρέωσή τους να συνδέσουν το κατάστημα με νερό και ρεύμα, (β) δεν έχουν αφήσει την απρόσκοπτη κατοχή του επίδικου καταστήματος, καθότι, ανηγείραν έμπροσθεν του Υποστατικού τοίχο και περαιτέρω απέκοψαν την πρόσβαση στην κουζίνα, στα αποχωρητήρια και στις αποθήκες που οι Αιτητές αρ. 1 χρησιμοποιούσαν και αποτελούν αναγκαίους χώρους για να μπορεί να λειτουργήσει η επιχείρησή τους, διαταράσσοντας το δικαίωμα τους σε ειρηνική και ανενόχλητη κατοχή του επίδικου Υποστατικού. ΙΙ. Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟΥ Μετά την απαγγελία της απόφασης ημερομηνίας 25/10/2019, η υπόθεση ορίστηκε την 1η Νοεμβρίου με σκοπό να αναφέρουν οι δικηγόροι των Καθ' ων οτιδήποτε επιθυμούσαν πριν την επιβολή της ποινής. Την 01/11/2019, ο δικηγόρος των Καθ' ων ζήτησε περαιτέρω χρόνο για συμμόρφωση και με τη συναίνεση της αντίδικου του, η υπόθεση ορίστηκε στις 29/11/2019 για το σκοπό αυτό και για να δοθεί μια ύστατη ευκαιρία στους Καθ' ων να πράξουν τα δέοντα. Στις 29/11/2019, η δικηγόρος των Αιτητών αρ. 1 δήλωσε ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση και εξέφρασε την ετοιμότητά της να παρουσιάσει αποδεικτικές προς τούτο φωτογραφίες. Από την άλλη, η δικηγόρος που εμφανίστηκε εκ μέρους των Καθ' ων, ισχυρίστηκε ότι υπήρξε συμμόρφωση, δίχως όμως να είναι σε θέση να δηλώσει ή να παρουσιαστεί οτιδήποτε προς επιβεβαίωση του ισχυρισμού αυτού, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι το βάρος απόδειξης ότι επήλθε συμμόρφωση το φέρουν οι ίδιοι οι Καθ' ων. Ούτε όσον αφορά τυχόν μετριαστικούς παράγοντες, η πλευρά των Καθ' ων θέλησε να αναφέρει οτιδήποτε. Με βάση τα προαναφερόμενα, η υπόθεση ορίστηκε σήμερα για την επιβολή της ποινής. III. ΝΟΜΙΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Α. Το είδος της ποινής. Στο άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), αναφέρονται τα εξής: « Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον θα έχη εξουσίαν να εξαναγκάζη εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ' αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιασδήποτε πράξεως, διά προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριον δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτον ποσόν υπό μορφήν αποζημιώσεως, ως το δικαστήριον δύναται να θεωρήση πρέπον. Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε υπακοή σ' οποιοδήποτε διάταγμά του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος. » Κατά κανόνα, η πρέπουσα τιμωρία σε υποθέσεις παρακοής είναι αυτή της ποινής φυλάκισης,[1] επειδή η εν λόγω πράξη καταστρατηγεί την ίδια τη βάση του συστήματος, υποσκάπτοντας την εξουσία του Δικαστηρίου, καθώς και την εύρυθμη του λειτουργία, και κατ' επέκταση, την απονομή της ίδιας της δικαιοσύνης. Εντούτοις, στην παρούσα υπόθεση, η παρακοή έχει αποδειχθεί μόνο εναντίον νομικού προσώπου, ήτοι κατά πλάσματος δικαίου, το οποίο βεβαίως δεν μπορεί να φυλακισθεί. Για τούτες τις περιπτώσεις, στο σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη, Διατάγματα, Κεφ 13: Παρακοή Διαταγμάτων και Τιμωρία, σελ. 419, με παραπομπή τόσο στη Οικονομίδου ν. Ph. Economides Estates Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1145 όσο και σε αγγλική νομολογία υποδεικνύεται ότι: « Για νομικά πρόσωπα, η κατάσχεση περιουσίας είναι ίσως η πιο ενδεδειγμένη μέθοδος τιμωρίας. » Συναφώς, η δυνατότητα για τη μεσεγγύηση πραγμάτων (writ of sequestration)[2] προβλέπεται τόσο στο άρθρο 42 του Ν. 14/1960, ως επίσης και στους θεσμούς 10 κ. ε. της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Πρόκειται για δραστικότατο, πλην όμως, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, αναγκαίο μέτρο. Η διαφορά της μεσεγγύησης από το πρόστιμο ως αποτέλεσμα διαδικασίας παρακοής, επεξηγείται στη Con-Mech Ltd v. Amalgamated Union of Engineering Workers [1973] ICR
  1. Παρά όμως τα προαναφερόμενα, στο αιτητικό της επίδικης αίτησης παρακοής δεν ζητείται η κατάσχεση περιουσίας με αποτέλεσμα η μόνη δυνατή υπό τις περιστάσεις ποινή να είναι η επιβολή προστίμου. Β. Το ύψος του προστίμου. Όσον αφορά το ύψους του προστίμου, στο άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), δεν τίθεται όριο. Ούτε στο Άρθρο 162 του Συντάγματος προβλέπεται οτιδήποτε όσον αφορά πρόστιμο. Αν και η παρούσα αφορά αστική καταφρόνηση, ο οιονεί ποινικός της χαρακτήρας και οι επιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 42 του Ν. 14/1960, καθιστούν άξιο αναφοράς και το άρθρο 31 του Ποινικού Κώδικα - Κεφ. 154 όπου αναφέρεται: «
  2. Όταν νόµος που επιβάλλει χρηµατική ποινή, ο οποίος δεν περιέχει ρητές διατάξεις που αφορούν τέτοια χρηµατική ποινή, θα τυγχάνουν εφαρµογής οι ακόλουθες διατάξεις: (α) όταν δεν προνοείται ρητά το ανώτατο ποσό της χρηµατικής ποινής που θα επιβληθεί, το πιο πάνω ποσό θα είναι απεριόριστο, σε καµιά όµως περίπτωση δεν δύναται να είναι υπερβολικό· (β) σε περίπτωση ποινικού αδικήµατος που τιµωρείται διαζευκτικά µε χρηµατική ποινή ή µε φυλάκιση, το ∆ικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να επιβάλλει οποιαδήποτε από τις πιο πάνω διαζευκτικά προβλεπόµενες ποινές· (γ) η επιβολή και η είσπραξη της χρηµατικής ποινής θα ενεργείται εξολοκλήρου σύµφωνα µε τις διατάξεις και τηρουµένων των διατάξεων του περί Ποινικής ∆ικονοµίας Νόµου ή οποιουδήποτε άλλου νόµου που τροποποιεί ή που υποκαθιστά το νόµο αυτό. » Στη Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier K.G.
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750, υπογραμμίστηκε ότι το πρόστιμο θα πρέπει όχι μόνο να στιγματίζει την πράξη αλλά να καταδεικνύει με τρόπο πρακτικό ότι η παρακοή δεν συμφέρει. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « Η υπακοή στα διατάγματα του Δικαστηρίου αποτελεί το θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου. Όταν δε η ανυπακοή αποβλέπει στην προσκόμιση οικονομικών ωφελημάτων η τιμωρία πρέπει να είναι τέτοια ώστε όχι μόνο να στιγματίζει την πράξη, αλλά ταυτόχρονα να καταδεικνύει με τρόπο πρακτικό ότι δεν συμφέρει. » Γ. Οι μετριαστικοί και οι επιβαρυντικοί παράγοντες που λαμβάνονται υπόψιν. Ως μετριαστικό παράγοντα προς όφελος των Καθ' ων, λαμβάνω υπόψη ότι υπήρξε κάποια μικρή καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης παρακοής.[3] Κατά τα λοιπά, ούτε τέθηκε ενώπιον μου οτιδήποτε άλλο, ούτε εντοπίζω οποιονδήποτε άλλο μετριαστικό παράγοντα. Από την άλλη πλευρά, ως προς τα επιβαρυντικά στοιχεία, κρίσιμο εις βάρος των Καθ' ων δεδομένο, είναι ότι μέχρι σήμερα η παρακοή, η οποία άρχισε τον Ιανουάριο του 2019, συνεχίζει να υφίσταται αφού δεν παρουσιάστηκε οτιδήποτε που να αποδεικνύει το αντίθετο. Πρόκειται για συμπεριφορά που έχει ανατρέψει το προστατευόμενο δικαίωμα των Αιτητών αρ. 1 σε κατοχή και εκμετάλλευση του ενοικιαζόμενου υποστατικού, με όλες τις συνεπακόλουθες για αυτούς οικονομικές συνέπειες. Περαιτέρω, λαμβάνω υπόψη ότι δεν υπάρχει ψήγμα μεταμέλειας για τις διαπιστωθείσες πράξεις παρακοής. Το γεγονός ότι στις 01/11/2019, δηλαδή μετά την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 25/10/2019, ο δικηγόρος των Καθ' ων επέλεξε να επαναλάβει τις αιτιάσεις που είχε προβάλει κατά την κυρίως ακροαματική διαδικασία, καταδεικνύει την πλήρη έλλειψη μεταμέλειας. Κατά τα λοιπά, δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των ευρημάτων του Δικαστηρίου της απόφασης ημερομηνίας 25/10/2019 η οποία ομιλεί αφ' εαυτής. Αρκούμαι να σημειώσω ότι η απαξίωση από τους Καθ' ων του υπό κρίση δικαστικού προσωρινού διατάγματος, ήταν, και δυστυχώς εξακολουθεί να είναι, ολοκληρωτική. Συνεπώς, λαμβάνοντας υπόψη το πολυδιάστατο της παρακοής, δηλαδή την έκταση των παραβιάσεων, τη διάρκεια και, κυρίως, την παντελή έλλειψη συμμόρφωσης, η υπό εξέταση παρακοή δεν μπορεί παρά να κατηγοριοποιηθεί ως παρακοή χειρίστου είδους. Οι Καθ' ων, με προφανές ευτελές κίνητρο την αποκόμιση σημαντικότατων οικονομικών ωφελημάτων[4] από τη μετατροπή του συγκροτήματός τους σε ξενοδοχείο, ενήργησαν και εξακολουθούν να ενεργούν ως σαν να μην υφίσταται το εκδοθέν δικαστικό διάταγμα. Η ανυπακοή προς το επίδικο δικαστικό διάταγμα είναι απόλυτη. Οι ενέργειες των Καθ' ων υπονομεύουν την έννομη τάξη καθώς και την ίδια τη Δικαιοσύνη, η αποστολή της οποίας είναι η εφαρμογή του Δικαίου, όπως καθορίζεται στο Σύνταγμα και στους Νόμους.[5] Τέτοια περιφρονητική συμπεριφορά, εάν αποδεικνύονταν εναντίον φυσικών προσώπων, δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει στην αρμόζουσας διάρκειας[6] φυλάκιση, όπως για παράδειγμα έγινε στη Jennison v. Baker [1972] 1 All E.R. 997 όπου για ήσσονος σοβαρότητας[7] παρακοή, επικυρώθηκε η άμεση φυλάκιση της ιδιοκτήτριας για ενέργειες οι οποίες οδήγησαν στην εγκατάλειψη των ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων από τους ενοικιαστές. Παραπέμπω και στη Halin v. Timur
(2005)1Α Α.Α.Δ 424 όπου η επιβληθείσα ποινή φυλάκισης 30 ημερών χαρακτηρίσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ως «επιεικέστατη». Υπογραμμίζω ξανά[8] ότι η υπακοή σε Διατάγματα Δικαστηρίου αποτελεί μια απόλυτη αναγκαιότητα σε ένα κράτος δικαίου[9] και απαρτίζει ένα από τα θεμέλια της πολιτισμένης ζωής.[10] Οι πολίτες, σε όποια κοινωνική τάξη θεωρούν ότι ανήκουν ή σε όποια θέση βρίσκονται, υπέχουν αυστηρή υποχρέωση υπακοής στα δικαστικά διατάγματα που τους αφορούν. Αυτό επιβάλλει η αρχή της ισονομίας.[11] Όπως προανέφερα, υπό τις περιστάσεις, η μοναδική επιλογή είναι το πρόστιμο. Ως προς το ύψος του προστίμου που θα επιβληθεί, γνωρίζω ότι στο κοινοδίκαιο, για παρακοές σοβαρής μορφής, το εύρος των προστίμων κυμαίνεται από £20.000,00 έως και £6.500.000,00.[12] Επίσης, για παρακοές που σχετίζονται με δημοσιεύσεις στον τύπο και για παρεμβάσεις σε εν εξελίξει δικαστικές διαδικασίες υπάρχουν υποθέσεις όπου το πρόστιμο ανήλθε μεταξύ £75.000,00 και £100.000,00.[13] Άξια αναφοράς είναι και η Taylor Made Golf Co Inc v. Rata & Rata [1996] F.S.R. 528, όπου για κυνική και σκόπιμη παραβίαση των όρων διαταγμάτων Anton Piller, επιβλήθηκε πρόστιμο £75.
  1. Προσαρμόζοντας τα αμέσως προρρηθέντα στη σύγχρονη κυπριακή πραγματικότητα, επισημαίνω ότι ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος αποτελεί μια σημαντική συνιστώσα της κοινωνικής νομοθεσίας[14] του τόπου, η περιφρόνηση και απαξίωση της οποίας δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε πρόστιμο που όχι μόνο θα στιγματίζει τις διαπιστωθείσες πράξης παρακοής, αλλά κυρίως, θα επιβεβαιώνει ότι η παρακοή, σε μια ευνομούμενη κοινωνία στους πρόποδες του 2020, εξακολουθεί να μην συμφέρει,[15] πιστοποιώντας παράλληλα ότι η Δίκη συνεχίζει να επικρατεί της αυτοδικίας. Σημειώνω συναφώς ότι η παρούσα υπόθεση είναι καταφανώς σοβαρότερη[16] από τα γεγονότα στη Ιωάννου ν. Καρασιαλή κ.α. Αγωγή Αρ. 3046/2013 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, απόφαση ημερομηνίας 10/02/2014, όπου επιβλήθηκε συνολικό πρόστιμο €30.000,00, ήτοι €5.000 προς έκαστο καθ' ου. Η παρούσα κρίνεται ως παρόμοιας οικονομικής σοβαρότητας με τα περιστατικά της IKOS CIF LIMITED v. Vincent Pfister, Αγωγή Αρ. 3200/2010 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, απόφαση ημερομηνίας 24/08/2011 όπου επιβλήθηκε συνολικό πρόστιμο €20.000,00, δηλαδή €10.000,00 για κάθε παραβίαση. Σε εκείνη όμως την υπόθεση ήταν καθοριστική παράμετρος ότι υπήρξε εκ των προτέρων πλήρης συμμόρφωση και επρόκειτο για παρελθούσα παρακοή διαταγμάτων, ενώ επιπλέον, υπήρχαν και ειδικές προσωπικές περιστάσεις, αφού ο καθ' ου ήταν πατέρας πέντε ανήλικων παιδιών. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλα τα προαναφερόμενα, καθορίζεται και επιβάλλεται στους Καθ' ων συνολικό πρόστιμο ύψους €22.000,00 (είκοσι δύο χιλιάδων ευρώ), ποσό το οποίο κρίνεται ως εύλογο και ενδεδειγμένο υπό τις περιστάσεις για τη διαπιστωθείσα συνεχιζόμενη παρακοή των Καθ' ων, από τις 15/01/2019 μέχρι και σήμερα. Το αναφερόμενο ποσό αναλύεται ως εξής:
  2. Όσον αφορά την παραβίαση της υποχρέωσής τους να συνδέσουν το κατάστημα με νερό και ρεύμα, έχει υπολογιστεί η επιβολή προστίμου στους Καθ' ων ύψους €10.000,
  4. Όσον αφορά την παραβίαση της υποχρέωσής τους να αφήσουν την απρόσκοπτη κατοχή του επίδικου καταστήματος, ήτοι των χώρων που οι Αιτητές αρ. 1 χρησιμοποιούσαν και αποτελούν αναγκαίους χώρους για να μπορεί να λειτουργήσει η επιχείρησή τους, και συγκεκριμένα: (α) ως προς την αποκοπή της πρόσβασης στην κουζίνα, έχει υπολογιστεί η επιβολή προστίμου στους Καθ' ων ύψους €4.000,00, (β) ως προς την αποκοπή της πρόσβασης στα αποχωρητήρια, έχει υπολογιστεί η επιβολή προστίμου στους Καθ' ων ύψους €2.000,00, (γ) ως προς την αποκοπή της πρόσβασης στις αποθήκες, έχει υπολογιστεί η επιβολή προστίμου στους Καθ' ων ύψους €4.000,00,
  5. Όσον αφορά την παραβίαση της υποχρέωσής τους να αφήσουν την απρόσκοπτη κατοχή του επίδικου καταστήματος λόγω της ανέγερσης τοίχου έμπροσθεν του Υποστατικού, έχει υπολογιστεί η επιβολή προστίμου στους Καθ' ων ύψους €2.000,
  6. Αναφορικά με τη διατάραξη του δικαιώματος των Αιτητών 1 σε ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή, δεν επιβάλλεται οποιοδήποτε επιπρόσθετο πρόστιμο στους Καθ' ων, καθότι, η εν λόγω παρακοή, επικαλύπτεται από τα προαναφερθέντα υπό 1, 2(α) έως (γ) και 3 στοιχεία. Τέλος, οι Καθ' ων να καταβάλουν τα έξοδα των εμφανίσεων των Αιτητών 1 στο πλαίσιο της διαδικασίας για επιβολή ποινής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στη κλίμακα €2.000 - €10.
  7. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1]Δείτε: Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Poliakova, Έφεση αρ. 22/2009, ημερομ. 09/06/
  8. [2] Στη Pratt v Inman
(1889)43 Ch D 175 λέχθηκε ότι: «sequestration was and is a process of contempt». [3] Δείτε: Κατ' αναλογία Γενικός Εισαγγελέας ν. Πεγειώτης (Αρ.2) 2001 2 ΑΑΔ 623. [4] Έχω συναφώς υπόψιν ότι στο πλαίσιο οριστικοποίησης του διατάγματος, οι Καθ' ων είχαν ισχυριστεί ότι εάν συνέχιζε να ισχύει το τότε μονομερώς εκδοθέν διάταγμα, η καθυστέρηση στην αποπεράτωση του ξενοδοχείου θα τους προκαλούσε «ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ». [5] Δείτε: Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλή των Αντιπροσώπων
(1985)3 ΑΑΔ
  1. [6] Για παράδειγμα, στην υπόθεση Secretary of State for Defence v. Percy [1999] 1 All E.R. 732 για παράνομη επέμβαση επί γης, παρά την έκδοση τελικού απαγορευτικού διατάγματος, επιβλήθηκε φυλάκιση 6 μηνών. Ίδια ποινή επιβλήθηκε και στην υπόθεση Leeds City Council v. MacDonald [2007] EWCA Civ 1548, για οχληρία και παρενόχληση των γειτόνων. Σχετικά δείτε και Kirklees Council v. Davis [2008] EWCA Civ 632, και Birmingham City Council v. Flatt [2008] EWCA Civ
  2. [7] Διότι επρόκειτο για παρελθούσα παρακοή, αφού εκεί το προσωρινό διάταγμα είχε παύσει να ισχύει πριν την καταχώρηση της σχετικής αίτησης παρακοής. [8] Παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν και στην απόφαση ημερομηνίας 25/10/2019 επί της κυρίως διαδικασίας παρακοής. [9] Δείτε: Εταιρεία Rodafinia Imports - exports Ltd v. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 282. [10] Δείτε: Safarino v. Sun Shoes
(1984)1 C.L.R. 738. [11] Δείτε: CCC LAUNDRIES (PAPHOS) LTD κ.α. ν. Θεοφάνους
(2010)2 Α.Α.Δ
  1. [12] Συγκεκριμένα, στη Re British Concrete Pipe Association's agreement [1982] I.C.R. 182 η αποτυχία της κατηγορούμενης εταιρείας να συμμορφωθεί με το Restrictive Trade Practices Act 1956 οδήγησε στην επιβολή προστίμου συνολικού ύψους £185.000,
  2. Στη Messenger Group Newspapers Ltd v. NGA [1984] I.R.L.R. 397 για κατ' εξακολούθηση παραβίαση σχετικών δικαστικών διαταγμάτων επιβλήθηκαν στην ίδια εταιρεία αρχικά £50.000,00 εν συνεχεία £100.000,00 και δέσμευση περιουσίας, και τέλος £525.000,
  3. Στη Director General of Fair Trading v. Pioneer Concrete (U.K.) Ltd [1995] 1 A.C. 456, για παραβίαση διαταγμάτων του Δικαστηρίου, αρχικώς το 1990, είχαν επιβληθεί £20.000,
  4. Ακολούθως το 1995, λόγω συνεχιζόμενης περιφρόνησης των διαταγμάτων, το πρόστιμο αυξήθηκε στο συνολικό ποσό των £6.500.000,00 εναντίον διάφορων εταιρειών, μεταξύ των οποίων, £2.225.000,00 εναντίον της Pioneer Mix Concrete. [13] Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Att Gen v. News Group Newspapers plc [1989] Q.B. 110 επιβλήθηκε πρόστιμο £75.
  5. Στην υπόθεση Att Gen v. News International plc and McKenzie, 5 July 1994 (Lexis) επιβλήθηκε πρόστιμο £100.
  6. Στην υπόθεση Att Gen v. Stott, unreported, December 1995, Potts J. το συνολικό πρόστιμο έφθασε στις £75.
  7. Ομοίως, στην υπόθεση Att Gen v. Mirror Group Newspapers Ltd [2002] EWHC 907, επιβλήθηκε στην Sunday Mirror πρόστιμο ύψους £75.
  8. [14] Δείτε: Lamarco Ltd v. Kranos
(1987)1 CLR 336. [15] Δείτε: Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier K.G. (ανωτέρω). [16] Διότι, σε εκείνη την περίπτωση επήλθε πλήρης συμμόρφωση, έμπρακτη μεταμέλεια καθώς επίσης υπήρχαν και ειδικές προσωπικές περιστάσεις για έκαστο των εκεί 6 καθ' ων η αίτηση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.