Μαρίας Κωνσταντίνου ν. A. Vassiades Estate Limited κ.α., Αίτηση Αρ.: Ε87/18, 10/9/2020

(2), Δ.63, Δ.64, στο κοινοδίκαιο, στην νομολογία, στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «1. Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντινομική και/ή δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτουν οι θεσμοί Πολιτικής δικονομίας αλλά αν και η νομολογία για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή αιτούμενη θεραπεία είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. 2. Η παρούσα Αίτηση είναι ελαττωματική και/ή αντινομική και/ή πάσχει καθ'ότι αυτή έχει καταχωρηθεί εκπρόθεσμα και εκτός του χρόνου που θέτουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. 3. Με την υπό κρίση αίτηση, γίνεται προσπάθεια κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας και/ή ο Αιτητής Καθ' ου η Αίτηση 2 στην κυρίως υπόθεση δεν παρουσιάζει καμία δικαιολογία και/ή ικανοποιητική δικαιολογία που να εξηγεί τον χρόνο που αποφάσισε να προχωρήσει στην παρούσα Αίτηση. 4. Η σκοπούμενη Αίτηση δημιουργεί παρέκκλιση από τα θέσμια και αναιρεί το σκοπό της δίκαιης δίκης κατά τρόπο που αντιστρατεύεται την διασφάλιση της δίκαιης δίκης αφήνοντας εκτεθειμένα τα συμφέροντα και/ή την προστασία των συμφερόντων της Καθ' ου η Αίτηση / Αιτήτριας στην κυρίως υπόθεση Μαρίας Κωνσταντίνου κατά τρόπο που να μην διασφαλίζεται η απρόσκοπτη και αποτελεσματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης. 5. Η παρούσα αίτηση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας (abuse of process) για τον λόγο ότι προκαλεί άδικα την Καθ' ης η Αίτηση / Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση και/ή διότι τείνει να επηρεάσει δυσμενώς τα συμφέροντα της καθ' ης η Αίτηση Μαρίας Κωνσταντίνου, δημιουργώντας σύγχυση στην διαδικασία.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στη συνημμένη ένορκο δήλωση της κας. Μαρίας Κωνσταντίνου, από τη Λευκωσία κα στα γεγονότα και στο φάκελο της δικογραφίας της κυρίως Αίτησης. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι είναι η Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα. Διαφωνεί και απορρίπτει την υπό εξέταση αίτηση και την ένορκο δήλωση που τη συνοδεύει. Η κα. Κωνσταντίνου ισχυρίζεται ότι, όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης, η κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας στις 26.7.2018 και στις 6.11.2018 καταχωρήθηκε Απάντηση και Ανταξίωση από τον Καθ' ου η Αίτηση 3. Απάντηση του Καθ' ου η Αίτηση 2 καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο και δόθηκε αντίγραφο στους τότε δικηγόρους της Αιτήτριας, άνευ ημερομηνίας. Στις 26.2.2019, καταχωρήθηκε εκ μέρους της, Ανταπάντηση στην Απάντηση και Απάντηση στην Ανταξίωση του Καθ' ου η Αίτηση 3, καθώς επίσης Ανταπάντηση στην Απάντηση του Καθ' ου η Αίτηση 2. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δεν καταχώρησαν Απάντηση μέχρι σήμερα. Περί τα τέλη Ιουνίου 2019, η Αιτήτρια ειδοποιήθηκε από τον τότε δικηγόρο της, ότι δεν επιθυμούσε να την εκπροσωπήσει περαιτέρω στην παρούσα υπόθεση και της ζήτησε να παραλάβει το φάκελο της υπόθεσης, χωρίς να την ενημερώσει ότι τα δικόγραφα για τους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 είχαν συμπληρωθεί από τις 26.2.2019. Όταν πήρε τον φάκελο της υπόθεσης στους νέους δικηγόρους της στις 18.9.2019 και κατόπιν μελέτης του φακέλου της υπόθεσης, την πληροφόρησαν ότι θα έπρεπε να καταχωρηθεί Κλήση για Οδηγίες εντός 90 ημερών από τη συμπλήρωση των δικογράφων και θα έπρεπε να καταχωρηθεί επειγόντως αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες. Η ενόρκως δηλούσα υποστηρίζει ότι δεν υπήρχε πρόθεση, ούτε αδιαφορία εκ μέρους της, για μη προώθηση της υπόθεσης της, αφού ήδη είχε προσφύγει στο Δικαστήριο και είχε εξασφαλίσει προσωρινά Διατάγματα εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3, τα οποία οριστικοποιήθηκαν στις 5.11.2018 και αποτελούν μέρος της αιτούμενης θεραπείας. Λαμβάνει νομική συμβουλή ότι, όταν η δικογραφία θεωρείται ότι έχει κλείσει, ο Ενάγων υποχρεούται εντός 90 ημερών να εκδώσει σχετική Κλήση για Οδηγίες και σε περίπτωση που παραλείψει, ο Εναγόμενος δύναται εντός περαιτέρω 15 ημερών, να αιτηθεί την απόρριψη της Αγωγής και το Δικαστήριο δύναται, επιλαμβανόμενο τέτοιας αίτησης, είτε να απορρίψει την Αγωγή με τέτοιους όρους όπως ήθελε κρίνει δίκαιο, είτε να θεωρήσει την αίτηση ως Κλήση για Οδηγίες, δυνάμει της Διαταγής 30. Νοείται ότι σε περίπτωση που παρέλθουν άπρακτες οι παραπάνω προθεσμίες, η Αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και το Πρωτοκολλητείο θα θέτει το φάκελο της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου το συντομότερο δυνατό προς απόρριψη της, με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα. Στην προκειμένη περίπτωση, καμία πρόνοια της Δ.30 θ.1 ακολουθήθηκε από κανένα παράγοντα της δίκης. Η Κλήση για Οδηγίες σε σχέση με την Αιτήτρια, θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί 90 ημέρες από την μέρα που έκλεισαν τα δικόγραφα, ήτοι μέχρι τις 25.5.2019. Από αβλεψία και λάθος δεν καταχωρήθηκε Κλήση για Οδηγίες. Η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση παρέλειψε να λάβει τα διαβήματα που προνοούνται στη Δ.30 θ.1, ήτοι να αιτηθούν εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας των 15 ημερών, την απόρριψη της Αίτησης. Το Πρωτοκολλητείο ουδέποτε έθεσε την υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου για απόρριψη. Περαιτέρω τυχόν απόρριψη της παρούσας Αίτησης, θα συμπαρασύρει και τα οριστικοποιηθέντα Διατάγματα του Δικαστηρίου που εκδόθηκαν εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3. Σύμφωνα με το θεσμό 2(β) της Δ.30, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να παρατείνει τις πιο πάνω προθεσμίες εκεί όπου φαίνεται ότι υπήρχε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης μ' αυτές ή άλλος καλός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράταση τους. Στην προκειμένη περίπτωση, υπάρχει καλός λόγος για παράταση του χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες. Η παρατυπία και παράλειψη της πλευράς της Αιτήτριας να καταχωρήσει Κλήση για Οδηγίες, αφορά καλόπιστο λάθος, ενόψει του ότι διέλαβε της προσοχής των τότε συνηγόρων της Αιτήτριας και παρέλειψαν να την καταχωρήσουν ή να αιτηθούν προγενέστερα την παράταση του χρόνου καταχώρησης της, λόγω αβλεψίας και λάθους. Παρά την παράλειψη αυτή, η πλευρά της Αιτήτριας, ουδόλως επέδειξε αδιαφορία για την πορεία της υπόθεσης, ενώ η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση, δια της στάσης και της δικονομικής τους συμπεριφοράς, απεμπόλησαν το δικαίωμα τους να αιτηθούν την απόρριψη της Αγωγής, βασιζόμενοι στη Δ.30. Η κα. Κωνσταντίνου λέγει ότι, ενόψει της μη απόρριψης και μη εγκατάλειψης, η τυπική παρατυπία και παράβλεψη καταχώρησης Κλήσεως για Οδηγίες, ήταν και είναι θεραπεύσιμη και ως εκ τούτου, καταχωρήθηκε η αίτηση ημερομηνίας 19.9.2019 για να δοθεί άδεια παράτασης χρόνου καταχώρησης, ώστε να υπάρχει τυπική συμμόρφωση με τη Δ.30. Σκοπός της τροποποίησης της Δ.30 και ήταν η ταχεία εκδίκαση των υποθέσεων και η μείωση των εξόδων. Το πνεύμα τροποποίησης της Δ.30 δεν ήταν τιμωρητικής φύσεως, με την απόρριψη των Αγωγών για τυπικούς λόγους, αλλά η ρύθμιση και ο έλεγχος της ορθής τροχοδρόμησης των υποθέσεων, η αποφυγή αχρείαστων καθυστερήσεων, η μείωση των εξόδων και ο καλύτερος έλεγχος των διαδικασιών από τα Δικαστήρια. Τυχόν απόρριψη της αίτησης για παράταση χρόνου, θα σήμαινε την απόρριψη της Αίτησης σ' εκείνο το στάδιο και αυτό θα ήταν ενάντια στο πνεύμα θέσπισης της Διαταγής, δηλαδή της ταχείας εκδίκασης των υποθέσεων και της μείωσης των εξόδων. Σε περιπτώσεις όπου η Αγωγή συνεχίζει να βρίσκεται εν ζωή, πλην όμως δεν υπήρξε καταχώρηση Κλήσεως για Οδηγίες, είτε λόγω λάθους, είτε λόγω αβλεψίας, είθισται να παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης, ακόμη και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο, ώστε να υπάρχει τυπική συμμόρφωση με την τροποποιημένη Δ.30 και προς την προάσπιση των συμφερόντων της Δικαιοσύνης. Το ότι πρόκειται για καλόπιστο λάθος, το οποίο φαίνεται διέλαθε της προσοχής όλων των παραγόντων της δίκης, προκύπτει και από το ότι ουδείς ήγειρε ζήτημα μη συμμόρφωσης πριν τις 19.9.2019, δηλαδή πριν την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης για παράταση χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι, όλα τα πιο πάνω, σε συνδυασμό με τη φύση της απαίτησης στην κυρίως Αίτηση, καθώς επίσης και τα Διατάγματα που εξασφάλισε εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3 και ότι καμία ζημιά α υποστεί η πλευρά του η οποία δεν μπορεί να θεραπευθεί με την κατάλληλη διαταγή ως προς τα έξοδα, συνιστούν «καλό λόγο» και δικαιολογούσαν και εξακολουθούν να δικαιολογούν, την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της χορήγησης παράτασης για συμμόρφωση με τις προθεσμίες του θεσμού 1(α) της νέας Δ.30. Τέλος, η Αιτήτρια δεν είναι μέρος της διαδικασίας στην Αγωγή υπ' αρ. 1949/2018. Ιστορικό: Δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 26.7.2018 και μ' αυτήν η Αιτήτρια εξαιτείται ως ακολούθως: «1. Απόφαση και/ή Διάταγμα και/ή Δήλωση ότι η Αιτούσα είναι ενοικιαστής και/ή έχει δικαίωμα στην κατοχή και/ή φύλαξη και/ή φροντίδα και/ή χρήση και/ή νομή και/ή επικαρπία και/ή εκμετάλλευση και/ή ειρηνική απόλαυση και/ή ελεύθερη και ανενόχλητη χρήση του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων. 2. Απόφαση και/ή Διάταγμα και/ή Δήλωση που να απαγορεύει και/ή εμποδίζει τους Καθ' ων η αίτηση, περιλαμβανομένων υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων και/ή προσκεκλημένων τους, να εισέρχονται και/ή επεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπον και/ή παρανόμως επί του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων και/ή να επιτρέψουν και/ή να μην παρεμποδίζουν την ειρηνική απόλαυση και/ή ελεύθερη και ανενόχλητη χρήση του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων από τους Αιτούντες. 3. Απόφαση και/ή Διάταγμα και/ή Δήλωση το οποίο να διατάσσει τους Καθ' ων η αίτηση, περιλαμβανομένων υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων και/ή προσκεκλημένων τους, να παραδώσουν στους Αιτούντες κενή και ελευθέρα κατοχή του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων. 4. Ειδικές αποζημιώσεις για ενδιάμεση οφέλη και/ή ενοίκιο και/ή απώλεια χρήσεως και/ή παράνομη επέμβαση που έκαναν οι Καθ' ων η αίτηση, περιλαμβανομένων υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων και/ή προσκεκλημένων τους, επί του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων για ποσό €1600,00 μηνιαίως μέχρι παραδόσεως στους Αιτούντες ελευθέρας και κενής κατοχής του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων. 5. Ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές και/ή παράνομη επέμβαση που έκαναν οι Καθ' ων η αίτηση, περιλαμβανομένων υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων και/ή προσκεκλημένων τους, επί του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων για ποσόν €100.000,00 μέχρι παραδόσεως στους Αιτούντες ελευθέρας και κενής κατοχής του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων. 6. Γενικές και/ή τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης και/ή παράνομη επέμβαση επί του μίσθιου και/ή των κοινοχρήστων χώρων. 7. Περαιτέρω και/ή άλλη διαταγή και/ή θεραπεία. 8. Νόμιμο τόκο. 9. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι είναι κάτοχος και/ή είναι δικαιούμενη στην κατοχή και/ή χρήση και/ή εκμετάλλευση του υποστατικού και/ή καταστήματος και/ή κομμωτήριο και/ή ινστιτούτο αισθητικής ευρισκομένου επί της οδού Ναβαρίνου 10, κατάστημα Β & Γ, Άγιος Ανδρέας, 1100 Λευκωσία, Τεμάχιο 390, Φύλλο 21-ΧΧΙ Σχέδιο 450620, το οποίο αποτελεί μέρος κτιρίου που συμπληρώθηκε περί το 1963 και ευρίσκεται εντός ελεγχόμενης περιοχής. Το μίσθιο ανήκει στην Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρεία, η οποία είναι υπό διαχείριση από το 2010 και ο τελευταίος Διαχειριστής είναι ο Καθ' ου η Αίτηση 2. Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 έλαβε παράνομα την κατοχή του μίσθιου περί τα τέλη Ιουνίου 2018. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δεν έχουν καταχωρίσει Απάντηση. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 καταχώρισε Απάντηση την 15.10.2018 και μ' αυτή, μεταξύ άλλων, εγείρει τις ακόλουθες προδικαστικές ενστάσεις: «1. Ο Καθ' ου η αίτηση 2 εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεως δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπό τον ως αριθμό και τίτλο αίτηση καθότι η αιτήτρια δεν είναι θέσμια ενοικιαστής του επίδικου υποστατικού. Ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι από την 3/12/2010 και μέχρι σήμερα είναι ο παραλήπτης και διαχειριστής της περιουσίας της Καθ' ης η Αίτηση 1. Ως εκ τούτου, η δήθεν συμφωνία μεταξύ της αιτήτριας και του κ. Ρολάνδου Χαραλάμπους, η οποία έγινε περί τον Απρίλιο του 2013, με την οποία τερμάτισαν την συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 20/1/2008 με αποτέλεσμα να καταστεί η αιτήτρια θέσμια ενοικιαστής, είναι παράνομη ή/και άκυρη ή/και άνευ οποιασδήποτε νομικής ισχύος. 2. Ο Καθ' ου η αίτηση 2 εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεως δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσσει την υπό τον ως αν αριθμό και τίτλο αίτηση καθότι τα δικογραφημένα γεγονότα αφορούν διαφορές μεταξύ της αιτήτριας και του καθ' ου η αίτηση 3 οι οποίοι ουδεμία συμβατική σχέση έχουν μεταξύ τους. 3. Ο Καθ' ου η αίτηση 2 εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση εναντίον του είναι καταχρηστική ή/και ανεδαφική ή/και αβάσιμη ή/και είναι δέον να διαγραφεί αφού δεν αποκαλύπτει οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του.» Η Αιτήτρια καταχώρησε Ανταπάντηση στην Απάντηση του Καθ' ου η Αίτηση 2, την 26.2.2019. Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 καταχώρησε Απάντηση και Ανταξίωση την 6.11.2018, με την οποία, μεταξύ άλλων, εγείρει τις ακόλουθες προδικαστικές ενστάσεις: «(

1. i)Το παρών Δικαστήριο στερείται Δικαιοδοσίας για εκδίκαση της παρούσας Αίτηση και/ή το Δικαστήριο στερείται δυνατότητας εκδίκασης της Αίτησης, εφόσον δεν πληρούνται οι απαιτούμενες από τον Νόμο και την Νομολογία προϋποθέσεις έτσι ώστε να δικαιούται η Αιτήτρια να αξιώνει τέτοιες θεραπείες. (
2. ii)Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 εγείρει προδικαστική ένσταση ως προς την ιδιότητα της Αιτήτριας να ενάγει τον Καθ' ου η αίτηση, ως εκ τούτου δεν δικαιολογείται και/ή νομιμοποιείται η προώθηση της παρούσας υπόθεσης. (iii) Η Αίτηση είναι στην ολότητα της καταχρηστική, καθότι τα ενοικιαστήρια έγγραφα έγιναν από άλλο ιδιοκτήτη του ακινήτου. Ως εκ τούτο, η Αιτήτρια δεν μπορεί και/ή δεν δικαιούται και/ή νομιμοποιείται να εγείρει και/ή να καταχωρεί την παρούσα αίτηση. (
3. iv)Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 αγνοεί και συνεπώς αρνείται την ιδιότητα της Αιτήτριας ως κάτοχος και/ή δικαιούμενη στη κατοχή και/ή χρήση και/ή εκμετάλλευση του υποστατικού και/ή του ακινήτου και αρνείται κατηγορηματικά ότι έκανε παράνομη επέμβαση στο ακίνητο.» Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 εγείρει Ανταπαίτηση, ως ακολούθως: «Στ. Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 υιοθετεί και επαναλαμβάνει τα όσα αναφέρει στην Απάντηση της και επιπρόσθετα προς υποστήριξη της ανταξίωσης της αναφέρει: 1. Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 αναφέρει και επαναλαμβάνει την θέση της ότι η παρούσα υποβλήθηκε και/ή καταχωρήθηκε με αλλότρια κίνητρα εκ μέρους της Αιτήτριας και του Ρολάνδου Χαραλάμπους, η οποία στοχεύει και/ή επιδιώκει να αποφύγει τις συμβατικές του υποχρεώσεις ο Ρολάνδος Χαραλάμπους και να στερήσει από τον Καθ' ου η Αίτηση 3 την κατοχή του υποστατικού. Δια τούτο ο Καθ' ου η Αίτηση 3 αιτείται από το Σεβαστό Δικαστήριο ως ακολούθως: Α. Απόφαση και/ή αναγνωριστική απόφαση και/ή δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου, με την οποία να δηλώνεται ότι η Αιτήτρια και οι Καθ' ου η Αίτηση 1 και 2 αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά, προσωπικά και/ή μέσω των αξιωματούχων και/ή αντιπροσώπων και/ή εντολοδόχων και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που ενεργεί εκ μέρους και/ή κατ' εντολή και/ή για λογαριασμό και/ή προς όφελος και/ή κατόπιν οδηγιών τους, άρουν και/ή σταματήσουν και/ή τερματίσουν την παράνομη επέμβαση και/ή εμποδιστούν από οποιαδήποτε ενέργεια και/ή πράξη επέμβασης και/ή αποστέρησης της κενής, ελεύθερης και απρόσκοπτής κατοχής του ενοικιαζόμενου υποστατικού καταστήματα (Β και Γ και/ή 2-4) (3 καταστήματα) που ευρίσκεται στο τεμάχιο 390, του φύλου 21-ΧΧΙ, σχεδίου 450602, στην οδό Ναβαρίνου αρ.10, στον Άγιο Ανδρέα, στην Λευκωσία. Β. Απόφαση και/ή αναγνωριστική Απόφαση και/ή δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου, με την οποία να δηλώνεται ότι η Αιτήτρια και οι Καθ' ου η Αίτηση 1 και 2, αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά, προσωπικά και/ή μέσω των αξιωματούχων και/ή αντιπροσώπων και/ή εντολοδόχων και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που ενεργεί εκ μέρους και/ή κατ' εντολή και/ή για λογαριασμό και/ή προς όφελος και/ή κατόπιν οδηγιών τους, ότι δεν έχουν οποιοδήποτε δικαίωμα να επεμβαίνουν παράνομα και καθ' οιονδήποτε τρόπο στην κενή και/ή ελεύθερη και/ή ανενόχλητη και/ή απρόσκοπτη και/ή νόμιμη κατοχή και χρήση υπό του Ενάγοντος του ενοικιαζόμενου υποστατικού (καταστήματα Β και Γ και/ή 2-4) (3 καταστήματα) που ευρίσκεται στο τεμάχιο 390, του φύλλου 21-ΧΧΙ, σχεδίου 450602, στην οδό Ναβαρίνου αρ.10, στον Άγιο Ανδρέα, στην Λευκωσία. Γ. Δήλωση και/ή αναγνωριστική απόφαση και/ή διάταγμα και/ή διακήρυξη του Δικαστηρίου ότι η συμφωνία Ενοικίασης, ημερομηνίας 01ης Ιανουάριου 2013, η οποία καταρτίστηκε μεταξύ του Καθ' ου η Αίτηση 3 και της Καθ' ου η Αίτησης αρ.1, αναφορικά με την ενοικίαση του υποστατικού (καταστήματα Β και Γ και/ή 2-4) (3 καταστήματα) που ευρίσκεται στο τεμάχιο 390, του φύλλου 21-ΧΧΙ, σχεδίου 450602, στην οδό Ναβαρίνου αρ.10, στον Άγιο Ανδρέα, στην Λευκωσία είναι δεσμευτική για όλους τους διαδίκους και/ή έχει νομική ισχύ και/ή επιφέρει έννομα αποτελέσματα και/ή έχει δεσμευτικό χαρακτήρα καθ' ότι δεν έχει τερματιστεί και/ή καταγγελθεί και/ή παύσει να ισχύει καθ' οιονδήποτε τρόπο. Δ. Δήλωση και/ή αναγνωριστική απόφαση και/ή διακήρυξη του Δικαστηρίου ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 3, είναι ο νόμιμος κάτοχος και/ή χρήστης και/ή το πρόσωπο που δικαιούται να κατέχει και/ή χρησιμοποιεί ελεύθερα, ανενόχλητα και απρόσκοπτα το υποστατικό (καταστήματα Β και Γ και/ή 2-4) (3 καταστήματα) που ευρίσκεται στο τεμάχιο 390, του φύλλου 21-ΧΧΙ, σχεδίου 450602, στην οδό Ναβαρίνου αρ.10, στον Άγιο Ανδρέα την Λευκωσία, αναφορικά με την καθορισθείσα χρονική περίοδο και/ή προθεσμία που τίθεται δυνάμει του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου ημερομηνίας 01ης Ιανουάριου 2013. Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα με το : Ε. Διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι ότι η Αιτήτρια και οι Καθ' ου η Αίτηση 1 και 2, αλληλέγγυα και/ή και/ή ξεχωριστά, προσωπικά και/ή μέσω των αξιωματούχων και/ή αντιπροσώπων και/ή εντολοδόχων και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που ενεργεί εκ μέρους και/ή κατ' εντολή και/ή για λογαριασμό και/ή προς όφελος και/ή κατόπιν οδηγιών τους, όπως εγγράφουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή συνδέσουν και/ή μεταφέρουν τον λογαριασμό της υδατοπρομήθειας, επ' ονόματι του Ενάγοντα, ως νόμιμου κατόχου και/ή ενοικιαστή του υποστατικού (καταστήματα Β και Γ), που ευρίσκεται στο τεμάχιο 390, του φύλλου 21-ΧΧΙ, σχεδίου 450602, στην οδό Ναβαρίνου αρ.10, στον Άγιο Ανδρέα στην Λευκωσία. Ζ. Γενικές και/ή ειδικές και/ή παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις συνεπεία της παράνομης επέμβασης και/ή της ιδιωτικής οχληρίας. Η. Γενικές και/ή ειδικές και/ή παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις, για δόλο και/ή απάτη και/ή ψευδείς παραστάσεις εκ μέρους της πλευράς των ότι η Αιτήτρια και οι Καθ' ου η Αίτηση 1 και 2, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, για ζημίες και/ή απώλειες και/ή έξοδα και/ή δαπάνες, που προκλήθηκαν δυνάμει της συμπεριφοράς τους. I. Αποζημιώσεις για διαφυγόντα κέρδη και/ή ζημιές, απώλειες, έξοδα τις οποίες υπέστηκε ο Καθ' ου η Αίτηση 3 από την αντισυμβατική και/ή παράνομη συμπεριφορά ότι η Αιτήτρια και οι Καθ' ου η Αίτηση 1 και 2, και/ή διαφορετικά, ευθυνόμενων για τις πράξεις και/ή παραλείψεις και/ή αθέτησης των συμφωνηθέντων δυνάμει γραπτής και/ή προφορικής και/ή άλλης συμφωνίας και/ή Κ. Αποζημιώσεις λόγω αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή λόγω παράβασης συμφωνίας και/ή για μη επακολούθησα αιτία και/ή διαφορετικά όπως αναφέρεται πιο πάνω. Επιπρόσθετα και/ή επιπλέον με τα ανωτέρω: Λ. Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα και/ή Δήλωση και/ή Θεραπεία που το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει εύλογο και δίκαιο Μ. Νόμιμο Τόκο επί παντώς επιδικασθέντος ποσού. Ν. Τα δικηγορικά έξοδα, πλέον Φ.Π.Α., πλέον τα έξοδα επίδοσης.» Η Αιτήτρια καταχώρισε Ανταπάντηση στην Απάντηση και Απάντηση στην Ανταξίωση του Καθ' ου η Αίτηση 3, την 26.2.2019. Εν τω μεταξύ, είχαν ληφθεί άλλα δικονομικά μέτρα, όπως φαίνεται και πιο κάτω. Παράλληλα, σημειώνω ότι, ενώ η Ανταπαίτηση του Καθ' ου η Αίτηση 3, ουσιαστικά στρέφεται και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, αφενός μεν δεν τους έχει καταστήσει Εξ' Ανταπαιτήσεως Καθ' ων η Αίτηση, όπως ούτε και την Αιτήτρια, αφετέρου, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δεν έχει καταχωρίσει Απάντηση στην Ανταπαίτηση του Καθ' ου η Αίτηση 3. Διαδικασία: Με Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 5.10.2018, οριστικοποιήθηκαν και κατέστησαν απόλυτα προσωρινά Διατάγματα ημερομηνίας 27.7.2018, εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3, ως ακολούθως: «Διατάττον τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους τους και/ή πρόσωπα έλκοντα δικαιώματα από αυτούς και/ή τον Καθ' ου η Αίτηση 3 ως πρόσωπο έλκων δικαιώματα από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 όπως επιτρέψουν στην Αιτούσα την ειρηνική απόλαυση και/ή ελεύθερη και ανενόχλητη χρήση του υποστατικού του κειμένου επί της οδού Ναβαρίνου 10, καταστήματα (Β) και (Γ), Άγιος Ανδρέας 1100 Λευκωσία» και «Απαγορεύον στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και/ή τους αντιπροσώπους και/η τους υπαλλήλους και/ή πρόσωπα έλκοντα από αυτούς δικαιώματα και/ή τον Καθ' ου η Αίτηση 3 ως πρόσωπο το οποίο έλκει δικαιώματα από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 να διεξάγουν εργασίες και/ή να επεμβαίνουν και/ή να παρεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο και/ή παρανόμως επί του υποστατικού του κειμένου επί της οδού Ναβαρίνου 10, καταστήματα (Β) και (Γ), Άγιος Ανδρέας 1100 Λευκωσίας, και/ή επί της ειρηνικής απόλαυσης και/ή ελεύθερης και ανενόχλητης χρήσης αυτού από την Αιτούσα, μέχρι πλήρους και/ή τελικής εκδίκασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης». Τα προσωρινά Διατάγματα είχαν καταστεί απόλυτα εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, την 5.9.2018. Με Ενδιάμεση Απόφαση ημερομηνίας 8.2.2019, το Δικαστήριο ακύρωσε τα προσωρινά Διατάγματα ημερομηνίας 27.7.2018 εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2, στο βαθμό που τον αφορούν. Καταχωρήθηκε Ειδοποίηση Αλλαγής Δικηγόρου εκ μέρους της Αιτήτριας, την 19.9.2019 και την ίδια ημέρα, καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση για την έκδοση Διατάγματος παράτασης του χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες δυνάμει της Διαταγής 30. Το Δικαστήριο ενέκρινε το αίτημα και έδωσε προθεσμία 20 ημέρες από τη σύνταξη του Διατάγματος. Την 15.10.2019, καταχωρήθηκε υπό της Αιτήτριας, αίτηση παρακοής Διατάγματος εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3, η οποία εκκρεμεί. Την 21.10.2019, καταχωρήθηκε Κλήση για Οδηγίες από την πλευρά της Αιτήτριας. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 καταχώρισε Παράρτημα την 31.10.2019 και ο Καθ' ου η Αίτηση 3 την 12.11.2019. Την 20.11.2019, ο Καθ' ου η Αίτηση 3 καταχώρισε Κλήση για Οδηγίες. Οι Κλήσεις για Οδηγίες, εκκρεμούν. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και λαμβάνοντας υπόψην ότι δεν πρόκειται για την ουσία της υπόθεσης αλλά για ενδιάμεσο αίτημα, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Νομική πτυχή: Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Επίσης, σύμφωνα με τη Διαταγή 25 θεσμός 6, ως έχει τροποποιηθεί και/ή αντικατασταθεί από τους περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2014, του 2015 (Αρ.1) και (Αρ.2) και του 2017: «Οι διατάξεις των Δ.25 και Δ.30 εφαρμόζονται κατ' αναλογίαν και στις διαδικασίες που λαμβάνονται στα Δικαστήρια Ειδικής Δικαιοδοσίας ανεξαρτήτως του τρόπου έναρξης της διαδικασίας σ' αυτά και οι έννοιες του κλητηρίου και της αγωγής στις Δ.25 και Δ.30 θα διαβάζονται αναλόγως.» Ο θεσμός 7 της Διαταγής 25, όπως τροποποιήθηκε ή αντικαταστάθηκε από τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 2) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2018, αναφέρει τα εξής: «Οι διατάξεις της Δ.25 εφαρμόζονται κατ' αναλογία και στις διαδικασίες που λαμβάνονται στα Δικαστήρια Ειδικής Δικαιοδοσίας ανεξαρτήτως του τρόπου έναρξης της διαδικασίας σ' αυτά και οι έννοιες του κλητηρίου και της αγωγής στις Δ.25, θα διαβάζονται ανάλογα.» Διαγράφηκε δηλαδή η ρητή αναφορά στην εφαρμογή της Διαταγής 30 από τα Δικαστήρια Ειδικής Δικαιοδοσίας, όπως το παρόν Δικαστήριο. Είναι όμως φανερόν από το λεκτικό του θεσμού 10 της Διαταγής 30, ως αυτός ισχύει από 27.4.2018, ότι η Διαταγή 30 εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια Ειδικής Δικαιοδοσίας. Προνοεί δε η Διαταγή στο θεσμό 10

(5), ότι: «Όπου στα Δικαστήρια ειδικών δικαιοδοσιών δεν υπάρχει υποχρέωση αναγραφής κλίμακος ή ποσού επίδικης διαφοράς, το Δικαστήριο δύναται, ανεξαρτήτως των διατάξεων της Δ.30, να χειριστεί την ενώπιον του υπόθεση κατά τον τρόπο που θα εξυπηρετηθεί η ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Προς τούτο δύναται να ακολουθήσει τις ειδικές ρυθμίσεις που γίνονται στους οικείους διαδικαστικούς κανονισμούς είτε αυτούσιες, είτε σε συνδυασμό με τις πρόνοιες της Δ.30». [δική μου υπογράμμιση] Σε υποθέσεις ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, δεν υπάρχει υποχρέωση αναγραφής κλίμακος ή ποσού της επίδικης διαφοράς. Διαταγή 48: O θεσμός 8

(4)προνοεί ως ακολούθως: "Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just." Στην παρούσα υπόθεση, ο Καθ' ου η Αίτηση 3 είχε προβεί σε διάβημα του ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με το οποίο ζητούσε άδεια για την καταχώρηση Αίτησης για την έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Certiorari, αναφορικά με την ακύρωση της απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου για παράταση χρόνου για την έκδοση Κλήσης για Οδηγίες. Η Απόφαση του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τ.Θ. Οικονόμου, ημερομηνίας 16.1.2020, εκδόθηκε στα πλαίσια της Πολιτικής Αίτησης Αρ. 229/2019 και στη σελίδα 2 της Απόφασης, ο έντιμος Δικαστής είπε: «Το ΔΕΕ* έχει, ως άνω, δικαιοδοσία να παρατείνει τις προθεσμίες της Δ.30. Εάν έχει υποπέσει σε λάθος και, πολύ περισσότερο, εάν έχει ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια εσφαλμένα, τούτο δεν εμπίπτει στο πεδίο ελέγχου με certiorari, με το οποίο ελέγχεται η νομιμότητα και όχι η ορθότητα της απόφασης Εν προκειμένω, προσφέρεται η δυνατότητα αίτησης δια κλήσεως με βάση τη Δ.48, καν. 8

(4)(Πολιτική Αίτηση Αρ. 74/2017, ημερ. 20.6.2017, ECLI:CY:AD:2017:D228, Rogalskiy, Πολιτική Αίτηση Αρ. 78/2019, ημερ. 9.1.2020), όπως υπέδειξα και κατά την ακρόαση στον ευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή. Η θέση του ήταν ότι δεν μπορεί ένα δικαστήριο να καθίσταται εφετείο του εαυτού του. Η εισήγηση αυτή, με το δέοντα σεβασμό, δεν έχει βάση. Η Δ.48, καν.8

(4)παρέχει μία θεσμοθετημένη δυνατότητα παραμερισμού ή διαφοροποίησης διατάγματος που εκδόθηκε αρχικά μονομερώς, αφού ακουστεί, κατόπιν αιτήσεως του, το επηρεαζόμενο πρόσωπο. Πρόκειται για ρύθμιση που αμβλύνει τις συνέπειες της απόκλισης από θεμελιακή αρχή της φυσικής δικαιοσύνης, στα πλαίσια της οποίας το δικαστήριο μπορεί εκ των υστέρων να ακούσει και την άλλη πλευρά και να κρίνει, inter partes πλέον, κατά πόσο αποκαλύπτονται λόγοι ώστε να παραμερίσει ή να διατηρήσει το μονομερές διάταγμα. Αυτή η δυνατότητα δεν το καθιστά 'εφετείου του εαυτού του'». Εντός του πιο πάνω πλαισίου, εξετάζω την υπό κρίση αίτηση. Διαταγή 30: Η Διαταγή 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως αντικαταστάθηκε και τροποποιήθηκε από τους περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2014, του 2015 (Αρ.1) και (Αρ.2), του 2017 και του 2018 (Αρ. 1), προνοεί ως ακολούθως: «1.(α) Ο ενάγων σε κάθε αγωγή υποχρεούται ενός ενενήντα ημερών από το χρόνο κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα και προτού λάβει οποιοδήποτε νέο μέτρο στην αγωγή, εκτός από αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, να εκδώσει κλήση για οδηγίες, οριζόμενη ενώπιον του Δικαστήριο σε χρονικό διάστημα όχι μικρότερο των εξήντα ημερών. (β) Η κλήση για οδηγίες εκδίδεται σύμφωνα με τον συνημμένο Τύπο 25, ο οποίος συμπληρώνεται με τις αναγκαίες λεπτομέρειες χρησιμοποιώντας προς τούτο και πρόσθετα φύλλα. (γ) Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, ο εναγόμενος δύναται, εντός περαιτέρω 15 ημερών, να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής και το Δικαστήριο δύναται, επιλαμβανόμενο τέτοιας αίτησης, είτε να απορρίψει την αγωγή με τέτοιους όρους όπως ήθελε κρίνει δίκαιο, είτε να θεωρήσει την αίτηση ως κλήση για οδηγίες δυνάμει της παρούσας διαταγής: Νοείται ότι, σε περίπτωση που παρέλθουν άπρακτες οι παραπάνω προθεσμίες, η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και το Πρωτοκολλητείο θα θέτει το φάκελο της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου το συντομότερο δυνατό προς απόρριψη της, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα. Νοείται ότι, η έννοια του ενάγοντα και της αγωγής, καλύπτει και τον ανταπαιτούντα διάδικο, και, αναλόγως, την ανταπαίτηση. (δ) Η κατά τα ανωτέρω απόρριψη της αγωγής ή της ανταπαίτησης, ως θα είναι η περίπτωση, δεν θα συνιστά κώλυμα καταχώρησης νέας αγωγής ή ανταπαίτησης με την ίδια αιτία αγωγής, τηρούμενων των προνοιών περί παραγραφής σε οποιοδήποτε νόμο. (ε) Τα έξοδα εναντίον του ενάγοντα ή του ανταπαιτούντος ως θα είναι η περίπτωση, θα υπολογίζονται και η πληρωμή τους θα συνιστά προαπαιτούμενο καταχώρησης νέας αγωγής κατά την παράγραφο (δ) ανωτέρω. Το νέο κλητήριο θα φέρει σημείωμα ότι πρόκειται για «Νέα αγωγή σε σχέση με την αγωγή αρ. που απορρίφθηκε την συνεπεία των προνοιών της Δ.30 Θ 1» και τα τέλη καταχώρησης της (χαρτόσημα, δικηγορόσημα, ή άλλα) θα είναι τα διπλάσια εκείνων που αναλογούν στην κλίμακα της αγωγής ή της ανταπαίτησης ως θα είναι η περίπτωση.» «2.(α) Διάδικος στην αγωγή υποχρεούται να καταθέσει στο Πρωτοκολλητείο μέσα σε 30 μέρες από την έκδοση και επίδοση της κλήσης το συνημμένο στον Τύπο 25, Παράρτημα, συμπληρωμένο ως προς όλα τα στοιχεία αυτού. (β) Οι προθεσμίες που προβλέπονται στον Κανονισμό 1(α) και 2(α) ανωτέρω, δύνανται να παραταθούν, εάν καταδειχθεί στο Δικαστηρίο ότι υπήρχε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης με τις εν λόγω προθεσμίες ή άλλος καλός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράταση τους.» [δική μου υπογράμμιση] «9. Το Δικαστήριο δύναται σε κάθε περίπτωση να εκδώσει οποιεσδήποτε πρόσθετες των ανωτέρω οδηγίες, ως κρίνει ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις με γνώμονα τα ακόλουθα κριτήρια: (α) την εκδίκαση της υπόθεσης το ταχύτερο δυνατό (β) τη διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης των διαδίκων (γ) τη διάσωση ή το μετριασμό των εξόδων (δ) τη διαχείριση της υπόθεσης κατ' αναλογία προς: (i) το χρηματικό αντικείμενο της διαφοράς (ii) τη σπουδαιότητα της (iii) το περίπλοκο των εγειρόμενων θεμάτων, πραγματικών ή νομικών.» Βλέπετε επίσης το θεσμό 10

(5)της Διαταγής 30 (πιο πάνω). Σχετικές είναι επίσης οι αυθεντίες: Χρίστου κ.ά. v. Χατζησολωμή, Πολιτική Έφεση αρ. 175/2017, απόφαση ημερομηνίας 6.2.2018, Χαραλάμπους v. Γεωργίου κ.ά., Πολιτική έφεση αρ. 185/2017, απόφαση ημερομηνίας 18.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A173, Αναφορικά με την Αίτηση του Αντώνη Χουβαρτά, Πολιτική Αίτηση αρ. 45/2018, απόφαση ημερομηνίας 18.5.2018, ECLI:CY:AD:2018:D240, στη σελίδα 3 της απόφασης. Η Διαταγή 30 περιλαμβάνει ρητή πρόνοια διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την επιμήκυνση του χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες και Παραρτήματος. Διαταγή 57: Βλέπετε σχετικά το θεσμός 2 της Διαταγής 57 [2] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ενόψει των προνοιών του Κανονισμού 12(α) πιο πάνω και στην απουσία ειδικής και/ή αντίστοιχης ρύθμισης στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο ή Κανονισμούς, τυγχάνει εφαρμογής ο εν λόγω θεσμός σε υποθέσεις ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Αίτηση δυνάμει της Δ.57 θ.2, δέον όπως καταχωρείται μονομερώς και συνοδεύεται από ένορκο δήλωση (Δ.48 θ.8

(1)(qq). Υπάρχει αρκετή νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος. Στην αυθεντία Κολλάτου v. Παναγιώτου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 895, η οποία αφορούσε αίτηση για την παράταση του χρόνου υποβολής περιγράμματος αγόρευσης σε Έφεση, για το θέμα της παράτασης προθεσμιών για τη λήψη θεσμικών μέτρων, ο έντιμος Πρόεδρος κ. Γ.Μ. Πικής, είπε (σελίδα 898): «Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί το γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του δικαστηρίου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων. Στην αποτίμηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δικαίας δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεση του, όσο και με τη διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δικαίας δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται γίνεται δεκτή εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δικαίας δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την τήρηση τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου, του διαδίκου που εξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δικαίας δίκης. Εφόσον η παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δικαίας δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου.» Η αντίστοιχη της Διαταγής 57 θεσμός 2, είναι η παλαιά Αγγλική πρόνοια Order 64 rule 7. Στην υποσημείωση με την επικεφαλίδα «Scope of Rule», στη σελίδα 1813 του Annual Practice 1958, αναφέρεται ότι: "Where the time, sought to be enlarged, is not 'appointed by these Rules' but by the Practice Masters' Rules (which have no statutory force) or some other rule of practice, r.7 does not apply, and in interlocutory proceedings the Court or Judge has inherent jurisdiction to extend the time independently of it (see Keymer v. Reddy, [1912] 1 K.B. p. 221, C.A.; Pole-Carew v. Western Counties Manure Co., Ltd.

(1919), 89 L.J. Ch.100, C.A.) Semble, the same applies to the extension of a period of time fixed by an interlocutory order of the Court or Judge for doing some act or taking some proceeding: there is an inherent jurisdiction (apart from this rule) to extend the time (unless the order was by consent, Australasian Automatic, etc., Co. v. Walter, [1891] W.N. 170)." [δική μου υπογράμμιση] Στην αυθεντία Αυξεντίου v. Σάββα

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1963, το Ανώτατο Δικαστήριο είχε ενώπιον του το θέμα έκδοσης Διατάγματος παράτασης χρόνου εντός του οποίου ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης υποχρεούτο να δώσει λογαριασμό στον εξ' αποφάσεως πιστωτή και αποφάσισε ότι το Δικαστήριο είχε σύμφυτη εξουσία να διατάξει την έκδοση του εν λόγω διατάγματος ώστε να καταστεί δυνατή η εφαρμογή της απόφασης του (βλέπετε σελίδες 1966 και 1967 [3]). Είναι η κρίση μου ότι η οποιαδήποτε παράταση του χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες και/ή Παραρτήματος, δυνατόν να εξεταστεί και υπό το φως της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου εξετάζεται πιο κάτω. Συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου (inherent jurisdiction): Η ερμηνεία της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, απαντάται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 12 [4]. Υπάρχει πλούσια νομολογία στην Κύπρο επί του θέματος, όπως οι αυθεντίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Constantinides v. Vima et al

(1983)1 C.L.R. 348, Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας της Κένυας v. Bank Fur Arbeit Uno Wirtschaft AG

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 585, Κουλέρμος v. Κουμπαρίδου

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 493 και Βασιλείου v. Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 133. Είναι η κρίση μου ότι ένας πρέπει πάντα να έχει κατά νουν, πως είναι υποχρέωση του διαδίκου να πράξει ότι είναι δυνατόν υπό το φως των προσωπικών του περιστάσεων να εμφανιστεί ή εκπροσωπηθεί σε υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου και να συμμορφωθεί με όλες τις πρόνοιες του Νόμου και των Κανονισμών. Το ίδιο ισχύει για όλες τις αστικές υποθέσεις. Υπό το φως και του άρθρου 30.3(β) του Συντάγματος της Δημοκρατίας, τυγχάνει εφαρμογής η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ευσταθίου κ.ά. v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1007, όπου, ειρήσθω εν παρόδω, υπήρξε παράλειψη του δικηγόρου στην καταχώριση υπεράσπισης ενωρίτερα. Στη σελίδα 1010 ο έντιμος Δικαστής κ. Γ. Κωνσταντινίδης, είπε τα εξής: «Θεωρούμε πως με την αδιαμφισβήτητη ανάθεση της υπόθεσης σε δικηγόρο προς καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης και υπεράσπιση ευλόγως δεν θα αναμενόταν, πάντως όχι πέντε μήνες αργότερα, έκδοση τελικής απόφασης για τέτοια παράλειψη. Η δε εξομοίωση, στη περίπτωση, της παράλειψης του δικηγόρου προς παράλειψη που αντανακλούσε περιφρονητική διαγωγή του διαδίκου, δεν εδικαιολογείτο.» Έχοντας υπόψην ότι το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί, που διασφαλίζεται με το άρθρο 30.3(β) και (γ) του Συντάγματος, πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα ακρόασης μίας υπόθεσης σε εύλογο χρόνο δυνάμει του άρθρου 30.2 του Συντάγματος, που επίσης συνιστά θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και εχέγγυο για τη διασφάλισης της λειτουργίας της Δικαστικής εξουσίας (βλέπετε Μουγής v. Σπανούδης

(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 997 και Εφορεία Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λευκωσίας v. Sazen Fast Food Ltd.,

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1283, όπου γίνεται και αναφορά στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), είναι η κρίση μου ότι, δεν έχει καταδειχθεί από πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση 2 ή προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης, ότι υπήρξε εκ μέρους της Αιτήτριας κατάχρηση της διασφάλισης λογικής ευκαιρίας που της παρέχεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, σύμφωνα με την επιταγή του Συντάγματος της Δημοκρατίας. Παραπέμπω επίσης στην αυθεντία Evand Promotions κ.ά. v. Rutman (Αρ. 2),

(1998)1Δ) Α.Α.Δ. 2123, στη σελίδα 2127 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο είπε τα εξής: «Η τήρηση των προθεσμιών και γενικά των κανόνων που διέπουν τη λήψη δικαστικών μέτρων, αποτελεί παράγοντα, ο οποίος άπτεται σε κάθε περίπτωση των συμφερόντων της δικαιοσύνης ... δεν είναι όμως αφ' εαυτού καθοριστικός, όπως αναγνωρίζει η νομολογία, εκτός όπου επιδεικνύεται αδιαφορία για τα θέσμια, σε βαθμό και έκταση που υπονομεύει το θεσμικό πλαίσιο επίκλησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου» Κρίση: Κατ' αρχάς, πλείστα όσα γεγονότα αναφέρονται στην ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, ήταν γνωστά στο Δικαστήριο και/ή ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης. Εν δευτέροις, λαμβάνω υπόψην ότι ο σκοπός της Διαταγής 30 είναι η ομαλή και γρήγορη διεκπεραίωση των υποθέσεων, ιδία δε των υποθέσεων ταχείας εκδίκασης, προς το σκοπό εξυπηρέτησης της Δικαιοσύνης (βλέπετε Αναφορικά με την Αίτηση της Πετρίδου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 48/2019, απόφαση ημερομηνίας 11.4.2019), ECLI:CY:AD:2019:D

1. Η χρονική εξέλιξη των γεγονότων που αφορούν την υπό εξέταση ενδιάμεση αίτηση και το Διάταγμα ημερομηνίας 23.9.2019, είναι ως καταγράφεται ανωτέρω. Το ζήτημα του χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες αναφορικά με την Απαίτηση, προέκυψε αιφνιδίως και χωρίς ταυτόχρονα να τεθεί ζήτημα σχετικά με την καταχώρηση Κλήσης για Οδηγίες αναφορικά με την Ανταπαίτηση του Καθ' ου η Αίτηση
2. Οι προθεσμίες οι οποίες προνοούνται στη Διαταγή 30, τόσο για την καταχώρηση Κλήσης για Οδηγίες, όσο και για την καταχώρηση αίτησης για την απόρριψη της απαίτησης από τον Καθ' ου η Αίτηση, είχαν παρέλθει προ πολλού. Εάν θεωρήσουμε ότι τα δικόγραφα συμπληρώθηκαν 7 ημέρες με την καταχώρηση των Ανταπαντήσεων εκ μέρους της Αιτήτριας την 26.2.2019 (Διαταγή 26 θεσμός 11), δηλαδή στις 5.3.2019, οι 90 ημέρες παρήλθαν την 6.6.
3. Δεν καταχωρήθηκε αίτημα για την απόρριψη της απαίτησης, πριν την ημερομηνία καταχώρησης αίτησης εκ μέρους της Αιτήτριας, για την παράταση του χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες. Η προθεσμία που προνοείται για την καταχώρηση αίτησης για την απόρριψη της απαίτησης, έχει επίσης παρέλθει και επιπλέον, το Δικαστήριο εδύνατο να θεωρήσει αίτηση για την απόρριψη της απαίτησης, ως Κλήση για Οδηγίες. Η αίτηση για παράταση χρόνου, καταχωρήθηκε 3 ½ μήνες μετά τη λήξη της προθεσμίας για την καταχώρηση Κλήσης για Οδηγίες, εκ των οποίων οι δύο περιλαμβάνονταν στη θερινή Δικαστική αργία (Δ.61 θ.1(α)), οπότε δεν ορίζονται ενδιάμεσες αιτήσεις σε πολιτικές διαδικασίες. Είναι η κρίση μου ότι το θέμα που προέκυψε, αναδείχθηκε και προωθήθηκε, ουδόλως συνάδει με την πρόθεση της ταχύτερης διεκπεραίωσης των υποθέσεων, η οποία υπογράμμιζε τη θέσπιση της Διαταγής
4. Είναι επίσης φανερόν από το φάκελο της υπόθεσης, ότι οι διάδικοι είχαν λάβει σωρείαν άλλων ενδιάμεσων μέτρων και είχαν καταχωρίσει άλλες, ενδιάμεσες αιτήσεις, ώστε, ο φάκελος να έχει διογκωθεί. Ευκόλως θα εδύνατο κάποιος να παρασυρθεί απ' αυτό τούτο τον όγκο των εγγράφων και τον αριθμό των διαδικασιών, πέραν και του ζητήματος της αλλαγής δικηγόρου από πλευράς της Αιτήτριας, ώστε να διαφύγει της προσοχής του η τήρηση προθεσμίας που προβλέπεται από τους Θεσμούς και η ανάγκη καταχώρησης της Κλήσης για Οδηγίες. Όλα αυτά, πέραν των άλλων προβλημάτων και/ή ερωτημάτων ή κενών, τα οποία πιθανόν να εγείρονται σχετικά με αυτά τούτα τα δικόγραφα των Καθ' ων η Αίτηση 2 και
5. Το Δικαστήριο εφάρμοσε το θεσμό 2(β) της Διαταγής 30, κρίνοντας προφανώς ότι η Αιτήτρια έδειξε καλό λόγο που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρησης Κλήσης για Οδηγίες αναφορικά με την απαίτηση. Δεν έχει καταδειχθεί από πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση 2, στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, οτιδήποτε το οποίο ανατρέπει και/ή ακυρώνει τον καλό λόγο τον οποίο έκρινε το Δικαστήριο ότι υπήρχε και υποδείχθηκε κατά την έκδοση του Διατάγματος την 23.9.
6. Δεν έχει υποδειχθεί στο Δικαστήριο και αποδειχθεί ικανοποιητικά, πάντοτε μέσα στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης και υπό το φως της Δ.48 θ. 8

(4), ότι έχει επιδειχθεί εκ μέρους της Αιτήτριας αδιαφορία για τα θέσμια σε τέτοιο βαθμό που να υπονομεύει το θεσμικό πλαίσιο επίκλησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Η έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 23.9.2019, αφορούσε σε χειρισμό με σκοπό την εξυπηρέτηση της ταχύτερης απονομής της δικαιοσύνης, σύμφωνα με την επιταγή της Δ.30 θ. 10

(5)και του Κανονισμού 12(β) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. Είναι η κρίση μου ότι δεν έχει αποκαλυφθεί λόγος εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση 2, ικανός για να παραμεριστεί ή διαφοροποιηθεί το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα της 23.9.2019. Η ορθότητα της απόφασης του Δικαστηρίου της 23.9.2019 και της παρούσης απόφασης, ασφαλώς υπόκειται σε έλεγχο από το Ανώτατο Δικαστήριο, στα πλαίσια της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €100.000 - €500.000 και να πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ). Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] Σε ελεύθερη μετάφραση στην Ελληνική γλώσσα: «57

(2)Ένα Δικαστήριο ή Δικαστής θα έχει την εξουσία να επεκτείνει ή να μειώνει τον χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους κανονισμούς ή ορίζεται από οιονδήποτε διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει κάποια διαδικασία υπό τοιούτους όρους (αν υπάρχουν) που το δίκαιο της περίπτωσης θα απαιτεί και οιαδήποτε τέτοια επέκταση του χρόνου μπορεί να διαταχθεί παρόλον που η αίτηση για αυτό το σκοπό θα έχει γίνει μετά τη λήξη του χρόνου που ορίστηκε ή επετράπη νοούμενου ότι όταν ο χρόνος για την παράδοση οιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή καταχώρισης οιασδήποτε ενόρκου δηλώσεως, απαντήσεως ή εγγράφου ή τελέσεως οιασδήποτε πράξεως είναι ή έχει ορισθεί ή καθοριστεί από οιονδήποτε των κανονισμών αυτών ή από οιανδήποτε οδηγία ή διάταγμα του Δικαστηρίου ή Δικαστού, τα έξοδα οιασδήποτε αιτήσεως για παράταση τοιούτου χρόνου και οιουδήποτε διατάγματος θα καταβάλλονται από το διάδικο που κάμνει την τοιαύτη αίτηση εκτός εν το Δικαστήριο ή Δικαστής διατάξει διαφορετικά.» [3] «Η Δ.57 θ.2 δίδει εξουσία στο Δικαστήριο 'to enlarge or abridge the time appointed by this rule, or fixed by any order enlarging time ..'. Αντίστοιχος θεσμός είναι η Αγγλική O.64 r.7. Σύμφωνα με την Αγγλική νομολογία, ο κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή μόνο όπου ο χρόνος καθορίζεται από νομοθετική ρύθμιση, όπως οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και όχι σε άλλες περιπτώσεις. Επισημαίνεται όμως ότι σε ενδιάμεσες διαδικασίες το Δικαστήριο έχει συμφυή εξουσία να παρατείνει το χρόνο, ανεξάρτητα από οποιουσδήποτε κανονισμούς. Στην υπόθεση Τουβλοποιεία Γίγας Λτδ v. Ουστά (Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 109 στη σελ. 112 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά με το θέμα της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. 'Η φύση και τα όρια της σύμφυτης εξουσίας του δικαστηρίου εξετάστηκαν στη Sofocli v. Leonidou

(1988)1 C.L.R. 584. Όπως προκύπτει, σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης με το δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξης της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου. Δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου τούτου, ούτε αποτελεί πηγή εξουσία ανεξάρτητης από το νόμο και τους θεσμούς.' .. Είναι προφανές από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης πως αν το Δικαστήριο αρνηθεί να δεχθεί την εγκυρότητα της παράτασης, τούτο αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε εξουδετέρωση του διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου, με το οποίο διέταξε την υποβολή λογαριασμών. .. Είναι, έτσι, κατά την άποψη μας, η παρούσα μία κλασσική περίπτωση όπου υπάρχει σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, έστω και αν δεχθούμε ότι η Δ.57 θ.2 για παράταση του χρόνου δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση. Η ύπαρξη της είναι αναγκαία για να μπορέσει το Δικαστήριο να λειτουργήσει ως Δικαστήριο δικαίου ώστε να εφαρμοστεί η απόφαση του. Διαφορετική κατάληξη θα καθιστούσε την απόφαση του Δικαστηρίου άνευ σημασίας.» [4] "The overriding feature of the inherent jurisdiction of the court is that it is a part of procedural law, both civil and criminal, and not a part of substantive law; it is exercisable summary process, without a plenary trial; it may be invoked not only in relation to parties in pending proceedings, but in relation to any one, whether a party or not, and in relation to matters not raised in the litigation between the parties; it must be distinguished from the exercise of judicial discretion; and it may be exercised even in circumstances governed by rules of court. .. In summary, it may be said that the inherent jurisdiction of the court is a virile and viable doctrine, and has been defined as being the reserve or fund of powers, a residual source of powers, which the court may draw upon as necessary whenever it is just or equitable to do, in particular to ensure the observance of the due process of law, to prevent vexation or oppression, to do justice between the parties and to secure a fair trial between them." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο