George D. Lordos & Sons Limited κ.α. ν. Ν.Ν. Αλατοσπήλαια Ευεξίας Λτδ. κ.α., Αίτηση Αρ.:Ε213/14, 22/12/2020

(4)κλιματιστικών συνολικής αξίας €20.

1. Προς απόδειξη των ανωτέρω προσκομίζω Γραπτή Διαβεβαίωση του κου. Βασίλειου Μασούλα ημερ. 12/05/2011, Ιδιοκτήτη της εταιρείας «CHANGELAND CONSULTING ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΑΛΑΤΟΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΣΤ με την οποία αναγνωρίζεται ως ποσό πώληση του Αλατοσπηλαίου, το ποσό των €79.998, και Αντίγραφο Τραπεζικού Εμβάσματος ημερομηνίας 30.11.2010, ύψους €80.000 προ της ως άνω εταιρεία ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Ζ για την αγορά του ως άνω αλατοσπηλαίου. Συνολικά τα περιουσιακά στοιχεία της Καθ' ης Αίτηση 1, τα οποία έχουν δεσμευτεί από τους Αιτητές υπολογίζονται στο ποσό των €100.000 και θα μπορούσαν να έχουν εκποιηθεί και/ή ρευστοποιηθεί και/ή εκμεταλλευτεί, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι Αιτητές, ως η Απόφαση ημερομηνίας 07/05/2019.» Στην υπό εξέταση αίτηση, ουδέν αναφέρεται σε σχέση με την έκδοση και εκτέλεση ή μη, εντάλματος κινητών εναντίον της περιουσίας της Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρείας και/ή κατάσχεση κινητής περιουσίας της Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρείας. Στις 17.9.2020, το Δικαστήριο έδωσε άδεια για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση
2. Στη συμπληρωματική ένορκο δήλωση, ημερομηνίας 23.10.2020, γίνεται αναφορά και στην Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρεία. Παρουσιάστηκαν Οικονομικές Καταστάσεις της εταιρείας, προς το σκοπό απόδειξης ότι διαθέτει στο ενεργητικό της περιουσιακά στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν να εκποιηθούν και/ή ρευστοποιηθούν από τους Αιτητές, για να ικανοποιηθεί η απαίτηση τους, όπως αλατοσπήλαιο, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, έπιπλα, σκεύη και εξοπλισμό. Στην παράγραφο 5 της συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Συγκεκριμένα το περιουσιακό στοιχείο του αλατοσπηλαίου όπως αποδεικνύεται και από τη Σύμβαση Πώλησης και Συνεργασίας ημερομηνίας 30/11/2010, η οποία επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3, κατά την οποία επετεύχθη η πώληση του κατασχεθέντος αλατοσπηλαίου αξίας €79.
3. Περαιτέρω αξίζει να σημειωθεί ότι το εν λόγω αντικείμενο είναι εφικτό να αποσυναρμολογηθεί και να μετακινηθεί σε οιονδήποτε άλλο κατάλληλο χώρο, όπως επιβεβαιώνει η Βεβαίωση του κου. Βασίλειου Α. Μασούλα ημερομηνίας 24/09/2020, την οποία επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
4. Ο κ. Μασούλας είναι ο Ιδιοκτήτης και Διευθυντής της εταιρείας «Changeland Consulting Εκμετάλλευση και Διαχείριση Άλατος Μονοπρόσωπη Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης» που επώλησε το αλατοσπήλαιο στους Καθ' ων η Αίτηση 1.» Ενώπιον του Δικαστηρίου αίτημα: Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασία επί της ουσίας της αιτήσεως, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση 3 δήλωσε πως θεωρεί ότι πρέπει να εξεταστεί πρώτα εάν δύναται να προχωρήσουν οι Αιτητές εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, εφόσον κατάσχεσαν περιουσία αξίας περίπου €100.000, έτσι ώστε το εξ' αποφάσεως χρέος να έχει εξοφληθεί. Συνεπώς, δεν δύναται να προχωρήσει η αίτηση έρευνας εναντίον των εγγυητών, προτού οι Αιτητές αξιοποιήσουν περιουσιακά στοιχεία στην κατοχή τους. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση 2, συμφώνησε με την εισήγηση του συναδέλφου του και προσέθεσε ότι θα πρέπει πρώτα να εξαντληθούν τα περιθώρια είσπραξης από τα περιουσιακά στοιχεία της Καθ' ης η Αίτηση
5. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών, έφερε ένσταση στα προαναφερθέντα, προβάλλοντας ότι ενώπιον του Δικαστηρίου είναι μόνο η αίτηση έρευνας και ότι αυτός δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος για να εγερθεί το συγκεκριμένο αίτημα. Οι Αιτητές δεν έχουν κατάσχει περιουσία, υπάρχουν στους τοίχους κάποιοι λίθοι, η αφαίρεση των οποίων απαιτεί πολλά έξοδα. Διαδικασία: Το Δικαστήριο άκουσε το μάρτυρα των Αιτητών, κ. Κυριάκο Χριστοφόρου. Ο μάρτυρας κατέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι οι Αιτητές έχουν παραλάβει την κατοχή του επίδικου υποστατικού. Σ' αυτό υπήρχαν έπιπλα του ενοικιαστή, ορισμένα εκ των οποίων παρέλαβε, αλλά μπορεί να τα πάρει όλα. Ο ενοικιαστής άφησε κάποια πράγματα στο επίδικο, όπως το περίβλημα, τις συσκευές κλιματισμού και ένα γραφείο. Ο μάρτυρας δήλωσε ότι οτιδήποτε υπάρχει εντός του επίδικου, μπορεί να το παραλάβει ο ενοικιαστής. Τους ζητήθηκε κάποιο χρονικό διάστημα και οι Αιτητές είπαν ότι δεν έχουν αντίρρηση. Μπορούν να του ανοίξουν για να τα πάρει. Νομική και δικονομική πτυχή: Προφορικό αίτημα: Δυνάμει του Κανονισμού 9[1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, το Δικαστήριο τούτο έχει την ευχέρεια αποδοχής υποβολής ενός αιτήματος προφορικά, εφόσον αφορά ενδιάμεσα θέματα. Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [2] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος: Το άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προβλέπει τις μεθόδους εκτέλεσης Δικαστικών αποφάσεων: «

(1)Κάθε δικαστική απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει πληρωμή χρημάτων, δύναται τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, να εκτελεστεί με όλα ή με οποιαδήποτε από τα ακόλουθα μέσα:- (α) με κατάσχεση και πώληση κινητής περιουσίας (β) με πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας ή επιβάρυνση αυτής με την εγγραφή της δικαστικής απόφασης (γ) με μεσεγγύηση ακίνητης ιδιοκτησίας (δ) με κατάσχεση ιδιοκτησίας στα χέρια τρίτου δυνάμει του Μέρους VII του Νόμου αυτού (ε) με την εξέταση του εξ αποφάσεως οφειλέτη δυνάμει του Μέρους VIII και την έκδοση διατάγματος δυνάμει του Μέρους IX του Νόμου αυτού.

(2)Κάθε δικαστική απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου για την ανάληψη ή παράδοση κατοχής ακίνητης ιδιοκτησίας δύναται να εκτελεστεί με ένταλμα κατοχής που διατάσσει τον επιτετραμμένο με την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων ή άλλο λειτουργό να παραδώσει την κατοχή της ιδιοκτησίας αυτής στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή.

(3)Κάθε δικαστική απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου για την ανάληψη ή παράδοση κινητής ιδιοκτησίας δύναται να εκτελεστεί με ένταλμα παράδοσης που διατάσσει τον επιτετραμμένο με την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων ή άλλο λειτουργό να παραλάβει την κινητή αυτή ιδιοκτησία και να την παραδώσει στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή.» Ο Τύπος των ενταλμάτων κατοχής και παράδοσης και τα δικαιώματα που πρέπει να καταβάλλονται σε σχέση μ' αυτά, καθώς και η ρύθμιση της διαδικασίας για την έκδοση και εκτέλεση των ενταλμάτων αυτών, καθορίζονται σε Διαδικαστικούς Κανονισμούς (εδάφιο

(4)). Τα αντικείμενα του οφειλέτη τα οποία εξαιρούνται από την εκτέλεση, καθορίζονται στο άρθρο 16 του ιδίου Νόμου και η επιφύλαξη αυτού προνοεί ότι σε περίπτωση αμφισβήτησης της αναγκαιότητας ή της αξίας των εν λόγω αντικειμένων ή πραγμάτων, το Δικαστήριο αποφασίζει ύστερα από αίτηση οποιουδήποτε των ενδιαφερομένων. Κινητά, έπιπλα, προσαρτήματα - Chattels, furniture, fixtures and fittings: Νομοθεσία: Ο περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος, Κεφ. 224, ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, στο άρθρο 2, στον ορισμό της ακίνητης ιδιοκτησίας, προνοεί: « 'ακίνητη ιδιοκτησία' περιλαμβάνει - (α) γη (β) οικοδομές και άλλα κατασκευάσματα, οικοδομήματα ή προσαρτήματα που είναι στερεά συνδεδεμένα με οποιαδήποτε γη ή με οποιαδήποτε οικοδομή ή άλλο κατασκεύασμα ή οικοδόμημα ..» Νομολογία: Στην αυθεντία Παπακόκκινου κ.ά. v. Δήμου Πάφου,

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2398, στη σελίδα 2413, ο έντιμος Δικαστής κ. Τ. Ηλιάδης, είπε: «Επιπρόσθετα δεν μπορούν να παραγνωρισθούν οι πρόνοιες του άρθρου 2 του Κεφ. 224 που προνοούν ότι οι λέξεις «ακίνητη ιδιοκτησία» περιλαμβάνει «οικοδομάς και έτερα κατασκευάσματα, οικοδομήματα ή προσαρτήματα στερρώς συνδεδεμένα μεθ' οιασδήποτε γαίας ή μεθ' οιασδήποτε οικοδομής ή ετέρου κατασκευάσματος ή οικοδομήματος». Το Κεφ. 224 δεν καθορίζει τι είναι «προσάρτημα στερρώς συνδεδεμένο μεθ' οιασδήποτε γαίας» (fixture), αλλά μπορεί να λεχθεί ότι είναι ένα κατασκεύασμα, οικοδόμημα ή οικοδομή που έχει τοποθετηθεί, αναγερθεί ή εφαρμοσθεί πάνω σε γη ή σε οικοδόμημα έτσι που να αποτελεί μέρος της γης ή του οικοδομήματος. Τα δύο βασικά στοιχεία που απαντούν στο ερώτημα αν ένα τέτοιο κατασκεύασμα, οικοδόμημα ή οικοδομή αποτελεί προσάρτημα είναι (α) Η έκταση της προσάρτησης και (β) ο σκοπός της προσάρτησης. (Ίδε Cheshire's "Modern Law of Property", 12th Edition, p. 138). Σύμφωνα με τον Woodfall το προσάρτημα αναφέρεται σε αντικείμενα που έχουν προσαρτηθεί σε γη (ίδε Woodfall "Landlord and Tenant", 27th Edition, p. 695) και σύμφωνα με τον Megarry «συμπεριλαμβάνει οτιδήποτε έχει προσαρτηθεί (attached) σε γη έτσι ώστε να αποτελεί μέρος της γης (ίδε Megarry and Wade "The Law of Real Property", p. 643).» Chattels: Προσωπικά κινητά αντικείμενα (chattels personal) είναι τα αντικείμενα που δυνατόν να μεταφερθούν. Βλέπετε το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 35, παράγραφος 1204, κάτω από την επικεφαλίδα Chattels Personal: "Chattels personal are, strictly speaking, things movable, but in modern times the expression is used to denote any kind of property other than real property and chattels real." Στην παράγραφο 1205 του ιδίου συγγράμματος, εξηγείται ότι: "Corporeal and incorporeal chattels. Property in chattels personal may be in possession or in action. It is in possession where the possessor has not only the right to enjoy, but the actual enjoyment of, the chattels, the chattels being in that case sometimes called 'corporeal chattels'. Where only a bare right to enjoy exists, the property is said to be 'in action', and the chattels are called 'incorporeal'. Personal property may also be partly in possession and partly in action, for example bills of exchange and promissory notes. The debt secured by them is a chose in action, but the actual document is a chose in possession. Choses or things in possession include all things which are at once tangible, movable and visible, and of which possession can be taken, for example animals, household articles, money, jewels, corn, garments, and everything else that can properly be put in motion and transferred from place to place." Δηλαδή, υφίσταται δικαίωμα της ιδιοκτησίας σε κινητά αντικείμενα. Στρέφομαι λοιπόν σ' αυτό το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Η φύση της ιδιοκτησίας εξηγείται στην παράγραφο 1227 [3] του συγγράμματος. Συνίσταται σε διάφορα δικαιώματα στην περιουσία, όπως το δικαίωμα αποκλειστικής απόλαυσης, καταστροφής, μετατροπής και αποξένωσης. Η διαφορά μεταξύ της φυσικής και της νομικής κατοχής, εξηγείται στην παράγραφο 1211 του ιδίου συγγράμματος [4]. Έτσι, κάποιος δυνατόν να παραμένει σε νομική κατοχή ενός πράγματος ή κινητής περιουσίας, χωρίς να έχει τη φυσική κατοχή. Η φύση της νομικής κατοχής επεξηγείται στην παράγραφο 1212: "Nature of legal possession. The normal case of legal possession is where the true owner has de fact possession and intends to exclude unauthorised interference. In this instance de facto and legal possession are associated in the same person. A bailee also has de facto and legal possession during the bailment. Legal possession of an article may remain in the owner even where he has lost or abandoned physical possession of it or otherwise ceased to exercise effective control over it, as, for example, where he has lost a jewel in his house, left his implements of husbandry in a field with the intention of returning, or even, perhaps, where he has abandoned the article altogether, provided that no one else has taken de facto possession. The owner has legal possession of an article temporarily in the custody of his employee, except where the employee receives and article form a third person to hold for his employer, in which case the employee holds as bailee and has legal possession, In the same way the owner retains the legal possession where the article is in the custody of a guest or licensee. A thief may, however, have legal possession of stolen goods, the true owner having merely the right to possession, on the principle that possession in fact with the manifest intention to exercise sole dominion imports possession in law." Ο ιδιοκτήτης του πράγματος δυνατόν να παραμένει κατά νόμον ιδιοκτήτης, παρόλο που δεν έχει τη φυσική κατοχή του και διατηρεί το δικαίωμα του στην κατοχή, ακόμα και χωρίς τη φυσική κατοχή. Είναι δυνατόν επίσης, ο ιδιοκτήτης του πράγματος να χάσει προσωρινά το δικαίωμα κατοχής, παρόλο που διατηρεί την νομική κατοχή, εάν π.χ. παραδώσει την κατοχή προσωρινά σε άλλο πρόσωπο, όπως σε ένα θεματοφύλακα (bailee). Βλέπετε σχετικά την παράγραφο 1213 [5] καθώς και την παράγραφο 1225 [6] του Τόμου 35, όπου επαναλαμβάνεται ότι, ακόμα και σε περίπτωση ηθελημένης απώλειας της φυσικής κατοχής, ο ιδιοκτήτης δεν απολύει κατ' ανάγκην την νομική κατοχή. Η εθελοντική παράδοση του αντικειμένου σε τρίτο πρόσωπο, δυνατόν να ισοδυναμεί με τη μεταβίβαση της κυριότητας, αλλά όχι κατ' ανάγκην (παράγραφος 1253 [7]). Όπου υπάρχει ασάφεια αναφορικά με τη φυσική κατοχή, η νομική κατοχή ακολουθεί το δικαίωμα στην κατοχή (βλέπετε παράγραφο 1216 [8]). Σε κάθε περίπτωση, η κατοχή εξαρτάται από τη φυσική δυνατότητα του κατέχοντος να διαχειρίζεται το αντικείμενο κατ' αποκλειστικότητα. Όπου δύο πρόσωπα διεκδικούν φυσική κατοχή, υπερισχύει ο τίτλος ιδιοκτησίας αυτού που αποδεικνύει το δικαίωμα του στην κατοχή (παράγραφος 1221). Ο ιδιοκτήτης του πράγματος, όπου δεν έχει απωλέσει τον τίτλο ιδιοκτησίας σ' αυτό, παραμένει ο νόμιμος ιδιοκτήτης (παράγραφος 1223): "No title against owner. Title to property, being title created merely by the act of reducing a thing into possession, necessarily implies a reduction into possession effected by a lawful act. Such an act, if it constitutes a trespass, cannot create a title to property as against the previous possessor. If the owner of chattels cannot be shown to have parted with his title to them, he must continue to be the owner and to have a title to the chattels superior to any that might be claimed by anyone else, including the finder or the person on whose property the chattels were found." [δική μου υπογράμμιση] Σε περίπτωση που ο ιδιοκτήτης του πράγματος απωλέσει την κατοχή του, επειδή παραμένει ο νόμιμος ιδιοκτήτης, δικαιούται, όπου είναι εφικτό, να αιτηθεί απόφασης ή διατάγματος για την παράδοση του αντικειμένου ή για την καταβολή της εκτιμημένης αξίας του (παράγραφος 1233 [9]). Fixtures: Ιδιαίτερα επεξηγηματικές είναι οι παράγραφοι 172 και 173, στις σελίδες 191 και 192 του Τόμου 27

(1)του συγγράμματος Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση: "172. Classification of objects brought onto the land. An object brought onto the land may be:

(1)a chattel;

(2)a fixture; or

(3)part and parcel of the land itself. Unlike objects falling within head

(1)above, objects falling within head

(2)or head

(3)above are treated as, and become, part of the land. Fixtures (that is, former chattels that had become part of the land) were usually distinguished from chattels (that is, property that remained chattels and had not become part of the land); but because of the confusion sometimes surrounding the terminology, the House of Lords has now stated a preference for the threefold classification set out in heads

(1)to

(3)above rather than the traditional twofold distinction between chattels and fixtures

(3). The consequence of this new threefold classification is that 'fixture' now has a more limited technical meaning." Στην υποσημείωση 3 της παραγράφου, αναφέρονται τα εξής: "Elitestone Ltd. v. Morris [1997] 2 All ER 513, [1997] 1 WLR 687, HL, per curiam. Lord Lloyd of Berwick gave (at 517-518 and 691) two reasons for the 'better' threefold classification. First, the legal meaning of 'fixtures' does not bear the same meaning as it does in everyday life where one thinks of the term 'fixture' as being something affixed to a building. While a fixture may be understood as something affixed to the freehold as accessory to the house (Boswell v. Crucible Steel Co [1925] I KB 119 at 123, CA, per Atkin LJ (plate glass windows forming part of the wall could not be landlord's fixtures as they were made part of the house when it was constructed)), a house itself has been described as a fixture once built into the land (Billing v. Pill [1954] 1 QB 70 at 75, [1953] 2 All ER 1061 at 1063, DC, per Lord Goddard CJ). Second, and perhaps more significantly, the traditional distinction has led to the category of 'tenant's fixtures' (a terms used to cover both trade fixtures and ornamental fixtures: see paras 179-180 post) which are fixtures in the full sense of the word in its traditional meaning, since they form part of the realty, but which may nevertheless be removed by a tenant in the course of or at the end of his tenancy. Such fixtures can be confused with chattels that never become fixtures at all." [δική μου υπογράμμιση] "173. Ownership of fixtures. In accordance with the general rule of law that anything fixed to the freehold becomes part of the freehold, chattels affixed to premises at the date of a lease by a landlord, or some prior owner or tenant, pass under the demise unless expressly or impliedly excluded. Chattels so affixed, and chattels affixed subsequent to the commencement of the lease, must be delivered up to the landlord on the determination of the tenancy, unless the tenant is entitled to remove them by virtue of some special rule of law, statute or agreement, in accordance with the rule of law that whatever has once become part of the inheritance cannot be severed by a limited owner, whether he is owner for life or for years, without the commission of waste. Two questions usually arise for consideration with regard to chattels attached to land or other premises:

(1)whether the attachment is such that they are to be regarded as forming part of the premises, whether permanently or as fixtures; and

(2)if they are fixtures, whether they can be removed by some person other than the owner of the freehold by virtue of some special rule of law, statute or agreement. For the purposes of distinction, items which the tenant may not remove (and which have become part of the land) are usually referred to as 'landlord's fixtures'. This term includes fixtures attached to the premises at the date of the demise, those fixed by the landlord during the term, and also those fixed by the tenant which he is not entitled to remove. Those removable by the tenant are usually referred to as 'tenant's fixtures' and, while attached to the premises, form party of the realty. If the fixtures are not removed by the tenant, they pass to the landlord, and a subsequent tenant takes no interest in them other than as part of the premises demised to him. In practice, the theoretical distinction between items which are removable by the tenant because they have never become fixtures (and remain chattels belonging to the tenant) and items which have become fixtures but so removable as 'tenant's fixtures' has often become blurred." [δική μου υπογράμμιση] Διαπιστώνεται ότι υπάρχουν αντικείμενα τα οποία ήταν αρχικά κινητά και τα οποία καθίστανται προσαρτήματα και δεν δύνανται να αφαιρεθούν και άλλα, τα οποία επίσης ήταν αρχικά κινητά, στη συνέχεια κατέστησαν προσαρτήματα αλλά που ο ενοικιαστής δικαιούται να αφαιρέσει. Αποκτά λοιπόν ιδιαίτερη σημασία η κατάταξη ενός αντικειμένου σε μία από τις προαναφερθείσες κατηγορίες. Το τεστ που εφαρμόζεται, περιγράφεται στην παράγραφο 174 [10] του ιδίου συγγράμματος. Λαμβάνεται υπόψην ο τρόπος και η έκταση της σύνδεσης ή προσάρτησης του αντικειμένου στην ακίνητη ιδιοκτησία και ιδιαίτερα, εάν υπάρχει η δυνατότητα αφαίρεσης του χωρίς να προκληθεί ζημία στο αντικείμενο ή το υποστατικό και επίσης, ο σκοπός της προσάρτησης, δηλαδή εάν ήταν για τη μόνιμη και σημαντική βελτίωση του υποστατικού ή απλά για προσωρινή χρήση ή για την πλέον ολοκληρωμένη απόλαυση και χρήση του αντικειμένου ως κινητό αντικείμενο. Όπου ένα πράγμα είναι προσαρτημένο στη γη ή στο υποστατικό, μόνο με το βάρος του, ως γενικός κανόνας θεωρείται ως κινητό αντικείμενο και όχι μέρος της γης, εκτός εάν υπάρχουν ενδείξεις περί του αντιθέτου. Το βάρος απόδειξης ότι υπήρχε τέτοια πρόθεση, φέρει το πρόσωπο που υποστηρίζει ότι το αντικείμενο έχει καταστεί προσάρτημα. Στην περίπτωση που υπάρχει κάποια σύνδεση με το υποστατικό, θεωρείται προσάρτημα, εκτός εάν οι περιστάσεις υποδηλούν ότι η πρόθεση ήταν να παραμείνει κινητό και το βάρος απόδειξης φέρει το πρόσωπο που υποστηρίζει ότι το αντικείμενο εξακολουθεί να είναι κινητό. Στα πιο πάνω εφαρμόζονται εξαιρέσεις, αλλά ο γενικός κανόνας είναι ως αναφέρεται. Σχετική είναι και η παράγραφος 175 του συγγράμματος Halsbury's, όπου υπογραμμίζεται η σημασία της πρόθεσης των μερών και, μεταξύ άλλων, καταγράφονται τα ακόλουθα: "Mode of annexation. ... If the article cannot be removed without great damage to the land or building, there is a strong presumption that it was intended to form party of the realty. This applies also where the article, even though removable by digging, has become in fact a part of the land, such as an advertisement hoarding fixed to the soil in a substantial manner. The attachment is often such that, although the article is firmly affixed, it can be removed without general damage to the land or building, and therefore may not be a fixture, as, for example, where a greenhouse is fastened by mortar on walls built to support it, or a gas-engine is fastened by bolts and screws to iron plates embedded in concrete, or a boiler is fixed in brickwork or is bolted to a wooden framework embedded in mortar laid on brickwork, or looms in a cotton mill are fastened by nails through the loom feet to wooden plugs, or to beams, in the floor, or machinery fastened to buildings by bolts and nuts, or a threshing machine is fixed by bolts and screws to posts let into the ground, or machinery is fastened by bolts and nuts to concrete beds and worked by power transmitted from an engine by shafts, wheels, and gearing. Whether or not an article has become a fixture or part of the land is ultimately a question of intention, and therefore in one case turn-up seats screwed to the floor of a hall used as a cinema were held to be part of the land because they were intended to be used as part of the permanent equipment of the building, whereas in another case similar seats were held not to be fixtures as they were there for a temporary purpose only." [δική μου υπογράμμιση] Πέραν από την πρόθεση που είναι σημαντική για σκοπούς της διαφοροποίησης μεταξύ προσαρτημάτων και κινητών αντικειμένων, λαμβάνεται υπόψην και ο σκοπός της προσάρτησης του πράγματος στη γη ή το ακίνητο. Βλέπετε σχετικά την παράγραφο 176 του συγγράμματος Halsbury's [11]. Όπου αντικείμενο προορίζεται να παραμείνει στο υποστατικό για την περίοδο της ενοικίασης, για το σκοπό της πιο αποτελεσματικής χρήσης του υποστατικού, αυτό θεωρείται προσάρτημα, παρόλο που ο άμεσος λόγος της προσάρτησης του είναι η σταθεροποίηση του και η ευκολότερη χρήση του. Έτσι, αντικείμενα που στερεώνονται στο υποστατικό με τον τρόπο που περιγράφεται και που δυνατόν να αφαιρεθούν χωρίς ουσιαστική ζημιά στα ίδια ή στο υποστατικό, εάν είναι απαραίτητα για τη χρήση του υποστατικού, θα θεωρηθούν ως προσαρτήματα. Ο γενικός κανόνας, όπως ήδη ανέφερα, είναι ότι, αντικείμενα που θεωρούνται κινητά, εάν στερεωθούν στη γη ή στο ακίνητο, μετατρέπονται σε προσαρτήματα. Αυτός ο κανόνας, δεν εφαρμόζεται με την ίδια αυστηρότητα στη σχέση μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή, αναφορικά με αντικείμενα που εγκαταστάθηκαν από τον ενοικιαστή και κατέστησαν προσαρτήματα, για το σκοπό της επιχείρησης του ή ως διακοσμητικά στοιχεία και τα οποία αναγνωρίζονται ως 'tenant's fixtures': "The general rule that chattels, once annexed to the land, become part of the property demised and therefore cannot properly be removed by the tenant has been relaxed to some extent as between landlord and tenant. Where an article has been attached to the demised premises by the tenant so as to become a fixture, if it has been affixed for the purposes of trade or ornament, the tenant is entitled, in the absence of agreement to the contrary, to sever the article from the premises and to remove it." (παράγραφος 178 - δική μου υπογράμμιση). Ο σκοπός της προσάρτησης λαμβάνεται υπόψην τόσον για να αποφασιστεί κατά πόσον ένα αντικείμενο είναι προσάρτημα ή κινητό, όσο και για να αποφασιστεί κατά πόσον συνιστά 'tenant's fixture'. Όμως, πρέπει να επιδεικνύεται προσοχή, εφόσον το ερώτημα εάν ένα αντικείμενο έχει καταστεί μέρος της γης ή του οικοδομήματος, είναι ξεχωριστό από το ερώτημα κατά πόσον ο ενοικιαστής έχει το δικαίωμα να το αφαιρέσει (βλέπετε Elitestone Ltd. v. Morris [1997) 1 All ER 513 στη σελίδα 522). Σχετική είναι και η παράγραφος 179 του Τόμου 27

(1)του συγγράμματος Halsbury's). Σχετικά με τα διακοσμητικά στοιχεία (ornamental fixtures [12]), αυτά είναι αφαιρετέα από τον ενοικιαστή, νοουμένου ότι δύνανται να αποσπαστούν από τη γη ή το ακίνητο χωρίς ανεπανόρθωτη ζημιά και εφόσον δεν υπάρχει πρόνοια περί του αντιθέτου στο ενοικιαστήριο έγγραφο. Παραδείγματα τέτοιων διακοσμητικών στοιχείων δίδονται στις υποσημειώσεις της παραγράφου 180. Όπου ένα αντικείμενο δυνατόν να αφαιρεθεί χωρίς να προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στο ενοικιαζόμενο ακίνητο, ούτε ο τρόπος, ούτε ο βαθμός προσάρτησης, ούτε ακόμα το ύψος της ζημιάς που θα προκαλείτο είτε στο αντικείμενο είτε στο ενοικιαζόμενο ακίνητο από την αφαίρεση, επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο το δικαίωμα του ενοικιαστή να το αφαιρέσει, εκτός στο βαθμό που υποδηλούν την πρόθεση με την οποία ο ενοικιαστής στερέωσε το αντικείμενο στο ενοικιαζόμενο υποστατικό. Η γενική πρακτική είναι ότι ο ενοικιαστής ευθύνεται για την αποκατάσταση της ζημιάς που προκαλείται από την αφαίρεση, αλλά, όπου η αφαίρεση προκαλεί ζημιά στην τοιχοποιία, δεν είναι απαραίτητο όπως η αποκατάσταση γίνει σε βαθμό τέλειο ωσάν το αντικείμενο να είχε παραμείνει, αλλά είναι αρκετό να γίνει σε βαθμό που θα είναι πλέον χρήσιμο για τον ιδιοκτήτη ή τον επόμενο ενοικιαστή (Foley v. Addenbrooke

(1844)13 M & W 174 στη σελίδα 196). Αφού έχει ξεκαθαρίσει το είδος του πράγματος, η πρόθεση του ενοικιαστή όταν το εγκατέστησε, η μέθοδος και ο βαθμός εγκατάστασης ή προσάρτησης, η δυνατότητα αφαίρεσης του και η ζημιά που δυνατόν να προκληθεί, γεννάται το ερώτημα: πότε μπορεί και πρέπει ο ενοικιαστής να αφαιρέσει τα αντικείμενα του, είτε chattels είτε tenant's fixtures; Βλέπετε σχετικά την παράγραφο 182 του συγγράμματος Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 27

(1): "Time for removal. Where fixtures are removable by a tenant, the general rule is that he is entitled to exercise this right only during the term and, if he omits to do so, the fixtures become the reversioner's absolute property. If, however, the tenant remains in possession after the term in such circumstances that he is entitled still to consider himself as tenant, his right to remove fixtures continues as long as this state of things last 3. Thus, where the tenant takes a new lease from his landlord thereby effecting a surrender by operation of law of his existing tenancy, the tenant's right to remove tenant's fixtures nevertheless continues. If he is a tenant holding on an uncertain tenancy, his right to remove fixtures continues for such a time as is reasonable to enable him to remove the fixtures after the determination of his tenancy. The general rule applies in whatever manner the term comes to an end, whether by effluxion of time or by surrender or forfeiture, but in a case of surrender or forfeiture a third person, such as a mortgagee of the fixtures from the tenant, is entitled to a reasonable time within which to remove them. A tenant who is entitled to remove fixtures under the stipulations of the lease may remove them within a reasonable time after the determination of the term but he has an obligation to make good damage caused by their installation and removal." [δική μου υπογράμμιση] Στην υποσημείωση 3, αναφέρεται υποβοηθητικά, ότι: "There is authority that the tenant's right to remove fixtures continues so long as he retains possession: Penton v. Robart

(1801)2 East 88 at 90-91 (tenant held entitled to remove fixtures after the expiration of the term and judgment for possession had been obtained as they were removed when the tenant 'was in fact still in possession of the premises'). Penton v. Robart supra has, however, been doubted and distinguished (see Weeton v. Woodcock supra; Leader v. Homewood supra; and Barff v. Probyn

(1895)64 LJQB 557) and expressly dissented from (see Deeble v. McMullen

(1857)8 Ir CLR 355); but it was referred to with approval in New Zealand Government Property Corpn v. HM and S Ltd supra. It seems that a tenant at sufferance may be entitled to remove fixtures: Barff v. Probyn supra. Where possession proceedings are compromised between the parties, the effect of which is to postpone the date on which the tenant is to deliver up possession of the premises, the question whether the tenant is entitled to remove fixtures in the interim depends upon the construction of the compromise agreement: see Fitzherbert v. Shaw

(1789)1 Hy Bl 258, followed in Heap v. Barton

(1852)12 CB 274." [δική μου υπογράμμιση] Λαμβάνεται πάντοτε υπόψην ότι το δικαίωμα του ενοικιαστή, όπως περιγράφεται πιο πάνω, να αφαιρέσει εμπορικά και άλλα προσαρτήματα, από το υποστατικό, υπόκειται στους όρους του συμβολαίου μεταξύ του ενοικιαστή και του ιδιοκτήτη (βλέπετε παράγραφος 185 [13] ). Με τη διαφοροποίηση μεταξύ επίπλων και προσαρτημάτων, ασχολείται και το σύγγραμμα Megarry's The Rent Acts, 10η έκδοση, Τόμος 1, στις σελίδες 143 και 144[14], με αναφορά στις Αγγλικές νομοθεσίες Furnished Houses (Rent Control) Act 1946 και Rent and Mortgage Interest Restrictions Act

1. Το σύγγραμμα πραγματεύεται την περίπτωση ενοικίασης επιπλωμένης οικίας, υπό το φως των δύο προαναφερθέντων νομοθεσιών και τα όσα καταγράφονται πρέπει να διαβάζονται μ' αυτό το πρίσμα. Περαιτέρω, γίνεται αναφορά στην υποτίμηση της αξίας των επίπλων, στη σελίδα 150 και στην ημερομηνία που λαμβάνεται υπόψην για να υπολογιστεί η αξία τους για σκοπούς όμως προσδιορισμού του συνολικού ποσού ενοικίου για επιπλωμένη οικία, που είναι η αρχή της ενοικίασης (στην ίδια σελίδα). Κρίση: Αποτελεί κοινό έδαφος ότι η κατοχή του επίδικου υποστατικού έχει παραδοθεί στον ιδιοκτήτη, ότι υπάρχει χρέος το οποίο απορρέει από την απόφαση του Δικαστηρίου εναντίον και των τριών Καθ' ων η Αίτηση, ότι στο επίδικο παρέμεινε περιουσία της Καθ' ης η Αίτηση 1 και/ή των Καθ' ων η Αίτηση 2 και/ή 3, ότι η περιουσία αυτή πιθανόν και δυνατόν να αποτελεί κινητό περιουσιακό στοιχείο, ότι η περιουσία αυτή δυνατόν να έχει αξία ικανή για να εξοφλήσει ή μειώσει το εξ' αποφάσεως χρέος των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και
2. Οι Αιτητές δήλωσαν ότι είναι διατεθειμένοι να παράσχουν πρόσβαση προς τους Καθ' ων η Αίτηση στο επίδικο υποστατικό, ώστε οι τελευταίοι να αφαιρέσουν και παραλάβουν τα εν λόγω κινητά περιουσιακά στοιχεία. Το Δικαστήριο κρίνει ως ορθό και δίκαιο όπως παρασχεθεί στους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, χρόνος 90 ημερών από σήμερα, ώστε, σε συνεννόηση με τους Αιτητές, εισέλθουν στο επίδικο υποστατικό και αφαιρέσουν τα οποιαδήποτε κινητά περιουσιακά στοιχεία τα οποία ανήκουν στους ιδίους και/ή στην Καθ' ης η Αίτηση 1, χωρίς να προκαλέσουν ζημιά στο επίδικο υποστατικό και καθοδηγούμενοι από την πιο πάνω νομική ανάλυση. Μετά την παρέλευση 90 ημερών από σήμερα, το Δικαστήριο θα προχωρήσει με την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας επί της ουσίας της υπό εξέταση αίτησης έρευνας και θα ακούσει οτιδήποτε άλλο τυχόν επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του οι ευπαίδευτοι συνήγοροι. Απόφαση: Η αίτηση ορίζεται για συνέχιση της ακροαματικής διαδικασίας, την 8.4.2021 και ώραν 9.00 π.μ. Οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, να είναι παρόντες στο Δικαστήριο. Τα μέχρι σήμερα έξοδα, στην πορεία της αιτήσεως. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «Το Δικαστήριο ή ο Πρόεδρος μπορεί να επιτρέψει την υποβολή προφορικής αιτήσεως για οποιαδήποτε ενδιάμεσα θέματα δεδομένου ότι δίδεται λογική ευκαιρία για απάντηση στην άλλη πλευρά.» [2] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [3] "
3. Meaning of 'ownership'. Ownership consists of innumerable rights over property, for example the rights of exclusive enjoyment, of destruction, alteration and alienation, and of maintaining and recovering possession of the property from all other persons. Those rights are conceived not as separately existing, but as merged in one general right of ownership." [4] "
4. Physical and legal possession distinguished. 'Possession' is a word of ambiguous meaning, and its legal senses do not coincide with the popular sense. Its meaning depends upon the context which it is used. In English law it may be treated not merely as physical condition protected by ownership, but as a right in itself. The word 'possession' may mean effective, physical or manual control, or occupation, evidenced by some outward act, sometimes called de facto possession or detention as distinct from a legal right to possession. This is a question of fact rather than of law. 'Possession' may mean legal possession: that possession which is recognised and protected as such by law. The elements normally characteristic of legal possession are an intention of possessing together with that amount of occupation or control of the entire subject matter of which it is practically capable and which is sufficient for practical purposes to exclude stranger from interfering. Thus, legal possession may exist without de facto possession, and de facto possession is not always regarded as possession in law. A person who, although having no de facto possession, is deemed to have possession in law is sometimes said to have constructive possession." [5] "
5. Right to possession. The word 'possession' is sometimes used inaccurately as synonymous with the right to possession. This right to possess is a normal incident of ownership, but an owner's right to possess may be temporarily suspended, as, for example, where he has bailed the goods to a bailee for a term, and, conversely, the right to possess may exist temporarily in one who is not the owner, for example a bailee. Moreover, a right to possess may be subject to the superior right of one who has a better title. For example, a finder's right to possess does not avail against that of the true owner." [6] "
6. Voluntary loss of possession. Physical or de facto possession may be lost by discontinuance of physical control in various ways, but the loss of physical control does not necessarily involve loss of legal possession, and a person entitled to immediate possession who has temporarily parted with de facto possession has the rights and remedies of a de facto possessor. Loss of possession may also be occasioned by destruction or extinction of the chattel in fact or in law. Loss of possession obviously results from a transfer or delivery of the chattel to another. Abandonment of goods takes place when possession of them is quitted voluntarily without any intention of transferring them to another. A buried coffin is not regarded as abandoned, but remains in the possession of the deceased person's representatives or in that of the person who buried the deceased. Similarly, the internment of animals does not imply abandonment. The possession of a person who has wilfully abandoned a thing does not necessarily render him liable for any damage subsequently caused by the thing abandoned." [δική μου υπογράμμιση] [7] "
7. Effect of delivery. Delivery is the voluntary transfer of the possession of goods to another. Where a movable object is delivered to a person with intent to transfer ownership, for example in the case of gifts or sales, the property in the goods is transferred. A change of possession does not, however, necessarily involve a change of ownership. As the article may be transferred for a limited purpose only, as in the case of bailments. Furthermore, delivery of a chattel by an employer into the custody of his employee does not, unless it be shown that this was the intention, give the employee even possession in law; but, where delivery is made by a third person to an employee on behalf of his employer, the employee acquires possession in law as a bailee." [8] "
8. Possession by owner. An owner of goods enjoying the full rights of ownership has de facto possession, or use and enjoyment. Conversely, possession is prima facie evidence of title. The right to have legal and de fact possession is a normal but not necessary incident of ownership. Such a right may exist, with or apart from, de facto or legal possession, and in different person at the same time in virtue of different proprietary rights. Thus, when an owner has been wrongfully dispossessed of his goods, by theft, or has lost them, he retains the right to possess them; but, where he has bailed them for a term or by way of pledge, this right is temporarily suspended. Similarly, an executor immediately on the testator's death and before probate has constructive possession of the testator's goods. Where de facto possession is undetermined, as, for example, where it is equally consistent with the facts that possession may be in one person or another, legal possession attaches to the right to possess." [9] "
9. Change of possession. Loss of possession of chattels may result in loss of ownership, owning to the practical difficulty of following up the ownership of movables. If proceedings can effectively be brought, a judgment or order for the delivery of goods or payment of their assessed value may be enforced by process of execution. Ownership also follows possession, if acquired in good faith and for value, in the case of current coin and negotiable instruments. However, in the case of stolen goods, unless sold in market overt or, in some cases, dealt with outside the jurisdiction, the ownership remains in the true owner, and, where the goods have been sold in market overt to a purchaser in good faith, the property may be restored to the true owner if and when the thief is prosecuted to conviction." [10] "
10. Test to determine what are fixtures. Whether an object that has been brought onto the land has been affixed to the premises so as to become a fixture (or a permanent part of the land) is a question of fact which principally depends first on the mode and extent of the annexation, and especially on whether the object can easily be removed without injury to itself or to the premises and secondly on the purpose of the annexation, that is to say, whether it was for the permanent and substantial improvement of the premises or merely for a temporary purpose or for the more complete enjoyment and use of the object as a chattel. The mode of annexation is, therefore, only one of the circumstances to be considered, and may not be the most importation consideration. An object which is attached to the premises only by its own weight will not general be regarded as a fixture (or part and parcel of the land), unless circumstances show that it was intended to become part of the premises, and the onus of proving that there was such an intention rests on the party asserting that the object has become a fixture or part of the land. If, however, an object is to some extent attached to the premises, it will be considered to be a fixture or part of the land unless the circumstances show that it was intended all along to remain a chattel, and in such a case the onus is on the party asserting that it is still a chattel." [δική μου υπογράμμιση] [11] "
11. Purpose of annexation. Although the immediate reason for fastening an article, such as a loom, may be only to steady it and make it more convenient for use, the article will be deemed to be a fixture if it is intended that it is to remain on the premises for the remainder of the term as a means of more effectually enjoying the use of the premises. If there is such an intention, the article will be treated as permanently attached to the premises even though it is capable of being moved from one part of the premises and fastened in another. Hence articles and machinery necessary for the use of land as agricultural land, or premises as a factory, and attached to it in the manner already described, may be fixtures notwithstanding that they could be removed without substantial damage to the land or premises." [12] "
12. Ornamental fixtures. Objects which have been fixed to the freehold by way of ornament or for domestic convenience and utility have from the earliest times been removable by the tenant provided that the lease does not provide to the contrary and that they are capable of being severed without irreparable injury to the land. Articles which form an essential part of a house at the time of its construction may not be removed, and it is doubtful whether such articles may properly be called fixtures of any description. Skylights are not fixtures but form part of the roof. The removal of certain fixtures may require listed building consent." [13] "
13. Contract to leave fixtures. The tenant's right to remove trade or other fixtures is subject to the terms of the contract between the landlord and himself, and will be lost if he has covenanted to yield up the demised premises with the fixtures in such language as to make it imperative to construe 'fixtures' as including fixtures removable by a tenant.... For the lease to take away a tenant's ordinary legal right to remove 'tenant's fixtures', the intention to this effect must, however, be clearly expressed so that it is not sufficient to deprive the tenant of this right that the tenant had installed the relevant item pursuant to a contractual obligation to do so." [14] "(b) Fixtures. ....Further, nothing is 'furniture' if on detachment it would become 'so altered as to lose the utility it preciously possessed,' e.g., a table fixed to the wall and depending for support on a wall bracket. Articles attached to the fabric of the dwelling-house which would otherwise be furniture must be regarded as part of the premises (and so not furniture) 'if they cannot be detached without appreciable damage to or alteration of the fabric or themselves. (c) Articles excluded. 'Furniture' thus does not include the following: wainscoting; modern fitted baths (as opposed to the old-fashioned bath-tub); electric immersion water heaters and electric panel fires; most built-in wardrobes, cupboards or corner seats, and heavy cellar-lids; cupboards under the stairs, or closets, built-in kitchen cabinets; slow combustion cookers; and Ascot water heaters, at any rate when they merely form part of the ordinary equipment of the flat concerned. (d) Articles included. On the other hand, 'furniture' has been held to include not only articles such as pianos, wardrobes, sofas, dining tables, carpets, curtains, door mats, kerbs and ironing boards, but also refrigerators attached only be an electric plug, electric fires attached only by an electric plug, electric cookers, gas fires, detachable linoleum and rubber floor coverings, pictures, medicine chests and mirrors, and bedding, crockery and kitchen utensils. The position of gas cookers is doubtful: some decisions include them as 'furniture' and others exclude them." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο